Translate

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΙΑΚΟΥ /// ΡΟΥΑ ΜΑΤ



ΡΟΥΑ-ΜΑΤ

είπες,
κι πήρες το παιχνίδι.
Σκέφτηκα τις προηγούμενες κινήσεις,
πώς έχασα το κάστρο,
μετά τον αξιωματικό.
Πώς αυτομόλησαν οι στρατιώτες μου,
μπροστά στη βασίλισσά σου.

Εσύ, μάλλον,
ήξερες τί θα γίνει απ’ την αρχή.
Από τότε που με κοίταξες
απ’ τον καθρέφτη του οδηγού,
μαρσάροντας μεταξύ πρώτης κι δεύτερης
(γιατί να χάνουμε χρόνο;).

Παρεπιπτόντως,
είδα προχθές το αυτοκίνητό σου εκείνο,
παρατημένο στην Κατούνη -
πατικωμένη σκόνη κι κολλημένα διαφημιστικά
στο παρμπρίζ.

Στον καθρέφτη,
κρεμασμένος ένας βασιλιάς. 

***

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

XΡΗΣΤΟΣ ΚΑΤΡΟΥΤΣΟΣ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ




Το παιδί της στείρας



Είσαι η αλμύρα που λείπει απ' το αλάτι
ο χρόνος που βρέχεται χωρίς σκουριά
το είδωλο που δεν καθρεπτίζεται
στη λίμνη όταν στην όχθη στέκομαι 
ένα βιολί χωρίς χορδές
ένα πιάνο χωρίς τα μαύρα πλήκτρα
τα νύχια που δεν έφαγα στην αγωνία μου
και τώρα ξύνουν την πληγή μου.

Είσαι πυλώνες ρεύματος χωρίς καλώδια
που αναχωρήσανε να δώσουν φως
μες στα τυφλά λαμπιόνια μου
μπας και κρατήσουνε το σύρμα
που απ' τον λαιμό ξετύλιξα
και σπινθηρίσουν
ελπίδες σβησμένες στο κεφάλι.

Το εδώ χωρίς το τώρα
το τώρα χωρίς ρολόι
ρολόι χωρίς τους δείκτες
δείκτες που στρέφονται στο αβέβαιο
αβέβαιο χωρίς καρδιά
καρδιά χωρίς έρωτα
και λέξη που δεν βρήκε γράμματα
μες στον κατάφωτο ψαλμό
από κεριά δίχως τη θρυαλλίδα.

Είσαι εκεί που δεν μπορώ να πάω
και πάω όπου δεν μπορώ
σαν άγκυρα που δεν αγγίζει τον βυθό
και πιάνεται από το θαύμα
της ευχής, να γίνεις το παιδί μιας στείρας!


 ***

Έχω τον Άδη στα χείλη

Μιας και το στόμα
Σα μετανάστης έφυγε
εκπατρισμένο
στο πουθενά
αχαρτογράφητο και ανιστόρητο
δίχως καν χρόνο, αιωνιότητας φιλί.
Βάζω το χέρι μου μπροστά
όχι για να σιωπήσω
μα μην και δουν πως δεν υπάρχει στόμα
και με εντάξουν μες στη φατρία της σιωπής

 ***

Aνίσκιωτη γυναίκα

Στα σύνορα που αλαλάζουν προχωρώντας
Της έβαλα στο στόμα την κραυγή
Που λόγχιζε τον ουρανό να βρέξει .
Κάποτε μάθαινε να μασά τα λόγια της
Δίχως  τα δόντια πια αν και έσφυζε η νιότη της
Δροσίστηκε λιπόθυμη  η  γλώσσα.
Ανάβλεψε επάνω μου
Κραυγάζοντας στους άναυδους φρουρούς της σιωπής
«Είμαι η νιότη που δεν κάψατε
Η μήτρα που δεν ρίξατε τον γόνιμο καρπό
Και σβήνεστε στην άκρη των κρίνων
Γιατί ο αιώνας ήρθε και κριθήκατε.
Δεν κόπηκα στη χάση μου
Κι όσο με κρύβετε ,πανσέληνος θα γίνομαι
Όσο με καίτε,ανίσκιωτη ημέρα.»


