Varelaki: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΝΟΤΑΤΙΟΝΕS

[...]

104

Μόνο τα μάτια είναι ακόμη ικανά να βγάλουν μια κραυγή.

105

Το πνεύμα ,κατά μήκος και πλάτος,σαν αυτό το έντομο που μόλις σβήσει η λάμπα γρατζουνάει την κουζίνα,ανατρέπει τη σιωπή,αλέθει τις βρωμιές.

106

Καταχθόνια καθήκοντα.

107

Δεν ανοίγουμε κοίτη για τα δάκρυα όπως στρώνουμε το κρεβάτι για έναν περαστικό επισκέπτη.

108

Παθιασμένες εξουσίες και κανόνες δράσεις.

109

'Ολος ο όγκος αρωμάτων αυτών των λουλουδιών για να γαληνέψει η νύχτα που πέφτει στα δάκρυά μας.

110

Η αιωνιότητα δεν είναι και πολύ μεγαλύτερη από τη ζωή.

***

Φύλλα του 'Υπνου ,Πόλις 2017 Η φωτό είναι παρμένη από poiein.gr

***

notationes /// XEIMΩΝΑΣ 2018 /// W.H. AUDEN /// METAΦΡΑΖΕΙ H ΛΕΝΑ ΚΑΛΛΕΡΓΗ

Mάτια κοιτούν στο πηγάδι

Μάτια κοιτούν στο πηγάδι βαθιά,

Δάκρυα τρέχουν από μάτι ορφανό·

Ο πύργος έπεσε με μια ραγισματιά

Από τον ήσυχο χειμερινό ουρανό.

Κάτω από μια πέτρα τα μεσάνυχτα

'Εθαψαν οι κλέφτες την αγάπη· κλεμμένη

Ικετεύει για ένα κόκκαλο η καρδιά,

Θροΐ ζουν σαν φύλλα οι καταραμένοι.

Μπρούμυτα στο πλημμυρισμένο ρυάκι

Χωρίς να λέει τίποτα πια,

Κείται 'Ενας που οι στρατιώτες είχαν πάρει,

Τον χάλασαν ,τον πέταξαν μακριά.

****

Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2014

«Η ποίηση στην εποχή του διαδικτύου»

POLIS ART CAFE

Tετάρτη 29 Οκτωβρίου,

στις 7 το απόγευμα

Συζήτηση «Η ποίηση στην εποχή του διαδικτύου»

Oι εκδόσεις/περιοδικό/ράδιο vakxikon.gr (Νέστορας Πουλάκος, Νίκος Μπίνος, Στράτος Προύσαλης), το varelaki.blogspot.gr / ένθετο μικρό περιοδικό notationes (Ασημίνα Ξηρογιάννη) και το stigmalogou.blogspot.gr (Χριστίνα Λιναρδάκη, Κρις Λιβανίου) οργανώνουν κοινή εκδήλωση με θέμα «Η ποίηση στην εποχή του διαδικτύου», προκειμένου να διερευνήσουν τη θέση της ποίησης στην ψηφιακή εποχή.

Το vakxikon.gr, που πραγματοποιεί τόσο συμβατικές όσο και ψηφιακές εκδόσεις (το περιοδικό είναι αμιγώς ηλεκτρονικό και το ραδιόφωνο «εκπέμπει» αποκλειστικά μέσω του ίντερνετ), αλλά και τα δύο πολιτιστικά/λογοτεχνικά blogs είναι από τους πλέον αρμόδιους να εκφέρουν γνώμη επί αυτού του πολύ ενδιαφέροντος και επίκαιρου θέματος. Για να υπάρχει σφαιρικότητα απόψεων, όμως, καλούν και τέσσερις ποιητές για να συζητήσουν μαζί τους. Πρόκειται για τους: Δήμητρα Αγγέλου, Χρήστο Αρμάντο Γκέζο (φετινό κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου), Λίλιαν Μπουράνη και Θωμά Τσαλαπάτη (περυσινό κρατικό βραβείο).

