ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΟΥΣ ( ΑΥΣΤΗΡΑ )

                                                             

                                                            
                                             (Source: http://bit.ly/1O8FZ0N.)





1.ΔΙΓΛΩΣΣΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΛΕΊΤΑΙ Η ΜΑΝΙΑ ΜΕΖΙΤΗ


 http://poets.gr/en/poets.html





http://poets.gr/en/poets/56-xirogianni-asimina.html




 2.Ο ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΧΡΗΣ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΑ 1Ο ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ 2015




http://filologikesmaties.blogspot.gr/2016/01/2015.html?spref=fb



3.Η Ασημίνα  Ξηρογιάννη ''διαβάζει'' τον Αρλεκίνο του Γιώργου Λίλλη στο ηλεκτρονικό περιοδικό ''Ο Αναγνώστης''.



http://www.oanagnostis.gr/arlekinos/.Vo0v-And6wg.facebook

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ /// ΜΙΚΡΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

                                           

Μικρή διαθήκη

Γιώργος Λίλλης

Περισπωμένη, 2012
49 σελ.

 ___________________________________________________

 Γράφει ο Γιώργος Λίλλης

Λέγεται πως όταν εξηγεί ένας συγγραφέας το έργο του στην πραγματικότητα ψεύδεται. Δεν θα διαφωνήσω. Αν θέλεις να μιλήσεις για το έργο σου χωρίς περιστροφές, βρίσκεσαι στο δίλλημα ενός γεγονότος που ούτε εσύ γνωρίζεις γιατί και πως κατάφεραν να στεριώσουν αυτές οι λέξεις στο χαρτί και όχι κάποιες άλλες. Αναγκάζεσαι να παραδεχτείς πως δεν είχες τις ίδιες προθέσεις όταν έγραφες με το τελικό αποτέλεσμα, και πως μερικές φορές δεν είχες καθόλου προθέσεις, απλά ήρθε η κατάλληλη στιγμή για να εκφραστούν με αυτόν και όχι με κάποιο άλλο τρόπο. Που σημαίνει πως όλο αυτό το παιχνίδι είναι λιγουλάκι αόριστο για να μπορέσει να το ταξινομήσει κάποιος ή να δικαιολογήσει τι ήταν αυτό που τον οδήγησε για να γράψει ένα βιβλίο. Υπάρχει και μια ακόμη εκδοχή που οδηγεί τους συγγραφείς να ψεύδονται. Μερικές φορές, είναι τόσο πεζός ο λόγος που γράφτηκε το βιβλίο τους, που αν φανερώνονταν θα έχανε την αίγλη του μύθου που κουβαλούν και θέλουν πάσα θυσία να διατηρήσουν. Μετά από αυτό τον πρόλογο τι να πω για την Μικρή Διαθήκη; Αν ήθελα να φτιάξω ένα μύθο γύρω από αυτό το έργο θα μου ήταν εύκολο. Η φαντασία εξάλλου είναι ένα οικείο εργαλείο σε όλους αυτούς που καταπιάνονται με την γραφή. Θα πω μόνο ότι δυο ποιήματα, το Αρχέτυπο και η Βαλτική γράφτηκαν το 1996 όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Γερμανία. Το πρώτο με γύριζε πίσω, στα παιδικά μου χρόνια, στο χωριό και στο πηγάδι του παππού Γιώργου, το δεύτερο, όταν είδα για πρώτη φορά τα θολά νερά της Βαλτικής, μια βροχερή και κρύα μέρα, νοστάλγησα τόσο πολύ την Μεσόγειο και τον τόπο μου, που έπρεπε να γράψω τον παρακάτω στίχο για να αντιδράσω σε αυτό το αίσθημα εξορίας που ένοιωθα τότε έντονα: "Η δική μου εκδίκηση είναι το χαμένο σας φως". Αυτά τα δυο ποιήματα δεν τα δημοσίευσα στις κατοπινές συλλογές, αλλά τα κράτησα στο συρτάρι, για ανεξήγητο λόγο, αλλά τελικά βρήκαν  τυχαία την θέση τους στην Μικρή διαθήκη 16 χρόνια αργότερα. Τα ποιήματα Μουντζουρωμένο χαρτί, Κατανόηση, Τιμώμενος, Επιείκεια, Στο μπαλκόνι, γράφτηκαν το 2009 