Translate

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΙΑΝΟΣ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ



45 στροφών

'Ενα στερεοφωνικό να  παίζει εμμονικά Patti Smith ξανά και ξανά,
μια απέραντη δισκοθήκη σκονισμένη ,περιμένει,
ζεστός καφές,
ομίχλη ,κρύο και υγρασία έξω,
μόλις σήμερα παραιτήθηκα άπ΄τη δουλειά,
λεφτά δεν έχω,προβλημα κανένα,
νέο το πείραμα,
αρχίζει.

****

Κανένας

Η ομορφιά φεύγει πάντα,
η  ομορφιά ξεμακραίνει
και πάντα κάτι αδιάφορο
στέκεται πάνω ,σε τραπέζια άδεια.

**** 

Πλάστης

'Ισως ο σκύλος στο πεζοδρόμιο
θα μπορούσε να με βοηθήσει.
'Ισως τα δόντια που κρύβει πίσω άπ΄το νωθρό
ηλιασμένο βλέμμα του
να' ναι σκληρότερα
άπ' τη ραχοκοκαλιά της μοίρας του. 

***

(Από την ανέκδοτη συλλογή «Στυφές Τσίχλες»,Αθήνα 2016)

 Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

***

ΤΟ VARELAKI ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ /// ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΟΙ ΕΥΘΥΜΕΣ ΚΥΡΑΔΕΣ ΤΟΥ ΟΥΙΝΔΣΟΡ



"Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε μετάφραση-διασκευή της σπουδαίας ηθοποιού του θέατρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης Νίκης Τριανταφυλλίδη.

Ένα από τα λιγότερο μεταφρασμένα στα ελληνικά κείμενα του Σαίξπηρ, σε μια νέα έκδοση. Συνοδεύεται από ένα ενδελεχές επίμετρο της θεατρολόγου Ασημίνας Ξηρογιάννη.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ///ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΛΙΓΗ ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΓΟΥΡΙ»/Poems and Crimes /13/10/2017

(Από τα αριστερά  προς τα δεξιά :Nατάσσα Πασχάλη,Λένα Καλλέργη,'Αννα Γρίβα,Μίνα Ξηρογιάννη ,Διώνη Δημητριάδου ,Κωνσταντίνος Μπούρας.)Φωτό Δημήτρης  Φύσσας


Φωτό Δημήτρης Φύσσας

Δ.Δημητριάδου,Κ.Μπούρας./Φωτό Δ.Φύσσας

Φωτό Νίκη  Kωνσταντοπούλου

'Αννα Γρίβα ,Μίνα Ξηρογιάννη /Φωτό Νίκη  Kωνσταντοπούλου

'Αννα Γρίβα ,Μίνα Ξηρογιάννη,Διώνη Δημητριάδου/Φωτό Νίκη  Kωνσταντοπούλου

***

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ///ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΛΙΓΗ ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΓΟΥΡΙ»/Poems and Crimes /13/10/2017

****


Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΒΑΝΝΑ Γ.ΠΑΣΟΥΛΗ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ




ΛΕΞΕΙΣ

Κι όπως αργά η σκέψη σου βυθίζεται
στο μεστωμένο νόημα
ξεχύνονται στο χώρο οι λέξεις
σαν πεταλούδες βουερές
σε ήχο γυάλινο που σε τρελαίνει.

Κι ύστερα  στριμωγμένες πάνω από τον κρόταφο
στέκουν προκλητικά στο ύψος σου.
Σε βασανίζουν πώς κι εσύ  να τις κρατήσεις
στο δικό τους ύψος.

****

ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ, ΑΤΑΚΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Ολόλευκο σεντόνι σου απλώνεται
η πρόθεση κάθε βραδιά
σαν έρχομαι διακριτικά κοντά σου.

Να μη φοβάσαι έρημο μες στο σκοτάδι.

Κι εσύ
σαν το μικρό παιδί κοιτάς να παίξεις
με την αγωνία μου
τραβώντας τα σκεπάσματα
να με εκθέσεις

σαν το μικρό παιδί ,
        άτακτο ποίημα.


****

Μέρες του νόστου,Εκδόσεις Ηριδανός, 2008

***

Καϊτατζή Χουλιούμη Δέσποινα /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ






Η ΓΗ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ




Η γη ο κόσμος ένα θέατρο
Τα σκηνικά άψογα η ακουστική υπέροχη
οι θέσεις στην πλατεία στον εξώστη φροντισμένες                                                                                                                   
εμείς θεατές και ηθοποιοί μαζί
Τί κρίμα να μη μπορούμε να δούμε
στα μάτια αν καθρεφτιζόμασταν
θα βλέπαμε θα μαθαίναμε πολλά
Άγνωστος ο παραγωγός
ο σκηνοθέτης πίσω από προσωπεία κρύβεται                                                                                                             
Μαριονέτες εμείς κινούμαστε 
κάτω απ' το χέρι του ακούσια τάχα
Σ’ όλους μας όπως  φαίνεται
το κουκλοθέατρο πιο βολικό πιο εύκολο                                                                                                      
Η γη ο κόσμος ένα θέατρο



***


ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ


 [Μόνο οι νεκροί έχουν δει το τέλος του πολέμου]*


Θα  παίξουμε τον πόλεμο είπαν
Παιδιά που από νωρίς την αθωότητα  είχαν απεκδυθεί
Εσείς πολεμιστές και πόλεμος 
Εμείς υποκινητές της ήττας ερωδιών και κολεοπτέρων
Εσείς δορκάδες  διαμελισμένες το τέλος του πολέμου θα΄χατε δει
Εμείς ολέθριοι εξολοθρευτές δορκάδων
Δεινοί εκδοροσφαγείς καταπατητές καθημαγμένων τόπων
Τη φρίκη του πολέμου θα πουλάμε με κροκοδείλια δάκρυα
Θα τη διανέμουμε σε ακριβά παράθυρα



  *Του στρατηγού Mac Arthur,αποδίδεται λανθασμένα και στον Πλάτωνα

****

Λιγοστεύουν οι Λέξεις,,εκδόσεις Μελάνι 2017

*

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ /// ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΕΙΔΗ /// Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ






Οι Εκδόσεις Μελάνι και τo βιβλιοπωλείο Επί λέξει
σας προσκαλούν στην παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων της

ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

"Επιλεγμένα είδη"

Την Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017, στις 20:00

στο βιβλιοπωλείο Επί λέξει (Ακαδημίας 32, Αθήνα)


Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:


Άθως Δημουλάς,
δημοσιογράφος

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου,
ποιητής


Αποσπάσματα θα διαβάσουν η συγγραφέας


και η ηθοποιός Αθηνά Αλεξοπούλου

****

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

ΘΟΔΩΡΗΣ ΝΤΑΛΟΥΣΗΣ /// ΜΠΑΡΓΟΥΜΑΝ ΚΑΙ ΘΑΜΩΝΕΣ



Πιάνοντας το αίσθημα, έχανα το νόημα των επιλογών μου καθώς μετρούσα τα τελευταία χρήματα. Τριανταπέντε ευρώ. Ένας λογικός άνθρωπος θα υπολόγιζε πρώτα τη βασική οφειλή του, δηλαδή να πληρώσει έστω και καθυστερημένα το ενοίκιο.

Όμως εγώ καθόμουν στο ‘Bliss’ και έπινα τα δυνατά μοχίτο της Μαρίας. Με την αγκοστούρα ανακάτευε το αίσθημα, με τα παγάκια δρόσιζε τη διάθεση. Κάθε φορά με ρωτούσε αν μου αρέσει το ποτό, κάθε φορά της απαντούσα με ένα χαμόγελο και παράγγελνα το επόμενο. Μόνη ενόχληση στο μπαρ, εκείνος ο τύπος δίπλα μου. Μιλούσε ακατάπαυστα για αρχαίες Ελλάδες, Δίες και Ευρώπες , χίλιες δυο μαλακίες.  Ήθελε να την γοητέψει, σίγουρα, μα δεν είχε καμία ελπίδα μαζί της. Καταλάβαινα ότι η Μαρία απλώς τον ανεχόταν.

Σε μένα φερόταν διαφορετικά, ναι, θελκτικά μπορώ να πω. Έβγαινε από το μπαρ, περνούσε από πίσω μου διαγράφοντας μια τυχαία επαφή του στήθους της σε όλο το φάρδος της πλάτης μου, κάθε φορά την ίδια τυχαία επαφή, σερβίριζε τα ποτά στις παρέες των τραπεζιών λέγοντας στην υγειά σας και επέστρεφε, δίχως όμως να με κοιτά, πίσω απ’ το μπαρ όπου και συνέχιζε την εργασία της.

Είχα το αίσθημα. Μα δίχως προοπτικές, υπενθύμιζα στον εαυτό μου πως δεν υπήρχε κανένα νόημα στο να παραμένω πεισματικά κολλημένος στο σκαμπό. Θα ήθελα να παραγγείλω άλλο ένα μοχίτο μόνο και μόνο για να μιλήσω στη Μαρία, να τη ρωτήσω αν κανόνισε κάτι για το ρεπό της και αν όχι, να της προτείνω να μου αφιερώσει λίγο χρόνο για να πάμε κάπου μαζί, οπουδήποτε, αρκεί να είμαστε μαζί, μα αυτό φαινόταν τελείως γελοίο σαν ιδέα, δηλαδή το να της προτείνω ένα ραντεβού ενώ η Μαρία ουδέποτε είχε δείξει απτώς κάτι το ερωτικό απέναντί μου και γι αυτό περιοριζόμουν σε τυπικές ερωτήσεις, όπως το αν μπορεί να μου φτιάξει άλλο ένα μοχίτο, πράγμα αυτονόητο αφού έστεκε πίσω από το μπαρ για να φτιάχνει ποτά και όχι για αυτό που εγώ είχα συνέχεια στο νου μου και που θα ήθελα πολύ να κάνω μαζί της, έστω πληρώνοντας, μα που ποτέ δεν θα μπορούσε να ισχύει κάτι τέτοιο για το ποιόν της, τουλάχιστον έτσι έδειχνε, και αυτό το αδιέξοδο με ωθούσε στο να παραγγέλνω το επόμενο. Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω για το αίσθημα που δυστυχώς φούντωνε όλο και περισσότερο λόγο της μέθης και αναπαρήγαγε συνεχώς το αδιέξοδο που με ωθούσε στο να πίνω, βασανιστικά αρκούμενος στις μελιστάλαχτες ερωτήσεις της αν μου αρέσει το ποτό, μόνο και μόνο για να της απαντώ με ένα χαμόγελο και να παραγγέλνω άλλο ένα, μα δεν είχα πια άλλα χρήματα, που σήμαινε πως δεν μπορούσα να συνεχίσω και ζητούσα και σήμερα το λογαριασμό ξέροντας ότι ο λογαριασμός είναι περίπου όλα τα λεφτά που είχα στην τσέπη μου, για να επαληθεύσει με τη σειρά της τους υπολογισμούς μου με τον αριθμό που σχημάτιζε τόσο χαριτωμένα με τα χείλη της, τον αριθμό τριανταπέντε, όσα είχα πάνω μου, τριανταπέντε ευρώ,  να τα βγάζω από την τσέπη και να τα αφήνω στη χουφτίτσα της μόνο και μόνο για να με αγγίξει τυχαία με τα ακροδάχτυλα, όπως κάθε φορά, το ίδιο τυχαίο άγγιγμα με τα ακροδάχτυλά της, να σηκώνομαι από το σκαμπό και να φεύγω παραπατώντας για να φτάσω άφραγκος σε ένα σπίτι στο οποίο καθυστερούσα και πάλι να πληρώσω το νοίκι. Για ακόμη μια φορά, η σκέψη της καθυστέρησης του ενοικίου με έκανε να πιάνω το νόημα και να χάνω το αίσθημα που δυστυχώς για τη συντήρησή του έπρεπε να ξοδεύω όλα μου τα χρήματα...