 *Η εικόνα είναι παρμένη από ΕΔΩ

***

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ





****



ΟΜΟΡΦΙΑ

Ράντισε την ασκήμια μ ΄ομορφιά
πήρε μια κιθάρα
πήρε ένα ποτάμι πλάι πλάι
Τραγουδώντας

'Εχασε τη φωνή του
του την έκλεψε η έξαλλη γυναίκα
που' κοψε το κεφάλι της στα κόκκινα νερά
κι ο φτωχός δεν έχει πια φωνή να τραγουδήσει
και το ποτάμι το ήρεμο κεφάλι
κυλάει με βλέφαρα κλειστά

Τραγουδώντας



****

ΥΔΡΑ

Το αίμα μου το κρεμάσαν πάνω στα κλαδιά
το αίμα μου το ρίξαν μες στη θάλασσα 
τ' άγρια λουλούδια τα βαμμένα δόντια τα πικρά φιλιά
τα ψάρια τα καράβια μες στη θάλασσα
μέσα στο αίμα το δικό μου χτίσαν τη φωλιά
από το αίμα  το δικό μου βάψαν τα πανιά
από το αίμα το δικό μου πέταξαν φτερά
όλα τα φοβερά πουλιά μέσα στη θάλασσα.


****


Η ΜΗΤΕΡΑ

'Εψαχνα να βρω το σπίτι μου.Οι δρόμοι ήταν
γεμάτοι ερείπια 'μοναχά τοίχους πεσμένους και
πέτρες έβλεπες ' κι ούτε ένας  άνθρωπος  δεν φαινόταν.
Και τότε φάνηκε η άρρωστη μητέρα.
Ποτέ δεν ήταν τόσο καλά,γεμάτη ενέργεια και δύναμη,
με πήρε άπ΄το χέρι και βρεθήκαμε σ΄ένα 
συμπαθητικό δωμάτιο,το σπίτι μας.
Εγώ έκλαιγα,έκλαιγα γοερά...
Κι αυτή : Mη κλαις,ο καθένας μας με τη σειρά του.


****


ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ 

Η 'Ανοιξη είναι για τους ευτυχισμένους
τότε έλεγες

τώρα έγινες σκληρή
σαν πέτρα.



****


ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Στο σπίτι του πεθαμένου ποιητή
είναι κολλημένες φωτογραφίες
άλλων νεκρών ποιητών
που όταν ήταν ζωντανοί
αστειεύονταν
ή τσακωνόντουσαν 
με τον πεθαμένο

Τώρα μένουν εκίνητοι
κολλημένοι στους τοίχους
και μόνο ο νεκρός ποιητής
στιφογυρίζει στο κρεβάτι του 
απελπισμένος.


****

 Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Όλοι κοιμούνται
κι εγώ ξαγρυπνώ
περνώ σε χρυσή κλωστή
ασημένια φεγγάρια
και περιμένω να ξημερώσει
για να γεννηθεί
ένας νέος θεός
μες στην καρδιά μου
την παγωμένη
από άγρια φαντάσματα
και τη μαύρη πίκρα.

 ****
.




ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΙΑΤΖΟΥΡΑ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ







 Αποκαΐδια ηθικής


Κατερίνα Λιάτζουρα
επιμέλεια σειράς: Νέστορας Πουλάκος

Εκδόσεις Βακχικόν, 2017
64 σελ.


****
 KOYΡΑΣΗ

Κουβαλώ στις πλάτες μου μια κούραση. 
Την κούραση όλου του κόσμου.
'Ενας κόσμος που διατείνεται ότι χειρίζεται την αμφισβήτηση σαν ξίφος
και που διακατέχεται από μια καιι μόνο ιδέα
μήπως κάποια μέρα 
η εγγύτητα του θανάτου
τον οδηγήσει στη δειλία της μεταστροφής.

