ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ /// Χ /// ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚΟΝ 2021

  Όταν αλλάζεις τόπο, αλλάζεις θέση. Μετατόπιση σωματική, ψυχική, συναισθηματική,

πνευματική. Γιατί ο τόπος, όπως ο χρόνος, ορίζει και καθορίζει τις έννοιες, τον τρόπο που

απορροφάμε και μεταφράζουμε τον κόσμο γύρω μας. Με άλλα λόγια, ο τόπος είναι πηγή

σκέψης. Και αλλάζοντας τόπο, αλλάζεις σκέψη.

Το Guernsey, λοιπόν, έγινε ο δικός μου νέος τόπος-τρόπος. Χώρος-transit, από τους

Ρωμαίους και τους Βίκινγκς ως εμάς, τους σύγχρονους μετανάστες. Χώρος μεικτής (αγγλο-

γαλλικής) ταυτότητας. Χώρος στεντόρειας συνύπαρξης ζωής και θανάτου - παραλίες

γεμάτες ανέμελους παραθεριστές και μαζί πυροβολεία, πύργους άμυνας και ναυάγια, ως

σταθερό memento mori. Τοπίο αβέβαιο, προσωρινό, μετακινούμενο, με τις ακτές να

αλλάζουν συνεχώς στην παλίρροια. Τελικά, τόπος μεταιχμιακός.

Στο μεταίχμιο αυτό πάτησε η συλλογή. Στη διαρκή υπέρβαση ορίων και τη συνύπαρξη

διαφορετικοτήτων, που δεν αναιρούν η μία την άλλη (ως «είτε/είτε»), αλλά

αλληλοσυμπληρώνονται (ως «και/και»). Έτσι, το Guernsey γίνεται το όχημα, η μεταφορά,

προς συζήτηση μίας συλλογικής ταυτότητας (και εδώ σκέφτομαι μαζί το «εμείς», που

συζήτησε ο Βασίλης Λαμπρόπουλος πρόσφατα, με αφορμή το βιβλίο του Αλέκου Λούντζη),

το DNA της οποίας εμπεριέχει όλα τα διαφορετικά στοιχεία και μαζί συγκεντρώνει την

προσοχή του σε αυτό που μας ενώνει – την ανθρωπιά μας, με όλη την ομορφιά, τον πόνο,

τη χαρά, την αγωνία που κουβαλά.

Από το Pembroke στο Herm και από το σπίτι του Hugo στο σπίτι του Satie και το cider-

making, η συλλογή αναζητά το Χ, τον τόπο αυτό της ανθρώπινης εμπειρίας που όλοι

μοιραζόμαστε, που όλοι νιώθουμε δικό μας και όπου αναπόφευκτα ομοιοκαταληκτούμε.

Guernsey, 20/11/21

---------------

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ : EΔΩ

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ //// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Ετοιμάσου

Να, πάρε τα μάτια μου να φας,

αφού πεινάς.

Eγώ,

για ώρ΄ανάγκης ,

κονσέρβες κουβαλώ,

ληγμένες,

με παστωμένα πρωινά Σαββάτου.

Με το σφυρί αυτό

σπάσε τα κόκκαλά μου

και κάρφωσέ τα,

σπίτι να φτιάξεις.

Γερό να είναι μόνο,

ο λύκος πεινασμένος έρχεται.

***

Λαδάκι Τζόνσον

Κάθε πρωί σ΄αλείφω απ τα νύχια στην κορφή.

Σαν μωρό με ρυτίδες, είπες,

γυρνώντας ( με τις ώρες) μια  μπουκιά ψωμί

στο στόμα σου. Το σώμα σου,

μόνο οστά μπροστά (και πίσω).

Θέλω να σε ξελύσω

και να σε φτιάξω απ΄την αρχή.

Μπορεί

και να τα καταφέρω. Αν φέρω 

τα κατάλληλα υλικά.

Τι λες γι΄αυτό;

Xαμογελάς.

Σαν μωρό με ρυτίδες, γυρνάς

πλευρό και κοιμάσαι.

***

Πρωινή βροχή

Ας πούμε ότι βρέχει.

Ότι είναι Κυριακή, πρωί.

Ότι είμαστε δεκαεννιά,

κι αυτό θα πει 

δεν έχουμε ιδέα πως είναι να στενεύει ο δρόμος

μέχρι να μη χωράς.

Γεμάτη αυτοπεποίθηση εσύ,

θα περπατάς

πάνω από την πόλη,

απ΄την ομίχλη που άλειψε τον δρόμο,

από το δέρμα μου που μαλακώνει όταν σε βλέπω

που έρχεσαι.

Ακόμα δεν θα ξέρουμε

πως όλο αυτό που μοιάζει με αρχή,

θα το σκεπάσει η φθινοπωρινή υγρασία.

Στο ποίημα εδώ, αυτό δεν έχει σημασία.

Ούτε πως κάτι τόσο αλλιώτικο θα γίνουμε

απ΄ο,τι φανταστήκαμε.

Τώρα,

εδώ,

είμαστε μόνο

εσύ κι εγώ.

Και η υπόσχεση της πρωινής βροχής

2017, Εκδόσεις  Κύφαντα 2019

Ανθολόγηση για το Varelaki : Ασημίνα Ξηρογιάννη

Η φωτό είναι παρμένη από το διαδίκτυο.

***