ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΣΠΥΡΟΣ Λ. ΒΡΕΤΤΟΣ /// ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ

O ΓΛΥΠΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΡΑ ΤΟΥ

Το φως σαν φύλλα πέφτει πάνω του
και τον εγείρει.
Ξυπνά από φως ,ξυπνά από φύλλα.
Ξυπνά κι είναι σαν στίγματα το φως πάνω στην πέτρα.
Σκιές που μεγαλώνουν πλάγια
τονίζουν την πέτρα τη γλυπτή
και το επίμονο  μυρμήγκι φανερώνουν
καθώς από την τρύπα του εγείρεται κι αυτό,
όλο στο φως,
με μια σκιά σαν δέκα σώματα.

Και να,το γεράκι γραπώνει το σπουργίτι
στο ψηλότερο αγκάθι του ασπάλαθου.
Στα πέντε μέτρα από αυτόν.

Και να,ο σπινθήρας της πέτρας
απ΄του σφυριού του το χτύπημα.
Στο μισό εκατοστό από το μάτι του
η πέτρα που σπάει.

Χτυπάει την πέτρα απαλά
ότι την καλοπιάνει.
Χτυπάει την πέτρα σκληρά 
ότι από κει θα βγει το κρυμμένο.
Χτυπάει πιο κει απ΄όπου ήθελε
για να αποφύγει το μυρμήγκι.
Λίγο λοξή λοιπόν  θα βγει η μύτη
λίγο λοξό το στόμα
λίγο αλλιώτικος ο λόγος
που το γλυπτό θα μιλήσει.

Και να,το γεράκι και πάλι ορμά
για ν ατου πάρει την πέτρα.

Και να,αυτός κρατάει την πέτρα του.
Την πελεκά.
Με τον σπινθήρα την καίει.
«Φωτιά θα τα ί σει το γεράκι τα παιδιά του;»

Πηγαίνει πάλι στην ξερολιθιά.
Χίλιες γλυπτές πέτρες μορφές.
Ποια να διαλέξει για θυσία;


Ο Σπύρος Λ. Βρεττός γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1960. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Ζει και εργάζεται ως δικηγόρος στην Πάτρα. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Οι πέντε πρώτες έχουν μεταφραστεί από τον Φίλιπ Ραμπ στα αγγλικά ("Collected Poems", Shoestring Press 2000) ενώ ανθολογία ποιημάτων του εκδόθηκε στην Ιταλία σε μετάφραση Μάσιμο Κατσούλο ("Il postscriptum della storia", Atelier 2005).

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

(2019)	Διαπραγματεύσεις, Γαβριηλίδης
(2016)	Ένας αόριστος άνθρωπος, Γαβριηλίδης
(2015)	Μια κάποια λύσις, poema
(2012)	Τα δεδομένα, Γαβριηλίδης
(2009)	Τα σχέδια της ποίησης, Πολύεδρο
(2007)	Συνέβη, Γαβριηλίδης
(2006)	Κώστας Καρυωτάκης, Γαβριηλίδης
(2003)	Πράξη απλή, Γαβριηλίδης
(1999)	Ανιστόρητο, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1995)	Τραγωδία, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1985)	Ως Αζτέκοι στις Αζόρες, Πλέθρον

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΕΝΑΣ ΑΟΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

'Ενας αόριστος άνθρωπος

Σπύρος Βρεττός

Γαβριηλίδης, 2016
160 σελ.

Δώδεκα ιστορίες με μυστήριο, αγωνία, ανατροπές και χιούμορ. Σε μια καυτή Ελλάδα, σ’ έναν καυτό κόσμο. Ήρωες που προκαλούν, σχεδόν σκηνοθετούν, τα γεγονότα και συναντιούνται με τρόπους απρόσμενους. Αντιμέτωποι με τους φόνους που έκαναν ή ίσως δεν έκαναν. Αντιμέτωποι με τη ζωή και τον θάνατό τους. Μπαινοβγαίνουν με άνεση στην αλήθεια και το ψέμα, τη γνώση και την άγνοια του εαυτού τους, τη φαντασία και την αιχμηρή πραγματικότητα. Η τέχνη και η είσοδός τους στο αλλόκοτο ή το γκροτέσκο, πού θα τους οδηγήσει και τι θα φανερώσει; Ο έρωτας μπορεί να είναι μόνο ανεκπλήρωτος και φανταστικός; Πόσο αόριστα νιώθουν και κινούνται οι ήρωες στο πλαίσιο που τους ορίζει; Ζουν την καθημερινή τους ζωή σαν κατάσταση ακραία; 

biblionet 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΣΠΥΡΟΣ Λ. ΒΡΕΤΤΟΣ //// ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΛΥΣΙΣ /// 3+1 ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗ [.poema...2015]

                                      

Μια κάποια λύσις

3+1 δοκίμια για τον Κ.Π. Καβάφη

Σπύρος Λ. Βρεττός

poema, 2015
109 σελ.

