notationes/////AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013//////ΔΙΠΛΟ ΤΕΥΧΟΣ

Μέσα στον Αύγουστο...ένα διπλό notationes για πρώτη φορά!Καλή ανάγνωση!




ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ

http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013.html



ΕΥΤΕΡΠΗ ΚΩΣΤΑΡΕΛΗ

http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_6937.html


ΒΑΓΙΑ ΚΑΛΦΑ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_8102.html




ΠΑΝΟΣ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_1133.html



ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΚΙΤΣΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes-2013.html



ΜΑΡΙΑ ΠΙΣΙΩΤΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes-2013_6.html


ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΟΚΚΙΝΟΣ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes-2013_3811.html



ΠΟΛΥ  ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013-ena.html




ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_9196.html


ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-213.html


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesa-2013.html


ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_6074.html

ΝΙΚΟΣ ΤΑΚΟΛΑΣ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_6189.html

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΥΡΙΔΟΥ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_7667.html

ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_3635.html

ΤΖΟΥΤΖΗ ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes-2013_1120.html

ΦΡΟΣΩ ΧΑΤΖΗΝΑ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_9073.html

 ΙΩΑΝΝΑ ΜΟΥΣΕΛΙΜΙΔΟΥ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes.html


ΕΛΕΝΗ ΚΟΦΤΕΡΟΥ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/07/notationesa-2013e-to.html

ΛΙΛΙΑΝ ΜΠΟΥΡΑΝΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_6281.html

ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_3758.html

ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_8708.html

ΘΩΜΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes-2013_8499.html

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes-2013_5440.html

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΒΡΟΥΣΓΟΣ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationesay-2013_2468.html


ΣΟΦΙΑ ΜΠΕΚΙΩΤΗ
http://varelaki.blogspot.gr/2013/08/notationes_6.html
 


'Αλλα τεύχη του notationes  μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

http://varelaki.blogspot.gr/p/blog-page_10.html

http://varelaki.blogspot.gr/2013/06/notationesioynio-2013_16.html

http://varelaki.blogspot.gr/2013/07/notationes-2013.html

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ ΒΡΟΥΣΓΟΣ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

στη Χρύσα

Η Πείνα

Ο τόπος της ελπίδας,

είναι το ανεκπλήρωτο,

το ατελές.

Αν θα χορτάσεις

τι θα απογίνει η πείνα;

Ας έρθουν,

οι φύλακες της αιώνιας τροφής

σηκωτό να σε πάρουν,

και πεινασμένο.

Ας έρθουν,

οι Φύλακες της Αιώνιας Τροφής

Σηκωτό να Με πάρουν,

και Πεινασμένο!

*********

Στην Άκρη της Γλώσσας

Άνοιγε το στόμα,

παλλόταν το λαρύγγι,

ξεπρόβαλλε ο ουρανίσκος.

Κι όλο το παράπονο

– από κάθε σημείο του ορατού κι αόρατου κορμιού –

μαζευόταν εκεί,

στην άκρη της γλώσσας.

Όμως δεν ακουγόταν κιχ.

Εξόν ενός απαλού μουγκρίσματος,

καμία λέξη,

κανένας ήχος διακριτός.

Πέραν του ήπιου βογκητού,

το παράπονο όλο

τελμάτωνε στο όριο της γλώσσας.

Κινούνταν, η βαριά γλώσσα,

ν’ αποτινάξει από πάνω της,

τον τόσο λόγο που μαζεύτηκε,

όμως υποχώρησε ανίκανη.

Όλη αυτή η θέληση να γίνει λόγος

παρέμεινε θέληση.

Κι επέστρεψε εκεί

απ’ όπου δεν έφυγε,

προσθέτοντας λίγο ακόμα παράπονο

στην άκρη αυτή, της γλώσσας.

Μουγκρίζει το ζώο,

για άλλη μια φορά

και σιωπά. 


**************** 

Ειρηναίος Βρούσγος

notationes ///ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Το ποίημα που ζητά να του δοθεί υπόσταση


Εσύ καθόσουν σε μια πολυθρόνα
και διάβαζες ποίηση (W.H. Auden ήταν, νομίζω)
Eγώ οκλαδόν στο πάτωμα
ακουμπούσα με τον αγκώνα μου
το γόνατό σου.
Χάζευα-δεν ξέρω -και σε κοιτούσα.
Κανένας μας δεν μιλούσε.

