notationes ΑΝΟΙΞΗ -ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2019 /// ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ /// [Μου γράφεις:]

Μου γράφεις:

«Κάνει κρύο στην ενδοχώρα.
Όλα είναι γκρίζα και βρόμικα.
Κάθε πρωί μας σταυρώνουνε για τους τουρίστες,
τα βράδια μετράω τα λεφτά που έβγαλα στον σταυρό.
Τα καρφιά τα συνήθισα, σκλήρυνε το δέρμα,
λιγόστεψε το αίμα μου, δεν τρέχει.
Μη στεναχωριέσαι,
πακέτα φως να μου στέλνεις, τίποτα άλλο δε χρειάζομαι.
Μην τα πιστεύεις τα ουρλιαχτά που ακούς στις ειδήσεις,
μια δουλειά είναι κι αυτή.
Εσύ να με σκέφτεσαι όπως με ήξερες.
Κι όταν γυρίσω,
θα μ’ αγαπάς περισσότερο που τόσες φορές σταυρώθηκα».


[Διαβάζω και διαβάζω,
κοιτάζω όσες φωτογραφίες έστειλες.
Μετά θυμάμαι ότι πέθανες – και κλείνω την οθόνη].

Ανέκδοτο

notationes /// ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2017 /// ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ /// ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙ ΌΧΙ

Πίνακας του Αμεντέο Μοντιλιάνι

Το ξέρω:

Οι Απόλλωνες σπάζουν κομμάτι κομμάτι από τους βανδάλους.

Οι Ερμείες αποκεφαλίζονται στην αγορά.

Οι Αντίνοοι χάνονται από πυρετούς ύπουλους.

Οι Νάρκισσοι πνίγονται στις λίμνες

και οι Ντόριαν Γκρέυ καταστρέφουν τα πορτρέτα τους.

Μα εκείνη η πάλλουσα καμπύλη της κοιλιάς,

(απ’ όλη την ομορφιά σου, αυτή μόνο)

είναι δική μου.

Στους αιώνες.

*** 

Η Νεκρή και άλλες Ιστορίες //// Guy De Maupassant

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 42

10678, ΑΘΗΝΑ

ΤΗΛ. 2111835524 www.arsnocturna.gr 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Η Νεκρή και άλλες Ιστορίες

Guy De Maupassant 

Μετάφραση: Αγγέλα Γαβρίλη Ars Nocturna, 2017, 80 σελ. ISBN 978-618-5032-25-8 Τιμή: €5 


*****

Έξι ιστορίες για τις γυναίκες, το θάνατο και το Υπερφυσικό από έναν κορυφαίο διηγηματογράφο του 19ου αιώνα. Στην παρούσα συλλογή επιλέχθηκαν από τις εκδόσεις Ars Nocturna έξι χαρακτηριστικά διηγήματα του Μωπασσάν με κοινή θεματική τη νεκρή γυναίκα: τη γυναίκα στο κατώφλι του θανάτου, αλλά και τη γυναίκα πέρα από αυτό το κατώφλι, όταν η παρουσία της επανέρχεται με διάφορες μορφές ή υπό διαφορετικές συνθήκες, στον κόσμο των ζωντανών…