Επιθύμησα έναν τάφο.
Ας είναι και από σκόνη.


****

 ΦΥΛΛΟ ΣΥΚΗΣ

Γενικευμένα 
κυνική
αποφεύγω σειρήνες
ορθότητας
λογικής
μα το φύλλο της συκής
μιας αριστερίζουσας ρητορικής
αρνούμαι περίτρανα
να φορέσω.

Ενίοτε βαυκαλίζομαι
μα όχι διαρκώς.



****


 ΕΡΠΕΤΑ

Νοικοκυραίοι
παχύσαρκα ερπετά
κάλπικα προσανατολισμένοι.
Μέσα στα ματωμένα λάφυρα
αιώνων και αιώνων πουλημένης Ιστορίας
επιβλέπετε από το μπαλκόνι της αστικής σας κατοικίας
το γόνο της γενιάς σας
να μεταφέρει άσκοπα
την πλαδαρή του κληρονομιά. 



****

 

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

NOTATIONES /// AΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ





***


*** 


*** 


 ***
 

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

EΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΧΜΕΤΗΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ /// ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ




Ξενοδοχείο πολλών αστεριών

Φέρνει ο άνεμος
στάλες από θάλασσα στα χείλη,
γεύομαι τις αναμνήσεις των ταξιδιών.
Πελάγη, σοκάκια, χοντρές γάτες
μεταξωτά ρούχα, (με κινέζικη ετικέτα)
χειροποίητα σκουλαρίκια
κι εκκλησιές που χτίστηκαν κατά λάθος
πάνω σε αρχαίους ναούς.
Ακριβά κοκτέιλ και προσποιητή ανεμελιά.
Ξενοδοχεία πολλών αστεριών
που μυρίζουν κόπρανα γαϊδουριών,
μα κοιμήθηκα καλά απόψε˙
μονάχα, να! Είδα το πρόσωπό μου
σ’ ένα ξύλινο παράθυρο,
φορούσα μια μάσκα που είχε ζαρώσει,
την έβγαλα με δυσκολία
τόση που μάτωσα το στόμα και τα μάτια μου.
Στο καράβι με κοιτούσαν παράξενα,
δεν είχαν ξαναδεί άνθρωπο χωρίς μάσκα;

 *****

Δωδέκατο θερινό όνειρο


Ύστερα από χρόνια
σ’ ένα μπαρ στην πλατεία Καρύτση,
συναντηθήκαμε ξαφνικά
σαν να είχε προγραμματιστεί.
Η πρώτη φορά ήταν σ’ ένα όνειρο θερινό.
Ήπια μπίρα, εσύ αψέντι
έτσι καλούν οι βασίλισσες τις νεράιδες
μαζεύτηκαν μετά κι άλλα ξωτικά,
ηθοποιοί, λογοτέχνες, μια Τουρκάλα μεταφράστρια
και κάτι μεθυσμένοι.
Μες στην τόση φασαρία
εγώ ήθελα να δαγκώσω τα χείλη σου,
μάχη, να ματώσουν
με το αίμα θα με θυμώσουν.



Δύο ποιήματα από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή «Ιντερμέδιο» του Ελευθέριου Αχμέτη  που κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο 2017, από την ΕΚΑΤΗ.


Ο Ελευθέριος Αχμέτης γεννήθηκε το 1986 στο Κιάτο. Ασχολείται με το θέατρο. Δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 2014 με τον τίτλο ΕΠΤΑ ( εκδ. Εκάτη), με την οποία ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα ( 2015).Αρθρογραφεί σε εφημερίδες, διαδικτυακά περιοδικά και άλλα έντυπα. Διατηρεί το μπλογκ : Και τι άλλο είναι η τέχνη παρά λεπτομέρειες με την διεύθυνση : 
http//:eletheriosaxmetis@gmail.com
To ΕΠΤΑ  ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ιντερμέδιο».