στην Σάμο. Είχα πάει διακοπές, ένιωθα ήρεμος, χαλαρός, χωρίς τον φόρτο εργασίας που τόσο πολύ με άγχωνε και ένα απόγευμα, είχα καθίσει στην βεράντα πίνοντας καφέ κοιτώντας την θάλασσα στο βάθος, έγραψα χωρίς πρόθεση αυτά τα ερωτικά ποιήματα. Ήταν μια ανάγκη της στιγμής. Μια επανασύνδεση με τον παλιά λυρική μου φωνή που είχα αφήσει προ πολλού. Το καλοκαίρι του 2010 βρέθηκα στην Μαγιόρκα κι εκεί γράφτηκε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής. Την τελευταία μέρα πριν επιστρέψω Γερμανία η θάλασσα είχε γεμίσει μέδουσες. Μιας και δεν μπορούσα να κάνω μπάνιο, πήρα το αυτοκίνητο που είχα νοικιάσει και αποφάσισα να πάω ένα ταξιδάκι στην ενδοχώρα. Βρέθηκα τυχαία σε ένα γραφικό χωριό, την Ντέια και αποφάσισα να περπατήσω στα στενά του σοκάκια. Άφησα το αυτοκίνητο και στην τύχη πήρα ένα ανηφορικό καλντερίμι μου με οδήγησε στην κορυφή του λόφου όπου υπήρχε το κοιμητήριο του χωριού. Εκεί, σ΄ ένα τάφο, διέκρινα πως υπήρχαν ανάμεσα στα στεφάνια και αρκετά βιβλία. Περίεργος πλησίασα διαπιστώνοντας πως ο τάφος ανήκε στον μεγάλο άγγλο ποιητή Ρόμπερτ Γκρέιβς που αγαπούσα πολύ αλλά δεν γνώριζα πως τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε αυτό το μικρό χωριό της Μαγιόρκας. Τα βιβλία που ήταν τοποθετημένα εκεί, ήταν διάφορες ποιητικές του συλλογές τις οποίες είχαν αφήσει διάφοροι αναγνώστες που είχαν περάσει από τον τάφο του. Επικρατούσε ησυχία, στο βάθος έβλεπα την θάλασσα και χωρίς να το πολυσκεφτώ κάθισα σε ένα πεζούλι και έγραψα σελίδες ολόκληρες στο σημειωματάριο μου.  Αργότερα, όταν επέστρεψα στην Γερμανία κάθισα να διαβάσω τι είχα γράψει, μιας και ήταν τόσο έντονο το παραλήρημα εκείνο που δεν ήξερα τι είχα γράψει. Τελικά διάλεξα τα καλύτερα κομμάτια τα οποία αποτελούν τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής. Θεώρησα πως Μικρή διαθήκη, θα ήταν ο κατάλληλος τίτλος όχι μόνο γιατί ηχούσε ωραία, αλλά και γιατί ήθελα μυστικά να ευχαριστήσω το απρόοπτο που μερικές φορές μας οδηγεί ν΄ ανακαλύψουμε στοιχεία του εσωτερικού μας κόσμου που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν. Μια μικρή παρακαταθήκη. Δεν ξέρω πως θα είχε εξελιχθεί η γραφή μου, αν εκείνο το πρωινό όντως δεν εμφανίζονταν οι μέδουσες στην θάλασσα και τυχαία ανακάλυπτα τον τάφο του Γκρέις. Το 2011 συμπλήρωσα ακόμα μερικά ποιήματα, το Κάνοντας περίπατο στη λίμνη, Ράβω τις αποστάσεις, Αυτό που μένει, και την Βαβέλ που γράφτηκαν όλα στο Μπίλεφελντ. Όταν ο φίλος μου Σωτήρης Σελαβής ίδρυσε τις εκδόσεις Περισπωμένη, με πήρε τηλέφωνο δηλώνοντας την επιθυμία του να εκδώσει αν ήθελα την επόμενη συλλογή μου στον νεοσύστατο οίκο του. Κι έτσι το 2012 εκδόθηκε η Μικρή διαθήκη. Να πω, ότι οφείλω στον Σωτήρη το πιο όμορφο βιβλίο που μου έχουν εκδώσει, ένα πραγματικό διαμάντι τυπογραφίας. Όσο για τα ίδια τα ποιήματα, δεν είμαι σε θέση να τα κρίνω. Αυτό είναι δουλειά των κριτικών και των αναγνωστών. Εξάλλου όταν τυπώνεται κάτι και φεύγει από τον προσωπικό μου χώρο, δεν το νιώθω πια και τόσο δικό μου. Σπάνια επιστρέφω στα βιβλία που έγραψα και όταν το κάνω, πάντα βρίσκω διάφορα λάθη, τα οποία με οδηγούν σε αμηχανία. Ένα ποίημα δεν τελειώνει ποτέ. Και όσο μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το τυπωμένο χαρτί πιο υποψιασμένοι.

