notationes/// ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2017 /// ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ /// ΑΛΙΕΥΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΩΝ

Έπιασες το χέρι μου
με βία
τράβηξες το λουκέτο πουκάμισου άσπρου
κύλησε μες το στήθος το κουμπί,
μισοπνιγμένος το ’ψαξες
κι όταν σώθηκες απ’ το βυθό μου,
αναδύθηκες στο βράδυ του Σαββάτου
μ’ ένα μικρό μαργαριτάρι ανάμεσα στα δόντια.

Ζύγιασες με την παλάμη σου
τ’ αναστημένα μαλλιά μου
κι άφησες έγκαυμα
στην αγωνία του λαιμού
στράγγισε το σώμα σου
ιδρώτα
στη σπηλιά της μασχάλης.

Η γλώσσα σου ξεθηλύκωσε
κάθε συστολή
της γυμνωμένης μου πλάτης
κύλησαν στ’ αυλάκια της
ως τη ρίζα
της παραίσθησης
οι χυμοί σου.

Και
τράβηξες τη χορδή
που ηχούσε παράφορα
στη σάρκινη λύρα.
Η  άπνοη εκφορά της ηδονής
έκανε το φεγγάρι
στα σεντόνια μας
κομμάτια.

Ανταλλακτήριο ηδονών, Σαιξπηρικόν 2014

*** 

*Η φωτό είναι παρμένη από  εδώ

***

 

Γυναικεια Κραυγή στο Μακεδονικο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

7^ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης και Τεχνών Γυναικεία Κραυγή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Ποιητικός λόγος, μουσική και εικαστικές τέχνες συνομιλούν στο 7^ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης και Τεχνών Γυναικεία Κραυγή. Συνεχίζοντας μια πορεία πέντε χρόνων, με σταθερή παρουσία και εκπροσώπηση στην Ελλάδα από το 2013, η ελληνική διοργάνωση του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά φέτος στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 5 Μαρτίου 2017, από τις 12.00 έως τις 13.30, στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. 

Το ετήσιο φεστιβάλ Γυναικεία Κραυγή (Grito de Mujer) διοργανώνεται σε διάφορες χώρες του κόσμου κάθε Μάρτιο, εδώ και εφτά χρόνια, από το «Διεθνές Κίνημα Ποιητριών» (Women Poets International). Αυτή η μη κερδοσκοπική οργάνωση ιδρύθηκε το 2009 στη Δομινικανή Δημοκρατία από τη Χαέλ Ουρίμπε (Jael Uribe) για να προωθήσει το ποιητικό έργο των γυναικών της Λατινικής Αμερικής, αλλά και να προαγάγει κοινωνικά μηνύματα, όπως κατά της βίας που υφίστανται οι γυναίκες, υπέρ του αυτοσεβασμού και της καταπολέμησης της σιωπής (εξού και ο τίτλος του φεστιβάλ). Το 2015 το φεστιβάλ συμμετείχε στους παγκόσμιους εορτασμούς για το «2015: Έτος φωτός» της UNESCO. Φέτος, θα πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα σε τριάντα χώρες παγκοσμίως. Εκπρόσωπος του κινήματος και κεντρική συντονίστρια του φεστιβάλ στην Ελλάδα είναι η μεταφράστρια Έλενα Σταγκουράκη.

Με γνώμονα το φετινό μότο του φεστιβάλ Μία κραυγή ελευθερίας για όλα τα κορίτσια του κόσμου, ποιήτριες, μουσικοί και εικαστικοί θα παρουσιάσουν στη διοργάνωση στη Θεσσαλονίκη έργα που εστιάζουν στην προβολή μηνυμάτων για την τόνωση της αυτοπεποίθησης, της ασφάλειας και των αξιών των κοριτσιών παγκοσμίως.