Ο Σπύρος Βρεττός συνομιλεί με την Ασημίνα Ξηρογιάννη σχετικά με το βιβλίο.


Δοκίμια για τον Καβάφη, λοιπόν!Δεν είναι γραμμένα όλα την ίδια χρονική περίοδο,αυτό που υπάρχει τελευταίο στο βιβλίο έχει γράφτηκε πρώτο.Ποιές διεργασίες έγιναν μέσα σας για να αποφασίσετε να γράψετε βιβλίο για τον Καβάφη;Aπό ποιά πίστη εκκινείτε;

 Δεν χρειάζονταν πολλές και ιδιαίτερες διεργασίες για τον Καβάφη. Όταν κάτι υπάρχει μέσα σου αυτοδικαίως, κάποια στιγμή αυτοδικαίως θα σε προκαλέσει και για το περισσότερο. Η ποίηση του Καβάφη ερχόταν και ξαναερχόταν μέσα μου. Το καλό είναι ότι έρχονταν μέσα μου ποιήματα που δεν τα είχα πολυσυνηθίσει. «Έφταιγε» σε αυτό και η δική μου, ιστορικού τύπου, ενασχόληση με τα πράγματα και τα γεγονότα του παρόντος. Θέλω να πω ότι η ιδιοσυγκρασία μου έγερνε προς τα εκεί, ώστε τελικά προέκυψαν κατά τρόπο αυτοδίκαιο, όπως είπα, τα δοκίμια για τον ιστορικό, βασικά, Καβάφη. 


 Ο Καβάφης γράφει σε ένα στίχο του αναφερόμενος στο ποίημα:'' Σε δημιούργησα και συ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα''. Ποιά και πόση η δύναμη του Καβαφικού ποιήματος ,ώστε να εκπλήσσει το δημιουργό του; 



Στο ποίημα «Στον ίδιο χώρο», ένα από τα τελευταία του ποιήματα, ο Καβάφης αναφέρεται στο περιβάλλον της οικίας του και γενικότερα στο αστικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο κινείται για πολλά χρόνια. Ένα περιβάλλον που ο ποιητής αισθάνεται πως το δημιούργησε ο ίδιος «μες σε χαρά και μες σε λύπες: με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα». Τι θα περίμενε κανείς από το περιβάλλον που ο ίδιος δημιούργησε; Μια ανταπόδοση. Αυτή την ανταπόδοση φανερώνει ο Καβάφης με τον στίχο: «Κ’ αισθητοποιήθηκες ολόκληρο για μένα». Το περιβάλλον λοιπόν δεν το αισθητοποιεί ο ποιητής, αλλά αυτό είναι που αισθηματοποιείται ολόκληρο για τον ποιητή. Θα μπορούσε να πει: Σε δημιούργησα και σ’ αισθηματοποίησα. Όμως λέει: Σε δημιούργησα κι εσύ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα. Με όσα περιστατικά και μ’ όσα πράγματα κι αν γεμίσει κανείς το περιβάλλον του, όσες χαρές και όσες λύπες κι αν νιώσει μέσα σε αυτό, η αληθινή, ολοκληρωτική αισθηματοποίηση έρχεται μετά από όλα αυτά και έρχεται σαν ανταπόδοση. Αυτό το ποίημα ταιριάζει απόλυτα και στο πλέον δραστικό ποιητικό περιβάλλον του Καβάφη, που είναι το ιστορικό περιβάλλον. Ο Καβάφης φτιάχνει τα ιστορικά του ποιήματα με τον ίδιο τρόπο που ζει μέσα στο αστικό του περιβάλλον. Βάζει στα ποιήματά του τα αναγκαία ιστορικά «περιστατικά» και όλα τα «πράγματα», δηλαδή τους «φτωχικούς» και «αντιποιητικούς» του τρόπους, και ανακαλύπτει εκ των υστέρων το «αίσθημα» που παράγει το ιστορικό του ποίημα. Η ολοκλήρωση του ποιήματός του γίνεται από το ίδιο το ποίημα, γίνεται με την «αισθηματοποίησή» του. Ακόμα και η ειρωνεία του Καβάφη δεν είναι από τα «πράγματα» εκείνα που θα μπορούσαν να τον κάνουν να αισθανθεί ότι η χρήση της παράγει το «αίσθημα» του ποιήματος. Διότι ο Καβάφης δεν χρησιμοποιεί την ειρωνεία ευκαιριακά και προκειμένου να αποφέρει «αίσθημα». Εμφορείται από αυτήν και την ξεχνάει ως ποιητικό τρόπο, αφού δεν είναι απλώς ένας τρόπος, αλλά ένα παντεποπτικό βλέμμα. Είναι το ένστικό του, η ανάσα του. Ώστε λοιπόν μπορούμε να πούμε πως όντως η ολοκληρωτική αισθηματοποίηση του ιστορικού καβαφικού ποιήματος έρχεται εκ των υστέρων (σε αντίθεση π.χ. με τα ερωτικά του ποιήματα, όπου μετέρχεται ποικίλους ποιητικούς τρόπους
για να δημιουργήσει το «αίσθημα») και μάλλον εκπλήσσει τον «ιστορικό» Καβάφη, με τον τρόπο που εκπλήσσει και τον αναγνώστη της καβαφικής ιστορικής ποίησης. 