                                                                      *******




                                                               Ο φόβος του Αόρατου 

Ο Henri René Albert Guy de Maupassant (1850-1893) είναι ο συγγραφέας στο «πρωτεϊκό» ταλέντο του οποίου συναντώνται οι δύο κυρίαρχες τάσεις των γαλλικών γραμμάτων στα τέλη του 19ου αιώνα: ο ρεαλισμός και ο νατουραλισμός με κορυφαίους τους Ζολά και Φλωμπέρ (ο οποίος υπήρξε μέντορας του Μωπασσάν) και μια έντονη τάση προς το παράδοξο και το υπερφυσικό που την εκπροσωπούν χαρακτηριστικά οι Μπωντλέρ και Μαλλαρμέ, αντλώντας από τo κίνημα του Ρομαντισμού αλλά και από το έργο του Αμερικανού συγγραφέα Έντγκαρ Άλλαν Πόου από το οποίο επηρεάζονται.
Μέσα σε μια δεκαετία από το 1880 έως το 1891 –πριν το μυαλό του βυθιστεί στην ψυχική ασθένεια που τον οδήγησε σε απόπειρες αυτοκτονίας και τελικά στον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο όπου και πέθανε–, ο Μωπασσάν διέγραψε μια εντυπωσιακή λογοτεχνική πορεία: μυθιστορήματα, ταξιδιωτικά βιβλία, ποίηση και τριακόσια διηγήματα που αρχικά δημοσιεύονταν με μεγάλη επιτυχία σε εφημερίδες και άλλα έντυπα της εποχής κι έπειτα συγκεντρωμένα σε συλλογές.
Στην παρούσα συλλογή επιλέχθηκαν από τις εκδόσεις Ars Nocturna έξι χαρακτηριστικές ιστορίες του με κοινή θεματική τη νεκρή γυναίκα: τη γυναίκα στο κατώφλι του θανάτου αλλά και τη γυναίκα πέρα από αυτό το κατώφλι, όταν η παρουσία της επανέρχεται με διάφορες μορφές ή υπό διαφορετικές συνθήκες, στον κόσμο των ζώντων.
Αξίζει εδώ να σημειωθούν δύο βιογραφικά στοιχεία για το συγγραφέα, καθώς ο αναγνώστης θα αναγνωρίσει στις ιστορίες της συλλογής τα ίχνη και τα μοτίβα τους: ο Μωπασσάν διατηρούσε μια πολύ στενή σχέση με τη μητέρα του, η οποία υπήρξε εξαιρετικά μορφωμένη και καλλιέργησε και στη δική του ψυχή την αγάπη για την τέχνη του λόγου. Ταυτόχρονα όμως ήταν νευρασθενής, δεν άντεχε το φως και επιχείρησε πολλές φορές να αυτοκτονήσει, κάποτε μάλιστα σφίγγοντας γύρω από το λαιμό της τις μακριές πλεξίδες της. Η δε τελευταία περίοδος της ζωής του πριν τον καταρρακώσει η ψυχική ασθένεια, κυριαρχείται από έντονο φόβο για μια μυστηριώδη γυναίκα, τη διαβόητη «Κυρία με τα γκρίζα» της οποίας η ταυτότητα δεν μαθεύτηκε ποτέ μέχρι σήμερα.
Ο Μωπασσάν είναι ακριβής και λεπτολόγος στον τρόπο που χειρίζεται τη γραφή και τις λέξεις, πραγματιστής στην οπτική του και εξοικειωμένος με την επιστήμη της
ψυχιατρικής: στα διηγήματά του το φανταστικό, το παράδοξο, το αλλόκοτο, δεν εδράζεται σε μια διάσταση «πέραν του κόσμου τούτου». Το Αόρατο υπάρχει αλλά η έδρα του βρίσκεται στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, εξ ου και το τέλος μένει ανοιχτό σε δύο ερμηνείες: την υπερφυσική και την εξηγούμενη με τη λογική. Το μυστηριώδες εδράζεται επίσης στη Φύση. Ο Μωπασσάν την αγαπά όπως φαίνεται στις λυρικές περιγραφές του, τη σέβεται και τη φοβάται, με τον τρόπο των πρώτων ανθρώπων: από εδώ πηγάζει ο λεγόμενος πρωτογονισμός στη γραφή του, η κυριαρχία του ενστίκτου αλλά και ένα δέσιμο με τη νορμανδική γη, από την οποία καταγόταν, πολύ κοντινό με εκείνο του αγρότη και σε αντίθεση με την αριστοκρατική καταγωγή του.
Κλείνοντας, δύο λόγια για τις ιστορίες που θα διαβάσετε στις σελίδες που ακολουθούν:
«Το τικ» είναι η πιο συγγενική ιστορία του Μωπασσάν με τον Έντγκαρ Άλλαν Πόου˙ σε μια ήσυχη λουτρόπολη ο αφηγητής συναντά δύο παράξενους παραθεριστές: έναν πατέρα με μια περίεργη σπασμωδική κίνηση στο χέρι του και την ασθενική κόρη του, δύο «θύματα της μοίρας» που κρύβουν μια αλλόκοτη και τραγική ιστορία στο παρελθόν τους.
«Η οπτασία» είναι μια χαρακτηριστική ιστορία τρόμου όπου όλα παραπέμπουν σε μια υπερφυσική παρουσία, μία γυναίκα ντυμένη στα λευκά, αλλά ταυτόχρονα όλα θα μπορούσαν να έχουν μια λογική εξήγηση, αφού ο συγγραφέας μάς δίνει ένα σχετικό «κλειδί» στην πρώτη κιόλας πρόταση του διηγήματος.
«Στο νερό», έχουμε την αφήγηση μια περίεργης περιπέτειας ενός φανατικού κωπηλάτη που ζει σχεδόν μέσα στα νερά του Σηκουάνα: η αλλόκοτη ομορφιά και το μυστηριώδες τοπίο μιας φεγγαρόλουστης νύχτας του υποβάλλουν ψυχολογικά μία σχεδόν υπερφυσική εμπειρία˙ η ιστορία κλείνει όμως με μια απρόσμενη ανατροπή.
«Η κόμη» είναι η εντυπωσιακή καταγραφή ενός μακάβριου ερωτικού πάθους, μια εμμονής ερωτικής με τη μορφή φετιχισμού για κάτι απαγορευμένο, μυστηριώδες και νοσηρό, τα μαλλιά μιας γυναίκας νεκρής…
«Ο Διάβολος» είναι μια ιστορία με έντονο το κοινωνικό και ρεαλιστικό στοιχείο που φτάνει έως τη σάτιρα: ο επικείμενος θάνατος μιας ηλικιωμένης χωρικής γίνεται αντικείμενο ενός οικονομικού παζαριού που ξεπερνά κάθε ηθικό όριο. Ο Μωπασσάν εδώ ξεκάθαρα εκφράζει τις εχθρικές αντιλήψεις τους προς την εκκλησία και την υποκρισία των «θεοσεβούμενων». Και ναι υπάρχει σε αυτήν την ιστορία ο Διάβολος, και ονοματίζεται στην τελευταία παράγραφο…
Τέλος στην ιστορία που δίνει τον γενικό τίτλο της συλλογής, «Η νεκρή», ο Μωπασσάν χτίζει μια σκοτεινή αφήγηση με μακάβριο χιούμορ: ο αφηγητής υποφέρει τόσο από το θάνατο της αγαπημένης του ώστε αποφασίζει να περάσει μια νύχτα κοντά της στο νεκροταφείο. Τα όσα συγκλονιστικά και αποκαλυπτικά θα βιώσει θα τον μετατρέψουν από τραγικό ήρωα σε γελωτοποιό της Μοίρας…
Τα διηγήματα φαντασίας του Μωπασσάν είναι πληθωρικά και εντυπωσιακά όπως μια μοιραία γυναίκα, οριακά και δισυπόστατα ανάμεσα στο λογικό και το παρά το λογικό, προσεγμένα μέχρι την τελευταία λέξη και αριστοτεχνικά χτισμένα ώστε να δημιουργούν μια ψυχολογική υποβολή στον αναγνώστη, και έπειτα με ένα πονηρό χαμόγελο να την ανατρέπουν. Όμως ο φόβος για το Αόρατο παραμένει ζωντανός, ριζωμένος πολύ βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή, και θα τη μαγνητίζει πάντα… 