 

Η Δώρα Κασκάλη (πεζογράφος – ποιήτρια), η Δήμητρα Κατιώνη (μουσικός – ποιήτρια), η Μαρία Κενανίδου (ιστορικός τέχνης, επιμελήτρια εκθέσεων και συλλογών), η Γεωργία Τρούλη (ποιήτρια – εικαστικός) και η Αννίτα Χατζίκου (ποιήτρια) θα διαβάσουν ποιήματα των: Ζeina Hashem Beck (Λίβανος – Ντουμπάι) σε μετάφραση Jazra Khaleed, Kyoko Kishida, Θωμά Γκόρπα (Ελλάδα), Rachel McKibbens (ΗΠΑ) σε μετάφραση Αννίτας Χατζίκου, Αudre Lorde (ΗΠΑ) σε μετάφραση Αννίτας Χατζίκου, Ατένα Φαρροχζάντ (Ιράν – Σουηδία) σε μετάφραση Αντώνη Μπογαδάκη, Linn Hansen (Σουηδία) σε μετάφραση  Kyoko Kishida, Karna-Irini Martensson, Mohja Kahf (Συρία – ΗΠΑ) σε μετάφραση Ράνιας Καραχάλιου, Γιανινά Ντεκουτίτε (Λιθουανία) σε μετάφραση Γιώργου Χαβουτσά, Πέτια Σταΐκοβα Ντουμπάροβα (Βουλγαρία) σε μετάφραση  Μάιας Γκιόλα-Γκράχοβσκα, Lucille Clifton (ΗΠΑ) σε μετάφραση Αννίτας Χατζίκου, Suheir Hammad (Ιορδανία – ΗΠΑ) σε μετάφραση Ράνιας Καραχάλιου, Warsan Shire (Κένυα- Αγγλία) και Ashe Vernon (ΗΠΑ) σε μετάφραση Σοφίας Γιοβάνογλου.  

 

Η Αριάδνη Πεδιωτάκη, φοιτήτρια του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, θα εκτελέσει performance.

 

Μουσική του συνθέτη Γιώργου Κυριακάκη θα παίξουν τα μέλη του συνόλου εγχόρδων Spira Minore Ναταλία Βλάχου, Λήδα Γραμμένου, Σωτηρία Εγινλόγλου, Ισμήνη Καλαϊτζή, Φιλιώ Καρφαρίδου, Μακρίνα Κετέογλου, Αθανασία Κοντογεώργου, Ιοκάστη Σιδηροπούλου, Κωνσταντίνα Τάνγκου, Χριστίνα Τέλι, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, Δήμητρας Κατιώνη.

 

Μουσικές γέφυρες μεταξύ των ποιημάτων θα συνθέσει η Αναστασία Γιαμούζη, φοιτήτρια στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

 

Βιντεοπροβολές που θα επενδύουν τον λόγο και τη μουσική θα επιμεληθεί  η video artist Χριστίνα Κατσάρη. 

 

Τη σκηνοθεσία της εκδήλωσης έχει αναλάβει η Σοφία Καρακάντζα.

Σύντομο χαιρετισμό εκ μέρους της Γυναικείας Κραυγής θα απευθύνει η συγγραφέας Δώρα Κασκάλη.

 

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παραχώρησε ευγενικά την αίθουσα όπου θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση και ανέλαβε την τεχνική υποστήριξή της.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥΣ [ ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ ,ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΚΤΩ]

                                                               

Τίτλος: Το μαύρο κουτί της μνήμης τους,εκδόσεις  Οκτώ
Συγγραφέας: Δώρα Κασκάλη
Επιμέλεια-διόρθωση: Δημήτρης Πήχας
Ημερομηνία έκδοσης: Ιούνιος 2015
Αριθμός σελίδων: 148

 



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ



 
'Εχω την αίσθηση πως είναι αντιήρωες τα πρόσωπα του βιβλίου σου. 


Νομίζω ότι οι αντιήρωες είναι οι ήρωες της σημερινής εποχής. Σε μεταιχμιακές περιόδους υπάρχουν δύο αντίρροπες δυνάμεις: η στροφή στο εξαιρετικό και η κατάδυση στο περιθώριο. Από την πρώτη συλλογή διηγημάτων μου («Στο τρένο», Γαβριηλίδης 2010) με ενδιέφεραν οι ιστορίες ανθρώπων που εγγράφονται στο περιθώριο της επίσημης ιστορίας, αλλά συνιστούν ένα σώμα σπαρακτικό, που βοηθά στην κατανόηση των διακλαδώσεων της συγκρότησης του “είναι”. Είναι αντιήρωες και ήρωες μαζί γιατί καταφέρνουν με κάποιον τρόπο να επιβιώνουν ή να αποδέχονται με αξιοπρέπεια την ήττα τους. 