(Αυτό ,άπ' ότι θυμάμαι, είδα χθες βράδυ στο όνειρό μου) 





*************



Ερωτικό


Σκαρφαλώνεις πάνω στα μέλη του,
χορεύεις στην κοιλιά του,
γλείφεις τον φαλλό του,
γράφεις ποιήματα για τον φαλλό του,
περπατάς πάνω στο κεφάλι του,
ρουφάς τις πληγές του στωικά
μέχρι να τις γιατρέψεις...

notationes////ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΘΩΜΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

*************



Αμήχανοι εκ γενετής



Αμήχανοι εκ γενετής

Δεν ξέρουμε
Τι να κάνουμε
Το στόμα και τα χέρια μας
Και καπνίζουμε τον ένα φόβο
Πάνω στον άλλο


Δεν ξέρουμε
Να μιλάμε και να γράφουμε
Και χρησιμοποιούμε την ποίηση
Αυτή τη διάλεκτο των νεκρών
Κάνοντας σήματα καπνού στο πουθενά


Δεν ξέρουμε
Να φιλάμε και ν’ αγγίζουμε
Κι έγινε η αγάπη
Στάχτη που τίναξε
Απ’ τα ρούχα του ο Θεός





Θωμάς Ιωάννου από τη συλλογή Ιπποκράτους 15, 2011

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Δημιουργικότητα ή ο ΗΥ ξέρει


 
Κάθε πρωί ρωτάω τον υπολογιστή μου
όπως η μητριά της Χιονάτης τον καθρέφτη της
ποια είμʼ εγώ, ποιοι είστʼ εσείς,
κι αυτός μου απαντάει όλο και πιο ελλειπτικά
μέχρι που σήμερα
δε μου απάντησε καθόλου.
Δε με θυμόταν γενικά
-διαταραχή της μνήμης-
Η γνωστή εκφυλλιστική ασθένεια.
Κι έτσι ξαναγυρίζω
-ανάστροφη φορά της βινταιοταινίας-
ξαναγυρίζω στο κρεβάτι μου
τον εαυτό μου
να επινοήσω ξανά
εσάς
τον κόσμο.

notationes////AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΛΙΛΙΑΝ ΜΠΟΥΡΑΝΗ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

πτερόεσσα θλίψη

ας μην γελιόμαστε.

ο καθένας με τις σφαίρες του.

ο καθένας στον δικό του πόλεμο.

καμιά φορά

σταματάμε τα διερχόμενα

τουριστικά λεωφορεία

και ζητάμε παυσίπονα

από τους επιβάτες.

για μιαν αναμνηστική φωτογραφία

μας χαρίζουν

ακόμη και τον πυροσβεστήρα.

ύστερα

μας επιτρέπουν να πεθάνουμε

ανενόχλητοι.

αυτός ο ήλιος που δεν δύει

δεν είναι ήλιος.

είναι τα καντήλια μας,

της λύπης το αργό πετρέλαιο

που φλογίζει

τους μακρείς λαιμούς των φουγάρων.

αυτό το ναυάγιο

που μισοκοιμάται στο ένα πλευρό

δεν είναι ναυάγιο.

είναι το σπασμένο σου γόνατο,

το δεξί μου δάχτυλο

το ακρωτηριασμένο

κι αυτές οι σελίδες οι λευκές

πάνω στο σεντόνι

κάποιας ζωής χαμένα επεισόδια,

ανέκδοτες των ονείρων

στιχομυθίες.

*******************

ένεκα βαρύτατων ελαφρυντικών

να το γράψετε! είπα

δεν το έκανε μόνος

είχε συνεργούς

εξ αίματος

και εξ αγχιστείας

ατράνταχτο άλλοθι

μερικά ανθεκτικά

σπερματοζωάρια,

συνάψεις,

κλιμακτηρίους,

την τρίτη εκδοχή

του Schwangau

και μάρτυρα κανέναν.

θα μπορούσε βέβαια

να έχει γαυγίσει ο σκύλος

αν δεν ήταν τυφλός.

οι γέροι ξέρουν

πού δίνουν τα γλειφιτζούρια.