notationes /// IOYΛΙΟΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014

               

                                         

                      ΦΩΤΟ Α.Ξηρογιάννη



                          





 Στην καρδιά του καλοκαιριού οι νέες σημειώσεις μας.Τρία  ποιήματα 
καθώς και δύο διηγήματα  είναι η πολύτιμη συμβολή του Γιώργου Δουατζή.
Λογοτεχνικά ανέκδοτα   μας χαρίζει ο Χάρης Βλαβιανός .
Μικρά διηγήματα από τους : Δώρα Κασκάλη ,Βασίλη Ρούβαλη  και   Αλέξανδρο Αραμπατζή .Ο Γιώργος Λίλλης γράφει για την ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη Εποχή μου είναι η ποίηση ,ενώ η θεατρολόγος  Κατερίνα Θεοδωράτου γράφει για τη νουβέλα της Το σώμα του έγινε σκιά .

Φιλοξενούνται ποιήματα των: 

Φάνη Παπαγεωργίου

Εύας Σπαθαρά

Στέφανου Ξένου

Δημήτριου Ξυδερού

Μαριάνας Παπουτσοπούλου

Ασημίνας Ξηρογιάννη

Θάνου Γώγου



Η θανάσιμη λευκότητα της ροδακινιάς του Vincent van Gogh  της Πόλυς Χατζημανωλάκη.

'Ενα κείμενο για την ποιητική και την ποιητικότητα από τον Έκτορα Πανταζή.

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γράφει  για  τα βιβλία:

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗ ΝΟΡΑ του ΤΖΕΗΜΣ ΤΖΟΥΣ

ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΧΕΔΟΝ ΠΛΗΡΗΣ του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΚΑΡΟΓΛΟΥ

notationes /// IOYΛΙΟΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2014 /// Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ '' ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ''

                                                

Πρώτη δημοσίευση του κειμένου στο http://newsproject24.blogspot.de/2014/06/blog-post_15.html

Ασημίνα Ξηρογιάννη

Εποχή μου είναι η ποίηση, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Του Γιώργου Λίλλη*

Εποχή μου είναι η ποίηση, δηλώνει η Ασημίνα Ξηρογιάννη στην πρόσφατη ποιητική της συλλογή, θέλοντας να επισημοποιήσει την πίστη της σε μια εποχή, έξω από το χρόνο, όπου η ποίηση συνεχίζει να μας έλκει και να δημιουργεί τον κόσμο κάθε φορά εκ νέου. Τα ποιήματά της είναι αποδείξεις που δηλώνουν πως η ποιητική τέχνη, δεν είναι μόνο για τα βιβλία και τα φιλολογικά σαλόνια, αλλά υπάρχει και ανθοφορεί μέσα στην ζωή μας, στις μικρές μεγάλες μας στιγμές. Η ποίηση είναι ο ευρυγώνιος φακός για την Ξηρογιάννη. Παρατηρεί σφαιρικά, γιατί όχι και ολικά, την ανθρώπινη ύπαρξη. Το δηλώνει εξάλλου:

Οι καιροί μας σπρώχνουν

σε δράμα που δεν υπάρχουν λέξεις

να εκφραστεί.

Σε αυτούς τους καιρούς

σκηνοθετώ την πορεία μου

και αξιώνω κόσμο ομορφιάς.