                                                        Αγγέλα Γαβρίλη



**** 

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ /// ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αγγέλα  Γαβρίλη

                                               Μου γράφεις: 



«Κάνει κρύο στην ενδοχώρα.
Όλα είναι γκρίζα και βρόμικα
κάθε πρωί μας σταυρώνουνε για τους τουρίστες,
τα βράδια μετράω τα λεφτά που έβγαλα στο σταυρό.
Τα καρφιά τα συνήθισα, σκλήρυνε το δέρμα,
λιγόστεψε το αίμα μου, δεν τρέχει.
Μη στεναχωριέσαι,
πακέτα φως να μου στέλνεις, τίποτα άλλο δε χρειάζομαι.
Τι να μου κάνει το μαστίγιο, τι να μου κάνουν τα αγκάθια…
Μην τα πιστεύεις τα ουρλιαχτά που ακούς στις ειδήσεις,
μια δουλειά είναι κι αυτή.
Εσύ να με σκέφτεσαι όπως με ήξερες.
Κι όταν γυρίσω,
θα μ’ αγαπάς περισσότερο που τόσες φορές σταυρώθηκα». 


Διαβάζω και διαβάζω,
κοιτάζω όσες φωτογραφίες έστειλες.
Μετά θυμάμαι ότι πέθανες – και κλείνω την οθόνη. 


 ****


Νησί 


Δεν έχω ερμηνείες – μόνο άνεμο πολύ
νερό υφάλμυρο και χώμα από λάβα˙
στις ακτές μου χτυπούν συνεχώς τα τηλέφωνα
(ποιοι είναι όλοι αυτοί που καλούν από το βυθό;)
Φτιάχνω κάθε πρωί κι ένα καράβι,
αργά τη νύχτα ξεφορτώνω κοχύλια,
ζώα παράξενα,
νεκρό χρυσό…
(Μία γοργόνα έφερα κάποτε αγκαλιά με έναν Τρίτωνα.
Τώρα ζουν σε ένα ψηφιδωτό happily ever after.)
Άμα βαρεθώ φανερώνομαι στους κουρσάρους,
έχουν πάντα καλό ρούμι.