Το ΣΩΜΑ αναφέρεται συχνά μέσα στα διηγήματα... 

Ήταν και δεν ήταν τελικά τυχαίο. Ακολουθώντας το νήμα από την ποιητική μου συλλογή «Ανταλλακτήριο ηδονών» (Σαιξπηρικόν 2014) όπου το σώμα κατέχει δεσπόζουσα θέση, ακολούθησα κι εδώ τη βασιλική οδό της ερωτικής επιθυμίας, της άρνησής της, της μοναξιάς, της κοινωνικής απομόνωσης, του περιθωρίου. Νομίζω ότι ενδόμυχα έγραφα αυτά τα διηγήματα της δεύτερης συλλογής μου έχοντας συγκεκριμένες εμμονές που εμπότιζαν τα κείμενά μου, τα οποία, ωστόσο, ανήκουν σε διαφορετικές περιόδους και καλύπτουν ένα χρονικό εύρος μιας τουλάχιστον πενταετίας. 

 Παντού ο αναγνώστης συναντιέται με ένα συνεχές αίσθημα ματαίωσης... 

Οι ήρωές μου, όπως και νομίζω ο μέσος άνθρωπος, έρχονται αντιμέτωποι με τις κοινοτοπίες περί κοινωνικής, οικογενειακής και προσωπικής επιτυχίας. Καμία συνταγή δεν δίνει επαρκή απάντηση στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κατάστασης και όλοι φαίνονται να πολεμούν με αυτό το αίσθημα ματαίωσης, μια που η ίδια η κοινωνία από την κατασκευή της μας βάζει από τα πρώτα χρόνια του βίου μας σε μία αρένα, περιμένοντας από μας τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα, ειδικά στο πεδίο της οικονομικής και προσωπικής καταξίωσης. Ο άνθρωπος, οι ήρωές μου έρχονται αντιμέτωποι με τα προτάγματα μιας κοινωνίας κανονιστικής και φυσικά αποτυγχάνουν, άλλοτε ανομολόγητα και άλλοτε πανηγυρικά. 

Πώς προέκυψε ο τίτλος; Υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι τίτλοι; 


Ο αρχικός τίτλος ήταν «Παροπλισμένοι», αλλά μάλλον αδικούσε τα διηγήματά μου και περιόριζε θεματικά το εύρος τους, ως μια αρχική προγραμματική δήλωση, όπως με κάποιον τρόπο αποτελεί ο τίτλος ενός βιβλίου. «Το μαύρο κουτί της μνήμης τους» υπήρξε μια πρόταση του εκδότη μου, Αλέξανδρου Μανωλάκη, ο οποίος αποθησαύρισε την ποιητική μου συλλογή, ξεχώρισε έναν στίχο από το ποίημα «Επιστολογραφία» και θεώρησε ότι αυτός ο τίτλος ήταν μια επαρκής ομπρέλα για να στεγάσει αυτά τα δεκαέξι διηγήματα, χωρίς να αποκλείσει ή να περιορίσει αναγνωστικά κάποιο απ’ αυτά. 

Ποιόν από τους ήρωες σου θα ήθελες να συναντήσεις; 

Νομίζω ότι τελειώνοντας ένα βιβλίο, τελειώνεις και την ερωτική σχέση που συνάπτεις με τους ήρωές του. Αυτή η σχέση αφορά εσένα και μόνο, όχι τους αναγνώστες που με τη σειρά τους, θα φτιάξουν τις δικές τους συνάψεις με τις λέξεις και τα πρόσωπα, θα νοηματοδοτήσουν με το δικό τους υλικό, τις αναγνώσεις και τις μνήμες τους, όσα εσύ παραδίδεις εκδίδοντας τη δουλειά σου. Ωστόσο, οφείλω να το ομολογήσω, ότι ενίοτε σε παρουσιάσεις ή σε κάποιες ιδιωτικές συζητήσεις, όταν ξεφυλλίζω ξανά το βιβλίο μου με πιάνει μια συγκίνηση σα να συναντώ έναν παλιό αγαπημένο. 