… και παρήγγειλα άλλη μια βότκα, την τελευταία. Η Μαρία φτιάχνει δυνατά ποτά, σε χαλαρώνουν από τις πρώτες γουλιές. Και εκείνο το βράδυ είχα ανάγκη από λίγη χαλάρωση γιατί η ομορφιά της Μαρίας μου προκαλούσε αμηχανία. Μα γενικά ήθελα να παραμείνω νηφάλιος. Ο άντρας πρέπει να παραμένει νηφάλιος αλλιώς κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο και να εκτεθεί. Επίσης, πρέπει να μιλάει. Ιδίως όταν πρόκειται για γυναίκες σαν τη Μαρία. Η Μαρία βαριέται εύκολα, ντροπαλός σημαίνει ανύπαρκτος για το είδος της. Τη ρώτησα για τις καλοκαιρινές διακοπές της και μου απάντησε πως θα πάει για λίγες ημέρες στην Κρήτη για να παραβρεθεί στο γάμο του ξαδέρφου της, Κίτσου. Κρήτη! αναφώνησα μα προξένησα στη Μαρία μια κάποια απορία. Γινόμουν γελοίος; Για να δικαιολογήσω το θαυμασμό άρχισα να της μιλώ για τη μυθολογία των αρχαίων και συγκεκριμένα για το γάμο του Δία με την πανέμορφη Ευρώπη, εκεί, στην Κρήτη αν δεν απατώμαι, όπου ο Δίας μεταμορφωμένος σε λευκό και ήμερο ταύρο πλάνεψε την Ευρώπη, η οποία τον καβάλησε, μα αυτός άρχισε να τρέχει με σκοπό να την πάρει μαζί του για να την παντρευτεί. Η Μαρία κοίταξε το κινητό της. Συνέχισα το λογύδριο μου λέγοντας πως ο ταύρος χάραξε μια ανεξέλεγκτη πορεία με την Ευρώπη στην πλάτη του. Κατέληξα πως έβρισκα αυτό το μύθο αρκετά εντυπωσιακό. Η Μαρία δεν εντυπωσιάστηκε, απεναντίας, με ρώτησε πως διάολο μου βγήκε αυτός ο συνειρμός, δηλαδή ο γάμος του Δία με το γάμο του ξαδέρφου της, Κίτσου. Αποφεύγοντας εντέχνως να απαντήσω στην ερώτησή της  -αφού δεν είχα τι να απαντήσω - τόνισα ότι το όνομα Ευρώπη είναι ένα σύνθετο όνομα και πως σημαίνει ‘το εύρος της όψης’, δηλαδή υποδηλώνει την ομορφιά της ή το πλατύ της πρόσωπο. Βέβαια, κατέληξα, η δεύτερη εκδοχή έρχεται σε αντίθεση με την πρώτη αφού μια γυναίκα με πλατύ πρόσωπο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί όμορφη εκτός αν ο άντρας έχει ιδιαίτερα γούστα. Αυτό το συμπέρασμα μπέρδεψε ακόμη περισσότερο τη Μαρία. Δυσανασχέτησε και απομακρύνθηκε, όσο της το επέτρεπε το μήκος του μπαρ, για να στηθεί κοντά στον διπλανό μου που φαινόταν αρκετά σουρωμένος απ’ τα πολλά μοχίτο μα δεν μιλούσε καθόλου και έτσι δεν γινόταν γελοίος μπροστά στη Μαρία, τουλάχιστον όχι όσο εγώ που της μιλούσα. Μόνο που στο τέλος μίλησε κι αυτός και ακούστηκε σαν από νεκρανάσταση η φωνή του, ρωτώντας με αν η κατάληξη ώπη σημαίνει τρύπα και όχι όψη αφού η όψη, είπε, γράφεται με όμικρον και όχι με ωμέγα. Η Μαρία, για πρώτη φορά τολμώ να πω, εστίασε πάνω μου την προσοχή της δίνοντάς μου την εντύπωση πως έψαχνε για ένα ψεγάδι στις γλωσσολογικές μου θεωρήσεις. Με είχαν για χαζοβιόλη; Του είπα πως όχι, αποκλείεται η Ευρώπη να είναι μια μεγάλη τρύπα. Τόνισα και στους δυο πως και η οπή γράφεται με όμικρον, όπως και το αρχαίο ρήμα ορώ εντέλει. Έτσι κατατρόπωσα τον σουρωμένο τύπο που κατά τα άλλα έδειχνε να αδιαφορεί για τα επιχειρήματά μου, όπως και η Μαρία, και αυτή αδιαφορούσε. Τον καληνύχτισε ρωτώντας αν του άρεσε το μοχίτο και αυτός την πλήρωσε χαμογελώντας για να σηκωθεί από το σκαμπό και να φύγει από το μαγαζί τρικλίζοντας. Επιτέλους, έμενα μόνος μαζί της. Παρήγγειλα άλλη μια βότκα, την τελευταία, λέγοντας στη Μαρία πως πάντα αισθανόμουν αρκετά ευδαίμων στο μπαρ ‘Bliss’, καθώς σημαίνει ευδαιμονία, και πως η ευδαιμονία είναι ένας θετικός δαίμων, ο ευ-δαίμων, και χαμογέλασα για να της μεταδώσω όλη τη θετικότητά μου. Δεν κατάφερα το παραμικρό, η Μαρία δεν έκανε καν  τον κόπο να απαντήσει, μόνο περιορίστηκε σε μια μισοτελειωμένη φράση του στιλ ‘ ε ξέρω γω τώρα…’ Μου γύρισε πλάτη και άρχισε να ετοιμάζει τη βότκα. Αποφάσισα να μη ξαναμιλήσω. Έτσι κι αλλιώς μου φαινόταν λίγο ανόητη η λέξη Bliss. Δεν ταιριάζει καθόλου για ονομασία μπαρ, ιδίως γι αυτό το μπαρ. Και ζούμε στον εικοστό πρώτο αιώνα παρακαλώ, προτιμώ τις μορφωμένες γυναίκες. Η Μαρία μιλά μόνο για γάμους και πανηγύρια της Κρήτης, στέκει αδιάφορη απέναντι στους αρχαίους και εγώ, δίχως να θέλω, φέρομαι σαν φαφλατάς. Γιατί αδυνατώ να την προσεγγίσω; Μάλλον φταίει το μυαλό της. Είμαι σίγουρος πως τα αναγνώσματά της περιορίζονται στο διάβασμα του καφέ, των ζωδίων και των ονειροκριτών. Αν συνεχίσω να την κοιτώ θα τηλεφωνήσει στη θεία της για να ξεματιαστεί και η θεία της θα σπεύσει την λούσει με προσευχές, λάδια και αλάτια. Με αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι γιατί όλα όσα της λέω είναι τόσο δυσνόητα, τόσο ξένα και μυστήρια για το φτωχό μυαλουδάκι της. Φορά και κομποσκοίνι, τρομάρα της.  Αστόχως αυτό το μπαρ δεν ονομάζεται δεισιδαιμονία...



