ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ /// ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ /// ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ

    Οι εκδόσεις Πατάκη σας προσκαλούν  

την Τετάρτη 18 Μαΐου 2022 στις 19:30 

στο Καφέ στον Κήπο του Νομισματικού  Μουσείου

στην παρουσίαση του βιβλίου 

ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ 

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ: 160 Ποιήματα

Εισαγωγή-Μετάφραση: Xάρης Βλαβιανός

Θα μιλήσουν οι:

Eυριπίδης Γαραντούδης, φιλόλογος, ποιητής, μεταφραστής

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, κριτικός λογοτεχνίας

Άννα Γρίβα, ποιήτρια

και ο 

Χάρης Βλαβιανός, συγγραφέας, διευθυντής του Περιοδικού «Ποιητική»

****

288/260

Είμαι ο Κανένας! Ποιος είσαι εσύ;

Είσαι – ο Κανένας – κι Εσύ;

Άρα είμαστε δύο;

Μην τυχόν το πεις! Θα το διαδώσουν – ξέρεις!

Πόσο βαρετό – να είσαι – Κάποιος!

Πόσο κοινό – σαν Βάτραχος –

Τ’ όνομά σου να λες – όλο το καλοκαίρι –

Σ’ έναν Βούρκο που σ’ επευφημεί!

[1861]

*

412/432

Διάβασα την ποινή μου – ψύχραιμα –

Την ξανακοίταξα με προσοχή,

Να βεβαιωθώ πως λάθος δεν είχα κάνει

Στο τελικό της άρθρο –

Η Ημερομηνία, και ο λόγος, της ντροπής –

Κι ύστερα η Ευλαβική Διατύπωση

Πως ο «Θεός ελεεί» τις Ψυχές

Οι Ένορκοι ψήφισαν Εκείνον –

Ήθελα η ψυχή μου να γνωρίζει – τι τέλος την περιμένει –

Ώστε όταν φτάσει, Αγωνία άλλη να μη νιώσει –

Αυτή κι ο Θάνατος, να γνωριστούν –

Να συναντηθούν ήρεμα, σαν φίλοι –

Ν’ αποχαιρετιστούν, και να χωρίσουν, χωρίς Υπαινιγμό –

Κι εκεί, το Ζήτημα να λήξει –

[1862]

*

449/448

Πέθανα για την Ομορφιά – αλλά δεν είχα

Ακόμη στο Μνήμα βολευτεί

Όταν στο πλαϊνό έφεραν Δώμα

Κάποιον που για την Αλήθεια είχε πεθάνει –

Με ρώτησε σιγανά «Γιατί είσαι εδώ;»

«Για την Ομορφιά», απάντησα –

«Κι εγώ – για την Αλήθεια – Ένα είναι και τα Δυο –

Είμαστε αδέλφια», Είπε –

Κι έτσι, σαν συγγενείς, συναντηθήκαμε μια Νύχτα –

Μιλήσαμε μέσα από τα Δώματά μας –

Ώσπου τα Bρύα έφτασαν στα χείλη μας –

Και σκέπασαν – τα ονόματά μας –

[1862]]

*

712/479

Αφού για τον Θάνατο δεν μπορούσα να σταματήσω –

Είχε την καλοσύνη να σταματήσει αυτός για μένα –

Στην Άμαξα καθίσαμε μονάχα Εμείς –

Και η Αθανασία.