 O Kαβάφης έγραψε ποιήματα που έχουν χαρακτηριστεί από τους μελετητές ως '' ιστορικά''.'Hξερε '' πολλή '' ιστορία;


3. Όπως γράφω στο βιβλίο μου «Για να συμβεί ένα ιστορικό ποίημα, δεν χρειάζεται ο ποιητής να ξέρει «πολλή» Ιστορία». Διαβάζοντας τον Καβάφη δεν έχω, ευτυχώς, την αίσθηση ότι ο ποιητής «γνώριζε» πολλά και πιστεύω πως ούτε κι ο ίδιος ήθελε να μεταδώσει την αίσθηση αυτή. Άλλωστε, η ανατρεπτική του ειρωνεία, όντας ειλικρινής, στοχεύει στο να τον καταδείξει, κάποιες φορές, παρά τα ιστορικά φαινόμενα, και ως σκοπίμως «ανιστόρητο». Και μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ένα ιστορικό ποίημα: μέσα σε ένα «ανιστόρητο» τάχα περιβάλλον. Κάποτε λοιπόν τον ενδιαφέρει να ανατρέψει κατά κάποιο τρόπο την σοβαρότητα της Ιστορίας, ώστε η δική του ποιητική ιστορία και το δικό του ποίημα να φαίνεται πιο ισχυρό μέσα σε ένα ματαιωμένο γενικότερο πλαίσιο. 



 Τί σας έλκει περισσότερο στον Καβαφικό στίχο;


Θα έλεγα ότι στον Καβάφη αυτό που με έλκει δεν είναι τόσο ο στίχος, ο οποίος μπορεί να είναι ακόμα και εντελώς στεγνός, μέχρι και αντιποιητικός, αλλά το συνολικό ποίημα. Ίσως αυτό να σχετίζεται με αυτό που είπα παραπάνω, ότι δηλαδή τόσο για τον ποιητή όσο και για τον αναγνώστη το ποίημα μοιάζει να «αισθηματοποιείται» στο τέλος του ή ίσως και μετά από αυτό. Στο τέλος αναδεικνύεται το άρωμα της ειρωνείας. Στο τέλος συγκολλιέται το ποίημα με όσα συγκολλητικά στοιχεία έχει ήδη μέσα του. Βέβαια δεν μπορεί να παραγνωριστεί η ωραία ευθύτητα του καβαφικού στίχου και η αποφθεγματική της διάσταση. Δεν μένω όμως σε αυτά. Το σύνολο του ποιήματος μού μιλάει περισσότερο. 