…άκου εκεί, ευ- δαίμον, ο θετικός δαίμον. Όλο βλακείες μου λεν και έχω πολύ δουλειά σήμερα, μέχρι το πρωί πίσω απ’ το μπαρ θα ‘μαι. Που είναι αυτός ο δαίμονας; Ας έρθει επιτέλους, ας μας ξεκολλήσει από αυτή την παρακμή. Ας μας πάει κάπου αλλού, μακριά, να μείνουμε για πάντα οι δυο μας. Σκέτο βάσανο. Πώς να βρεθώ μαζί της; Κάνω υπομονή, κοιτώ προς το τραπέζι της τάχα μη θέλει να μου παραγγείλει κάτι, παρακολουθώ την κάθε της κίνηση. Ξέρω πως έχει αγόρι, ναι, αυτός με τα μυώνια του, σωστός γορίλας. Κάθεται δίπλα της με όλη την άνεση του επίσημου επιβήτορα και απλώνει τις τριχωτές χερούκλες του πάνω της. Νομίζει πως είναι κτήμα του, η ιδιόκτητη φιλενάδα του. Όμως δεν είναι, κανείς δεν ανήκει σε κανέναν γιατί όλοι ανήκουμε στους πόθους μας και οι πόθοι δεν κουβαλούν κανενός την ταυτότητα…  φιλοσοφίες της δεκάρας. Μα είναι αλήθεια, μόλις προχθές εντόπισα μια πρώτη ένδειξη, μου έριξε μια κλεφτή ματιά, δεν ήταν της φαντασίας. Είχα στρέψει το βλέμμα μου πάνω της, δήθεν τυχαία, και οι ματιές μας συναντήθηκαν για μια μόνο στιγμούλα. Αισθάνθηκε άβολα, το ίδιο και εγώ. Ήταν το πρώτο μας κοίταγμα. Χθες, πάλι το ίδιο. Όμως χθες, σε σύγκριση με προχθές, η ματιά της ήταν πιο ξεθαρρεμένη, πολύ πιο σίγουρη και κέρδιζε το κατιτίς σε διάρκεια. Ξαναφέρνω στο νου μου το χθεσινό κοίταγμα και συνθέτω την εικόνα των ματιών της. Με κοιτά, είναι η τρίτη φορά! Αυτές οι οπτικές στιγμούλες, οι τρεις στιγμούλες μας, ενώνονται και απλώνουν ένα πεδίο χρόνου πάνω στο οποίο μπορώ να ταξιδεύω όλη νύχτα στο μπαρ, να αφήνομαι σε μια ονειροπόληση, να πιστεύω πως αύριο το πρωί, αύριο κιόλας το πρωί θα την έχω πλάι μου. Καλό προαίσθημα. Θα φτιάξω το ποτό της, τζιν πίνει, θα το σερβίρω με χάρη στο τραπέζι τους. Είναι κερασμένο, στην υγειά σου, θα της πω. Τάχα αιφνιδιασμένη μα στο βάθος συντονισμένη στην κρυφή μας επικοινωνία, θα ρωτήσει από ποιόν είναι κερασμένο. Ο γορίλας με τα τριχωτά χέρια θα τσιτώσει. Από το Bliss, θα της απαντήσω με τον πιο γλυκό μου τρόπο.

(σχεδόν ανέκδοτο,σε άλλη μορφή εδώ)

Η φωτό είναι παρμένη από  εδώ

 
**** 

«ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΦΩΣ» /// ΑΦΙΕΡΩΜΑ -ΟΜΙΛΙΕΣ -ΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ





ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ
26/10 Συνομιλούν οι Άννα Γρίβα και ο Στάθης Ιντζές


ΜΑΡΙΑ ΚΥΡΤΖΑΚΗ
30/11 Συνομιλούν οι Ελένη Γαλάνη,Εύα Σπαθαρά και Γιώργος Ψάλτης


ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ
28/12 Συνομιλούν οι Μαριγώ Αλεξοπούλου,Θωμάς Τσαλαπάτης και Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος 


ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

25/1 Συνομιλούν οι Γιάννης Σ. Βιτσαράς και Ευτυχία Παναγιώτου 


ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ
22/2 Συνομιλούν οι  Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος,Εσμεράλδα 

Γκέκα και Νίκος Ερηνάκης

ΝΑΝΑ ΗΣΑΪΑ
22/3 Συνομιλούν οι Πατρίτσια Κολα ίτη και η Μαρία Κουλούρη


ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ
26/4
Συνομιλούν οι Ορφέας Απέργης, Ασημίνα Ξηρογιάννη και Αντώνης Τσόκος 


ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ
31/5 Συνομιλούν οι  Αναστασία Γκίτση και η Καλλιόπη Εξάρχου


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ :AΓΓΕΛΙΚΗ ΛΑΛΟΥ

*****

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

ΛΟΥΛΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ /// Δεκαετία του 1930 - 8 Οκτωβρίου 2017







Πηγή: http://www.biblionet.gr/author/17126/%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1_%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7