Πηγαίναμε αργά – Εκείνος δεν βιαζόταν

Κι εγώ είχα στην άκρη αφήσει

Τη δουλειά και την ανάπαυλά μου,

Για τους Ευγενικούς του Τρόπους –

Περάσαμε από το Σχολείο, όπου τα Παιδιά παλεύαν

Στην Αυλή – την ώρα του Διαλείμματος –

Περάσαμε από τους Αγρούς με τα Ατενή Σπαρτά –

Περάσαμε από τον Ήλιο που έδυε –

Ή μάλλον – Μας προσπέρασε Αυτός –

Η Πάχνη έφερνε παγωνιά και ρίγος –

Αραχνοΰφαντο, το Φόρεμά μου –

Το σάλι μου – μόνο από τούλι –

Σταθήκαμε σ’ ένα Σπίτι που έμοιαζε

Μ’ Εξόγκωμα στη Γη –

Μόλις που φαινόταν η Στέγη του –

Το Γείσο χωμένο – μες στη Γη –

Πέρασαν Αιώνες – από τότε – κι όμως

Μοιάζουν πιο κοντά σε σχέση με τη Μέρα

Που πρόσεξα πως των Αλόγων τα Κεφάλια

Ήταν προς την Αιωνιότητα στραμμένα –

[1862/1863]

*

NEA KYKΛΟΦΟΡΙΑ /// ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ /// ΤΩΡΑ ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΕΓΩ ///

 

Η Μαρίνα µπαινόβγαινε σε διάφορες κοινότητες απεξάρτησης, σε πόλεις της Ιταλίας και της Πορτογαλίας, επί τριάντα χρόνια. Προσπαθούσε να κόψει τα ναρκωτικά αλλά δεν τα κατάφερνε. Έµενε καθαρή για λίγους µήνες και µετά έβρισκε πάλι καταφύγιο στην ηρωίνη.

«Σε ποια πραγµατικότητα ακριβώς θέλεις να επανενταχθώ;» µου είπε κάποτε.

Στο βιβλίο αυτό δίνω φωνή στην ίδια. Να µιλήσει για τους λόγους που την οδήγησαν στα ναρκωτικά, για την ανάγκη της να ερωτοτροπεί διαρκώς µε τον θάνατο, λες και µέσα από αυτό το µακάβριο φλερτ θα µπορούσε να επουλώσει τις πληγές της και να απαλύνει τον πόνο που ένιωθε. Στην τραγική ζωή της καθοριστικό ρόλο έπαιξε η νοσηρή σχέση µε τη µητέρα της, σχέση που δυστυχώς επηρέασε για πολύ καιρό και τη δική µου επικοινωνία µαζί της. Τώρα που και οι δύο γυναίκες δεν ζουν πια, µπόρεσα να δω πιο καθαρά το πρόσωπο της αδελφής µου, να φωτίσω πλευρές της προσωπικότητάς της που µε απωθούσαν και µε κρατούσαν µακριά της. Ξαναδιάβασα τις επιστολές και τα σηµειώµατα που είχαµε ανταλλάξει µέσα στα χρόνια, ξέθαψα παλιές φωτογραφίες που ήταν στοιβαγµένες σε κουτιά, ανακάλεσα στιγµές από τα ανέµελα καλοκαίρια µας στις Σπέτσες, όταν ήταν ακόµη ένα µικρό χαριτωµένο κορίτσι, και άλλες αργότερα, οδυνηρές, από τις σύντοµες συναντήσεις µας στη Ρώµη.

Το Τώρα θα µιλήσω εγώ είναι το κύκνειο άσµα της. Όσα δεν είπε όσο ζούσε –αφού τον ρόλο του αφηγητή τον µονοπωλούσε άλλος– τα λέει τώρα σ’ αυτόν τον δραµατικό αποσπασµατικό µονόλογο. Κάθε λέξη του υπογραµµίζει το απαράµιλλο σθένος της, αλλά και την αβάσταχτη µοναξιά της.

Aπό το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Πατάκης 2020

Τ. Σ. ΈΛΙΟΤ /// Η ΑΓΟΝΗ ΓΗ /// Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός

Η άγονη γη

Τ. Σ. Έλιοτ
μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
επιμέλεια σειράς: Χάρης Βλαβιανός

Εκδόσεις Πατάκη, 2020
171 σελ.