Ποιόν από τους ήρωές σου έχεις συναντήσει; 

Οι ήρωές μου είναι κομμάτια μου, αντλούν από το βιωματικό υλικό, χωνεύουν ιστορίες ανθρώπων που συνάντησα, διαθλασμένες ωστόσο και καθόλου πια αναγνωρίσιμες. Είναι μαγικά κράματα, γνωστά και άγνωστα μαζί πρόσωπα, λεκτικές αλχημείες που προσπαθούν να συγκροτήσουν έναν αυθεντικό λόγο, να δώσουν ανάσα στα προσωπεία. 

Ποιο ή ποιά διηγήματα αγαπάς περισσότερο... 

Δεν μπορώ πραγματικά να ξεχωρίσω κανένα. Κοινότοπο, αλλά όλα είναι παιδιά μου, με παίδεψαν, αναμετρήθηκα μαζί τους, πέρασα πολλές άγρυπνες νύχτες, διορθώνοντας, αλλάζοντας, ακόμα και απορρίπτοντας ολόκληρες σελίδες μέχρι να αποκτήσουν ένα συμπαγές και οριστικό σχήμα. Με όλα τα διηγήματά μου υπάρχει μια σχέση αγαπητική, αλλά τετελεσμένη, με την έννοια ότι δεν δίνω περιθώριο στον εαυτό μου, ειδικά τόσο σύντομα σε σχέση με την έκδοσή τους, να μπω στη λογική της διόρθωσης ή της αναθεώρησής τους. 

Από τους ήρωες σου λείπει και η αγάπη, τρέμουν μήπως δεν αγαπηθούν ή έχουν την επίγνωση ότι δεν θα αγαπηθούν («Το σώμα θυμάται»,σελ.19) 

Η αγάπη, ο έρωτας, το σώμα καταλήγουν ως μια οδυνηρή εκκρεμότητα. Φαίνεται ότι στα χρόνια μας η αγάπη είναι η πιο παρεξηγημένη και πιο σπαραχτικά αναζητούμενη ανθρώπινη συνθήκη όχι με τους όρους της ολοκλήρωσης, αλλά με τον απλό, εντελώς αυτονόητο όρο του να ζει κανείς αυθεντικά, ισότιμα, δίνοντας και λαμβάνοντας χωρίς τεφτέρια. Είναι κάτι εξαιρετικά περίπλοκο που με απασχολεί συνεχώς και σε κάτι που σχεδιάζω αυτή την περίοδο και στα ποιήματά μου. 

Ανθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Ιστορίες πικρές. Σε ποιούς απευθύνεσαι, Δώρα; 

Η απάντηση είναι αυτονόητη: σε κάθε αναγνώ-
στη που θα τον ενδιαφέρουν τα διηγήματά μου, ως αφήγηση, ως πλοκή, ως κατασκευή αλλά και ως απόλαυση και συγκίνηση. Κι είναι εκείνη η μαγική στιγμή που  το κείμενο ξεκλειδώνεται από τον αναγνώστη του, ένας από τους λόγους που συνεχίζω να γράφω.

Είναι κάποια ερώτηση άλλη που θέλεις να σου κάνω για το βιβλίο και δεν την έκανα. Αν ναι, να θέσεις το θέμα σου και να το απαντήσεις. 

Πάντα είμαι αμφίθυμη για το πόσο αποκαλυπτικός πρέπει να είναι ένας συγγραφέας σε σχέση με τις προθέσεις του. Νομίζω ότι εγώ κράτησα κάποια από τα μυστικά του βιβλίου μου, γιατί κάθε κείμενο είναι ένας θησαυρός που περιμένει την ανακάλυψή του και αυτό έχει την αξία του στην αναγνωστική περιπέτεια. Ευχαριστώ, Μίνα, για τις ερωτήσεις και τη φιλοξενία. 