Τελικά, το διαδίκτυο ωφελεί ή βλάπτει την ποίηση; Η ερώτηση παραμένει. Θα επιχειρήσουμε να την απαντήσουμε την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου στις 19.00 στο Polis Art Cafe (στο αίθριο της Στοάς του βιβλίου).

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

notationes///ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013///ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΥΒΕΛΑ ''ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ'',ΑΠΌ ΤΟΝ ΔΑΝΗ ΚΟΥΜΑΣΙΔΗ

Ασημίνα Ξηρογιάννη
Το Σώμα του Έγινε Σκιά
Εκδόσεις Ανατολικός, 2010
σελ. 93

Πρόκειται για την πρώτη νουβέλα της Μίνας Ξηρογιάννη, η οποία εμφανίζεται κατά βάση ως ποιήτρια – τελευταία της δουλειά ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ (Γαβριηλίδης, 2013). Είναι επίσης διαχειρίστρια του ενδιαφέροντος πολιτιστικού blog http://varelaki.blogspot.com/, ενώ πέραν της ιδιότητάς της ως φιλολόγου έχει ασχοληθεί σε επίπεδο σπουδών και παραγωγής με το θέατρο και το χορό.
Στο εν λόγω βιβλίο λοιπόν, κεντρικά πρόσωπα είναι ο Άγγελος και η Έλσα. Παρακολουθούμε τη σταδιακή παρακμή του πρώτου μέσω μιας παράλληλης, δυσυπόστατης και ετεροπρόσωπης αφήγησης που παρατίθεται με ημερολογιακό τρόπο: ο Άγγελος, γνωστός χορευτής κατά το παρελθόν, βυθίζεται στη μανιοκατάθαλιψη και αυτοδιερωτάται αδιεξόδως. Η γυναίκα του, αφού προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον συνεφέρει, καταλήγει να παρουσιάζει και η ίδια προβλήματα επ’ αφορμή των δικών του δυσχερειών. Τα σημεία επικοινωνίας χάνονται και το τέλος είναι αναπόφευκτο…
Η γραφή της Ξηρογιάννη διάκειται από την, μάλλον αναπόφευκτα, θεατρική όψη και τις σχετικές καταβολές της. Ωστόσο επιτυγχάνει ένα ενδιαφέρον λογοτεχνικό αποτέλεσμα – άλλωστε τα όρια μεταξύ των εκφορών του λόγου έχουν γίνει ιδιαιτέρως δυσδιάκριτα- αναπαριστώντας με τρόπο αρκετά ρεαλιστικό το σύμπαν της σταδιακά αναπτυσσόμενης παθολογικής αποξένωσης.

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013

notationes///ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013 //ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής της

Ασημίνας Ξηρογιάννη

με τίτλο ''Εποχή μου είναι η Ποίηση'' που θα πραγματοποιηθεί την

Τεταρτη 11 Σεπτέμβρη

στο Καφέ-Μπαρ 'Εντεχνον' ( Ιωάννου Δέλλιου 4, Πλ. Συντριβανίου,Θεσσαλονίκη-
τηλ. 2310280553 cafe-entexnon.gr)

και ώρα 8μ.μ.Παρουσιάζουν:

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, ποιήτρια

Χλόη Κουτσουμπέλη, ποιήτρια

Αναστασία Γκίτση, ποιήτρια

Διαβάζει η Νόπη Ράντη

*Η ΕΚΔΉΛΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ''ΒΡΑΔΙΕΣ ΠΟΙΗΣΗΣ''
ΠOY ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΟ ΚΑΦΕ ΕΝΤΕΧΝΟΝ
https://www.facebook.com/events/503960749685656/

Το καφέ-μπαρ Έντεχνον και το βιβλιοπωλείο Κεντρί σας προσκαλούν σε μια εβδομάδα γνωριμίας με ποιητικές συλλογές που εκδόθηκαν τον τελευταίο χρόνο. Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα:

Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου

Ιωάννης Ι. Βρεττός Έκτορας
(εκδ. Γαβριηλίδης)

Παρουσιάζουν:
Γιάγκα Σοφία, φιλόλογος
Ισίδωρος Ζουργός, συγγραφέας

Διαβάζει ο Γιάννης Δελής, δάσκαλος

Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου

Φανή Αθανασιάδου Δελτίο καιρού και άλλες συλλογές

Παρουσιάζουν: Μαρίνα Κοκκινίδου, διδάκτωρ φιλολογίας
Αναστασία Καραογλάνη, εκδότρια

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου

Ασημίνα Ξηρογιάννη Η ποίηση είναι η εποχή μου
(εκδ. Γαβρηιλίδης)

Παρουσιάζουν: Αλεξάνδρα Μπακονίκα, ποιήτρια
Χλόη Κουτσουμπέλη, ποιήτρια
Αναστασία Γκίτση, ποιήτρια

Διαβάζει η Νόπη Ράντη

Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου

Στέλλα Κωνσταντίνου Αποστασία
(εκδ. Ars Poetica)

Παρουσιάζουν: Σωτήρης Γάκος, υπ. Διδάκτορας φιλολογίας, ποιητής
Ράνια Καταβούτα, υπ. Διδάκτορας φιλολογίας, ποιήτρια

Παρασκευή 13 Σεπτεμβριου

Αντώνης Ψάλτης Το καντήλι και άλλα ποιήματα
(εκδ. Αιγαίον)

Παρουσιάζουν: Θοδωρής Ρακόπουλος, ποιητής
Στέργιος Μήτας, ποιητής

Διαβάζει η Αννίτα Χατζίκου

Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου

Ελένη Κοφτερού Γράμμα σε γενέθλια πόλη
(εκδ. Σαιξπηρικόν)

Παρουσιάζουν: Άννα Κουστινούδη, δρ. Αγγλικής φιλολογίας/κριτικός
Χρυσούλα Παπακυριάκου, φιλόλογος

Επιμέλεια εκδηλώσεων: Ιορδάνης Κουμασίδης

Info: όλες οι παρουσιάσεις ξεκινούν στις 8 το βράδυ.
Στο καφέ-μπαρ Έντεχνον, Ιωάννου Δέλλιου 4, Πλ. Συντριβανίου
τηλ. 2310280553 cafe-entexnon.gr

Βιβλιοπωλείο Κεντρί, Δημ. Γούναρη 22, τηλ. 2310275349

Τρίτη 6 Αυγούστου 2013

notationes////AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΥΡΙΔΟΥ///ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Το πατρικό της στον πρώτο όροφο νεόκτιστης –τα χρόνια εκείνα- οικοδομής, λίγα μέτρα από το χώμα. Ξεχώριζε ανάμεσα στα χαμηλά σπίτια με τις μεγάλες αυλές. Σκόνη πολύ και φασαρία τα καλοκαίρια. Το χειμώνα βούλωναν τα φρεάτια και πλημμύριζε ο τόπος. Μικρό, στενό δρομάκι, οδηγούσε σε αλάνα γεμάτη πέτρες κι είχε δυο βράχους στην είσοδο σαν πολεμιστές που φύλαγαν το σκοτεινό βασίλειο. Μαζευόταν παιδομάνι τα απογεύματα από τις γύρω γειτονιές κι ο τόπος γινόταν μια απέραντη παιδική χαρά. Φωνές, πανηγυρισμοί, καβγαδάκια, παράξενοι ήχοι, κουδουνάκια από ποδήλατα, μπάλες που χτυπούσαν ξανά και ξανά στους τοίχους, ποδοβολητά από κυνηγητό, κρυφτό, λάστιχο, σχοινάκι, ζαβολιές και πειράγματα τάραζαν τον απογευματινό καφέ των ενηλίκων. Άλλοι τούς έβαζαν τις φωνές κι άλλοι χαμογελούσαν νοσταλγικά. Την εντυπωσίαζε πόση μελαγχολία μπορούσε να κρύψει εκείνο το χαμόγελο. Δεν έπαιζαν ποτέ όλοι μαζί, αλλά δεν έπαιζαν ποτέ και χωριστά. Ήταν μια παρέα κι ας μην ήξεραν καλά καλά τα ονόματα των περισσότερων. Ακόμα και τώρα είναι στο μυαλό της τα πρόσωπα, η χροιά της φωνής, τα βλέμματα, τα ονόματα όμως όχι. Δεν είχαν σημασία τότε, ίσως ούτε και τώρα, η αίσθηση ήταν που μετρούσε κι εκείνο το μοίρασμα κάθε απόγευμα, χειμώνα, καλοκαίρι.