[πηγή  BIBLIONET]



Με τη μετάφραση του ποιήµατος "The Waste Land" του T.S. Eliot που καταθέτει εδώ, ο Χάρης Βλαβιανός θέτει εαυτόν ενώπιον μιας διπλής και εξαιρετικά δύσκολης πρόκλησης. Γιατί το ποίηµα αυτό αποτελεί ένα από τα καταστατικά κείµενα του µοντερνισμού του 20ου αιώνα κι ένα µείζον έργο της παγκόσµιας λογοτεχνίας, ενώ η απόδοσή του στα ελληνικά, ως "Έρημη χώρα", εδώ και 85 χρόνια, έχει καθαγιασθεί από το κύρος και την αίγλη της υπογραφής του νοµπελίστα Γιώργου Σεφέρη.

Θέλει τόλµη ν’ αναµετρηθείς με ένα τέτοιο έργο σε ξένη γλώσσα και να το μεταφράσεις. Θέλει αυτοπεποίθηση να συγκριθείς µε ένα τόσο εδραιωµένο πρότυπο στη δική σου γλώσσα και να φανείς επαρκής. Θέλει βέβαια πάνω απ’ όλα µόχθο, γιατί κάθε λέξη πολλαπλά αντηχεί κι εύκολα δεν ενδίδει. Θέλει γνώση και μελέτη για να τεκµηριώσεις νέες προτάσεις. Θέλει και αποφασιστικότητα καθώς όλα θα µπορούσαν κι αλλιώς να ειπωθούν. Και, φυσικά, θέλει ταλέντο για να τα συγκεράσεις όλα αυτά και να ηχήσουν σωστά.

Όλα τα παραπάνω τα διαθέτει ο Βλαβιανός. Και στη διπλή πρόκληση απαντά πετυχαίνοντας δύο στόχους: Από τη μια πλευρά, μας προσφέρει μια απόδοση ενός αριστουργήματος σε σύγχρονο, δόκιμο λόγο στη γλώσσα μας - ως ποιητής. Από την άλλη, µε την κατατοπιστική εισαγωγή και τα διαφωτιστικά σχόλια και σηµειώσεις που παραθέτει, µας προσφέρει ένα πλαίσιο όπου µπορούµε να εντάξουµε το έργο στις λεπτοµέρειές του για να κατανοήσουµε τις διάφορες πτυχές του, αλλά και να αντιληφθούμε πιθανές παρανοήσεις σε προηγούµενες µεταφράσεις - ως φιλόλογος ερευνητής. Κι όλα αυτά μαζί ανανεώνουν την πρόσληψη του κειµένου και ενδυναµώνουν την απόλαυση της ανάγνωσης.

Συµβουλή πρός τον αναγνώστη: ας αφεθεί στο κέντρισµα της περιέργειας που θα του προκαλέσει η νέα απόδοση του τίτλου, ως Άγονη γη (η οποία εύστοχα ανακαλεί την αίσθηση ενός τόπου που δεν μπορεί να συντηρήσει τη ζωή - το κεντρικό µοτίβο του ποιήµατος), και ας προχωρήσει σε µια εξερεύνηση εκεί, η οποία θα τον ανταµείψει.

Μίλτος Φραγκόπουλος

Κριτικές - Παρουσιάσεις

Βένα Γεωργακοπούλου, Η «Άγονη Γη» είναι ένα «ρυθμικό παράπονο» για το υπαρξιακό αδιέξοδο, "Εφημερίδα των Συντακτών", 20.6.2020 Γιώργος Βέης, «Ο Απρίλιος είναι ο σκληρότερος μήνας», www.bookpress.gr, 7.6.2020 Αγγελική Μπιρμπίλη, «Άγονη γη»: O Χάρης Βλαβιανός μεταφράζει το έργο του Έλιοτ, "Athens Voice", 20.5.2020 Ευριπίδης Γαραντούδης, Διαβάζοντας από την αρχή τον Τ. Σ. Ελιοτ, "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 17.5.2020 Χάρης Βλαβιανός, Απρίλιος, ο σκληρότερος μήνας, "Η Καθημερινή"/ "Τέχνες και Γράμματα", 5.4.2020