Σε αυτό τον κόσμο όπου οι αξίες φθίνουν και οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης, η Ξηρογιάννη επιλέγει να επιστρέψει στις αρχέτυπες ρίζες της ποίησης, αναζητώντας την ομορφιά. Μέσα σε ένα περιβάλλον που η ασχήμια κυριαρχεί, η ηθική έχει διαφθαρεί και οι άνθρωποι εύκολα χάνονται προσκολλημένοι σε αυτό που λάμπει και όχι στην ουσία, σ΄ ένα κόσμο που η ταπεινότητα και ο αλτρουισμός θεωρείται μπανάλ η ποιήτρια επιμένει να πιστεύει στις πραγματικές και διαχρονικές αξίες.

Λες “εποχή μου είναι η ποίηση”

και βουλιάζεις μέσα στις λέξεις

αποτυπώνοντας μεταφορές για το αδιέξοδο παρόν

και ρουφάς με το μολύβι σου τη θλίψη αυτού του τόπου

που τον ήξερες για πατρίδα σου.

Λες “εποχή μου είναι η ποίηση”

και κάνεις τραγούδι τις αγωνίες σου

φτιάχνεις τον δικό σου λαβύρινθο

για να απομονωθείς.

Καταφύγιο η ποίηση. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν ενδιαφέρει την ποιήτρια το τι συμβαίνει γύρω της. Απεναντίας. Στέκεται κριτικά σε ότι μας θλίβει. Το αδιέξοδο παρόν, η θλίψη αυτού του τόπου, είναι στοιχεία που την προβληματίζουν. Αλλά βρίσκω πολύ ενδιαφέρον πως αντί να παραμένει αδρανής, αναγνωρίζοντας απλώς την κρίση και την παρακμή, συνεχίζει, αντιδρώντας, ψάχνοντας την αλήθεια και την ουσία της ζωής στην ίδια την ποιητική τέχνη. Όχι στις λέξεις, αλλά στην ιαματική επίδραση της ποίησης να ανατρέπει, να μαγεύει, να χαρίζει ομορφιά δημιουργώντας αντιστάσεις. Τα περισσότερα κείμενα της Ξηρογιάννη είναι ποιήματα ποιητικής. Το κάνει αυτό εσκεμμένα, για να δείξει σε υπερβατικό βαθμό πως η ίδια πιστεύει πως μπορεί να γίνει καλύτερος άνθρωπος να σκάψει βαθιά μέσα της, όχι κατ΄ ανάγκη για λύσεις, αλλά για νοητές διεξόδους, που θα την βοηθήσουν να αντεπεξέλθει. Για την ίδια η ποίηση είναι παρηγοριά. Ένας τρόπος να αμυνθεί.

Μου λένε συνέχεια

γράψε για την εποχή σου

για την πόλη σου

για τους τετράγωνους κυβερνώντες

για το μνημόνιο

για τους Ευρωπαίους

για τις διαδηλώσεις των αγανακτισμένων

για την κατάλυση της εθνικής ταυτότητας

για τα πολιτικά σκάνδαλα

για την απώλεια της αξιοπρέπειας

για το γενικό ξεπούλημα της χώρας

για την κρίση

για το αμφίβολο μέλλον

για τους ξοφλημένους νέους

για την γενιά την τετρακοσίων ευρώ

και άλλα παρόμοια.

Μα εγώ θα γράψω μόνο για την ποίηση.

Που με βοηθάει να τ΄ αντέχω όλα αυτά.

ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS///ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ

 

συνέντευξη στην ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Αυτές τις μέρες..έχω συντροφιά την <Μικρή Διαθήκη> σου που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Περισπωμένη...Πες μου δυο λόγια για αυτό το βιβλίο...