Είχε δυο δέντρα με χοντρούς κορμούς στο πεζοδρόμιο απέναντι από την οικοδομή, ακακίες. Φαινόταν από το παράθυρο του δωματίου της. Διάλεξε αυτό το δωμάτιο, όταν μετακόμισαν στο σπίτι, μόνο και μόνο γιατί μπορούσε να βλέπει εκείνα τα δέντρα. Κάθε άνοιξη φούντωναν κι έβγαζαν παράξενα ροζ λουλούδια, χνουδωτά, στροβιλίζονταν στον άνεμο και κάθονταν στα μαλλιά της. Κολλούσαν παντού, στα τζάμια, στα πλακάκια, στα πλαστικά έπιπλα στο μπαλκόνι. Κατεργάρηδες που τρύπωναν στις γωνιές και έμεναν εκεί ως να μαραθούν από θλίψη. Έδεναν το λάστιχο με τη φίλη της γύρω από τους κορμούς και παίζανε με τις ώρες. Δεν το καλοθυμάται το παιχνίδι, τους κανόνες του, μόνο πως ήταν δύσκολο το έκτο βήμα γιατί σ’ αυτό έχανε κάθε φορά. Έπρεπε να πατήσει ταυτόχρονα με τα δύο πόδια τη μία και την άλλη πλευρά του λάστιχου και μετά να τα εναλλάξει. Σ’ αυτή την εναλλαγή το ένα πόδι, το δεξί συνήθως, έκανε τα δικά του και πάει η σειρά της. Ο συγχρονισμός ήταν ανέκαθεν το αδύναμο σημείο της. Δεν μπορούσε να δίνεται σε δύο πράγματα ταυτόχρονα. Σε ένα δινόταν παράφορα κι απόλυτα. Το λάστιχο ήταν γεμάτο κόμπους. Κάθε μέρα το δένανε και μετά δεν μπορούσαν να το λύσουν. Κόψε, ξανακόψε, μίκραινε και στο τέλος το πετούσαν. Λάστιχο άλλαζαν, δέντρα ποτέ. Χοροπηδούσαν πάνω κάτω μετρώντας, γελούσαν, θύμωναν, μάλωναν, μόνιαζαν. Που και που έριχνε κλεφτές ματιές στο παράθυρο, εκεί στεκόταν συνήθως ο πατέρας με ένα βιβλίο στο χέρι. Μέσα στην ανεμελιά του παιχνιδιού αναζητούσε την ασφάλεια της παρουσίας του. Πέρασε καιρός να το καταλάβει…