αθώος.

notationes///ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΤΖΟΥΤΖΗ ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗ/////"Μ'ΑΚΟΥΣ; ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΕΡΑΣΤΗ"

ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ.

Ποιας τυχερής γυναίκας το κορμί διαβάζεις απόψε, αγάπη μου;
Θυμάσαι, όταν ξαπλώναμε, τα κορμιά μας  έμοιαζαν με τους χάρτες που απλώνουν οι ταξιδιώτες, για να χαράξουν την πορεία τους;
Και μετά περιδιαβαίναμε με τα σώματά μας στα ταξίδια της ψυχής.
Απόψε, καθένας μας κάνει το δικό του ταξίδι.
Άλλους αστερισμούς έχει ο δικός σου χάρτης.

Αλλού κοιτάει η πυξίδα μου.
Θυμάσαι αυτό το μικρό ασημένιο καραβάκι που σου είχα χαρίσει; Σου ’χα γράψει πάνω στην κάρτα του κουτιού “Ταξίδεψέ με”... Κι εσύ με πήγες στην κόλαση!
Απ' το ναυάγιο αυτού του καραβιού, άρπαξα μια σανίδα, γραπώθηκα πάνω της και ναυαγός ακόμα ψάχνω για στεριά.
Εσύ σαν τους ποντικούς, είχες εγκαταλείψει το πλοίο πριν βουλιάξει.
“Πνιγόσουν” είπες... και βγήκες στη στεριά.

Δεν ήσουν για ταξίδια τελικά εσύ.
Φοβήθηκες ν’ ανοίξεις πανιά. Σε κράτησαν πίσω τα “σίγουρα”. “Μια ήσυχη ζωή”, είπες.

Απ’ αυτές που ίσως να μυρίζουν και λίγο μούχλα;
Τη θαλασσινή αύρα δεν την άντεξες.
Μόνη μου έμεινα ν’ αντιμετωπίσω την καταιγίδα.

Μόνη μου παλεύω με τα κύματα ακόμα.
Αλλά εγώ ταξιδεύω...

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

ΤΑ 17 ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ.

Δεκαεπτά σκαλοπάτια άλλαξαν μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα όλη μου τη ζωή.
Τόσα μας χώριζαν από το "χαίρω πολύ", μέχρι την στιγμή που σαν τρελοί και οι δύο, ανεβήκαμε από το σαλόνι στον πρώτο όροφο, και βουτήξαμε ξαφνικά, σε έναν ωκεανό πρωτόγνωρου πάθους.
Οι ώρες έπαψαν να μετράνε πια, ο χρόνος σταμάτησε, ο χώρος γύρω μας έσβησε.
Όλα χάθηκαν ξαφνικά.
Και μείναμε μόνο εμείς οι δύο, πάνω στο κρεβάτι, σ' έναν αγώνα, χωρίς νικητές και νικημένους.
Απ' έξω ακούγονταν η βροχή, που χτυπούσε ρυθμικά στο πλακόστρωτο, και τα κορναρίσματα των αυτοκινήτων.
Μέσα, μόνο οι ανάσες μας.
Βαριές και γρήγορες στην αρχή, ξέπνοες μετά, και στο τέλος, ρυθμικές και αποκαμωμένες.
Ξημέρωνε πια, όταν σηκώθηκες να φύγεις.
Με σκέπασες με το μπουρνούζι μου, αυτό που είχε ήδη πάρει την μυρωδιά σου, και με άφησες κοιμισμένη.
Ήταν μεσημέρι σχεδόν όταν ξύπνησα και από τότε, ακόμα αναρωτιέμαι και ψάχνω να βρω τους κανόνες αυτού  του παιχνιδιού.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------  

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                             

ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΟΥ ΑΛΦΑ

Απόρριψη.

Χθες βράδυ την κέντησαν στο κορμί μου.

Απομόνωση.

Σφράγισα τον πυρήνα της ψυχής.

Απαγόρευση.

Τα όνειρα είναι παράνομα!

Απελπισία.

Έχει γίνει πια το alter ego μου.

Απουσία.

Έχω ήδη βάλει στον εαυτό μου.

Ανάμνηση.

Μία μαύρη τρύπα στην φαντασία.

Αγανάκτηση.