                                   

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΟΥΣ της ΔΩΡΑΣ ΚΑΣΚΑΛΗ [ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΚΤΩ]

                                                          

Τίτλος: Το μαύρο κουτί της μνήμης τους
Συγγραφέας: Δώρα Κασκάλη
Επιμέλεια-διόρθωση: Δημήτρης Πήχας
Ημερομηνία έκδοσης: Ιούνιος 2015
Αριθμός σελίδων: 148 





ΣΥΝΟΨΗ
 

H Δώρα Κασκάλη ανακαλύπτει στο μαύρο κουτί της μνήμης τη σωτηρία των ύστατων, ακραίων πράξεων. Αφηγείται δεκαέξι ιστορίες συνθέτοντας ένα ψηφιδωτό από ανθρώπινες ανάσες, όπου η καθημερινότητα είναι απλώς ένα συμβατικό σκηνικό. Στις παράδοξες ιστορίες των ηρώων της ανατέμνει τα συναισθήματά τους και φωτίζει τις εσωτερικές αγωνίες και τις προσωπικές δυσκολίες τους. Περιγράφει τη μάταιη προσπάθειά τους να υπερβούν ό,τι τους έχει διαμορφώσει. Προσπαθώντας μετανιωμένοι να αποκηρύξουν τον εαυτό τους, τελικά βυθίζονται γαλήνια σε αυτόν, αντιμετωπίζοντας με καθησυχαστική πραότητα και ευλάβεια τις συνθήκες που τους καθόρισαν. Στο τέλος πεπεισμένοι πως ό,τι τους καταστρέφει εντέλει τους σώζει, ενδίδουν στο δικό τους μοναδικό παρόν.

---

                                                                               

---

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Η Δώρα Κασκάλη ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στις μεταπτυχιακές σπουδές της ασχολήθηκε με τη φιλολογική έκδοση των ποιημάτων του Γιώργου Θεοτοκά. Έχει γράψει τα εξής έργα: Στο τρένο (Γαβριηλίδης, 2010)· Κάτω (Γαβριηλίδης, 2011)· Πέντε ζωές κι ένα μυθιστόρημα – Σπουδή ενός δόκιμου γραφιά (OpenBook.gr., 2012)· Ο γατούλης στον κόσμο (Διόπτρα, 2014) και την ποιητική συλλογή Ανταλλακτήριο ηδονών (Σαιξπηρικόν, 2014).

NEA KYΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΗΡΙΟ ΗΔΟΝΩΝ

                                                
                                                             

Δώρα Κασκάλη

Σαιξπηρικόν, 2014
56 σελ.




 ΙΔΑΝΙΚΟΙ  ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ


 'Ελα να κοιμηθούμε τις αντιφάσεις μας:
  θα είναι βάπτισμα
  στην απόλυτη σχετικότητα.
 'Ελα να  ντυθούμε τα θολά μας
  περι γραμματα.


  Λεξικοποιούμε τους ρόλους μας
  αφού δεν μπορούμε να τους ζήσουμε
  με το σώμα μας.
  Όταν θα πεθάνουν τα ποιήματα
  όταν  θα σκοτωθούν οι ήρωες των βιβλίων 
  σου
  -θα γίνει το αδύνατο,θα δεις-
  εσύ,αγάπη μου,δεν θα'χεις πια ζωή να 
  ζήσεις.        



*****


  ΓΕΝΕΣΙΣ

  
  Nα καθαρίσω αυτά τα μάτια
  άπ' τα παλίμψηστα
  που χάλασαν τα χρώματα
  άπ' τα κορμιά που τα' καψαν
  με τη μοναχική παραφορά τους.
  Να ξαναδώ το ελάχιστο
  ν' ανασυνθέσω το μηδέν
  κι ύστερα να σε δημιουργήσω.   