Μετά από μερικά χρόνια ασφαλτοστρώθηκε το δρομάκι, χτίστηκαν δυο τρεις ακόμα πολυκατοικίες πιο ψηλές και πιο μεγάλες από τη δική της, οι βράχοι απομακρύνθηκαν, καθάρισε η αλάνα από τις πέτρες κι έγινε λεωφόρος με νησίδα στη μέση. Τα όρια του βασιλείου της πια ήταν ρευστά, αλλά παρέμενε ακόμα η μαγεία του, όποιος έστριβε στο στενό την ένιωθε κι έλεγαν πολλοί πως είναι ακόμα ένα απομεινάρι της παλιάς γειτονιάς. Εργάτες του δήμου φύτεψαν κι άλλα δέντρα σε βαθιές τρύπες κατά μήκος των πεζοδρομίων. Μεγάλωσαν, φούντωσαν, δημιούργησαν μια αψίδα από φυλλώματα. Ανάμεσά τους τα δέντρα της, τα αγαπημένα δέντρα των παιδικών της χρόνων, άπλωναν ρίζες, άπλωναν κλαδιά. Άπλωσε κι αυτή αλλού τα όνειρά της, άλλαξε γειτονιά, έφυγε από το πατρικό. Γέμισαν οι δρόμοι αυτοκίνητα και τα παιδιά λιγόστεψαν. Δεν ακούγονταν πια φωνές, αλλά φρεναρίσματα, κόρνες κι εξατμίσεις. Θαρρείς το σκηνικό ετοιμαζόταν για κείνη την άνοιξη που περίσσεψε ο θάνατος. Ήρθε κι έμεινε καιρό, χτύπησε πολλές πόρτες, μπήκε και βγήκε σε πολλά σπίτια κι ας κλείδωναν πια τα βράδια. Χάθηκε τότε κι ο πατέρας. Μα τα δέντρα της ήταν εκεί κι ας άλλαζαν όλα γύρω τους, άλλοτε θλιμμένα, άλλοτε χαρούμενα, όμως εκεί σταθερά. Κάθε φορά που επισκεπτόταν το πατρικό, τα κοιτούσε ώρες πίνοντας καφέ, τα άκουγε να της ψιθυρίζουν, τους μιλούσε.

………………………………………………………………………………………….

Πέρυσι έκανε μήνες να πάει στην παλιά γειτονιά, για καιρό αραίωσε συνειδητά τις επισκέψεις της, είχε εξάλλου πάμπολλες δικαιολογίες, δουλειά, εξεταστική, μια ερωτική απογοήτευση. Η αλήθεια είναι πως απέφευγε συστηματικά τα μάτια της μάνας της, αλλά την αλήθεια αυτή ούτε στον εαυτό της δεν την ομολογούσε. Όταν επιτέλους το αποφάσισε και πήγε, δυο μαύρες τρύπες έχασκαν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Τι απέγιναν τα δέντρα; Τα δέντρα της; Ανέβηκε δυο δυο τα σκαλιά, άνοιξε την πόρτα κι ούτε καλημέρα δεν είπε. Η μάνα στην κουζίνα έψηνε καφέ. Τρόμαξε στην αρχή, πήγε να χαμογελάσει, έμεινε το χαμόγελο κρεμασμένο στην άκρη από τα χείλη της, καθώς στρίγγλισε λαχανιασμένη από τα σκαλιά τη μόνη ερώτηση που την έκαιγε.

- Μάνα, τι έγιναν τα δέντρα;

- Τα έκοψαν οι υπάλληλοι του δήμου. Κούφια ήταν. Δεν είχαν ζωή.

- Πως κούφια; Άνθιζαν. Πρασίνιζαν.

- Κούφια σου λέω. Μόνο τις ρίζες δυσκολεύτηκαν να βγάλουν.

- Γιατί ζούσαν, φώναξε. Ζούσαν! Και την πήραν τα κλάματα.

Σάστισε η μάνα.

- Μα πως κάνεις έτσι; Σύνελθε! Σαν μωρό κάνεις για δυο δέντρα. Κοντεύεις τα σαράντα. Μεγάλωσε πια!