Βγήκα επιτέλους απʼ τον λήθαργο.

Αποχώρηση.

Δραπέτευσα  απʼ το παρελθόν.

Απαγκίστρωση.

Από τον παλιό, αδύναμο εαυτό μου.

Αναζήτηση.

Ψάχνω για την χαμένη «Ιθάκη».

Απάντηση.

Σʼ ατέλειωτα ερωτηματικά.

Αποτοξίνωση.

Απʼ όσα ματώνουν τον νου.

Ανάταση.

Όχι του χεριού, αλλά του μυαλού.

Ανάσταση.

Αναρωτιέμαι αν θα ΄ρθει...

------------------------------------------

H ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Μας τύλιξαν με τον μανδύα της λιτότητας.

Αυθαίρετα.

Η συγκατάθεσή μας περιττή.

Κι ύστερα μας βάπτισαν «παιδιά της κρίσης».

Λέξη κλειδί η κρίση.

Αυτή αποκαθηλώνει τα όνειρα.

Θέλει να τα σκοτώσει.

Γίναμε τώρα οι σύγχρονοι «άθλιοι».

Αυτοί που θα γευτούν την φυλακή

για ένα καρβέλι ψωμί.

ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

ΞΕΧΝΟΥΣΕ ΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ

Κοσμοσυρροή, το αδιαχώρητο γινόταν|

στην υπαίθρια συναυλία.

Κάθε τραγούδι για χαρά ή καημό,

κάθε τραγούδι μια μέθη,

μια ανανέωση του ερωτισμού, της λίμπιντο ήταν.

Ο φημισμένος τραγουδιστής

αδιάλειπτα μαγνήτιζε με την ιδιόρρυθμη φωνή του,

ερωτισμό εξέπεμπε.

Η ανθρωποθάλασσα, το τεράστιο πλήθος

μέσα από τις διακυμάνσεις του ερωτισμού των τραγουδιών

ανέβαινε στα ουράνια,

ξεχνούσε τη μιζέρια, τις πληγές,

τα μύρια βάσανά του.

notationes///AΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Πολιτική ορθότητα


 Αφουκράζομαι την πολιτική ορθότητα
μυρωδιά σ΄αποχωρητήριο άπλυτο 
συνομωσία ύπουλη και κρυφή 
απόηχοι από συλλήψεις και θανάτους
 απλών ανθρώπων του λαού 
με σημάδια λουλουδιών στο μέτωπο
 με τις φωνές τους που ενοχλούν 
όλους τους χωρίς έπαρση χρήστες 
της αρχαιόπληκτης νομιμότητας

 κι είναι σαν να παραμονεύει 
ο φόβος κάθε πρωί στις εισόδους 
καθώς οι ίσκιοι των προλεταρίων 
καραδοκούν να κυριεύσουν 
τους ιστούς των ψηλών δέντρων 
να δώσουν χαρά στα παιδιά του
ς που μαραζώνουν σ' ένα αόριστο μέλλον
 πάνοπλο από ύπουλα εμπορεύματα 
μετρημένες γνώσεις
 κι αποθέματα έτοιμων τροφών 

όλα μοιάζουν με όμορφα αρχαία αγάλματα 
μαρμάρινους κίονες στο αέναο 
με στιγμιαίες εκφράσεις σε φόντο προγονικό 
κούροι και κόρες με καμώματα
 να μας γυρίζουν πίσω για να κυλούν 
τα δάκρυά μας παρελθοντολογικά 


**********************************


Απόντες θαμώνες



 Οι χοάνες του
καθημερινού εφιάλτη 
χτυπιέσαι 
στα τοιχώματά τους

με ενθυμήματα 
και σχέδια επιστροφής
 σε πρότερα τραγούδια
 και στενά δρομάκια 

καραδοκούν 
οι μάταιοι κύκλοι
των πεπαλαιωμένων αντίλαλων 

 αγκαλιά με ζωγραφιές
 κι αστραφτερά φώτα
 στις γκαλερί του μισεμού 
μ' αποσκιρτήματα
 άδειο λαϊκό καφενείο 
με απόντες θαμώνες 

 καθώς πασχίζεις ν' αγκαλιάσεις 
τα πυρπολημένα χνάρια
της επανάστασης 
απ' τα νιάτα σου τα πρώτα. 


