Μαργαρίτα Παπαγεωργίου /// Ποιήματα

 

Στην αγκαλιά του κόσμου

΄Ο,τι ήταν να δω το είδα

ό,τι ήταν να πω το είπα

ό,τι ήταν να πάρω το πήρα.

Δεν έχω άλλο να σου δώσω.

Το αντίθετο της οδύνης δεν είναι η ηδονή

Το αντίθετο του πόνου δεν είναι ο πόθος

Από το σώμα ξεκινάμε και στο σώμα επιστρέφουμε

Εκεί είναι το  τραύμα , εκεί είναι και το θαύμα.

Βρες το αδειανό σου

Και μέσα εκεί

Θα δεις την αγκαλιά του κόσμου

***

ΕΛΙΞΗΡΙΟ

΄Οπου κι αν πας διακοπές

το μόνο που δεν ξεχνάς

στις αποσκευές σου

είναι οι ουλές σου

Η βαλίτσα είναι καμωμένη

άπ΄τη σάρκα σου

Ό,τι κι αν κάνεις

δεν μπορείς να απαλλαγείς

Εκείνα τα βράδια

δίπλα στο ακροθαλάσσι

καθώς έπεφτε απαλά το ηλιοβασίλεμα

μέσα από το φιλί σου

προσπαθούσα να ληστέψω λίγο φως.

***

ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Στη φλέβα του καρπού

σύκο σαντορινιό

-σιρόπι από βύσσινο το χρώμα-

Στην ψίχα του καρπού

σπόρι νωπό

-μέλι από θυμάρι στο στόμα-

Σε χαραμάδες στο φλουδί το χλωρό

σταγόνα γάλα μπάμπουρας μεθάει.

'Ενα λατίνι στ΄ανοιχτά πλησίστιο πετάει.

***

Φιλιά στο κενό, Μελάνι 2020

Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

Επιλογή για το Varelaki :ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

***

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου /// Ο Πόλεμος των Κόσμων

Ζούμε στην εποχή των πιο ακραίων

του καιρού φαινομένων στη γη.
Τα τσουνάμια είναι καθημερινά
κι εκτός από τα νησιά και τα παράλια
φτάνουν συχνά και στα σύνορα.
Οι πυρκαγιές έχουν ξεκαθαρίσει το τοπίο.
Κι αφού ξεμπερδέψαμε με τους γίγαντες
τους γρύπες, τους δράκους και τα στοιχειά,
τους λέοντες και τα φίδια έχουμε στα κλουβιά.
Ναρκοθετήσαμε τον αέρα, τη γη, τα ύδατα, τα φυτά.

Η πολιτεία της κολάσεως πλέον ξεπηδά
με νέα είδη πιο ζωντανά
μα απ΄ τα θηρία πιο θεριά,
μικροσκοπικά στο μάτι αόρατα
στο αίμα κατοικούν και στον αέρα
τρώνε από το πιάτο μας κρέατα και πουλερικά
τριγυρνούν σε λιμάνια και σε δρόμους
διασκεδάζουν σε κινηματογράφους και μουσεία
ταξιδεύουν με αεροπλάνα και κρουαζιερόπλοια
κάθονται στα θρανία μελετώντας ιστορία,
ενώ εμείς μετοικίσαμε στη χώρα τού μακριά
χωρίς στόμα, χέρια, καμία αγκαλιά

Αν το πιάσεις τελικά απ’ αλλού
ο μέγας πόλεμος των ειδών
έχει έναν και μόνο κοινό εχθρό

(Τουλάχιστον, προς ώρας, στον πλανήτη μας)

 Ηφωτό είναι παρμένη από εδώ !

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΊΟΥ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΕΛΕΓΑ ΣΕ ΕΝΑ ΜΠΑΛΟΝΙ ΑΦΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΜΕΤΑ

Λέξεις γεννιούνται
ρήματα ξεσηκώνονται
κοιτούν περίεργα,
ουσιαστικά ζητούν 
τις παύλες τους,
επίθετα φλερτάρουν με 
τις παρενθέσεις τους
γυρνούν πεισματικά
τις πλάτες στα
αποσιωπητικά,
επιρρήματα σηκώνουν
επιδοκιμαστικά 
τα χέρια,
παύλες-παύσεις
διεκδικούν το 
μερτικό τους,
σπάνια τα κόμματα
ανάσες
λαχανιαστές
σφίγγουν το ρυθμό
στην απουσία
των κεφαλαίων γραμμάτων
και των τελειών,
οι άνω τελείες
μαγικά  αληθεύουν.

Λέξεις αναφωνήματα
λόγια ανάκατα
παιχνίδι βλέμματα
χορεύουν στις πτυχές του πουθενά

Αν το πουθενά
γίνει εδώ
οι λέξεις καταρρέουν
Ξεγλίστρησε
το λαστιχάκι απ ΄το μπαλόνι
Τι ήχος ανεπαίσθητος κι αυτός!

***

ΚΥΚΛΟΓΡΑΦΗΜΑ

Ας εστιάσουμε στο υπαρκτό
Σαρκώδη χείλη
Ουροβόρων εαυτών
Κατά τον ενιαυτόν
Κυματοειδούς συναρτήσεως
Η απόδειξις
Κρίσιμος απόφασις
Θεωρήματος επιλογή
Οπισθοδρόμησις 
ή πρόοδος;
Kαρκινοβατούμε
εις αυτάρεσκον αυνανισμόν
κι  ο ήλιος κυκλοδίωκτος

***
«μετα/πλάσ/ματ/α»,Σαιξπηρικόν 2017

Ανθολόγηση για το Varelaki: Aσημίνα Ξηρογιάννη

***

notationes/// ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2017 // ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ/// KΛΥΔΩΝΙΣΜΟΣ

Στο στόμα της συκιάς

Σήπομαι

Στις στοές της πολιτείας

Συστρέφομαι

Στη γλώσσα του σώματος

Στέκομαι

Στη σάρκα της σκιάς

Ζαλίζομαι

Στράφηκα να σε δω

Κι ήσουν σύννεφο

Σε μια πνοή και

Σκορπίζει το σχήμα σου

Στην κλειδαρότρυπα της ζωής μόνο, να,

Κλυδωνίζομαι 

Άλτισσα του ήλιου

Σκύβω στα πόδια σου

Αλλά, μα,

Ολοένα και πιο μα,

Να, φιλάω το άλμα σου

*** 

Η φωτογραφία είναι παρμένη από  εδώ

*