Έκλαψε ώρα πολύ με λυγμούς, η μάνα δεν καταλάβαινε, μα την αγκάλιασε και σταμάτησε να μιλά. Ψέλλιζε κάθε τόσο … τα δέντρα μου… τα δέντρα μου… και ρουφούσε τη μύτη της. Κάποια στιγμή απόκαμε κι αφέθηκε απλά στη στοργή εκείνης της αγκαλιάς. Δεν μπορούσε παρά να αποδεχθεί το αμετάκλητο. Αποτραβήχτηκε μετά, πήρε μερικές ανάσες, σκούπισε τα μάτια, τράβηξε τα μαλλιά της από το πρόσωπο κι άναψε τσιγάρο. Χαμογέλασε καθησυχαστικά στη μάνα.

- Άντε, κάνε και σε μένα ένα καφεδάκι. Όλα καλά είναι. Μεγάλωσα ξανά.

Κουβέντιασαν ώρα πολύ για άσχετα θέματα, για μαθήματα, για το πτυχίο, για απλήρωτους λογαριασμούς, για την κόρη της γειτόνισσας που χώρισε και για την άλλη που επιτέλους απέκτησε το πρώτο της παιδί. Κουβέντιασαν σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα παράξενο. Μόνο πάνω στην πόρτα, πριν το φιλί και την ατάκα θα σε πάρω τηλέφωνο μόλις φτάσω σπίτι, η μάνα ρώτησε διστακτικά αν είναι καλά, για να επιβεβαιώσει πως το ξέσπασμα πέρασε κι όλα ξαναβρήκαν τους γνώριμους ρυθμούς. Έγνεψε καταφατικά χωρίς να την κοιτάζει ψαχουλεύοντας την τσάντα της. Φεύγοντας στάθηκε ώρα πάνω από τις μαύρες τρύπες. Θαμμένη εκεί όλη η παιδική της αθωότητα. Είχε την παρόρμηση να σκάψει, να χώσει τα χέρια της βαθιά στο χώμα, ώσπου να τη βρει. Δεν το έκανε. Καλύτερα έτσι, σκέφτηκε. Καλύτερα. Διέσχισε αργά το δρομάκι και βγήκε στη λεωφόρο. Χώθηκε στο πρώτο ταξί που βρήκε.

- Που πάμε, κοπελιά;

- Σπίτι.

Ο ταξιτζής κάτι μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του και ξαναρώτησε προσπαθώντας να ακουστεί, όσο πιο ευγενικός γινόταν. Συνήλθε, χαμογέλασε και του είπε δυνατά τη διεύθυνση.

………………………………………………………………………………………………….

Την άνοιξη έβαλαν στις άδειες τρύπες δυο καινούρια δενδρύλλια. Δεν έπιασαν. Ξεράθηκαν γρήγορα. Και τα επόμενα το ίδιο.

- Μην προσπαθείτε, ήθελε να τους φωνάξει. Μην προσπαθείτε. Κανείς δεν υπάρχει να τα ποτίσει μνήμες.

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ

Ορατότητα περιορισμένη. Ίσως είναι μια λύση. Ανέτοιμο το βλέμμα να αρνηθεί τα όνειρα.

Μιάμιση ώρα ταξίδι. Παλιό, κακοσυντηρημένο λεωφορείο. Κάθε πρωί αξημέρωτα γαμώτο. Κάθε πρωί παλιές λαμαρίνες που τρίζουν και ξινή μυρωδιά.

Υγρασία στα τζάμια σαν βροχή.

Θάλασσα σκοτεινή. Με γοητεύει.

Μπλεγμένα λόγια, εικόνες, μουσικές. Δε θυμάμαι.

Πως έφτασα ως εδώ; Με ποιες αρνήσεις; Ποιες αποδοχές;

Καταχνιά. Δικαιολογία για παραιτήσεις. Κοντόθωρες προοπτικές. Κοντόθωρα όνειρα.

Να αγοράσω ψωμί. Να τηλεφωνήσω στη μαμά. Να ποτίσω τη γλάστρα.

Κι ένα καινούριο βιβλίο οπωσδήποτε.