 25/6/2007

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013//ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

και πάλι στα δεκαοχτώ ένα βράδυ

ένα καράβι μαγικό αργά το βράδυ

με κόκκινα πανιά και ξάρτια

ρίχνει άγκυρα στης παραλίας το βαθύ γαλάζιο

μόλις κι οι δυο πατήσετε τη σκάλα

κι είναι το χέρι της σφιχτά μες στο δικό σου

αρχίζει να γυρίζει πίσω ο χρόνος

καθώς κάτω απ’ τον ουρανό απλώνεται

μεθυστική η σειρά τα φώτα

από το Καλοχώρι ως το Μικρό Καραμπουρνάκι

καθώς το χέρι σου χαϊδεύει τα μαλλιά της

κι είναι τα μάτια σου μες στα δικά της μάτια

καθώς απέναντι η ρουτίνα της ζωής 

γίνεται όνειρο νυχτερινό μέσα στη λάμψη

ξαναγυρίζετε στα δεκαοχτώ σας χρόνια

βουβοί κι εκστατικοί μπροστά στο θαύμα

εισπνέετε τότε το εξαίσιο άρωμα

της νιότης σας που χάθηκε για πάντα

 Τόλης Νικηφόρου

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΠΟΛΥ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ///ENA ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΈΝΑ ΠΕΖΟ

Ι am nobody



Ούτις, Κανένας, έτσι με φωνάζουν οι δικοί μου
και η γυναίκα μου, κι ο πατέρας μου κι η μάνα μου
ένας Κανένας, ένας άνθρωπος απλός θέλω να είμαι
Ξεχάστε το ψέμα που είπα στον Κύκλωπα για να σώσω το τομάρι μου
Από τότε έχω μετανιώσει
περιπλανιέμαι χρόνια τώρα με μια σχεδία
Οι άνθρωποι με περιτριγυρίζουν όλο περιέργεια
κι εγώ ψάχνω γι’ αυτόν που θα αγαπήσει την ιστορία μου
Θα δει βαθειά μεσ’ τα θολά μου μάτια
θα καταλάβει
Θα συγχωρέσει το ξύλινο άλογο και όλες τις απάτες
Και θα με βοηθήσει να επιστρέψω στον εαυτό μου
να πάψω να παιδεύομαι με τις κρυφές σημασίες των συμβόλων
Τον Αχιλλέα που ξεμπρόστιασα στη Σκύρο
Τον Άλλο που εγκατέλειψα σε φριχτούς πόνους
Και άλλα που δεν θέλετε να ξέρετε
Όπως εκείνον που οδήγησα στην τρέλα

Κάθομαι λοιπόν στο γραφείο μου
Πίνω τσάι με τζίντζερ στις πέντε το απόγευμα
Κοιτώ με αγάπη το μελανοδοχείο μου
την πένα μου με το φτερό
Και σκέφτομαι το μελάνι που χύθηκε
Και όλα τα ποιήματα που γράφτηκαν
για την Ελένη
Για το ταξίδι μου
Ευτυχισμένος όποιος…
Και σαν να συμφιλιώνομαι τότε με τους Λαιστρυγόνες που κουβαλώ μεσ’ την ψυχή μου,
σαν όλους μας
Μαθαίνω να μην κρύβω τα δάκρυά μου
Όπως τότε στο τραπέζι του βασιλιά
Αυτό το τελευταίο ήταν το πιο δύσκολο

Κανένας είναι ένα αξιοπρεπές όνομα…





Μάιος 2013

Νέος άνδρας με σκούπα 




Σου στέλνω να δεις το μοντέλο μου, γράφει ο Βίνσεντ στον αδελφό του
Και του εσωκλείει το σχέδιο – τον σκουπιστή από το Bezuidenhut στα νότια της Χάγης. 