Tο έργο του θεωρείται διαχρονικό .Πώς διαβάζεται μέσα στο πλαίσιο της εποχής που διανύουμε;Μέσω ποιάς κίνησης της ιστορίας
φιλοσοφεί  και γίνεται παραινετικός;

 Το έργο του Καβάφη είναι όντως διαχρονικό. Και δεν χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τα ιστορικά από τα ερωτικά ποιήματα ή από τα παραινετικά. Όλα λειτουργούν διαχρονικά. Άλλωστε ο Καβάφης τον προσωπικό ερωτικό του χρόνο τον έχει μετατρέψει στα ποιήματά του σε χρόνο ιστορικό. Από κάποια στιγμή και μετά, τα ερωτικά του ποιήματα αναπτύσσονται με τον τρόπο του ιστορικού ποιήματος. Ο νέος του ποιήματος μοιάζει πλέον να ανήκει στην Ιστορία. Ο έρωτας αποκτάει ιστορική διάσταση. Ο Καβάφης προσχωρεί, είτε προγραμματικά, κατά τα τελευταία του χρόνια, είτε άθελά του, στο ενιαίο του κυκλικό «αφήγημα». Η ενότητα του έργου του αυτό φανερώνει: έναν Καβάφη που αποβλέπει σ’ αυτό το ενιαίο «αφήγημα», στο οποίο μπορεί να χωρέσει μια πλήρης, όσο γίνεται, και συνεκτική εικόνα για την Ιστορία. Μια Ιστορία κυκλικά επανερχόμενη. Ο Καβάφης είναι κοντά στην αέναη κυκλική κίνηση της Ιστορίας και στην κυκλική επαναφορά της. Όσο κι
αν φαίνεται κάποιες φορές να «καθοδηγεί» προς ένα «τέλος» της Ιστορίας (π.χ. σε κάποια του ποιήματα με φιλοσοφικές, παραινετικές προεκτάσεις), εν τούτοις μόνο μέσω μιας κυκλικής κίνησης της Ιστορίας μπορεί ο ίδιος να γνωρίζει, ώστε τελικά να φιλοσοφεί και να γίνεται παραινετικός. Επειδή λοιπόν κανένα τέλος της Ιστορίας δεν είναι προ των πυλών, αλλά αυτή δείχνει να ξαναφέρνει στο προσκήνιο τον παλιό και γνώριμο εαυτό της, η ποίηση του Καβάφη δεν χάνει την διαχρονικότητά της. Ο ιστορικός της χρόνος έρχεται και ξανάρχεται μπροστά μας. Φωτογραφίζει την τρέχουσα πραγματικότητα. Την φανερώνει. Η καβαφική ποίηση διαβάζεται σα να είναι γραμμένη σήμερα.

notationes /// KAΛΟΚΑΙΡΙ - ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2015 /// ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ| Σπύρος Βρεττός: Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ‏ από τις εκδόσεις (.poema..)

                                                                   

NEA KYΚΛΟΦΟΡΙA στη σειρά Φιλολογικά

— ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΕΤΤΟΣ Μια κάποια λύσις (3+1 δοκίμια για τον Κ. Π. Καβάφη)

Στη μελέτη περιλαμβάνονται τα εξής κείμενα: 

1. Για τον ιστορικό και πολιτικό Καβάφη,  2. Ο Καβάφης και η κίνηση της Ιστορίας: ευθύγραμμη τροχιά και «τέλος» ή αέναη κίνηση και κυκλική επαναφορά της;   3.Σεφέρης - Καβάφης: εφαπτόμενοι (μεταξύ χρησμού και ερμηνείας),  4. Mια «βαρβαρική» περιδιάβαση στην ελληνική ποίηση του 20ού αιώνα με αφορμή το ποίημα «Περιμένοντας τους βαρβάρους»

 



Στις (.poema..) εκδόσεις κυκλοφορούν επίσης: 

 
-Κ. Π. Καβάφης, Κλασικός και μοντέρνος, ελληνικός και παγκόσμιος (συλλογικό έργο - επιμ.: Κώστας Βούλγαρης), 2013

-Κωστής Δανόπουλος, Η παρέμβαση του Ανδρέα Κάλβου στη θεολογική διαμάχη Frederick Nolan – Thomas Falconer (τέλος 1818), 2013

-Άννα Αφεντουλίδου, Ο Ξένος του Αλμπέρ Καμύ – Μια καταβύθιση στον κόσμο του αυτισμού, προλ.: Αλέξης Ζήρας, εισ.: Βάγια Παπαγεωργίου, 2014