Η φωτό είναι παρμένη από τη   lifo

 


Η Λούλα Αναγνωστάκη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του 1930 και είναι μικρότερη αδελφή του ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1965 με την τριλογία της Πόλης ("Η διανυκτέρευση", "Η πόλη", "Η παρέλαση"), που παρουσίασε σε ενιαία παράσταση στο Θέατρο Τέχνης ο Κάρολος Κουν. Το Φεβρουάριο του 1967 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο το τρίπρακτο έργο της "Η συναναστροφή", σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβιζά. Ακολούθησαν: "Αντόνιο ή το Μήνυμα" (1972), "Η νίκη" (1978), "Η κασέτα" (1982), "Ο ήχος του όπλου" (1987), όλα από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Το 1990 ο θίασος Τζένης Καρέζη - Κώστα Καζάκου παρουσίασε το έργο "Διαμάντια και μπλουζ", σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου. Το 1995 ανέβηκε Το "Ταξίδι μακριά" από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή. Το 1998 το μονόπρακτο "Ο ουρανός κατακόκκινος" από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Βίκτορα Αρδίττη και το 2003 το έργο "Σ' εσάς που με ακούτε" από τη Νέα Σκηνή, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.
Τα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη έχουν επίσης παρουσιαστεί από Αθηναϊκούς θιάσους και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, καθώς και στο εξωτερικό (Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Γερμανία, Κύπρο, Ισπανία, ΗΠΑ).
Δημιουργός μιας ιδιαίτερης γραφής, η Λούλα Αναγνωστάκη αποτύπωσε στα έργα της το εσωτερικό τοπίο του σύγχρονου Έλληνα και τις μεταβολές του υπό την επίδραση της Ιστορίας. Πραγματεύτηκε τα σημαντικότερα θέματα της μεταπολεμικής περιόδου στη χώρα μας, όπως το τραύμα, η ενοχή, η μοναξιά, η ήττα. Παρακολουθώντας την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας και μετά τη μεταπολίτευση, πραγματεύεται τον εγκλωβισμό των ανθρώπων και των κοινωνιών, τα αδιέξοδα του σύγχρονου κόσμου, τη μοναξιά, την έλλειψη επικοινωνίας και το αίσθημα ασφυξίας του ατόμου. Βαδίζει το δικό της δημιουργικό, μοναχικό δρόμο, επενδύοντας ιδιαιτέρως στη μουσική διάσταση του λόγου της, που ενισχύει τη δραματικότητα και την εμβέλειά του.
Παντρεύτηκε το συγγραφέα και καθηγητή Ψυχιατρικής Γιώργο Χειμωνά και είναι μητέρα του συγγραφέα Θανάση Χειμωνά.
 
Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2016) Η τριλογία της πόλης, Κάπα Εκδοτική
(2008) Θέατρο, Κέδρος
(2008) Θέατρο, Κέδρος
(2007) Θέατρο, Κέδρος
(2007) Θέατρο, Κέδρος
(2006) Ο ήχος της ζωής, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2003) Σ' εσάς που με ακούτε, Η Νέα Σκηνή
(1999) Η διανυκτέρευση. Η πόλη. Η παρέλαση, Κέδρος
 
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2016) Οι απέναντι, Πολύτροπον
(2015) Τα κείμενα των Φιλίππων, Κάπα Εκδοτική
(1991) Παρά δήμον ονείρων, Εκδόσεις Καστανιώτη    

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Λίγη Φθορά για Γούρι»

 
 
 
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

της  Ασημίνας Ξηρογιάννη

«Λίγη Φθορά για Γούρι»

Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2017, 8:30 μμ

 
poems ‘n crimes των Εκδόσεων Γαβριηλίδης
Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ.210-3228839
Την ποιητική συλλογή θα παρουσιάσουν:

Αννα Γρίβα, ποιήτρια 

Διώνη Δημητριάδου, ποιήτρια,κριτικός λογοτεχνίας 

Κωνσταντίνος Μπούρας ,ποιητής,κριτικός

Διαβάζουν:


Λένα Καλλέργη, ποιήτρια 

Νατάσα Πασχάλη ,ηθοποιός
 
***

ΒΙΚΥ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ ///// Ένας πολύ καλός άνθρωπος





«Εσένα, Νόπη, ποια είναι η αγαπημένη σου εποχή του χρόνου;» την είχε ρωτήσει η δασκάλα στην τρίτη Δημοτικού. «Το φθινόπωρο» είχε απαντήσει γκρεμίζοντας αναπάντεχα την αυθεντία του καλοκαιριού. Κάποια παιδιά γέλασαν. Η δασκάλα της αντέτεινε ένα δύσπιστο «Γιατί;». «Επειδή το φθινόπωρο είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος»είπε,για να δεχτεί τη γνώριμη χλεύη των συμμαθητών της, τότε και μετά.
 

Μετά, όταν πήγε στο Γυμνάσιο κι ύστερα στο Λύκειο, ήταν αυτό που έλαμπε στα μάτια των ανθρώπων όταν την κοιτούσαν. «Φταίει αυτή η αφέλεια που την χαρακτηρίζει» είχε πει ένας ειδικός στη γιαγιά της, όταν την πήγε στη Θεσσαλονίκη για να την εξετάσει, μετά από προτροπές γνωστών. Η γιαγιά δεν κατάλαβε τίποτα, «μια πριγκίπισσα είσαι γιαβρί μου, κι άσε τους άλλους να λένε» της ψιθύριζε κάθε πρωί που της χτένιζε τα μαλλιά κι ύστερα της τραγουδούσε ένα ποντιακό τραγούδι κι έλαμπαν τα μάτια τους  –από χαρά. 