[Αυτός τη δουλειά του
Να σκουπίσει την άκρη
Τα φύλλα από τις λεύκες
που πέφτουν παραμονεύοντας να τους γυρίσει την πλάτη]


Σκουπίζει συνήθως τα ξερόχορτα από την άκρη του δρόμου σπρώχνοντας το καροτσάκι και συναντιόμασταν νωρίς το πρωί στην άκρη του ρέματος εκεί που ο δρόμος κατηφορίζει προς τη λεωφόρο Πεντέλης. Τα τελευταία χρόνια μια γυναίκα έχει αναλάβει αυτή τη δουλειά φορώντας το γιλέκο του Δημοτικού υπαλλήλου… Ανάλογα με την ώρα, αν έχω δηλαδή καθυστερήσει, συναντιόμαστε πια στη λεωφόρο Πεντέλης ή κάποτε αρκετά ψηλά στο ύψος των Βριλησσίων.

Τώρα τελευταία δεν την βλέπω…Προσπαθώ να θυμηθώ πότε την είδα για τελευταία φορά.


[αργά
δεν βιάζεται
κωπηλατεί την οδό Ανατολικών Ινδιών
σαν να έβαλε πλώρη για τις αποικίες
κακάο, ζεστή σοκολάτα, Van Droste]


Θυμάμαι και τους απόμακρους Βορειοαφρικανούς στους σταθμούς του Μετρό στο Παρίσι, σχεδόν πριν τριάντα χρόνια, να σκουπίζουν σκυφτοί στη γωνιά, βυθισμένοι στις σκέψεις τους, αδιάφοροι για τον περίγυρο, φορώντας μια γκρίζα στολή υπηρεσίας. Μου προξενούσαν αίσθημα ασφάλειας το βράδυ, ότι ο σταθμός δεν είναι τελείως έρημος…

[θα πάει μετά τη δουλειά

τώρα σαρώνει αργά, υπομονετικά
σαν να μην ήταν νέος
σαν να μην βιάζεται
σπρώχνοντας το χρόνο ένα πήχυ πιο πέρα
κάθε φορά

σχεδόν ακίνητος
αιωρείται σαν ναυτικός στο πλοίο του
Ιπτάμενος Ολλανδός]

Και πάλι το Bezuidenhut, μια γειτονιά κοντά στο Σταθμό των τραίνων της Χάγης δεν σημαίνει τόπο καταγωγής. Έχει πολλούς δρόμους εκεί, κάπου εκεί θα τον είδε να σκουπίζει, και μετά μπορεί να τον έχασε και όσο και να περιπλανήθηκε στάθηκε αδύνατον να τον ξαναβρεί. Δεν ήξερε καν το όνομά του, είχε ξεχάσει να ρωτήσει και έπειτα ο καθαριστής άλλαζε πόστο καθώς σκούπιζε τους δρόμους με λαμπρά ονόματα από την ιστορία της Ολλανδίας περνώντας από την Juliana van Stolberglanaan προς τιμήν της Juliana van Stolbergl της πνευματικής ηγέτιδος του Προτεσταντισμού στα μέσα του 16ου αιώνα, σε δρόμους με ονόματα βασιλέων της Ολλανδίας όπως η Θηρεσία ή ο πρίγκιπας Κλάους ή ακόμα ο δρόμους των νέων Ανατολικών Ινδιών που θυμίζουν το ένδοξο παρελθόν των αποικιών.

[Με τα μάτια εκείνου καρφωμένα πάνω του
Γιατί δεν του μιλά;

Θα σηκώσει τώρα τη σκούπα και θα διώξει τα πουλιά

Κοπάδια τα αόρατα κοράκια
έχει μαυρίσει το μάτι του
Θα ανεμίσει τη σκούπα σαν κοντάρι να τα διώξει
Έχουν γεμίσει το κρανίο του με τις φωνές τους

Θα σηκώσει και τα δυο του χέρια σε μια δυνατή κραυγή

Μη ζυγώνετε, τι θέλετε από μένα
Να πάτε αλλού να κουρνιάσετε
Δεν αντέχω τις φωνές]




Οκτώβριος 2010

notationes///ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΜΑΡΙΑ ΠΙΣΙΩΤΗ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                        

                                             

       Κόκκινο

                Τελικά αποφάσισε για το χρώμα των  μαλλιών  της:

   Κόκκινο!

                Ίσως γιατί το ξανθό μοιάζει αφύσικο,

                το καστανό υποκριτικό,

                το μαύρο πένθιμο.

                Ίσως επειδή της θυμίζει την πνοή που

                τρέφει τα όνειρά της,

                υγραίνει τη ρουτίνα της,

                  πάλλεται στην καρδιά της...