***

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Νυχτερινές Συναντήσεις /// ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017 (10-12 μ.μ.) /// Παρουσίαση-επιμέλεια: Ολύνα Ξενοπούλου


Νυχτερινές Συναντήσεις
Παρουσίαση-επιμέλεια: Ολύνα Ξενοπούλου

Την Παρασκευή 7 Iουλίου 2017 στις 10 το βράδυ και μέχρι τα μεσάνυχτα στην εκπομπή «Νυχτερινές Συναντήσεις» #nyhterinessynantiseis #ertproto στο Πρώτο Πρόγραμμα, οι ακροατές θα έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν με ένα εκτενές αφιέρωμα στα 60 χρόνια Φεστιβάλ Φιλίππων. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του κ. Θοδωρής Γκόνης,μας το επανασυστήνει, προσκαλώντας μας στο εμβληματικό Aρχαίο Θέατρο των Φιλίππων, μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco. 27 εκδηλώσεις σε Φιλίππους και Καβάλα από τις 8 Ιουλίου έως τις 27 Αυγούστου 2017. 

 
Η συγγραφέας και θεατρολόγος κ. Ασημίνα Ξηρογιάννη, καλεσμένη στο στούντιο, συνομιλεί με την Ολύνα Ξενοπούλου με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο «Το Θέατρο στην Ποίηση», για την πολύ ενδιαφέρουσα προσωπική της ανθολόγηση ποιημάτων, το πρώτο εκδοθέν, αυτοτελές υποσύνολο μιας ογκώδους, ευρύτερης ανθολογίας που αγκαλιάζει την ευρωπαϊκή ποίηση, και εστιάζει σε σύγχρονούς μας εν ζωή ποιητές, ξεκινώντας από τη γενιά του Νάνου Βαλαωρίτη και φτάνοντας ως τους νεαρούς δημιουργούς του 21ού αιώνα.
Με σπουδές στην κλασσική Φιλολογία και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δασκάλα Θεατρικής Αγωγής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού,

Ο κ. Γιάννης Αγρανιώτης καλλιτεχνικός διυθυντής του 7ου Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Σαρωνικού (1-9 Αυγούστου 2017) και συνιδρυτής του μας το παρουσιάζει και μιλάει για τα σχέδια και το μέλλον του.Το φεστιβάλ, έχει εξελιχθεί πλέον σε πολιτιστικό θεσμό διεθνούς εμβέλειας και επιστρέφει για έβδομη χρονιά, προσφέροντας ένα συναρπαστικό μουσικό καλοκαίρι με συναυλίες στον Γαλατά, στις Σπέτσες, στην Ύδρα, στον Πόρο, στα Κύθηρα και για πρώτη φορά στο Θέατρο Καμένης Χώρας Μεθάνων. 


Προτάσεις από το ημερολόγιο της εκπομπής για δράσεις και εκδηλώσεις.
Μείνετε συντονισμένοι στο Πρώτο πρόγραμμα 105,8 και 91,6.




                                            

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

ΣΤΗΛΗ : THE ARTMANIACS /// ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ ΛΥΓΕΡΟΣ /// ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

     


Κυκλοφορεί το αστυνομικό μυθιστόρημα, Η Μαύρη Κάντιλακ του Τειρεσία Λυγερού, από τις εκδόσεις Ηριδανός.



Μια πολύ περίεργη δολοφονία νεαρής γυναίκας προβληματίζει τον αστυνόμο Σεβαστιανό ο οποίος ψάχνοντας την άκρη του νήματος έρχεται αντιμέτωπος με παλιούς του γνώριμους που έπιασαν την καλή, με ναρκομανείς και πρόσωπα της υψηλής κοινωνίας. Μια σειρά από περίεργες δολοφονίες αποπροσανατολίζουν τον αστυνόμο ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να ξεφύγει από τις πολιτικές του εμμονές και το οικογενειακό του παρελθόν προκειμένου να φτάσει στο τέλος της υπόθεσης.


