ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΝΝΟΣ /// ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΚΡΙΤΗΡΙΟ

'Εκοψα τον χρόνο μ' ένα σουγιά
Και τον άνοιξα με τα δάχτυλα:
Δεν είχε τίποτα μέσα.
Πιο κει ένα τσέλο έκλαιγε
Πάνω στο νωπό πτώμα τ ' ουρανού'
Ο ποταμός χανόταν χωρίς όνομα-
Οδηγός μιας ζωής.
Κάπου ένα χέρι χάιδευε μαλλιά,
Το σώμα σαν σπασμένο τραγούδι
Γύρευε το ταξίδι'
Και παντού,μα παντού χιόνιζε
Μια λιτανεία πένθιμων στιγμών.

***

ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

'Ενα μισοσβησμένο όνομα στο χώμα
Μια σπασμένη καρέκλα στην ερημιά
Κι οι άνθρωποι που λησμονήσαμε
'Οπως το γράμμα στο μπαούλο.

Μια σοφία μυστικά διδαγμένη
Από το μακρινό σήμα της ησυχίας
Ξυπνά τη μέρα,τα πανιά λύνει
Των τραγουδιών που δεν ήρθαν ακόμη.

***

ΟΙ ΕΡΗΜΙΤΕΣ

Σπουδάζοντας τη μουσική των δέντρων
Μίλησαν με τα σύννεφα
Τα λόγια τους αρχαίο νόμισμα
Κι ανάλαφρος τρύγος.
Κρατήσανε τη φωτιά
Και κράτησαν τη βροχή
Τα χέρια τους πεδίο μάχης
Μιας ετοιμοθάνατης αιωνιότητας.
Σπουδάζοντας τη μουσική της θάλασσας
'Ακουσαν τον ήλιο να τους διαβάζει
Το στοχασμό των ανέμων
Κι ήταν τότε που έλαμψαν
για μια στιγμή
'Αγνωστα ψάρια πίσω από τις λέξεις.
Τα λόγια τους κήπος κρυφός
Κι ανέμελη κόμη ·
Σπουδάζοντας τη μουσική των βουνών
Μίλησαν με τους ίσκιους.

***

ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΕ 'Η ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

'Ισως κάτι καινούργιο να μπορεί να βρεθεί
Πέρ' από τη χειμωνιάτικη θάλασσα'
Αυτή την αρχαία θάλασσα που τις νύχτες
Σκάβει μες στα σιωπηλά λευκά σπίτια 
                                                      τη μνήμη.

Σαν να χαθήκανε οι λέξεις απ' τον κόσμο,
Κι ένα ακυβέρνητο σκαρί σαν να γυρεύει
Τον λιγοστό ήλιο που απέμεινε.

***

Κώστας Λιννός,Μετασχηματισμοί Δ', Οι εκδόσεις των φίλων,2018

Aνθολόγηση για το Varelaki :Aσημίνα Ξηρογιάννη

***

notationes ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2018 /// ΜΑΡΚ ΣΤΡΑΝΤ /// ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΝΝΟΣ

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΛΙΜΑΝΙ

ΧΧ

Είσαι συ που στέκεσαι ανάμεσα στα λιόδεντρα

Πέρα απ’ την αυλή ; Εσύ στη λιακάδα γνέφοντάς μου

Να ’ρθω πιο κοντά με το ένα χέρι ενώ το άλλο

Προφυλάσσει τα μάτια σου απ’ τη λαμπρότητα που κάνει

Όλα όσα δεν είσαι εσύ απόλυτα λευκά ; Είσαι συ

Γύρω απ’ την οποία τα φύλλα σκορπίζουν σαν αφρός ;

Εσύ στην ψιθυριστή νύχτα που είν’ αρωματισμένη

Με μέντα και φωτισμένη απ’ τη μακρινή απεραντοσύνη

Των άστρων ; Είσαι συ ; Είσαι στ’ αλήθεια εσύ

Που αναδεύεσαι απ’ τη γραφή των κυμάτων, το μήκος

Του κορμιού σου ρίχνοντας μια ξαφνική σκιά επάνω

Απ’ το χέρι μου έτσι που να νιώσω πόσο κρύο είναι

Καθώς κινείται πάνω στη σελίδα ; Που σκύβεις και βάζεις

Το στόμα σου πάνω στο δικό μου έτσι που να μάθω

Ότι ένα φιλί είναι μόνο η αρχή

Αυτού που μέχρι τώρα μπορούσαμε μόνο να φανταστούμε ;

Είσαι συ ή ο μεγάλος συμπονετικός άνεμος

Που ψιθυρίζει στο αυτί μου: Αλίμονο, αλίμονο ;

***

(Από τη συλλογή Dark Harbor ,1993)

***