*****

   
  ΓΙΑ  ΠΑΝΤΑ

  
  Λένε πολλοί:'' H ηδονή διαρκεί ολίγα δευτερόλεπτα'' .Είναι μια αιωνιότητα,δεν είναι ολίγα δευτερόλεπτα.Είναι όλη η ύπαρξη εκεί.
(Νίκος Καρούζος,Η τελευταία συνέντευξη στον Κων.Αν. Θεμελή) 


 Τα μάτια έκλεινες
 κι έχτιζες
 με χείλη,γλώσσα.δόντια
 το νεογέννητο κορμί μου.
 Αναθεώρησες την αφή.
 Ξαγκίστρωσες από τα σπλάχνα
 υπόκωφο αναστεναγμό.
'Εκανες το σπασμό
 λέξεις από βελούδο.
 Κι όταν τα μάτια άνοιξες
 ένα   ζεστό χαμόγελο 
 μου κάρφωσες 
 στο πέτο της καρδιάς.

 Μου χάρισες
 αιωνιότητα μιας ώρας. 
 

notationes IOYΛΙΟΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014 /// ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ /// ΜΙΚΡΟ ΔΙΗΓΗΜΑ

                                                    

 Happy nest

Το κοιτάζω. Θαρρώ με κοιτάζει κι αυτό. Έχουμε ραντεβού στην κουζίνα τρία βράδια τώρα. Εγκλωβίζεται στον ανοξείδωτο νεροχύτη και πολεμάει με τα νυχάκια του ν' ανέβει τη λεία και υγρή επικράτεια του μετάλλου. Με κοιτάζει άραγε; Η μόνη, επίμονη σκέψη, όσο προσπαθώ να κρατηθώ στην ενδιάμεση κατάσταση του υπνωτικού ξύπνιου, στο δικό μου νεροχύτη που μεταβολίζει την απορία της ημέρας σε μία νυχτερινή ψυχεδελική ψυχρολουσία.

Το ψυχρό του αίμα, θερμαίνεται για λίγο απ' το φόβο; Δεν ξέρει τις προθέσεις μου ούτε κι εγώ τις δικές του. Ίσως μόνο ότι θέλει να σωθεί στο πρόχειρο καταφύγιο πίσω από τις πατάτες. Είμαι γι' αυτό το ανέκφραστο ζωντανό, μια προσωρινή αινιγματική θεά. Δεν ξέρει σίγουρα με πόσο δέος μπαίνω μέσα στην κουζίνα για να ξεδιψάσω με το χλιαρό νερό που κόβει βόλτες στις παλιές σωληνώσεις. Το σπίτι μετά τη δύση παραδίδεται στα βλαττοειδή που επιμολύνουν τα αποφάγια πάνω στο τραπέζι, τις ασκεπείς ντομάτες, το μισάνοιχτο σακουλάκι με τις φρυγανιές. Εγώ απομονώνομαι στο πίσω δωμάτιο και κλείνω τις χαραμάδες με παλιά σεντόνια και άπλυτες μαξιλαροθήκες.

Δεν ξέρει την κοινή μοίρα όλων των πολιορκημένων.

Τα πρωινά ανακαταλαμβάνω το χώρο. Με τον τρόπο του αιχμαλώτου που προαυλίζεται, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι του ανήκουν τα βήματα που κάνει. Ανασαίνω ανάμεσα στα άλλα σώματα, συσκευάζω λέξεις σε προτάσεις, καταπίνω τεμάχια μαγειρεμένου κρέατος και χοντροκομμένων φρούτων. Οι κατσαρίδες, παντός μεγέθους, άπτερες, βραχύπτερες, ξανθές, σκουροκάστανες, οπισθοχωρούν πίσω από το σπασμένο πλακάκι της μπανιέρας. Εξαφανίζεται κι αυτό, μάλλον έχει στήσει μονιά στο πλυντήριο πιάτων, που χαλασμένο από τριετίας τελεί χρέη πιατοθήκης.

Σαμιαμίδι σαν παιδικός γλωσσοδέτης. Είναι τόσο λευκό μέσα στο νεροχύτη που δεν μου κάνει καρδιά να το βρίσω «μολυντήρι». Και σέβεται τη συνθήκη του φόβου που έχω κάνει με τα άλλα ζωντανά αυτού του σπιτιού. Τουλάχιστον για τρεις νύχτες.