Όσο περνούν οι αιώνες, θάλασσα γίνομαι. 


(Aπό την υπό έκδοση  συλλογή ΜεσοΠοταμία, εκδ. Μomentum ) 


*****

notationes /// ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2016-2017/// Ενα κείμενο για το Varelaki

Γράφει η Αγγέλα Γαβρίλη


Τo Varelaki, με τον προσδιορισμό σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού, ξεκίνησε το ταξίδι του στο διαδίκτυο το 2009 και συνεχίζει να πλέει μέχρι σήμερα έχοντας σταθερή παρουσία στα λογοτεχνικά πράγματα. Αγαπά και στηρίζει το βιβλίο και τα γράμματα, αγαπά τις τέχνες και ιδιαίτερα το θέατρο, τους συγγραφείς και έχει ιδιαίτερη αδυναμία στην ποίηση. Παρουσιάζει πεζογραφία, θέατρο, ενδιαφέρουσες λογοτεχνικές ειδήσεις, κριτικές, κείμενα της Ασημίνας Ξηρογιάννη αλλά και άλλων συντακτών τους οποίους φιλοξενεί κατά καιρούς. Διαβάζουμε επίσης σε αυτό συνεντεύξεις ποιητών, πεζογράφων, ανθρώπων του θεάτρου, ηθοποιών και άλλων προσώπων που συνδέονται με το βιβλίο, τη λογοτεχνία και την τέχνη. Σημαντικό είναι και το ένθετο ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό notationes (σημειώσεις), όπου συγκεντρώνονται πολλές μαζεμένες αναρτήσεις κάθε φορά που συνιστούν ένα μικρό ένθετο το οποίο λειτουργεί αυτόνομα.
Το Varelaki ξεκίνησε ως το μοναδικό μπλογκ που δεν δημοσιεύει φωτογραφίες, κατ’ επιλογήν όπως λέει η δημιουργός του, και παρά το γεγονός ότι πλέον υπάρχει και εικόνα σε ένα ποσοστό, παραμένει ταγμένο στο Λόγο και επιδιώκει ακριβώς να τον παρουσιάζει καθαρό, χωρίς αποσπάσεις, στο αναγνωστικό κοινό – κι αυτό είναι πρόκληση αλλά και ενδιαφέρον πείραμα θα έλεγα. Και εκ του αποτελέσματος, επιτυχές.
Σε εποχές όπου το εύκολο, το επιφανειακό, το θορυβώδες και το φαίνεσθαι αντί του είναι κυριαρχούν με έναν σχεδόν ολοκληρωτικό τρόπο, το Varelaki επιλέγει συνειδητά το λόγο, την ουσία και την ποιότητα, τους χαμηλούς τόνους, το περιεχόμενο στο οποίο πρέπει να αφιερώσεις χρόνο και μια σχετική προσπάθεια για να το αντιληφθείς, να το μελετήσεις και να το αξιοποιήσεις ενδεχομένως στη δουλειά σου και το έργο σου: όσοι ασχολούνται με οποιονδήποτε τρόπο με τη λογοτεχνία, διατρέχουν συχνά τις ηλεκτρονικές σελίδες του.

