notationes ΑΝΟΙΞΗ -ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019/// ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΚΟΝΤΑΚΗΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

1.

Δέντρα ακόμα


Οι γείτονές μας κόψανε
όλα τους τα δέντρα
στα κτήματά τους έσκαψαν
πελεκήσαν ό,τι απέμεινε
απ’ τους κορμούς
ως μέσα στη γη

πάνω στις ρίζες πασπαλίσανε λίγο χώμα

κάποιος ανέβηκε ως την κορφή,
κοίταξε πέρα, βαθιά στον κάμπο,
ως εκεί που αχνοφαίνεται η θάλασσα
σκυμμένες σκιές ανθρώπων
σε ίδιο έργο δοσμένες∙ και στις οθόνες
μας ήρθανε ειδήσεις πως
δεν είναι δέντρα πια -
σ’ ολόκληρη τη χώρα

τότε πήραμε προσεκτικά το χώμα με τις χούφτες

οι ρίζες
κοκκινωπά σκουλήκια
μοιάζαν ν’ ανασαίνουνε
με δυσκολία: λίγο λίγο
χωνεύανε το νερό
κι ένας είπε πως
δεν είναι δέντρα ακόμα -


2.

Οι παλιοί ποιητές

Λένε πως άσωτος ήσουνα πάντοτε
ταξιδευτής – στου Θεού τη σκιά
περπάταγες, διωγμένος κι απ’ ανθρώπους

και γέλαγε η πόλη σου με τις πλουμιστές της πόρτες,
για σένα μανταλωμένες – και συ ξεμάκραινες, βαθιά
στην έρημο για χιόνι διψούσες, πεινασμένος κυνηγούσες
αντικατοπτρισμούς

στην άμμο – κει σε βρήκαμε,
καραβάνι περαστικό, τσάι σου φέραμε γιατί έτρεμες
σαν μας έλεγες το παραμύθι σου το θλιβερό –
μα είν’ όλα τούτα ξεχασμένα: μείνε τώρα εδώ

μαζί μας, όσο φλογίζει ο ήλιος τη χώρα – παράμερα
ζούμε, φτωχικά, μα τα χαλιά μας, μαγικά
τα σηκώνουνε δάχτυλα αόρατα, και συ
τα βλέπεις


έλα λοιπόν, στους κέδρους μας
να ξαποστάσεις, σε όαση χρυσή – με χάρη
όταν τους ώμους σου γείρεις, άτι φτερωτό
θα σ’ αποθέσει στα χέρια του Προφήτη.

21.3.2019

**Ο πίνακας είναι παρμένος από εδώ

notationes ΑΝΟΙΞΗ -ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019 /// ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ /// [Μου γράφεις:]

Μου γράφεις:

«Κάνει κρύο στην ενδοχώρα.
Όλα είναι γκρίζα και βρόμικα.
Κάθε πρωί μας σταυρώνουνε για τους τουρίστες,
τα βράδια μετράω τα λεφτά που έβγαλα στον σταυρό.
Τα καρφιά τα συνήθισα, σκλήρυνε το δέρμα,
λιγόστεψε το αίμα μου, δεν τρέχει.
Μη στεναχωριέσαι,
πακέτα φως να μου στέλνεις, τίποτα άλλο δε χρειάζομαι.
Μην τα πιστεύεις τα ουρλιαχτά που ακούς στις ειδήσεις,
μια δουλειά είναι κι αυτή.
Εσύ να με σκέφτεσαι όπως με ήξερες.
Κι όταν γυρίσω,
θα μ’ αγαπάς περισσότερο που τόσες φορές σταυρώθηκα».


[Διαβάζω και διαβάζω,
κοιτάζω όσες φωτογραφίες έστειλες.
Μετά θυμάμαι ότι πέθανες – και κλείνω την οθόνη].

Ανέκδοτο

notationes ΑΝΟΙΞΗ -ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019/// ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΛΥΜΠΕΡΗ /// Όπως θα έ λ ε γ ε η Σύλβια Πλαθ

Ο εραστής μου έρχεται σε ίππο ιπτάμενο
σε ιπτάμενα φιλιά και μαύρα χαλινάρια.
οι λέξεις τότε ψόφια άλογα
ψόφια και τα τακούνια μου όταν δεν
τρυπούν τα πλαϊνά του αλόγου
(το μοκασίνι φτηναίνει χωρίς το πάθος·
μετά θα πει η Σύλβια
δεν κάνεις πια δεν κάνεις).
οι Ναζί είναι γυναίκες που δεν ξέρουν την αγάπη
     καταλήγουν φθινόπωρο χειμώνας ενοχή.
 
Η εμπνεόμενη στις αγκαλιές
βρίσκω ένα θέρος αισθηματικό χωρίς την
εποχή του. Φτιάχνω κι ένα χρυσάνθεμο σαν άντρα
(την ώρα που ο άντρας σε σέρνει στα φιλιά
κάτι συμβαίνει μέσα στο Σύμπαν).
 
Γράφω τώρα τα σώματα το πάθος τον εραστή
να πέσω στα φιλιά τα χρυσάνθεμα.
 


                     Πώς θα γίνει η ψυχή
                     απλή ενιαία και γυμνή;


Κλεοπάτρα Λυμπέρη
από τη συλλογή Το μηδέν σε φωλιά, 2018

notationes ΑΝΟΙΞΗ -ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019 /// ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΘΑΝΟΓΛΟΥ /// ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΑΠΟΒΑΘΡΕΣ

ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΑΠΟΒΑΘΡΕΣ

I

Μας περιτριγύριζαν τα πράγματα με μία επανάληψη. 
Βρίσκαμε διέξοδο στη συνεχή παρατήρηση του έξω κόσμου.

Άλλωστε ό,τι περιτριγυρίζει ο έρωτας 
το παραμορφώνει 
τις αιχμηρές γωνίες του λειαίνει 
δεν κόβει, δεν πονά.
Πέτρα που πετάς σε υγρή επιφάνεια 
χωρίς να ακουστεί ο ήχος.

II

0 μακρύς λαιμός μου 
έκοβε τη θέα από τον ορίζοντα 
σκίαζε λευκά τους εφιάλτες σου 
οι ανείπωτες λέξεις, έλεγες 
γεννιούνται μέσα στο μαύρο.

Στις κάμαρες
έστηνες πλήθος γρανιτένιους ανθρώπους 
σμίλευες πάνω τους αδυναμίες 
άνοιγες τις καλά κρυμμένες φλέβες 
και βουτούσες γυάλινος μέσα τους.

III

Η μοναξιά μας ολόκληρες μέρες 
ταξίδευε σε ακίνητες θάλασσες.
Στις αποβάθρες φτιάχτηκαν πρόχειρα καταλύματα 
για μια επιστροφή.
Κατοικήθηκαν όλα από τους νεκρούς μας.

Έμαθα να σε βλέπω μες στο σκοτάδι 
έμαθες να με βλέπεις μες στο σκοτάδι 
ανάψαμε το φως και τυφλωθήκαμε.

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (2019)