Με χαρά επέστρεφε στο σπίτι κάθε μεσημέρι, μετά το σχολείο, αφού έκανε πρώτα μια στάση στη γωνία κι έβγαζε τον τσαλακωμένο χάρτη κι έβρισκε τη Φρανκφούρτη -εκεί ψηλά, στον κρύο Βορά- και μετρούσε την απόσταση με τα δάχτυλα μονολογώντας «το καλοκαίρι που θα έρθουν, θα τους τα πω όλα» κι ύστερα γύριζε σπίτι χαμογελώντας στη γιαγιά. Και περνούσαν τα καλοκαίρια, αλλά η ξένη πόλη ήταν πιο μακριά από ό,τι πίστευε και οι γονείς της δεν έλεγαν να φανούν.  Κι όταν τελικά τα κατάφεραν, την κοίταξαν και τα μάτια τους έλαμψαν όπως όλων των άλλων-όχι όπως της γιαγιάς. 

Και τώρα ακόμη, στην ενήλικη ζωή της, έτσι την κοιτάζουν όλοι, αλλά δεν τη νοιάζει πια. Μετρά το χρόνο με τις εποχές και ζει για τρεις μήνες, τους άλλους μόνο περιμένει. Δεν αντέχει το κρύο, τη ζέστη, τα ανθισμένα ψέματα του Μάη. Αγαπάει τον ήσυχο άνεμο και τα σύννεφα, όπως χαμηλώνουν και κάνουν τον κόσμο μικρότερο. Αγαπάει τα χρυσά φύλλα που της χαϊδεύουν το κεφάλι , τη βροχή κι αυτή τη στοργική μυρωδιά από το στήθος της βρεγμένης γης. «Γι’ αυτό σου λέω» μουρμουρίζει ξυπόλυτη στο λασπωμένο χώμα, «το φθινόπωρο είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος». 



****

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

ΛΙΓΗ ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΓΟΥΡΙ /// ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ


(πίνακας: K. Tsoklis, "Flaming Watermelon", 1987


Γράφει η Διώνη Δημητριάδου
Από το Blog της Με ανοιχτά βιβλία

Ο λόγος της Ασημίνας Ξηρογιάννη στάζει αίμα, έχει χρώμα κόκκινο της φωτιάς και αναβλύζει χυμούς που την ταράζουν. Ίσως μόνον έτσι να γράφεται ερωτικός λόγος, μόνον έτσι. Να μη δηλώνει, μόνον να υπαινίσσεται όλο αυτό που υπάρχει κάτω από την επιφάνεια των λέξεων. Και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι 
η ασπαίρουσα ζωή. 
 Νομίζω πως όλη η αίσθηση που σου αφήνει η ποίησή της συμπυκνώνεται σ’ αυτό το ελάχιστο αλλά εξαιρετικό θραύσμα ερωτικού λόγου, κατασταλάγματος ζωής και εμπειρίας βιωμένης
 
Λυσσομανούσε ο άνεμος
Η θάλασσα ανταριασμένη
Η γοργόνα πάλευε με τα κύματα
Η τρίαινά της έσπασε στα βράχια,
την ώρα που η ψυχή της γκρεμιζόταν στον Άδη.
Κι ο βασιλιάς ποιήματα έγραφε πλάι στο αναμμένο τζάκι
για γοργόνες που μάγευαν ναύτες γοργοτάξιδων καραβιών
και τους μάθαιναν τραγούδια για τον Έρωτα. 
 
(Ασημίνα Ξηρογιάννη, "Η γοργόνα και ο βασιλιάς", από τη συλλογή "Λίγη φθορά για γούρι", Γαβριηλίδης) 







********************************








Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Η ποίηση έχει μέλλον /// ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΙΗΣΗ ΑΠΌ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΒΑΒΛΙΔΑ







Γράφει ο Θανάσης Βαβλίδας
 
(αναδημοσίευση από το τεύχος  39 του Περιοδικού Βακχικόν
https://www.vakxikon.gr/poiisi-mellon-vavlidas/ )


Στην πολυκύμαντη θάλασσα της λογοτεχνίας, οι νέοι ποιητές μοιάζουν με νησίδες που η άμπωτις αποκαλύπτει όλο και περισσότερες απ' τις κρυμμένες ομορφιές ή την άγρια, ενστικτώδη φύση τους. Η ποίησή τους αποτυπώνει τα χνάρια μιας κρίσης που έχει ως επίκεντρο αλλά κι ως υπαίτιο τον ίδιο τον άνθρωπο, ανακαλεί στοιχεία της φύσης, των μύθων αλλά και της ίδια της τέχνης τους και διασώζει την ελπίδα για την ανάδυση μιας νέας ηπείρου. Δε λείπουν, λοιπόν, κάποια κοινά τους στοιχεία.
Κοινό στοιχείο είναι, για παράδειγμα, ο έρωτας σε όλες του τις μορφές: για τη φύση και τους μύθους που γεννά σε κάθε της πλάνεμα ("Ανατέλλων ζήλος" της Ιωάννας Καπερνέκα), για τον άλλον που είναι απέναντι ή δίπλα μας κι αναμένει ένα ποιητικό μας νεύμα ("Απροσποίητα" της Ντίνας Γεωργαντοπούλου), για το ποίημα και τις πολλαπλές λειτουργίες του που δεν τελειώνουν ποτέ ("Δοκιμάζοντας το ποίημα" της Ασημίνας Ξηρογιάννη), για τον κόσμο γύρω μας κι ας μας κάνει ν' ασφυκτιούμε ή ν' αναρωτιόμαστε εν σιωπή ("Ημιυπόγειο" του Γιώργου Μπακλάκου), για το άπειρο που προάγει αναπάντεχες συνενώσεις ("Αποδομώντας το άπειρο" του Κλεομένη Παπαϊωάννου), για τον χορό που στήνει η κοινωνία μας στις μικρές τραγωδίες που βιώνουμε σήμερα ("Τα ετερόφωτα" της Αγγελικής Δημουλή).
Ίσως να είναι νωρίς ακόμα, για ν' αναρωτηθούν οι νέοι ποιητές για κάποια πράγματα, αλλά εμείς τους δώσαμε την αφορμή για να το κάνουν. Ξεκινήσαμε με ένα βασικό ερώτημα: Τι σημαίνει η ποίηση για εσάς; Θα μπορούσατε να δώσετε έναν ορισμό ή ... αφορισμό;
Όλοι απάντησαν, ότι αδυνατούν να ορίσουν τι σημαίνει ποίηση, ο καθένας διαθέτει μια προσωπική αίσθηση που δεν μπορεί να περικλείσει σε μια φράση, δεν μπορεί (τουλάχιστον σε πρώιμη φάση) να εκφράσει συνοπτικά εκείνο που τον εμπνέει, τον καθοδηγεί και τον έλκει κοντά του κατ' επανάληψη.
Εμείς από τους άπειρους ορισμούς που έχουν δοθεί, παραθέτουμε κάποιους:
"Ποίηση είναι πλήρης ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου", Ανδρέας Εμπειρίκος
"Ποίηση είναι μια θρησκεία χωρίς ελπίδα", Ζαν Κοκτώ
"Ποίηση είναι σα ν' ανεβαίνεις μια φανταστική σκάλα για να κόψεις ένα αληθινό ρόδο", Τάσος Λειβαδίτης
"Ποίηση είναι μια διαρκής επανάσταση της υπάρξεως. Είναι εκείνος ο εαυτός μου που δεν κοιμάται ποτέ", Γιώργος Σαραντάρης
"Ποίηση είναι η αναρχία των αισθήσεων που έχει νόημα", Λώρενς Φερλινγκέτι
"Ποίηση είναι τα πουλιά του σύμπαντος που ψάχνουν αστέρια για να φωλιάσουν", Αθανάσιος Βαβλίδας