«Η Μαύρη Κάντιλακ» είναι αστυνομική λογοτεχνία με εγκληματική ατμοσφαιρικότητα, αίμα, κυνισμό και... σαρκασμό για μια ξεπεσμένη κοινωνία των δήθεν και των κάπως με μια ρετρό αισθητική... O Tειρεσίας Λυγερός σαφώς επηρεασμένος από την πένα του Γιάννη Μαρή, συνθέτει τον αστυνόμο Σεβαστιανό ως μια συνέχεια του Γιώργου Μπέκα, σε μια πιο κυνική και σαρκαστική εκδοχή με πολύ χιούμορ. 




Ο Τειρεσίας Λυγερός γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ανατολική Μεσόγειο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα περνάει στο Αιγαίο σε σκονισμένα γραφεία, ανάμεσα σε βιβλία και χειρόγραφες σημειώσεις. Έπειτα από διάφορες δημοσιεύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, εκδίδει το πρώτο του μυθιστόρημα Η Μαύρη Κάντιλακ. 


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΣΤΗΝ  ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ



Μιλήστε μας για τη "Μαύρη Κάντιλακ". 


Η Μαύρη Κάντιλακ δεν είναι αυτό που θα λέγαμε ένα κλασσικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχει αστυνομική πλοκή, εκτυλίσσεται στην Αθήνα του σήμερα με όλα όσα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά συμβαίνουν και με την ιστορία να εκτυλίσσεται ακολουθώντας τον αστυνόμο Αντρέα Σεβαστιανό. Η αστυνομική πλοκή αποτελεί την πρόφαση για να γίνει μια τομή στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Τον πρωταγωνιστή αστυνόμο Αντρέα Σεβαστιανό δεν θα τον έλεγες και ιδιαίτερα ικανό. Δεν έχει τη μαθηματική ακρίβεια των ξένων ντετέκτιβ, δεν ξέρει τι είναι ομάδα έρευνας, δεν συνεργάζεται σχεδόν με κανένα συνάδελφο του και ούτε πρόκειται για ένα γοητευτικό ήρωα μιας νουάρ ιστορίας με πάθη και δυναμική υπερήρωα. Είναι ένας μικροαστός, εκκεντρικός και πολλές φορές αντιπαθής αντιήρωας που παραμένει αστυνόμος ακόμα και στην προσωπική του ζωή. Φτάνει στη λύση του εγκλήματος λόγω της ψυχαναγκαστικής εμμονής του και της εσωτερικευμένης ανάγκης για εφαρμογή του νόμου. Γραμμένο με χιούμορ, κυνισμό και σαρκασμό παλμογραφεί την Αθήνα με τα χίλια πρόσωπα. Πάντα, όμως, μέσα στα πλαίσια του αστυνομικού μυθιστορήματος και της αστυνομικής πλοκής. 




Πόσο έχετε επηρεαστεί από τη λογοτεχνία του Γιάννη Μαρή;

 

Σε μεγάλο βαθμό. Ο Γιάννης Μαρής υπήρξε ο δικός μου δάσκαλος. Μέσα από τις δικές του ιστορίες έμαθα να ανατέμνω με το νυστέρι της αστυνομικής λογοτεχνίας τις κοινωνικές δομές. Η γραφή, όμως, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με αυτή του Μαρή. Ο προκλητικός πολλές φορές σαρκασμός και κυνισμός του Σεβαστιανού διαφοροποιεί τόσο τη «Μάυρη Κάντιλακ» όσο και τα 2 διηγήματα με ήρωα τον ίδιο Αστυνόμο (είναι δημοσιευμένα σε συνέχειες και μπορεί να τα βρει κάποιος στο φατσοβιβλίο στη σελίδα Τειρεσίας Λυγερός) από το Γιάννη Μαρή και τον αστυνόμο Μπέκα.
Θα μπορούσα να πω ότι ο Κουβανός Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες με τον προκλητικό λόγο του και ο Γιάννης Μάρης με την αστυνομική του πλοκή υπήρξαν οι συνιστώσες για τη γραφή μου. 