Ί              ισως απλά γιατί... βιάζεται στο καλοκαίρι

                ν' αφεθεί.

                                               

               




Είναι από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; Ε.Π.Μ., Θεσ/νίκη 2008.

notationes///AYΓΟΥΣΤΟΣ 2013///ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ//ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τα σημάδια πλεύσης 


Ακούς τον παλμό
Από τα βήματα ενός γίγαντα
Και μέσα
Τεντωμένη φλέβα
Να ρέει
Η λάβα μιας σύγκρουσης
Ήχος κρουστού
Σε ανάταση μπρούτζος
Και παχύς ήχος
Του βάθους
Σε κρούστα ουρανού
Φάνηκε ο συριγμός
Της αναπνοής
Ενός μικρού κυττάρου
Πριν γίνει πλεύση
Στο άχρονο μαύρο
Ενός στόματος
Που επαναλαμβάνει
Κάλεσμα
Και χοροπηδηχτό
Έλα, έλα, έλα
Εδώ, εδώ, εδώ
Είναι, είναι, είναι
Η θέα από την αρχή
Του λάθους και μόνο
Στριφογυριστή μόνο
Η καρφίτσα
Της περιοχής
Πάνω στην υδρόγειο
Προκαλεί
Τα σημάδια 


****************************


Ωκεανός 1

Να έρχεται με θανατερή λαγνεία
Και η μουσική παλμός
Να κολλάει στα πετρώματα το ύφασμα
Μιας ύπαρξης που λίγο θέλησε
Και γι’ αυτό τιμωρήθηκε
Με ένα πράσινο φίδι γύρω από τον λαιμό
Να παριστάνει φαλλικό αναπόφευκτο
Προπατορική συνεύρεση στην φαντασία

Μια συνύπαρξη με τις εικόνες η τραγικότητα
Τόσο και μόνο εξαντλείται εκεί στο πλάισιο
Περίγραμμα
Το βάθος και η τραγικότητα
Εάν ήταν σταλαγμική και όχι επαναλείψιμη
Θα βούλιαζε
Η γη κρεμασμένη από τον άξονά της
Στο ίδιο της το χώμα και θα σκεπαζόταν
Ωκεανό 1

Ίχνος πάνω σε χοντρή διαφάνεια
Διηθητικό χαρτί
Ιερογλυφική κατάθεση εαυτού
Πρωτόγονο-πρωτόπλαστη κραυγή για συνέχεια

Πώς να αποδώσω το φαίνομαι στο είμαι
Τώρα που ξεφλουδίζει η ένταση
Η πλησμονή Η ενέργεια στο μοναδικό σημείο
Φυγής και θανάτου
Η τραγικότητα συνεχίζει την εγκατάλειψη
Με όλους τους συνδυασμούς
Με όλους τους δυνατούς συνδυασμούς

Διώχνω τα πτηνά από το μπαλκόνι
Με ενοχλεί το φτερούγισμα εδώ και καιρό
Είναι πυκνό και θορυβώδες
Και κυρτώνουν οι ώμοι

Κάθε συνέχεια είναι μια γερή εγγύηση του κενού
Η συνέχεια την εγκατάλειψη της τραγικότητας
Μια συνέχεια 1
Και εδώ σταματώ
Θα πέσω στο βάρος της αλλαγής σελίδας

Όλο και πιο πολύ μια μονάδα ο κόσμος 



******************



Δίσκος φαιστού 



Δεν υπάρχει συγχώρεση
Για πράξεις που διανύθηκαν χωρίς τα κατάλληλα λόγια
Το στόμα είχε την εφευρετική σίγαση του δολοφόνου
Και το χέρι βουτηγμένο στην παλίνδρομη φαντασίωση
Ήθελες να ουρλιάξεις
Να στοιχηματίσεις
Ο δίσκος του ήλιου δεν έχει καμία σχέση
Με τον δίσκο Φαιστού
Σε όλη την ροή της ιστορίας
Τίποτε δεν θέλησε
Αποκρυπτογραφήθηκε
Η έννοια του
Φως
Χαλίκια και μερικά θρύμματα σκέψης
Γεννάται θάνατος στην κορυφή της κάθε ζωτικότητας