Το επόμενο ερώτημά μας ήταν: Διαβάζετε περισσότερο κλασικούς ποιητές ή σύγχρονους συναδέλφους σας; Οι νέοι ποιητές διαβάζουν ποίηση. Δεν έγινε αναφορά, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, σε συγκεκριμένα ονόματα, αλλά ο καθένας έδειξε μία προτίμηση είτε στους κλασικούς είτε στους μοντέρνους είτε στους συνοδοιπόρους της γενιάς του, όπου χωρίς ν' αδιαφορεί για την ξένη ποίηση, αφήνει την πλάστιγγα να γείρει προς τη νεοελληνική ποίηση.
Ο Αργύρης Χιόνης αναφέρει σ' ένα ποίημά του: "Η ποίηση είναι ένα ποτήρι αδειανό/ που το γεμίζουμε με το αίμα μας./ Ύστερα το προσφέρουμε στους άλλους / ή δεν το προσφέρουμε αλλά μας το παίρνουν/ και το μυρίζουν και το δοκιμάζουν/ και μιλούνε για το χρώμα του/ και αναλύουνε στο μικροσκόπιο τη σύνθεσή του/ και το ταξινομούνε σε ομάδες/και βρίσκουνε συχνά μικρόβια/ και μας καταδικάζουν".
Κάνοντας μια ενδεικτική αναδρομή σε Έλληνες ποιητές, μαθαίνουμε ότι ο Διονύσιος Σολωμός εντρύφησε κατά τη νεότητά του τόσο στην ιταλική ποίηση της εποχής του όσο και στην ελληνική δημοτική ποίηση, αλλά και στις συλλογές του Ανδρέα Κάλβου. Ο Κωστής Παλαμάς επηρεάστηκε στη νιότη του από τον Κάλβο και την πρώτη αθηναϊκή σχολή, αλλά και από τους σύγχρονούς του Γάλλους ποιητές. Τέλος, ο Γιώργος Σεφέρης απέδωσε τιμές και οφείλει πολλά στον Πωλ Βαλερί στον Κάλβο, στον Παλαμά, στον Καβάφη και στον Τ. Σ. Έλιοτ.
Ακολουθεί το ερώτημα: γιατί η ποίηση εξακολουθεί να γοητεύει;
Οι νέοι ποιητές δεν είναι βέβαιοι, ότι η ποίηση είναι τόσο δημοφιλής και γοητεύει τον κόσμο. Παρ' ότι είναι αρκετοί εκείνοι που γράφουν ή δοκιμάζουν να γράψουν ποίηση, το αναγνωστικό της κοινό δεν είναι μεγάλο και συχνά υποστηρίζεται από την επιτυχία μελοποιημένων ποιημάτων. Διαθέτει, ωστόσο, εκλεκτούς και φανατικούς αναγνώστες και τα κριτήρια πρόσληψης των στίχων διαφέρουν από αναγνώστη σε αναγνώστη, όπως και οι ερμηνείες τους.
Ο Άγγελος Τερζάκης έχει γράψει: "Ποίηση είναι το νόημα των πραγμάτων. Αλλά είναι αδιατύπωτο στη γλώσσα της λογικής. Γι' αυτό και η μαρτυρία της πάντοτε είναι έμμεση". Πολλοί αναγνώστες δυσκολεύονται να εισδύσουν στον ποιητικό κόσμο, επειδή ακριβώς την προσεγγίζουν με βάση τη λογική και δεν αφήνουν το συναίσθημα να προσεγγίσει πρώτο την ουσία και τον πυρήνα του ποιητικού λόγου. Η εποχή της αφηγηματικής ποίησης ή της έμμετρης και εύπεπτης στιχουργικής δεν εκφράζει τις σύγχρονες ποιητικές αναζητήσεις. Οι ποιητές βασανίζουν και βασανίζονται από τις λέξεις. Όπως λέει και ο Μαγιακόφσκι "η ποίηση είναι μια άγνωστη χώρα - για μια και μόνο λέξη λιώνεις χιλιάδες τόνους γλωσσικό μετάλλευμα".
Μένοντας πάντα στο γόνιμο έδαφος της γλώσσας, προκύπτει, λοιπόν, αβίαστα το επόμενο ερώτημα: Υπάρχει κάποιος στίχος που σας στοιχειώνει, σας συγκινεί, σας εμπνέει;
Οι νέοι ποιητές δεν μπόρεσαν κατά πλειοψηφία να ανακαλέσουν κάποιο στίχο ή στροφή που ξεχωρίζουν ιδιαίτερα ή τους καθοδηγεί ως motto. Δήλωσαν, ωστόσο, ότι είναι αρκετά και διαφορετικά τα ποιήματα που τους αρέσουν, ένδειξη ότι βρίσκονται σε φάση έντονης αναζήτησης και ότι θεωρούν πρώιμη την εκδήλωση κάποιας προτίμησης. Προφανώς, βιώνουν έναν έντονο διάλογο τόσο με τον ίδιο τους τον εαυτό όσο και με τους άλλους δημιουργούς, ο οποίος τους φανερώνει έντονες αντιθέσεις ή τους ανοίγει πολλαπλές εκδοχές. Ο διάλογος είναι ένα στοιχείο που αναδύεται, λοιπόν, από τις συλλογές τους με θεματικές εκφάνσεις: το ποίημα συνομιλεί με τον εαυτό του σα να τον κοιτάζει απ' έξω ("Δοκιμάζοντας το ποίημα" της Ασημίνας Ξηρογιάννη ), ο έρωτας αλιεύει εικόνες και συναισθήματα για να κάνει αυθεντικές συνομιλίες ("Απροσποίητα" της Ντίνας Γεωργαντοπούλου), το άπειρο έχει τόσες πτυχές όσες κι οι λέξεις που ποτίζουν την ποίηση ("Αποδομώντας το άπειρο" του Κλεομένη Παπαϊωάννου), οι ανησυχίες μας για τον κόσμο σήμερα συνομιλούν με το μυθικό χθες και όχι μόνον ("Ημιϋπόγειο" του Γιώργου Μπακλάκου), η μοναξιά τυλίγει την ελπίδα και μονολογεί με λιτό λόγο ("Τα ετερόφωτα" της Αγγελικής Δημουλή), τα τοπία της ζωής μας ανοίγουν διάλογο με το άρρητο και τη λυρική του όψη ("Ανατέλλων ζήλος" της Ιωάννας Καπερνέκα).
Τέλος, ζητήσαμε από τους νέους ποιητές να μας μιλήσουν για τον τίτλο της συλλογής τους. Συχνά οι συλλογές μοιάζουν με φιάλες που ταξιδεύουν στη θάλασσα της λογοτεχνίας και οι τίτλοι είναι το στίγμα ανεύρεσης μιας τέτοιας συλλογής. Είναι σημαντικό, επομένως, το στίγμα να υποδηλώνει με περιεκτικό και έντονα εκφραστικό τρόπο το περιεχόμενο της συλλογής.
Οι νέοι ποιητές κατάφεραν να είναι έντιμοι και ταυτόχρονα ελκυστικοί απέναντι στους αναγνώστες τους. Σε κάθε περίπτωση, ο τίτλος ασκεί βαρυτική έλξη σε όλα τα ποιήματα μιας συλλογής και οι συνδυασμοί των λέξεων εμφανίζουν επαρκές ηλεκτρικό φορτίο για να προκαλέσουν ηλεκτρομαγνητική αλληλεπίδραση με τον αναγνώστη. Στην ουσία τους οι τίτλοι σχετίζονται άλλοτε με το φως ("Τα ετερόφωτα", "Ανατέλλων ζήλος", "Ημιυπόγειο") και άλλοτε με την αυθορμησία ("Απροσποίητα", "Αποδομώντας το άπειρο", "Δοκιμάζοντας το ποίημα"). Στο ταξίδι, ωστόσο, που ξεκινούν, το στίγμα τους δεν είναι παρά μια αφετηρία ή ένα προσωρινό λιμάνι. Για να σχηματίσουν μια διαδρομή χρειάζονται κι άλλα στίγματα, περισσότερες δοκιμές, αποδομήσεις, γωνίες φωτισμού, κλιμακώσεις και αφοσίωση. Το μέλλον είναι ανοιχτό και απρόβλεπτο. Οι προσδοκίες μας διαπλέουν μικρές ή μεγάλες αποστάσεις για να τους συναντήσουν. Η στιχοφόρος ναυσιπλοΐα διαθέτει ενέργεια και λειτουργεί οπωσδήποτε θετικά προς το μέλλον
 