Θεωρείτε ότι στην Ελλάδα υπάρχει παράδοση στην αστυνομική λογοτεχνία; 



Μεγάλη παράδοση που πέρασε από πολλά κύματα αμφισβήτησης. Από την παραλογοτεχνία φτάσαμε στην αποδοχή και σήμερα μπορεί κάποιος να βρει διαμάντια μεσογειακής αστυνομικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα. Τα εγκλήματα στη Μεσόγειο είναι πολύ ιδιαίτερα. Οι πόλεις δεν έχουν τις σκοτεινές γωνιές του Βορρά αλλά παρόλα αυτά πρέπει να ξέρουν όλοι όσοι ζουν στη Μεσόγειο και όσοι έρχονται εδώ ότι το άπλετο φως του ήλιου δημιουργεί πολλές σκοτεινές γωνιές τόσο στις πόλεις όσο και μέσα μας. Σκοτεινές γωνιές που είναι αρκετές για να εκτυλιχθεί το φρικτότερο έγκλημα την ώρα που το φως του ήλιου σκεπάζει τα πάντα. 

 Πιστεύετε στη δημοσίευση αστυνομικών ιστοριών σε συνέχειες όπως γινόταν παλιότερα; 



Αν δεν το πίστευα δεν θα το έκανα. Ξεκίνησα να δημοσιεύω διηγήματα σε συνέχειες σε ένα από τα μεγαλύτερα ενημερωτικά site της Κύπρου, το Offsite.com πριν δύο χρόνια. Στόχος ήταν να δω αν θα διαβάζονταν και αν θα υπήρχε ενδιαφέρον. Μού έδωσαν την ευκαιρία και την άρπαξα. Μπορώ να πω ότι υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον (με τα ηλεκτρονικά μέσα όλα είναι μετρήσιμα και βλέπεις άμεσα πόσα «κλικαρίσματα» έχει κάθε θέμα) εξ αρχής. Κάτι που με ώθησε να προχωρήσω και στην έκδοση του πρώτου μου βιβλίου. Αν θα μπορούσα να πω κάτι σε νέους συγγραφείς όπως είμαι κι εγώ είναι το να ψάξουν να βρουν κάποιο ηλεκτρονικό μέσο πριν προχωρήσουν σε έκδοση ούτως ώστε να έρθουν σε μιαν πρώτη επαφή με τον κόσμο. Αν έχεις πάνω από 100- 150 άτομα σε κάθε δημοσίευμα τότε ναι αξίζει να προχωρήσεις αφού έχει γίνει ήδη η αρχή. Με το διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα κείμενα ταξιδεύουν σε όλον τον κόσμο. Κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τα έντυπα μέσα τα οποία παραμένουν στη χώρα που εκδίδονται. Ταυτόχρονα, έρχεσαι σε άμεση επαφή με τον κόσμο. Οι αναγνώστες σού στέλνουν μηνύματα και έτσι γνωρίζεσαι μαζί τους. Και πιστέψτε με ο κόσμος θα αναγνωρίσει αυτό που αξίζει ακόμα κι αν του δίνεται κάθε Κυριακή πρωί εντελώς δωρεάν. 