Να σταματήσω να πιστεύω όσα μου λένε. Μονίμως αφελής. Ευκολόπιστη.

Χαζή; Ας μου δείξω επιείκεια.

Να μην ξαναερωτευτώ. Μόνο να με ερωτεύονται.

Γίνεται;

Αυτό το σημάδι στο γόνατο δεν θα φύγει ποτέ. Θεαματική πτώση στην άσφαλτο. Παιδί ήμουν.

Ούτε αυτά τα σημάδια θα φύγουν. Θεαματικές πτώσεις στη ζωή. Δεν ήμουν παιδί πια.

Ορατότητα περιορισμένη.

Δεν φταις εσύ. Εγώ πήρα τη γραμμή και την προέκτεινα.

Δεν φταις εσύ. Εγώ γέμισα χρώμα το περίγραμμα.

Ένα καινούριο βιβλίο οπωσδήποτε. Και μόνο να με ερωτεύονται.

Ορατότητα περιορισμένη.

Κι η ομίχλη μια τεράστια γομολάστιχα.

Ευτυχώς.

(Μάλλον...)

Τρίτη 9 Ιουλίου 2013

notationes///IOYΛΙΟΣ 2013///ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΗ ΠΟΙΗΣΗ [19ου και 20ου αιώνα]

GERTRUDE STEIN
[H.Π.Α. ,1874-1946]

Πολλά γι'αυτούς

(Απόσπασμα)

Αν την ακούσεις να ροχαλίζει
Δεν είναι πριν την αγαπήσεις
Την αγαπάς κι έτσι το να' σαι η αγαπητικιά της
   είναι πολύ όμορφο
Είναι κει με γλύκα κι είμαι πολύ κοντά της και νιώ-
   θω πολύ ωραία
Είναι η τρυφερή μου γλύκα και τα μικρά της πόδια
   τέλεια τεντωμένα
πράγμα που μοιάζει δώρο-τόσο πολύ όμορφο
Η μικρή τρυφερή της μύτη ανάμεσα στα μικρά της
    μάτια που
Κλείνουν και είναι πολύ όμορφα
Είναι πολύ όμορφη και δική μου' πράγμα πολύ
   όμορφο.

μετ.:Aναστασία Αναστασιάδου

*************

ΑLICE BLOCH
[H.Π.Α],1947

'Εξι χρόνια
(για τη Νάνσυ)

Μια φίλη μας αποκαλεί
γέρικο παντρεμένο ζευγάρι.
Εγώ εκνευρίζομαι,
εσένα δε σε νοιάζει.
Στο δρόμο για το σπίτι
ρωτάς γιατί τσαντίστηκα
Είμαστε κάτι
σαν αυτό που είπε
λες Εγώ λέω
Όχι
Δεν είμαστε παντρεμένες
Κανένας δεν ευλόγησε
αυτήν την ένωση Κανένας
δεν μας χάρισε κουζινικά
Μόνες μας αγοράσαμε μίξερ
Χτίσαμε,την κοινή μας ζωή
στο κενό μεταξύ των νόμων
Έξι χρόνια
τί να μας έφερε κοντά
ένας χαρτογράφος μια μαγνητική δύναμη
τα κορμιά μας η ομιλία
ο αέρας κάποια πείνα
Ακροάτριες κι οι δύο
μιλήσαμε
Ήθελα:την τεντωμένη σου ενεργητικότητα,
έλεγχο αποφασιστικότητα
ειλικρίνεια το παρελθόν σου
ως αθλήτρια
Ήθελες:την ''καλλιέργειά''μου
ευγένεια,ζεστασιά
Και φυσικά,είμαστε καταδικασμένες
ν' αποτύχουμε:
έφερες στην επιφάνεια
το θυμό μου Αντιστέκομαι
στον έλεγχό σου Η ενεργητικότητά σου
μ' εξοντώνει Τα χέρια μου
παραείναι ζεστά για σένα πήρες
το βάρος που έχασα η ευγένειά μου
είναι ανειλικρινής η ειλικρίνειά σου
είναι σκληρή σιχαίνομαι
τη μοτοσυκλέτα σου
Κι ωστόσο κάτι έχει αλλάξει
έγινες πιο ευγενική
εγώ αποφασιστικότερη
Εύκολα περπατάμε
γύρω άπ' το σπίτι μας
και μέσα στους κώδικες η μία της άλλης
Δεν υπάρχει τίποτα
που να μην μπορούμε να συζητήσουμε
Στέρεο το έδαφος κάτω από τα πόδια μας
ξέρουμε αυτό το τοπίο
Δεν επιλέγουμε κατεύθυνση
όμως το μονοπάτι είναι καθημερινά ένα μυστήριο.
Ένας καινούριος χάρτης της ίδιας περιοχής.