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΠΟΙΗΤΙΚΗ : ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ - ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2019 ///

Περιεχόμενα

- ΠΟΙΗΣΗ

ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ: Σημειώσεις για τα άγραφο - ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ: Υλικό άνεμου
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΩΤΗΣ: Ανταπόκρισις 
ΝΙΚΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ: Εμπιστευτικόν 
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΩΤΟΥΛΑ: Ύστερη Γραφή 
ΧΑΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ: Φιλελεύθερα τραγούδια 
 W.H. AUDEN: Περί της καλλιτεχνικής δημιουργίας 
ΟΛΓΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ: Το πιο πραγματικό 
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗΣ: Κομμάτια
 ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΡΘΑΛΙΤΗΣ: Poe και Σολωμός: Παράλληλοι  ΜΑΙΡΗ ΚΑΙΡΙΔΗ: Γραφή που ελπίζει στη σιωπή 
ΜΑΚΗΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ: Οκτώ ποιήματα
FRANK ZAPPA: Απόστροφος: Τρία τραγούδια 
ΠΑΤΡΙΤΣΙΑ ΚΟΛΑΪΤΗ: Sapiens: Πραγματικά εγκλήματα
LOUISE GLUCK: Πιστή κι Ενάρετη Νύχτα
ΜΑΝΟΣ ΠΕΡΡΑΚΗΣ: Δύο ποιήματα 
ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ: Ηλέκτρα, Δηιάνειρα
Εύα - ΜΑΡΙΝΑ ΤΣΒΕΤΑΓΕΓΑ: Η ανυπότακτη 
EILEEN MYLES: Δεκατρία ποιήματα 
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ: Τέσσερα ποιήματα 
 ΔΕΚΑ ΝΕΟΙ ΙΤΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΙΔΗΡΑ: Τρία ποιήματα 
ANTONIA ΡΟΖΖΙ: Η απαιτητική θλίψη 
JOHN KEATS: La Belle Dame sans Merci. Μία μπαλάντα - ΜΥΡΤΩ ΧΜΙΕΛΕΦΣΚΙ: Ποιήματα 
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ: Πέντε ποιήματα

- ΔΟΚΙΜΙΟ

ARTHUR KOESTLER: Η Λογοτεχνία και ο Νόμος των Φθινουσών Αποδόσεων

- ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΝΤΑΝΤΑΪΣΜΟ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΕΥΓΕΝΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΥΓΕΝΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΥ: Προλογικό σημείωμα - 
TRISTAN TZARA: DADA δεν σημαίνει τίποτα - Μανιφέστο DADA - Μικρό ανθολόγιο - ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ: "Ο μπιντές" του Μάριου Χάκκα - ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ: Dada και πολιτική - ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΡΟΣΔΑΝΗΣ: Για τον πολιτικό εξτρεμισμό των καλλιτεχνικών πρωτοποριών - FRANCIS PICABIA: Ιησούς Χριστός Ραστακουέρος - ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Jesus-Christ Rastaquouere - TRISTAN TZARA: (3 από τα) 25 ποιήματα - PHILIPPE SOUPAULT: "Άπαξ και είσαι νέος..." - ANDRE PIEYRE DE MANDLARGUES: "Βαθμός μηδέν" - ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: Η αισθητική του "merz" στην τέχνη του Kurt Schwitters
ΝΕΦΕΛΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ: Το dada στον κινηματογράφο

- ΚΡΙΤΙΚΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ - ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ - ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΩΣΤΙΟΥ - ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ - -ΑΛΕΞΗΣ ΖΗΡΑΣ

- ΕΤ CETERA

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΙΣΤΗΝΟΣ: Συνειρμική αρχαιολογία - 
ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΓΙΑΝΝΟΥ: Ποιον είδε ο Νάρκισσος στη λίμνη; ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΣΧΑΛΗΣ: Περί λιβέλων και λιβελογράφων
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΗΛΙΑΣ: "Μια μοναξιά από κόκαλα και σώμα"

XAΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ /// Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ :MIΚΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

(1991) Pound, Ezra Loomis, 1885-1972, Σχεδιάσματα και αποσπάσματα των Κάντος CX-CXX, Νεφέλη
(1999) Ashbery, John, 1927-2017, Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο, Νεφέλη
(2017) Herbert, Zbigniew, 1924-1998, Τιμές στον μικρό θεό της ειρωνείας, Εκδόσεις Πατάκη
(2019) Blake, William, 1757-1827, Οι γάμοι του ουρανού και της κόλασης, Νεφέλη
(2015) Cummings, Edward Estlin, 1894-1962, 33χ3χ33, Νεφέλη
(2014) Cummings, Edward Estlin, 1894-1962, Ερωτικά ποιήματα, Εκδόσεις Πατάκη
(2013) Συλλογικό έργο, Ανθολογία ερωτικής ποίησης, Εκδόσεις Πατάκη [ανθολόγηση, μετάφραση]
(2012) Eliot, Thomas Stearns, 1888-1965, Τέσσερα κουαρτέτα, Εκδόσεις Πατάκη [μετάφραση, επιμέλεια, επιμέλεια σειράς] (2010)Pound, Ezra Loomis, 1885-1972, Χιου Σέλγουιν Μώμπερλυ, Εκδόσεις Πατάκη [μετάφραση, επιμέλεια, επιμέλεια σειράς]
(2013) Carson, Anne, 1950-, Λίγα λόγια, Εκδόσεις Πατάκη [μετάφραση, επιμέλεια σειράς] (1992)Longley, Michael, 1939-, Ποιήματα, Ερατώ [επιμέλεια, μετάφραση]
(2014) Pessoa, Fernando, 1888-1935, Ηρόστρατος, Gutenberg - Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
επιμέλεια]
(2007) Stevens, Wallace, 1879-1955, Δεκατρείς τρόποι να κοιτάς ένα κοτσύφι και άλλα ποιήματα. Adagia: Θραύσματα ποιητικής, Άγρα
(1993) Stevens, Wallace, 1879-1955, Adagia, Νεφέλη
1999) Γουίτμαν, Πλέθρον

Πηγή :Βιβλιονέτ.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΟΥ '' ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ ''

                                                    

Πέμπτη 3 Απριλίου στις 20:30



Οι Εκδόσεις Πατάκη και το Βιβλιοπωλείο IANOS σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Χάρη Βλαβιανού 

«Το αίμα νερό – Μυθιστόρημα σε σαράντα πέντε πράξεις»

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:


Θανάσης Βαλτινός – συγγραφέας
Δήμητρα Χριστοδούλου – ποιήτρια
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου – κριτικός λογοτεχνίας
Ιωάννα Ναούμ – Καθ. Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α.Π.Θ.

Βιβλιοπωλείο IANOS
Σταδίου 24, τηλ.: 210.32.17.917
www.ianos.gr



                           

Χάρη Βλαβιανού


Απόσπασμα από το βιβλίο :


                           45

 Κοιτάζεις τώρα τη φωτογραφία που τραβήχτηκε στο Να ι ρόμπι έναν μήνα μετά τον γάμο τους.Είχαν παντρευτεί στα κρυφά και το είχαν σκάσει από την Ελλάδα.Εκείνη δούλευε στην Αθηνα ι κή τότε,στο πολιτικό ρεπορτάζ,και είχε καλύψει το θέμα
''Μακάριος''.Τον πήρε μαζί της.Τόσοι νέοι-23 και 26- και τόσο αποφασισμένοι για όλα.Σκέφτεσαι τώρα τους στίχους του Λάρκιν:''Τhey fuck you up,your mum and dad./They may not mean to,but they do''.