*****

ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Π.Ε.ΣΥ.Θ. (2017-8)






Ο Σύλλογος διοργανώνει σεμινάρια και εργαστήρια για την επιμόρφωση των μελών του: - σεμινάρια επιμορφωτικού χαρακτήρα για τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου, με ποικίλη θεματολογία, όπως θεατρικό παιχνίδι, υποκριτική, σκηνοθεσία, κουκλοθέατρο, θεατρική κίνηση, μουσική, δραματοθεραπεία, ψυχόδραμα κ.λπ.- ερευνητικά εργαστήρια, υπό τον ευρύτερο τίτλο «μέλη για τα μέλη», υπεύθυνοι των οποίων είναι μέλη του Συλλόγου.'Ολα τα σεμινάρια είναι «ανοιχτά» σε κάθε ενδιαφερόμενο-μη μέλος του Π.Ε.ΣΥ.Θ.- και προσφέρονται στην τιμή που αναγράφεται στις πληροφορίες τους.





ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ

ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Π.Ε.ΣΥ.Θ. (2017-8)




Εργαστήριο με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Ζορμπαλά

Έναρξη: Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017



5ωρο σεμινάριο με τη θεατροπαιδαγωγό και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού Ζωή Γυφτάκη

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017









 3μηνο σεμινάριο με τη Δρ. Θεατρολογίας Εύη Προύσαλη

Έναρξη: Πρώτη εβδομάδα Νοεμβρίου 2017









 3μηνο Εργαστήριο Solo/Lecture Performance με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Τσιάμη

Έναρξη: Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017
5ωρο σεμινάριο θεατρικού παιχνιδιού στην Κρήτη με τη θεατροπαιδαγωγό και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού Ζωή Γυφτάκη

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017




3ωρο εργαστήριο με τη Δρ. Χάρι Καρνέζη

Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018




9ωρο εργαστήριο θεάτρου playback με τον θεατρολόγο και ηθοποιό Χρήστο Θεοχαρόπουλο

Απρίλιος 2018