Και το ηρωικόν του πράγματος γίνεται ακόμα πιο έντονο, αν αναλογιστούμε την πραγματική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με την ανάγνωση και ακόμα περισσότερο σε σχέση με τη λογοτεχνία: ξέρουμε νομίζω όλοι τι διαβάζει και πόσο, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού αναγνωστικού κοινού – το οποίο αναγνωστικό κοινό ούτως ή άλλως αποτελεί ένα μικρό ποσοστό επί του πληθυσμού. Η δε ποίηση στην οποία το Varelaki τρέφει αφοσίωση, θεωρείται δυστυχώς από την πλειοψηφία περισσότερο ένα είδος ιδιαιτερότητας, για να μην πω διαστροφής, για ακόμα πιο περιορισμένο κοινό.
Όμως όλα τα ενδιαφέροντα και αξιόλογα πράγματα έχουν κι έναν αυξημένο βαθμό δυσκολίας σε σχέση με την ευκολία της πεπατημένης, της γρήγορης κατανάλωσης. Εξ ου και η ενασχόληση με αυτά είναι σε ένα βαθμό εθιστική… διότι μέσα από τις λογοτεχνικές οδούς όπως το Varelaki (χρησιμοποιώ τον όρο «οδοί» συνειδητά) εκείνος που ενδιαφέρεται ανακαλύπτει φωνές, γραφές, κείμενα που του ανοίγουν νέους δρόμους και διαδρομές, γεγονός που δε συμβαίνει με την κλασική βόλτα στα βιβλιοπωλεία ή με την απλή ανάγνωση κριτικών και παρουσιάσεων και λόγω περιορισμού χώρου και χρόνου αλλά και εξαιτίας της φύσης της μελέτης που απαιτεί άλλους χρόνους, τρόπους και διαδικασίες – και ένα λογοτεχνικό μπλογκ όπως το Varelaki τα προσφέρει αυτά στον αναγνώστη.
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη όχι μόνο γράφει καλά, αλλά και διαβάζει επίσης πολύ και κυρίως μελετά τη λογοτεχνία – και όχι τα παραπάνω δε συνδυάζονται απαραιτήτως όπως κάποιος θα υπέθετε. Εκτιμώ ότι το Varelaki αντανακλά και την προσωπικότητα και τα ενδιαφέροντά της, αλλά κυρίως την καθαρή αγάπη της για το λόγο αλλά και την απαιτητική τέχνη του λόγου. Και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι μια προσωπική δημιουργία καταφέρνει να γίνει ένα σημείο συνάντησης όπου συναντιούνται, καταθέτουν τη δουλειά τους και κατά μία έννοια συνδιαλέγονται τόσοι Έλληνες δημιουργοί, με διαφορετικές φωνές και από διαφορετικές γενιές.
Κλείνοντας αυτή τη μικρή παρέμβαση, θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τα λόγια της ίδιας της Ασημίνας Ξηρογιάννη στα οποία συμπυκνώνει εξαιρετικά το λόγο δημιουργίας και το ρόλο ύπαρξης που έχει το Varelaki στο διαδίκτυο αλλά και στη σύγχρονη λογοτεχνική σκηνή:
«Ερευνά, σχολιάζει, ανθολογεί, προτείνει, ανακοινώνει, συνδιαλέγεται.
Μέσα στο συρφετό και στη βουή, υπάρχει ομορφιά, αρκεί να την ανακαλύπτεις.
Το Varelaki είναι συλλέκτης όμορφων πραγμάτων»




                                                                

Ασημίνα Ξηρογιάννη

http://fractalart.gr/varelaki/

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014, ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                 

Τι έμαθα έως τώρα 


Κανείς δεν θα ’ρθει να σου πει για την αγάπη,
πως είναι ας πούμε, σαν ένα βουνό
που μόνο όταν τ’ ανέβεις μπορείς στ’ αλήθεια να καταλάβεις πόσο ψηλό είναι.
Κανείς δεν θα τη ζωγραφίσει, δεν θα παίξει μια μουσική στο πιάνο, λέγοντας:
«Nα, έτσι ακούγεται...»
Κανείς δεν θα 'ρθει να σου πει για την αγάπη, γιατί δεν μπορεί.
Ούτε κι εσύ μπορείς, κι ας φλέγεσαι.
Μόνο καμία φορά από τύχη καθαρή,
έτσι όπως κάθεστε δίπλα-δίπλα σε ένα δωμάτιο,
σε ένα βαγόνι του μετρό, σε ένα καφέ,
μπορείς να δεις την αντανάκλασή της στο τζάμι απέναντί σας.
(Μια άλως χρυσή, ένα φως απρόσμενο...)
Αν προλάβεις. Γιατί κι αυτό κρατάει λίγο. 


 *********



Άννα, σκέτο. 



Θυμάμαι καθαρά τη μέρα που επέστρεψες.
Μπήκες από το ανοιχτό παράθυρο
όλο σκόνη και πληγές,
χτυπώντας τυφλά στους τοίχους
Μου είπες:
«Πολύ τον αγάπησα, κι ας με αδίκησε.
Με χώρισε δύο φορές,
δύο φορές με δίκασε,
μ’ ανέβασε στο ικρίωμα.
Αλλά εγώ του κράτησα το χέρι,
μέχρι το κατώφλι της κόλασης».

«Βρες έναν άλλο άντρα», σου απάντησα.
«Και μην ξεγελάς τον εαυτό σου.
Αν τον αγαπούσες, δεν θα είχες επιζήσει». 