Ξημερώνοντας η τέταρτη μέρα, το βρίσκω μέσα στην μαγαρισμένη κούπα του καφέ μου. «Μην το πειράξεις, είναι ευτυχία», μου λέει σέρνοντας το δεξί πόδι της. Ουρικό οξύ, αλλά εμένα μου αρέσει να το λέω «ποδάγρα», να αποκτάει όνομα όταν υποφέρει και να συνεχίζει ανώνυμο τη δουλειά του τον άλλο καιρό. Κάθεται με δυσκολία στο τραπέζι της και απλώνει βούτυρο πάνω στις φρυγανιές, μοιράζεται το φαγητό της με τα βλαττοειδή που έχει κάνει οικόσιτα χρόνια τώρα.

Σαπουνίζω τα πρώτα πιάτα στον δίδυμο νεροχύτη, αλληθωρίζοντας στον αγώνα του να σωθεί από τους αφρούς, όπως φουσκώνουν στο σωλήνα κι εκβάλλουν στο δικό του χώρο. Όταν τελειώνω, γυρίζω στη μεριά του τη βρύση και φτιάχνω χείμαρρους που το σπρώχνουν μέχρι το σιφόνι. Με την θεϊκή εντολή της ημέρας, σταματώ τη θεομηνία όταν βλέπω τα νυχάκια του να χαλαρώνουν πάνω στις ραβδώσεις του μετάλλου και το λευκό κορμί του να γλιστρά στον σκοτεινό καταπιόνα.

Πλανάρω μια σειρά από λέξεις, χαμηλότονες. Δεν χρειάζεται νʼ ακούσει. Δεν μπορεί.

«Η Ευτυχία, σίγουρα ωραιότερο όνομα από το «Μολυντήρι», δεν μένει πια εδώ».

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ '' ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ''

                                                 


                                                          

Οι εκδόσεις Σαιξπηρικόν παρουσιάζουν την ποιητική συλλογή της Αλεξάνδρας Μπακονίκα "Το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων" την Παρασκευή 4 Απριλίου, στις 7:30, στον Πολυχώρο Αίτιον.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:


Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος, συγγραφέας
Η Δώρα Κασκάλη, πεζογράφος, ποιήτρια
 
Στο πιάνο η Θέλμα Παπαδοπούλου

ΝΟΤΑΤΙΟΝΕS///MAΡΤΙΟΣ 2013///ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ//ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                           

Κ Ο Κ Κ Ι Ν Η    Κ Α Ρ Α Μ Ε Λ Ι Τ Σ Α

Να σ’ αναζητώ, αυτό μου αφήνεις

μοναδικό προνόμιο επιθυμίας

να ψηλαφώ φωτογραφίες

κομμένα χέρια.

Που αναπαύονται αθέατες οι αχανείς παλάμες σου;

Να στοχάζομαι κοινοτοπίες

ν’ αντιδικώ με τους ποιητές που σ’ ολοκληρώνουν

δίνουν απάντηση στο θεώρημά σου,

αλλά είναι χρήσης κοινής

αισθήματος οικουμενικού

που πάει και στριμώχνεται

στα κοίλα του αμετάφραστου.

Γλείφω τα λάμδα σου

μια κόκκινη καραμελίτσα μετά τις εργασίες απονέκρωσης

φυσώ μες στη ροκάνα των υγρών σου

κι αυτό το χειλικό που γεφυρώνει τ’ ανοιχτά σου

αλφαδιασμένα και φωνακλάδικα φωνήεντα

είναι ένα μοιραίο γιάντες που πάντα θα με πάει

στα χαμένα.

Εγώ θα σε ζητώ μετά το τέλος.

Το αναπόδραστο μού δάγκωσε τη σάρκα

τα νύχια μου κρατούν δυο αναιμικές τριχούλες

απ’ το αριστερό σου μάγουλο

-με λυπηθήκαν φαίνεται και κάναν τη θυσία-

τα ρούχα μου τα φύλαξα σ’ αεροστεγή σακούλα

μια φούστα ως το γόνατο κι ένα κυπαρισσί μπλουζάκι

πλυμένα μ’ άσπρη σκόνη απ’ του βουνού τα ρείθρα

φρεσκαρισμένα με μαλακτικό, άρωμα καταιγίδα.