Τα ποιήματα της Μικρής Διαθήκης άρχισα να τα γράφω στην Μαγιόρκα τον Ιούλιο του 2009 και ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 2010 στην Σάμο. Μετά τα Όρια του λαβύρινθου (εκδόσεις Κέδρος), ποιήματα που δούλευα έξι χρόνια πριν εκδοθούν, δεν ήθελα να γράψω άλλο. Βρισκόμουν σ΄ ένα μεταβατικό στάδιο. Βαθύτατα επηρεασμένος από έναν πεσιμισμό, διάχυτο σ΄ εκείνα τα ποιήματα, ήθελα περισσότερο από όλα να αποστασιοποιηθώ. Να που η ποίηση όμως έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Την τελευταία μέρα στην Μαγιόρκα γεμίζει η θάλασσα μέδουσες. Εκατοντάδες μέδουσες. Κι αποφασίζω, μιας και δεν γινόταν να κάνω μπάνιο να πάρω το αυτοκίνητο και να περιπλανηθώ στην ενδοχώρα. Φτάνω σ΄ ένα γραφικό χωριό, την Ντεϊα, χτισμένο σ΄ ένα κατάφυτο λόφο και αποφασίζω να διασχίσω τα καλντερίμια του με τα πόδια. Εντελώς τυχαία φτάνω σ΄ ένα κοιμητήρι, κι εκεί αντικρίζω τον τάφο του μεγάλου Άγγλου ποιητή Ρόμπερτ Γκρέιβς. Χωρίς να το θέλω, επηρεασμένος από αυτή την τυχαία (υπάρχει τίποτα τυχαίο τελικά;) συνάντηση με έναν ποιητή που αγαπώ πολύ, άρχισα να γράφω σ΄ ένα μπλοκάκι. Δεν ήξερα τι έγραφα. Ούτε ξέρω πόσες ώρες έμεινα εκεί. Μετά, όταν δούλεψα εκείνους τους στίχους είδα ότι μπορούσαν να γίνουν μια ολοκληρωμένη ποιητική ενότητα. Δεν έγραψα κάτι άλλο, μέχρι την άλλη χρονιά, όπου πάλι τυχαία, κάθισα, έτσι απλά, κι έγραψα τα υπόλοιπα ποιήματα της συλλογής. Δεν μου έχει συμβεί ποτέ κατ΄ αυτό τον τρόπο να εμπνευστώ, γι΄ αυτό δεν επεξεργάστηκα πολύ τα ποιήματα, αφήνοντας ανέγγιχτη εκείνη την πρώτη ύλη που μου δόθηκε. 

<Ειναι εφικτό να είμαι ποιητής προστατεύοντας τόση ύλη;>γράφεις σε ένα ποίημα...Ο ποιητής είναι και άνθρωπος,έχει προσωπική ζωή,υλικές ανάγκες,ζει σε έναν γηινο κόσμο...Που είναι η Ποίηση μέσα σε όλα αυτά;O Tιτος Πατρίκιος λέει ότι σε βρισκει η Ποιηση παντου....

Ο ποιητής δεν ήταν ποτέ ένα εξωπραγματικό όν, έτσι τουλάχιστον τον αντιλαμβάνομαι εγώ. Είναι ο πιο γήινος από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες. Ποτέ δεν πίστεψα ότι ο ποιητής είναι κάτι το ξεχωριστό. Γράφω για την δική μου λύτρωση και μόνο, ζώντας μια εντελώς φυσιολογική ζωή, χωρίς εντυπωσιασμούς και φανφαρονισμούς. Ήταν αρχή μου να μην διαφοροποιούμαι. Με τον στίχο που αναφέρεις εννοώ πως ο διακαής πόθος καθενός μας είναι να υπερβούμε την ύλη, με ότι συμπεριλαμβάνεται σ΄ αυτή, από την ατέλεια, μέχρι την απεγνωσμένη μας προσπάθεια να κρατήσουμε κάτι ζωντανό μέσα στην φθορά, φόβους, πάθη, όλα αυτά που μας προσγειώνουν και δεν μας αφήνουν να απογειωθούμε σε μια άλλη διάσταση, όπου η πνευματικότητα θα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Νιώθω μερικές φορές δεσμευμένος μέσα στις ίδιες μου τις ανάγκες, αναγνωρίζοντας την μικροπρέπεια μου. Συμφωνώ με τα λόγια του Πατρίκιου. Η ποίηση υπάρχει παντού. Ακόμα και στα πιο συνηθισμένα πράγματα. Ιδίως εκεί.

Λογοτεχνία και διαδίκτυο. 

