ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

[Στάζουν μεσάνυχτα 1]

Γέννησα τη μητέρα και τον πατέρα μου
Βλαμμένα δίδυμα 
Να μη μπορούν να μιλήσουν
Να μη ξέρουν πώς να το ζητήσουν
Μαμά μαμά!...
Όλη την ώρα και τα δυο τους
Με κάνανε μητέρα
Με ένα παιδί
Που είναι δύο
Που είναι όλα
Ορφανά

  Στάζουν μεσάνυχτα, Μελάνι, 2013

[σπασμένα άλογα 3]

Εκεί έτρωγα ήλιο
Κι έπλενα τα δόντια μου με υπνοστεντόν
Με ξυπνούσαν για να με λυπηθούν
Γιατί εγώ δεν κοιμόμουνα
Κι ούτε ήξερα τι να λυπηθώ σε μένα
Μου έκαναν ό,τι μου έκαναν και με καλούσαν
στο νηπιαγωγείο τους
Μια φορά πήγα από περιέργεια για τ' άλλα παιδάκια
Αλλά δεν είχε πλάκα
Τις άλλες μέρες έβγαινα σο ένα τετράγωνο κήπου
έκανα τα μάτια μου πινέλα
Κι έφτυνα απ' το στόμα μου μπογιές

Μόνο ο φύλακας ήταν καλός
Με άφηνε τις νύχτες να καπνίζω

 

     Σπασμένα άλογα, Γαβριηλίδης, 2017

Ανθολόγηση για το Varelaki Ασημίνα Ξηρογιάννη

*Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ////ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

  [Από την ποιητική συλλογή ''Στάζουν Μεσάνυχτα,εκδ.Μελάνι]

Είμαι η δύναμη των χεριών μου

Η παλίρροια των ματιών μου

Οι λέξεις που πνίγονται

Η μια μετά την άλλη

Στο λαρύγγι μου

Ο υπόκωφος

Γλιστερός θόρυβος

Σχεδόν σα κλάμα

Που κάνουν καθώς πέφτουν

Και διαλύονται

Μέσα στο στομάχι μου

Τρέφομαι απ’ αυτές

Είμαι η ασυνάρτητη

Η τρεμάμενη φωνή μου

Το δίχως λόγο γέλιο μου

Το χέρι που κρατάτε

Και περιπλανάστε στους δρόμους παρέα

Ο κουρασμένος κλόουν

Που γελάτε παρέα

Είμαι το χαμόγελο

Που είναι έτοιμο να σπάσει

Που είναι στα πρόθυρα

Που είμαι στα πρόθυρα

Του να πάψω

Του να υπάρξω

Είμαι το κορμί που του κάνετε έρωτα

Η έμπιστη φίλη σας                                                  

 

                                                                   Είμαι το φάντασμα που με τρομάζει

 

****************  

 

Δυσκολεύομαι να μιλήσω

Δυσκολεύομαι γιατί κυμαίνομαι πάντα ανάμεσα στις λέξεις

Είμαι η άφατη ουσία που τις τοποθετεί σε σειρά

Δεν έχω καμία σχέση μαζί τους

Κι ακόμα χειρότερα

Κινδυνεύω να πάρω το σχήμα των λέξεων που χρησιμοποιώ

Στην προσπάθειά μου να τις σκοτώσω

            **************** 

Το φεγγάρι

Έχει το σχήμα του δρεπανιού

Και κόβει

Έχει τo σχήμα του έρωτα

Κι εκλείπει

Μετράει τις στιγμές

Σε κύκλους

Τους χτύπους της καρδιάς

Σε βήματα που φεύγουν

Όλα με περικυκλώνουν

Αφήνοντας με έξω