-Μαριανίκη Δορμπαράκη, Bernard-Marie Koltès – Φαλλός του ήλιου: Ρομπέρτο Τσούκκο, εισ.: Γιώργος Λαμπράκος, επίμ.: Παναγιώτης Σταματόπουλος, Θανάσης Τριαρίδης, 2014

-Κώστας Βούλγαρης, Το μεταχθές και το προαύριο (Ένα λογοτεχνικό σχόλιο για τον ιστορικό κύκλο της νεωτερικότητας), 2015

-Giuseppe Ungaretti, Για την ποίηση και τη ζωή: κείμενα, συνεντεύξεις, επιστολές, εισ.-μτφρ.-σχόλ.: Γιάννης Η. Παππάς, 2015

[Ιούλιος 2015]

notationes /// NOEMBΡΙΟΣ -ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2014, ΣΠΥΡΟΣ Λ. ΒΡΕΤΤΟΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                                      
 ΥΠΕΡΕΡΜΗΝΕΙΑ

Θα σ’ ερμηνεύσω πιο πολύ απ’ όσο χρειάζεται.
Θα πάω πιο πέρα κι έξω από τις λέξεις σου,
πιο πέρα κι έξω από τα όποια συμφραζόμενά σου.
Τόσο, που κάποιοι θα μου πουν
(μπορεί κι εσύ)
πως έτσι ήμουνα και στην υπόλοιπη ζωή μου,
ότι ερμήνευα τα πράγματα αλλιώς και παραπάνω.


Μα ευτυχώς, παρόλα αυτά,
κατά καιρούς κρατιόμουνα
από τις άκρες των πραγμάτων.
Το χέρι μου τις κράταγε
το σώμα αιωρούνταν.
Κι όταν το σώμα επέστρεφε
μου κόβανε τα χέρια.
Μα ευτυχώς τότε προλάβαινα
του καραβιού την άκρη'
τα δόντια μου το κράταγαν
το σώμα μου πλανιόταν
κι όπως χτυπούσε στο νερό
το ’κανε να σου μοιάζει.


Θα σ’ ερμηνεύσω πιο πολύ.
Σου το ’πα.


(από τη συλλογή "Τα δεδομένα")



 
*****************


 
ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ


Για επινόησε τώρα ένα γεγονός
και κάν’ το ιστορία σου,
ώστε σ’ αυτό διαρκώς να αναφέρεσαι
και απ’ αυτό να παίρνεις δύναμη για τη ζωή σου.

Αλλ’ επειδή, όπως μου λες,
δεν γίνεται εξ αρχής κι ολοκληρωτικά
να το επινοήσεις,
πάρε κάτι ελάχιστο κι αληθινό
και βάλ’ του πρόσθετα πολλά,
ώστε και την ψευδαίσθηση θα έχεις
ότι ετούτο όντως σου συνέβη,
αλλά και κάθε τι που πρόσθεσες
με τον καιρό θα σου φανεί ότι υπήρχε πάντα.

Εδώ έθνη και έθνη φτιάχνονται
και στήνονται μ’ αυτόν τον τρόπο,
σ’ εσένα θα χαλάσει η συνταγή;

Κι αν θέλεις όλ’ αυτά στην πράξη να τα δεις,
για επινόησε
ή μάλλον πίστεψε πως τότε
όντως αγαπήθηκες.



(Από τη συλλογή "Συνέβη")


 
**************



Η ΠΑΡΑΜΑΝΑ


Τράβηξε Μήδεια το μαχαίρι απ’ το τραπέζι.
Μην προσποιείσαι πως το κάρφωσες
για το ψωμί.
Εγώ δεν γίνεται σαν όταν ήσουνα μικρή
να σε κρατάω από το χέρι.
Στο παιδί που ήσουν κάποτε, μην το ξεχνάς,
προστέθηκαν τα χρόνια των παιδιών του.

Πέταξε Μήδεια το μαχαίρι από το χέρι.
Και να ’θελα να σε κρατήσω δε μπορώ.
Το χέρι που είχες, κοίτα το:
μεγάλωσε σαν δίκοπο
και ανεξάρτητα απ’ το σώμα.

Εάν την ηλικία Μήδεια
τη δείχνουνε τα χέρια,
τότε εγώ είμαι μικρή
γιατί στα χέρια μου κρατάω τα παιδιά σου.
Όμως εσύ! Τι δισταγμός ακόμα και στην ηλικία.
Μία τα θέλεις
και μία τ’ απωθείς
τα χέρια και τα χρόνια των παιδιών σου.