Η λογοτεχνία δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη σ΄ αυτόν τον νέο τρόπο επικοινωνίας. Μου αρέσει που όσο περνά ο καιρός και φεύγει η πρώτη αμηχανία, εμφανίζονται στο διαδίκτυο ποιοτικές σελίδες που ασχολούνται με το βιβλίο. Άνθρωποι με μεράκι, με πάθος για την καλή λογοτεχνία, πραγματικοί σκαπανείς της γνώσης. Τους θαυμάζω. Η αυτοκρατορία των μίντια, που έλυναν κι έδεναν όλα αυτά τα χρόνια έχει καταρρεύσει. Μια νέα εποχή ξεκινά. Μου αρέσει που εδώ δεν υπάρχουν κλίκες, ούτε συμφέροντα. Και πιστεύω πως μέσα από το διαδίκτυο θα γνωρίσουμε τα πρώτα έργα μεγάλων συγγραφέων του μέλλοντος. 

Πώς είναι να ζεις μακριά από την Ελλάδα;

Μα και όταν ήμουν στην Ελλάδα πάλι μακριά της ζούσα. Δεν ξέρω, νιώθω χωρίς πατρίδα. Από μικρό παιδί το ένιωθα. Λες και είχα ορίσει μια δική μου φανταστική χώρα μέσα μου, χωρίς σύνορα, γλώσσα, έθιμα και ήθη. 

Ιχνη στο Χιόνι..Ενα βιβλίο που συζητήθηκε...

Όποιος αποφασίζει να γράψει κάτι για τον εμφύλιο είναι αυτομάτως και παρεξηγημένος. Μ΄ αυτό το βιβλίο ήθελα να αφηγηθώ πως βιώνει ένα παιδί τον πόλεμο, ορφανό, χαμένο στα βουνά με τους αντάρτες. Δεν έγραψα πολιτικό ούτε ιστορικό μυθιστόρημα. Κι όμως, η επίσημη κριτική μίλησε αρνητικά για το βιβλίο ότι δεν καταφέρνω να παρουσιάσω κάτι καινούργιο για τον εμφύλιο, μια νέα ματιά πάνω στα πράγματα. Μάλιστα ενόχλησε που ο πρωταγωνιστής, ηλικιωμένος πια, αποφασίζει να φύγει από το κομμουνιστικό κόμμα, απογοητευμένος από την Αριστερά. Βέβαια, αν το κοιτάξουμε λογοτεχνικά, σαν πρώτο βιβλίο έχει προβλήματα, μιας και δεν είχα γράψει μέχρι τώρα πεζό, από την άλλη όμως ήταν μια προσπάθεια να διασώσω μια αληθινή ιστορία. 

Θεός;

Πιστεύω στο θείο, γιατί είναι η πηγή της έμπνευσής μου. Η φύση, ο ίδιος ο άνθρωπος. Δεν θα μπορούσα να θαυμάζω την δημιουργία, χωρίς να πιστεύω σ΄ ένα νοήμονα Δημιουργό.

Παρακολουθείς τα πολιτικά πράγματα;

Φυσικά. Αλλά είμαι τόσο απογοητευμένος που δεν με ενδιαφέρει πια το άθλημα. Έχουν ισοπεδωθεί όλα. Κάθε ιδεολογία, κάθε αξία. Διανύουμε την εποχή του κίβδηλου, του επιφανειακού, του ψεύτικου. Οι πολιτικοί μου θυμίζουν μαριονέτες. Απορώ που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν σ΄ αυτούς. Μπορεί να ακούγομαι υπερβολικός, αλλά η πολιτική της Ευρώπης σήμερα δεν σέβεται τον πολίτη. Έχουμε γίνει απλά ανώνυμα πιόνια μιας μηχανής που παράγει το μεγάλο Τίποτα. Και στην Ελλάδα, αλλά και στην Γερμανία, όλα έχουν θυσιαστεί στο βωμό του χρήματος. 

Aγαπημένοι σου ποιητές,συγγραφείς και μεταφραστές.