 Έχετε επόμενα συγγραφικά σχέδια; 

 Κάθε βδομάδα σημειώνω δεκάδες υποψήφιες αστυνομικές ιστορίες. Αρκεί να κάνω μια βόλτα ή να γίνει ένα λάθος τηλεφώνημα στο σπίτι μου ή να δω έναν παράξενο ή και καθημερινό τύπο στο δρόμο και αμέσως γεννιέται μια αστυνομική ιστορία από τα έργα των ανθρώπων. Ποιος είναι, που πάει, τι θέλει, τι μπορεί να ψάχνει και αμέσως πλάθω μιαν ιστορία.
Τις περισσότερες φορές δεν τη γράφω. Η ιστορία που θα γράψω συνήθως ξεκινάει από ένα εντελώς άσχετο ερέθισμα. Κάτι γεννιέται μέσα μου και τότε επιστρέφω σε όλα όσα παρατήρησα στην πόλη ή και έξω από αυτήν και αντλώ το υλικό μου και τους χαρακτήρες μου. Πάντα παρατηρούσα τους ανθρώπους από την κορυφή μέχρι τα νύχια που λέμε και ήθελα να μάθω τι κρύβουν. Μού αρέσουν οι ιστορίες των ανθρώπων (από την πιο απλή μέχρι την πιο σύνθετη) και ειδικότερα όσες έχουν αιματηρή κατάληξη.
Προς το παρόν έχω γράψει τη «Μαύρη Κάντιλακ» που κυκλοφόρησε πριν ένα περίπου μήνα, ενώ στο διαδίκτυο υπάρχουν δύο ακόμα διηγήματα με τον ίδιο αντιήρωα (Δεκαεφτά – Το νανούρισμα) που αποτελούν τη συνέχεια του αστυνόμου Σεβαστιανού. Θα ήθελα να φτιάξω ένα σήκουελ με τον αστυνόμο και τις ιστορίες του.

***** 

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017




Χαίρετε,χαίρετε,

στο νέο μας τεύχος θα συναντήσετε:


ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ:

 ΖBIGNIEW HERBERT(ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ)

 ΑΝΤΩΝΗ Θ.ΣΚΙΑΘΑ


ΔΩΡΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΔΗ

 ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΡΑΚΟΚΚΙΝΟΥ

ΛΕΝΑΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗ

ΣΤΕΛΛΑΣ ΔΟΥΜΟΥ

 ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΑΚΛΑΚΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΑΒΒΑΡΗ

ΕΥΤΥΧΙΑΣ -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

ΛΕΥΤΕΡΗ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ

 ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΠΑΣΤΑΚΑ

XΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΛΛΙΑ (Ι)

ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΛΛΙΑ (ΙΙ)

ΑΝΤΩΝΙΝΗΣ ΣΜΥΡΙΛΛΗ

ΔΙΩΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

 ΝΙΚΟΥ Α.ΠΟΥΛΙΝΑΚΗ

ΞΑΝΘΙΠΠΗΣ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΤΡΑΚΗ

 ΕΙΡΗΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

 ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΗΣ:

EΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Π. ΤΣΙΤΣΑ

 ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ:

MAΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

ΔΥΟ ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ:

 ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ // ΛΙΓΗ ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΓΟΥΡΙ 

  ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ


 ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΣΤΟ VARELAKI


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ « ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ»[ΣΤΟ ΜΟΝΚ,15 Ιουνίου 2017]

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ 

 ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ /// ΣΧΕΔΟΝ ΔΙΑΣΗΜΟΣ

 ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ //// ΔΙΩΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ /// ΑΠΟΚΡΗΜΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ 

notationes /// KAΛΟΚΑΙΡΙ- ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2016 /// ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ

 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΝΟΤΑΤΙΟΝΕS''//////AΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ 

ΔOKIMAZONTAΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ //// ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΜΠΛΕΗΚ /// OI ΓΑΜΟΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ 

«Τζον Λένον & Γιόκο Όνο: Η τελευταία συνέντευξη»

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ///ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ 

Για τήν «Κρυφή πόρτα» του Αλέξη Πανσέληνου – γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ  