Μικρός αυτός ο θησαυρός

δεν πιάνει μία

στης ηδονής τους αργυραμοιβούς.

Ναι, θα ζούμε και μετά

θ’ αναπνέουμε μετά

θα τρώμε, θα θωπεύουμε –ημάς κι άλλους-

θα ξενυχτάμε, θα τρομάζουμε

θα νιώθουμε τι νιώθουμε μετά.

Μετά, όμως μετά.

Πες το στο τώρα

που τανύζει την καρδιά μου.

Αυτό το τώρα πώς να τ’ αναδιπλώσω

για να χωρέσει στο χαρτί

ένα ζευγάρι πόδια γυμνωμένα

μάτια ξεμπράτσωτα που διώχνουν πεταλούδες

και τ’  αναρίγισμα που γέμισε φουσκονεριές

τα πιο χέρσα χωράφια μου

που χρόνια τα ξεπάτωνα

με σύνεση μαυροντυμένων νοικοκύρηδων

φαροφυλάκων που έπιασαν τα πόστα

και στέλνουν τα σινιάλα τους

-ξετσίπωτες σειρήνες-

ξεγέλασμα των ζωντανών.

Τα βιβλία της Δ.Κ

Κάτω

Στο τρένο

H στήλη της στο περιοδικό NTOYέΝΤΕ

Το e-book "Πέντε ζωές και ένα μυθιστόρημα" 

ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ //ΜΙΣΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

• 
  

  
  

                                                     
  

  

                                  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Μίσος, πάναγνο, πεντακάθαρο, χωρίς ρωγμές ενοχών. Έτσι μεταλλάσσεται το πάθος. Παίρνεις το οπάλιο του έρωτος στα χέρια σου κι εκεί που ιριδίζει, ξαφνικά γίνεται μαύρο. Είναι όλα μια ανάσα, ένα γύρισμα στο συλλογισμό, ένα μικρό κενό που γεμίζει κι όλα κουμπώνουν. Χθες μπορεί να περπατούσες και ν’ άστραφτες. Σήμερα ζεις μέσα στην ορμή της σχάσης: το μίσος σε γέμισε, σε έψαυσε με το ζεστό του χέρι.
  Όταν φτάσεις να καταλάβεις ότι πίσω από το ενδιαφέρον, τη φιλία, τον έρωτα οι άνθρωποι ανοίγουν τα μπακαλοτέφτερά τους και σημειώνουν τα κέρδη –γιατί μόνο τα κέρδη είναι γι’ αυτούς και για το δικό σου ψυχικό υλικό που σώνεται, πάντα ζημία- τότε πια σκύψε και ασπάσου τις εικόνες του ερέβους. Η μια λύση είναι να κλειστείς στον τάφο σου για ένα-δυο χρόνια. Η άλλη λύση είναι να θρέψεις το σαράκι σου με σχέδια που θα ανατρέψουν τους θριάμβους τους, να γεμίσεις τους ισολογισμούς των καλών σου φίλων, των αγαπημένων, των εντιμότατων συναδέλφων, με επισφάλειες και να σταθείς απέναντι να καμαρώσεις τα έργα σου.
  Υπάρχει και μια τρίτη. Αυτό το σημείο του στέρνου που πονάει, να το πετρώσεις, να το πετάξεις στα σκυλιά που τα λένε Λήθη και Λησμοσύνη. Θα μου πεις, έτσι όπως πάει, σε τούτα τα χρόνια τα τσιγκούνικα που ζούμε, δεν θα σου μείνει μαλακό κομμάτι. Στο τέλος-τέλος, θα έχεις μέσα σου κενοτάφιο κι όχι ψυχή.
  Τι να σου πω κι εγώ; Πώς να φωνάξω μια απάντηση; Δεν έχω πια στόμα. Η γλώσσα μου είναι χρόνια κρεμασμένη, παντιέρα στο σκυλοπνίχτη ενός δολερού ερωτιδέως. Και η καρδιά μου σαπίζει μαζί μ’ ένα μαγιάτικο στεφάνι στα πόδια του πέτρινου κρεβατιού ενός άντρα που κάποτε νόμιζα ότι αγάπησα πολύ.