Σαν μάνα σου ήμουν Μήδεια.
Θυμάσαι την Κολχίδα;
Τώρα τι θέλεις; Τι ζητάς;

Aντί στα χέρια τα παιδιά
παίζεις στα δάχτυλα τα μαγικά σου.

Και τάχα αθωώνεσαι απ’ το παιδί που τάχα είσαι.


(Τα δεδομένα, 2012)




***************




Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ



Η σημασία αυτής της μέρας ας μη χαθεί,
αφού όσα εγίνηκαν
δεν έγιναν στα βιαστικά
και η φωνή καθώς μιλούσε
ήταν σε ώρα ανοιχτή
και όλα εισακούγονταν,
ενώ από απέναντι
σάμπως ατόφιο ν' ανέβαινε το γεγονός
κι όλο ξεφτίδια πίσω του
να ωρύονταν κακές γριές οι αιτίες:

"Η σημασία της ημέρας να χαθεί
και να χαθούν οι σημασίες.
Τι σόι κακίες κουμαντάρουμε
ώστε ν' αφήνουμε τα πράγματα
να θυσιάζονται καλά
και ίσιοι καπνοί να φεύγουνε
πλάι στα κυπαρίσσια;"

Σαν Κάιν τότε
μέσα απ' τους λόγγους πετάχτηκε
η πρώτη αιτία
και μ' ένα μάτσο ασπάλαθους
έγδαρε την ημέρα.


(Ανιστόρητο, 1999)

*************



ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΑΚΡΙΝΗ



Μια τον κοιτά
και μια τη θάλασσα.
Γυναίκα μακρινή
ή του σπιτιού γνωστή,
που πάντοτε σα να 'φευγε
ή και σα να 'ρχόταν.

Μια με τα πόδια
και μια πιο πάνω από το χώμα.
Και με την τρίτη τη στερνή
περνούσε από μέσα του
χωρίς να μένει.


(Ακίνητα μάτια, 1992)

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// ΣΠΥΡΟΣ Λ. ΒΡΕΤΤΟΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                            

ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΑΠΛΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ


Θα προτιμούσε να μονολογήσει
χωρίς καμία κίνηση στο σώμα του θεατρική.
Μέσα στη σκέψη του να μπει.
Την σκέψη του να την προλάβει προτού να γεννηθεί
και πριν να τα σκεφτεί
τα λόγια του ν' αρχίσει.


Aλλά σ' αυτά τα δύσκολα μπροστά
το θέατρο του σώματος υπερτερεί.
Κι έτσι με μία κίνηση σχεδόν απλή
από την πρόκα του τον ξεκρεμά τον τοίχο
κι ανοίγει πίσω το κενό ωσάν ελευθερία.

Μα κι η ελευθερία άλλο κενό
και η αντήχηση μέσα σ' αυτό μικρή,
όχι γιατί λιγόστεψε η κραυγή
αλλά γιατί δεν έχει πλέον η φωνή
πού να χτυπήσει.


Και προτιμά ,σ' αυτά τα δύσκολα μπροστά,
εν τέλει να μονολογήσει.


-----------------------


ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ


Κατηγορίες  βαριές του προσήψαν
ότι για πόλεμο διαρκώς ετοιμαζόταν
βαφτίζοντας εχθρό του το ελάχιστο.



'Εριχνε, είπαν,τα λεφτά σε πανοπλίες και εξοπλισμούς
μα σαν τον ρωτούσανε για τον εχθρό
εκείνος έδειχνε αόριστα πίσω από τα κορμιά τους.
Και σαν γυρνούσαν όλοι τους εκεί να δουν,
ακούω,τους έλεγε,τα ποδοβολητά
από το άλλο μέρος.

Όλους εν τέλει τους κατάφερε.
Τους έκανε στρατιώτες και πολεμούσαν ,όπως πίστευαν,
τον υπαρκτό εχθρό που δεν φαινόταν.

Μετά από καιρό
ένας μονάχα τόλμησε και ρώτησε
αν πρέπει πια να πολεμά ή όχι.
Και πήρε απ' τον καθένα την απάντηση:
ίσως κανένα δίλημμα δεν τέθηκε 
για να ξεπεραστεί.


-------------------

Σπύρος Λ. Βρεττός

Γαβριηλίδης, 2012
53 σελ.