Αντί να πω για τους κλασσικούς, που ούτως ή άλλως αγαπώ, θα αναφέρω σύγχρονους που με τα γραπτά τους με έχουν ταξιδέψει. Σωτήρης Σελαβής. Η Κασετίνα του είναι ότι καλύτερο έχω διαβάσει από ποίηση τα τελευταία χρόνια. Κώστας Κουτσουρέλης με τον υπέροχο σε ρυθμό Αέρα Αύγουστο. Γιάννης Σμυρλής με το Κονσέρτο για σιωπή. Τα ποιήματα της Βανέσσας Καραγεώργου, παρ΄ όλο που δεν έχει εκδώσει ακόμα κάποιο βιβλίο. Ο Χρήστος Αστερίου, ο Γιώργος Ξενάριος, ο Χρήστος Αγγελάκος, όπου με τα βιβλία τους είδα τον κόσμο αλλιώς. Τα ποιήματα της Σιγούρου και του Γιώργου Μπλάνα. Μεταφραστές. Ο Αχιλλέας Κυριακίδης και ο Ανταίος Χρυσοστομίδης. 

Πιστεύεις στα λογοτεχνικά βραβεία;

Έχω αρκετές αμφιβολίες για τα λογοτεχνικά βραβεία. Δεν θα το αρνηθώ, αν κάποτε μου δοθεί κάποιο, αλλά δεν ξέρω σε τι πραγματικά βοηθά ένα βραβείο. Στο να ταΐσω την ματαιοδοξία μου; Τότε δεν έχει νόημα. Στο να διαδοθεί το έργο μου; Τότε καλώς. 

Tελευταία γινεται προσπάθεια για την διάδοση και εδραίωση του ψηφιακού βιβλίου...

Όσο και παθιασμένος να είμαι με το χαρτί το ψηφιακό βιβλίο μπήκε στην ζωή μας. Πάντα θα αγοράζω βιβλία, αλλά δεν θα είχα πρόβλημα να κυκλοφορούν τα βιβλία μου ψηφιακά. Το θέμα είναι να φτάνει το βιβλίο στους αναγνώστες. Τι να το κάνω αν μένει αδιάβαστο και σκονισμένο στο ράφι; Σήμερα, που πολλοί δεν διαθέτουν τα λεφτά να αγοράσουν ένα βιβλίο που στοιχίζει 20 ευρώ, το βλέπω θετικό που υπάρχει και το φτηνό ψηφιακό βιβλίο.

Διαβάζεις κάτι τώρα;

Τη βιογραφία του Έρμαν Έσσε.

Γράφεις κάτι τώρα;

Εύχομαι μέχρι το καλοκαίρι να τελειώσω το καινούργιο μου μυθιστόρημα. Άρχισα να το γράφω τον Ιανουάριο του 2011 και τώρα κοντεύω να το ολοκληρώσω.

Ποιό το μέλλον της ποίησης;

Το μέλλον της ποίησης εξαρτάται από το μέλλον του ανθρώπου. Αν πάψουμε να υπάρχουμε θα πάψει να υπάρχει και εκείνη. Είναι άρρητα συνδεδεμένη με τις συναισθηματικές μας ανάγκες. Ή όπως λέει ο αγαπημένος μου Πάουλ Τσελάν: «Η ποίηση, κυρίες και κύριοι, αυτή η αναγόρευση της καθαρής θνητότητας και του μάταιου επ΄ άπειρον»!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ /ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

     

  ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ


Δεν υπάρχει θάλασσα, μονάχα η μουσική της.

Ηρόστρατε που με φειδώ αντικρίζεις καθετί
φυλακισμένος μες στο δικό σου άγονο τοπίο,
όποιος μοιράζει τη ζωή του δεν είναι πια νησί.

Ακροβατώντας , λοιπόν, σαν καρτερικό φύλλο
ανάμεσα στα χέρια του αέρα, ή κάπως έτσι,
πέφτεις για ύπνο και κάτω από τα φλέφαρα
ωριμάζουν οι απαγορευμένοι καρποί.

Διάδρομοι δοχεία, νυχτερίδες που δαγκώνουν το σκοτάδι,
άστρα που αμφιβάλλουν για τις νίκες σου.

Καταμέτρησε απόψε τις βελονιές πάνω στο χαρτί,
πώς θα διέχιζες ένα πυκνό δάσος με την πυξίδα
της διαίσθησης.

Η ευθεία ειναι η πιο κουραστική διαδρομή.