 *********

notationes/// ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ- ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2014 /// ΙRIDIUM της ΑΓΓΕΛΑΣ ΓΑΒΡΙΛΗ ///ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

                                 
                                           

Momentum, 2013
56 σελ.

• 
  
• 
  

  
  

  'Oμορφες και παράξενες ιστορίες μας αφηγείται η Αγγέλα Γαβρίλη στο Ιridium .Kαι το κανει αυτό ποιητικώ τω τρόπω, πράγμα που σημαίνει αφενός μεν με λοξή ματιά,αφετέρου χρησιμοποιώντας ένα άκρως ανθεκτικό υλικό,που νικά ακόμα και τον ίδιο τον χρόνο.Μας εισάγει σε ποικίλους κόσμους,μας ταξιδεύει στο άγνωστο ,μας τοποθετεί σε περιβάλλοντα ανοίκεια,μας μεταφέρει μηνύματα,μας μυεί σε εμπειρίες.Αυτός δεν είναι,εξάλλου,ο προορισμός της τέχνης μεταξύ άλλων;Nα μας κάνει κοινωνούς σε καταστάσεις και ιστορίες αλλότριες,να μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε ,να νιώσουμε,να βιώσουμε αυτά που ίσως ποτέ δεν μπορέσαμε στη ζωή.
  Διαρκής η ανατροπή:
  ''To φως μας ,ψέματα λέει''
  ''Mα πιο πολύ άπ' όλα η γιορτή χρειάζεται το μαχαίρι Προσεκτικά κρυμμένο,ως το τέλος.''
  Χρειάστηκαν 33 χρόνια κι ένας Γολγοθάς, για να καταλάβω ότι δεν είμαι ο Ιησούς. Ο σταυρός είμαι. (Εξ ου και δεν συμμετέχω στην ανάσταση.)
  Στο ''the story of my death '' διαβάζουμε '' τη θλιβερή και σύντομη ιστορία ενός γελοίου και βασανιστικά αργού θανάτου"
  Όσο για τον ορισμό της αγάπης δεν χωρά καμιά αμφιβολία-αλίμονό του όποιος συμβατικός τύπος το αμφισβητήσει:
  ''Aγάπη είναι ο γύφτος και η γύφτισσα στην καρότσα του αγροτικού με τα τσιφτετέλια στη διαπασών, πέντε βρώμικα πιτσιρίκια και ένας εξίσου βρόμικος σκύλος. Τρώνε δε,όλοι μαζί σουβλάκια και μουτζουρώνουν όσους διαμαρτύρονται για την ηχορύπανση.
  Τελεία.''
  Όχι μόνο δεν θέλει να γλυτώσει από τις καθημερινές,κοινές συνηθισμένες λέξεις,αντίθετα με άνεση τις κάνει μέρος της ποιητικής της.Αρθρώνει το δικό της ύφος και στυλ.'Ολα είναι θεμιτά αρκεί να είναι λειτουργικά .Και εδώ θεωρώ πως είναι.Υπάρχουν εναλλασσόμενα σκηνικά και γενικά μια ρέουσα ενέργεια,κάτι ζωντανό και γοητευτικό που σαλεύει και σε παρασύρει να το εξερευνήσεις .
  ''Για τα χέρια θα πω,οι ανεμώνες δεν χρειάζονται την ποίηση: oι ποιητές γι' αυτές δεν είναι παρά λίπασμα. Θα πω:Kοιτάξτε τα,δεν είναι μόνο χέρια... Φυτρώνουν σε κορμιά ανθρώπινα. Σ' αρπάζουν από το πόδι, από τα ρούχα,από τα μαλλιά...''
  Στο ποίημα ''Σατόρι'' δίνει τον δικό της ορισμό για την ποίηση,ενώ στο ποίημα ''Από το λεξικό των εννοιών'' η...εκδίκηση παίρνει την...εκδίκησή της:
  ''Eκδίκηση είναι να στέκεσαι απέναντί τους και να υπάρχεις: όπως οι αρχαίοι ναοί, όπως τα τριαντάφυλλα, όπως οι λύκοι''
  Ανθεκτικές αφηγήσεις με πνεύμα ,χιούμορ,στοχαστικό τόνο,αλλά και αγριότητα και ειρωνεία,δεν μπορείς να μην τις αγαπήσεις για την φρεσκάδα,την ομορφιά,την αλήθεια που εμπεριέχουν.
  
  
                                         Α.Ξηρογιάννη