 (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αίμα νερό: γίνεται; Οι δυο λέξεις που συνάπτονται εδώ, η καθεμιά με το δικό της ειδικό βάρος, και οι δυο μαζί με την υγρή τους ζωτικότητα, παραπέμπουν απευθείας στη νομοτέλεια της λαϊκής σοφίας: όχι, δεν γίνεται. Και ο Χάρης Βλαβιανός, ένας ποιητής στην ωριμότητά του, μας θυμίζει ότι η φύση του αληθινού δημιουργού ριζώνει στη διαρκή επιστροφή, στις εμμονές του, αλλά καρπίζει μόνο με την ποιητική επίνοια, ώστε κάθε φορά που επιχειρείται η επιστροφή, να συντελείται με ανανεωμένους όρους ύφους και διευρυμένους ποιητικούς στόχους. Σ’ ένα ποιητικό βιβλίο, λοιπόν, αυτοπροσδιοριζόμενο ως «μυθιστόρημα σε σαράντα πέντε πράξεις», συντίθεται μια μυθοπλασία του εαυτού, αλλά και μια επιτέλεση του ποιητικού εγώ: σταθερό θέμα πάντα το υποκείμενο, μέσο η ανασκαφή του προσωπικού, οικογενειακού τραύματος, στιγμιότυπα που αναδύονται με τους ελεύθερους συνειρμούς της μνήμης. Επιθυμία: αν όχι η συγχώρηση για ό,τι έχει πια παρέλθει, τουλάχιστον η λυτρωτική έκθεση. η απόφαση του ποιητή ν’ αντικρίσει τα φαντάσματά του στον καθρέφτη, να τους απευθυνθεί, να παίξει μαζί τους, και να τους επιστρέψει ως δώρο συμφιλίωσης ένα (σχεδόν σπαρακτικό) μειδίαμα.

 Σχετικά λινκ :

Παρουσίαση του βιβλίου στην
Αthens Voice 
Συνέντευξη του Χ.Βλαβιανού στην
Popaganda  

Καλλιτέχνες αντισταθείτε στην Αντίσταση της Ασημινας Ξηρογιάννη

Με αφορμή το βιβλίο Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ,του Στίβεν Πρέσσφιλντ,εκδ.Πατάκη


ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Πόσες φορές έχεις βρεθεί μπροστά σε λευκή κόλλα,κοιτώντας την αμήχανα!Πόσες φορές θέλεις να πας να γράψεις το επόμενο κεφάλαιο για το μυθιστόρημα που ξεκίνησες,κι ομως μένεις καρφωμένος στον καναπέ και παρακολουθείς αποβλακωμένος τηλεόραση!Πόσες φορές αφορίζεις και υβρίζεις την απέραντη αναβλητικότητά σου!Θέλεις να καταπιαστείς με την όποια τέχνη σου και κάτι σε καθηλώνει σε αδράνεια,μια αόρατη δύναμη σε σαμποτάρει κλείνοντάς σου το μάτι ειρωνικά.Στο βιβλίο του Ο Πόλεμος της Τέχνης,την ανασταλτική δύναμη για δημιουργία ο Στίβεν Πρέσσφιλντ την ονομάζει ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ .Η Αντίσταση είναι σκοτάδι ,είναι μπλοκάρισμα,είναι σκέτημιζέρια,καλύτερα....δυστυχία!Η Αντίσταση είναι η κόλαση του δημιουργού.Η Αντίσταση είναι φραγμός για την έλευση της Τέχνης στον κόσμο.Αντιστεκόμενος στη ροπή του προς την Τέχνη,ο καλλιτέχνης αντιστέκεται στη φυσική ροή της ύπαρξής του.Η Αντίσταση είναι αργός θάνατος.
Απομακρύνεσαι από τα όνειρά σου,ματαιώνεις σχέδια,βασανίζεσαι που κρατάς μέσα σου εγκλωβισμένα τα πάντα,εικόνες,σκέψεις,ιδέες.Όλα θαμμενα μέσα σου,στο ειναι σου.Σε κυριεύει πανικός οτι ποτέ δεν θα βγουν στο φως,ότι η φωνή σου θα πνιγεί στον Αδη.Ο Πρέσσφιλντ που δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου ειδους βιβλια με δοκιμιακό χαρακτήρα υποστηρίζει ότι η Αντίσταση είναι πληγωτική και ξυπνάει τον φόβο.Ο φοβος ομως την ενδυναμώνει και την θρέφει.Οσο δηλαδή πιο πολύ φοβάται ο καλλιτέχνης ,τόσο πιο πολύ αναβάλλει την δημιουργία του και πέφτει στην καταθλιψη.Ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε την Αντίσταση ,ειναι να τιθασεύουμε τον φόβο!Πρεπει να παλεύουμε αδιακοπα για την δημιουγία....και μάλιστα χωρις καθυστερήσεις ή προφάσεις ή αναβολές.Γιατί «ό,τι μπορείς να κάνεις,ή ονειρεύεσαι να κάνεις,ξεκίνα το.Η τόλμη κρύβει μέσα της ευφυία,μαγεία και δύναμη.Ξεκίνα το αμέσως ,που λέει και ο Γκαίτε.Είναι μαγικό να αρχίζεις ένα έργο,μαγικό να το συνεχίζεις και μαγικό να το τελειώνεις.Ενα υπέροχο ταξιδι που ηδονίζει τον καλλιτέχνη,αρκεί να βουτά μέσα σε αυτό με ολο του το είναι,ψυχή τε και σώματι.Δεν ειναι ευκολο ισως να ξεκινάς,κατά το «κάθε αρχή και δύσκολη » του λαού.Οι αρχαίοι Έλληνες έκαναν επίκληση στη Μούσα και αναζητούσαν την εύνοιά της για να μπουν στον Παράδεισο,στη Δημιουργία.Ο Σωκράτης στον Φαίδρο του Πλάτωνα κάνει λόγο «για τα καλά αποτελέσματα της μανίας που προέρχεται από τους θεούς »Τρίτη λοιπόν είναι η κατοχή του πνεύματος και η μανία,η οποία μορφώνει τις ,μελλοντικές γενιές,αφού έχει καταλάβει αγνή και παρθένα ψυχή,την εξεγείρει,και την οδηγεί σε βακχική συμπεριφορά,υμνώντας δηλαδή αμέτρητα ανδραγαθήματα των παλαιότερων και με ωδές και με άλλα ποιητικά μέσα.Όποιος μάλιστα φτάνει στις πύλες της ποίησης,χωρίς να κατέχεται από τη Μανία των Μουσών,ότι τάχα μονο με την τεχνική του θα γίνει καλός ποιητής,ανεπιτυχής αποβαίνει ο ίδιος.και αφανίζεται η ποίηση του σώφρονα ποιητή από την ποίηση αυτών που νιώθουν μανία[Πλάτων,Φαίφρος,μετ.Φιλολογική Ομάδα Κάκτου,Κάκτος 1993]
Πώς προέκυψαν ο ΄Αμλετ,ο Παρθενώνας,η Γκουέρνικα;Eιναι ακριβώς επειδή οι καλλιτέχνες νίκησαν την αντίσταση!
Ο Πρέσσφιλντ έγραψε ένα βιβλίο για τις πολλαπλές μάχες που οφείλει να δώσει ο καλλιτέχνης προκειμένου να δημιουργήσει.Αμέτρητοι εχθροί προσπαθούν να τον αποπροσανατολίσουν και να τον απομακρύνουν από την Τέχνη του.Ο Frank Defort γράφει για το βιβλίο του Πρέσσφιλντ:«Ναι.Ο Πόλεμος της Τέχνης είναι η κόλαση του καθενός μας.»Ο Στίβεν Πρέσσφιλντ είναι ο δικός μας Clausewitz,που μας δείχνει πώς μπορούμε να νικήσουμε τους τέσσερις βασικούς αντιπάλους:oκνηρία,αδράνεια,δικαιολογίες και αναβλητικότητα.

***