****Τα προηγούμενα τεύχη μπορείτε να τα διαβάσετε  ΕΔΩ!!!

notationes /// ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2017 /// ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΛΛΙΑ /// Ψυχοδρόμιο







 

 

 

Ψυχοδρόμιο



Ποιήματα

Χριστίνα Κόλλια

Ιωλκός, 2017
54 σελ







 Γ΄

 Ο ασύνειδος εαυτός, ως ανιδιοτελής, συγκρούεται με τις «ανομίες» του. Μετανοεί κι επικαλείται το υπεράνω του κόσμου. Αποζητά εναγωνίως την κάθαρση, την άφεση. Την αποποίηση των υποθηκευμένων «κριμάτων» του. Προσφεύγει σε αναθήματα και γονυκλισίες. Ακολουθεί και προσφέρεται σ’ ένα σκοπό υπέρτατο. Ιδεολογικά ακέραιο. Αφοσιώνεται κι αφομοιώνεται.




ΚΑΤΑΔΥΣΕΙΣ

*στους Δασκάλους μου



Έσκυψες 
πάνω στις ρωγμές σου.

Ναρκωμένος.
Κυκλωμένος από συλλαβές φυλλοβόλες
από πιεστικές                                                                                          

άπορες νουθεσίες.
«Πρόσεχε!»
«Θα πέσεις!»
«Πέφτεις!»
«Έπεσες!»

Κανείς δεν πρόσεξε τις εξόδους
έτσι όπως ήταν
αφτιασίδωτες.
Ούτε κι εσύ.
Ήταν νωρίς;

Κανείς δεν ξέρει τη σωστή στιγμή

εκτός από την ίδια.


Πάντως είχε κρύο.
Και μια συννεφιά ασήκωτη.
Αλλόκοτο χρώμα το γκρίζο.
Κακοφορμίζει τον ορίζοντα.

«Εδώ! 
Οι παρθένες υδάτινες μήτρες. 
Στις πιο βαθιές σου ρωγμές.
Κοίτα!
Τα έγκατα των ψυχών
τολμούν να ελευθερώσουν
αναδυόμενους ήλιους.

Περπάτα, μαζί τους!
Πέτα!»

Ίσως  να ήταν ο Φρόυντ.

Ίσως ο Γιούνγκ.

Ίσως ο Φουκς.

Μπορεί κι ο Γλάρος Ιωνάθαν.

Ξύπνησες.
Τόλμησες.


Είσαι εσύ.



ΣΤ΄


Ο συνειδητός εαυτός,  ως θριαμβευτικά αρτιμελής, αποτάσσεται τους φόβους του. Αυτοσυγχωρείται και συγχωρεί. Ειρηνεύει με τη  φύση του, ως αναπόσπαστο μέρος του όλου και ως όλο του κόσμου. Αποδέχεται τη μαθητεία του, την αυτοπραγμάτωσή του. Επιλέγει, δικαιωματικά, την επίγνωση. Ο συνειδητός εαυτός ελευθερώνεται κι ελευθερώνει.



ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ



  

Είπες
σταθερά

κι

αμετάκλητα:

 «Θέλω».



Τι κραταιός αντίλαλος.
Σεισμός 
απρόβλεπτων κλυδωνισμών.

Μορφές

άλλοτε προσφιλείς

τώρα αμείλικτες

σε κατατρέχουν.
Διεκδικώντας 
την πεπερασμένη
εξουσία τους
στα ασθενή σου
«συναινώ».

Στα επίκτητα

«πρέπει» σου.




Κατακλυσμοί.

Αστραπομαχίες.

Κατολισθήσεις πεποιθήσεων.


Όμως, εσύ,
τώρα ξέρεις.

Κι αποζητάς

την ωφελιμότητα της βροχής.
Κι εμπιστεύεσαι

την απειρότητα της φωτοσύνθεσης

την ευεργεσία της ανασύνθεσης.

Κι ότι το θαύμα
είναι στο τραύμα.