********

                                                Το θεώρημα της μη πληρότητας



Αυτός που σκάβει στωικά την έρημο διψώντας
ξέρει: οι δρόμοι δεν υπήρξαν ποτέ δικοί μας,

μόνο η ανάσα κάτω από κάθε υποστατικό,για το πουθενά,
φανερώνοντας ένα νοητό μονοπάτι
ανάμεσα στο σκοτάδι και στην τρικυμία.

Το δέντρο παλεύει με τις ξιφολόγχες της φωτιάς
ενώ ο άνεμος υφαίνει νιφάδες  στο θώρακα.

Το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης.


********

                                    Είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος




Οι άνθρωποι που έφυγαν κι εκείνοι που θα εξαυλωθούν,
τα πράγματα που δεν αντέχουν και στωικά λεηλατούνται,

όλα όσα  πλαισιώνουν αυτή την παράσταση ,
όσα αναγεννιούνται κι όσα πεθαίνουν.

Εμείς σκυμμένοι στη λάσπη  των θεμελίων,
εξαγνισμένοι μόνο ως προς το ανήλεο παρόν:

αυτή η πρόοδος-η εξευγενισμένη μας μάσκα-
βίαιη έξοδος στον κενό χώρο.


********

                                                      Διαλεκτική της φύσης


Το μήλο πεσμένο στο χώμα.
Μέχρι πρότινος εύγευστο
Τώρα ,μύγες,σκουλήκια,σήψη.

Ο ουρανός μοιάζει ωκεανός
κι έχεις μόλις βάλει
ίσαμε τους αστραγάλους
τα πόδια στο νερό.

Η πτώση σού ανήκει.

Πέταξε την πέτρα στη θάλασσα.
Την πορεία της ως το βυθό διαδέχεται
η επαναφορά του νερού
στην αρχική του γαλήνη.

Η οργάνωση της πτώσης
και το πρόβλημα του όντος
εντοπίζονται μεταξύ
πέτρας και νερού.

Η ζωή χωνεύει τα πάντα. 

Τα Όρια του Λαβύρινθου  , Κέδρος 2008       

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ- ΠΟΙΗΣΗ

απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Μικρή Διαθήκη

Σου επιτράπηκε να περάσεις την λαξευμένη με άστρα πύλη
ο ψίθυρος σου πνίγει τα ουρλιαχτά, οι παλιές υποσχέσεις συμφιλιώνονται στους λειμώνες της κατανόησης για να τυλιχθεί η φωνή σου μια για πάντα στο χάρτινο μου παλάτι:
οξυδερκής αυτός που παραστέκεται στη σιωπή που κρύβουν
οι εκπληρωμένες του πράξεις.
Στο μαυσωλείο των ονείρων.
Θα έρθω στον ύπνο σου και θα σε στολίσω με το χρυσάφι που για μένα ξόδεψες.
Εκείνο το βράδυ, θυμάσαι; επιστρέφοντας άκουσες το δοχείο
να σπάει που όλο αυτό τον καιρό φύλασσες με τόση προσοχή
σταγόνα, σταγόνα, να συλλέγεις το μέλλον μας.
Σε έσυραν με βία, το κελί έβλεπε μόνο από ένα μικρό παράθυρο: έγινες τόσο επινοητική που τελικά μπορούσες από αυτή την κάθετη σχισμή να επιστρέφεις στο πέλαγος
αναγνωρίζοντας με ευκολία τους κηπουρούς του βυθού τα δελφίνια που κάλπαζαν πίσω σου, και των ματιών σου τα δάκρυα με γαλήνη εξάγνιζαν.
Δεν γίνεται να τελειώσει κάποιος τόσο εύκολα, δεν γίνεται να χτίζεις για αιώνες τείχη, αγνοώντας στο βάθος του χρόνου τη δύναμη της αγάπης, που σμικρύνει τα επιτεύγματα και ισοπεδώνει τις προσπάθειες
που ενώ εσύ λες σκοτάδι εκείνη αντεκδικείται με φως και πείθεσαι για το αιώνιο αποτέλεσμα.
Λένε πως όποιος έφτασε τα όρια έχει και την πιθανότητα να τα ξεπεράσει.
Βρίσκοντας ξανά τα χαμένα του φτερά και την λαλιά των αγγέλων τολμώντας να δαμάσει το άπειρο.
Το άπειρο που ονειρεύτηκες και που μαζί του ταυτίστηκες.