μετ,:OΛΒΙΑ ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ

******************

RITA MAE BROWN
[H. Π.Α.1944]

Χορεύοντας γίνεται η κραυγή ψαλμωδία

Ακολουθώ το άρωμα μιας γυναίκας
βαρύ άρωμα πεπονιού που από χαρά παραγινώθηκε.
Με εμπνέει ν'ανοίξω τρύπες τρανές στη νύχτα
έτσι που ο ήλιος άπ'αυτές ν'ανατιναχθεί.
Κι αυτό είναι το μόνο που θα έχω μάθει:
Tην ανάσα της να γεμίζει τη γούβα του λαιμού μου
μια πολυτέλεια που εξαφανίζει τον θάνατο.

μετ.:OΛΒΙΑ ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ

Σάββατο 15 Ιουνίου 2013

notationes///ΙΟΥΝΙΟΣ 2013///ΛΕΥΚΙΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ///ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Περί Κύπρου

Αυτά έγραφε ο Κ.Π.Καβάφης

εδώ κι έναν αιώνα.

''Οι πόθοι των Κυπρίων

περί ενώσεως της νήσου

μετά του Ελληνικού Βασιλείου''

κάτι για την πανίσχυρη κοινή γνώμη

εν τη Μεγάλη Βρετανία

για την κυπροσυλλαβική γραφή

και την αμοιβή που η πόλη

του Ιδαλίου

έδωσε στον γιατρό Ονάσιλο.

Αυτά κι άλλα πολλά

έγραφε Απρίλιο μήνα του 1893

στην εφημερίδα Αλεξάνδρειας

Τηλέγραφος στο άρθρο του

''Το Κυπριακόν Ζήτημα''.

Νερά της Κύπρου

του μεγάλου αλεξανδρινού ποιητή

κυρίου Καβάφη'

κανείς δεν ξέρει πια στις μέρες μας

αυτή την άγονη γραμμή

της Μεσογείου.

Ποιήματα (1975)

Η ΠΟΙΗΣΗ

Η ποίηση είναι ένας κήπος

γεμάτος πουλιά,

τραγουδάει τον έρωτα

τον Μιχάλη την Άννα.

Η ποίηση είναι το σπίτι

που χωράει μέσα όλο τον κόσμο.

Μα όταν η ελευθερία χάνεται

η ποίηση γίνεται

σπαθί και ντουφέκι.

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Ξερίζωσε από μέσα μου όλες τις λέξεις

δώσε τους μια όποια σημασία

κι ύστερα προσπάθησε να τις βάλεις πάλι

με μια δική σου τάξη μέσα μου.

Ωστόσο εγώ θα επιμένω να λέω

την ελευθερία ελευθερία

τον φόνο φόνο

την ενοχή ενοχή

μ' ένα πείσμα τρελού που σκαλίζει

στον τοίχο τ όνομά του

με τα νύχια.

Translate

Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2025

Πέμπτη 31 Αυγούστου 2023

Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019

Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2018

Τετάρτη 3 Ιανουαρίου 2018