notationes///ΙΩΑΝΝΑ ΜΟΥΣΕΛΙΜΙΔΟΥ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ


Δυο στάλες πόθου
κύλησαν στις μασχάλες.
Μεσημέρι στεγνό
με την αξίνα του φόβου
κάθετη στο φως.

ΚΑΘ' ΥΠΝΟΝ

Οι κόγχες καρφωμένες στον καθρέφτη
διαστέλλονται.
Σκίζουν τον σαρκώδη ιστό
της μνήμης.
Σπαράγματα πόνου
σμιλεύουν το σώμα-
ραγίζει η στιγμή.
Και καθώς αίμα
το χνούδι του ύπνου
απαλά
να γλείφει
το βλέμμα.

ΙΩΑΝΝΑ ΜΟΥΣΕΛΙΜΙΔΟΥ/// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

EΠ' ΑΠΕΙΡΟΝ

Από την αρχή
διάνυσμα εσωστρεφές
που τέμνεται κάθετα
στο όνομα του νόστου
-πριν και μετά το φως-
σε ακραία ταλάντωση
της θλίψης και κάθε άλλου μαρτυρίου
επ'άπειρον η μνήμη.




ΑΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Πώς να ζωφραφίσεις
τη σιωπή
σαν τέλεια απελπισία;
Kρύβεσαι
διπλώνοντας την αγρύπνια
στα δάση των ματιών.
Φωλιάζεις
σε έρημους  ίσκιους.
Ζεσταίνεις τα μέλη
με σπίθες πανικού.
Μα το τέλος 
να γυρεύει πάντα
από  συνήθεια
την αρχή του.



ΧΡΗΣΜΟΣ


Κάποτε οι ώρες θα πλημμυρίσουν
εφιάλτες-ήχους και εικόνες
άγνωρου πανικού.
Θα λυσσομανάς τις νύχτες
με τα συντρίμμια στους ώμους
από χίμαιρες που αγάπησες.
Το περίγραμμά  σου 
θα υποχωρεί στην άμμο της απουσίας.

Το χθες δε θα αναγνωρίζει το σήμερα.
Δεν θα'ναι παρά δυο ξένοι
στο ίδιο μέρος.