Translate

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΙΟΧΟΥ/////ΑΝΕΛΚΥΣΤΗΡΑΣ



[…] Scarlet Experiment! Sceptic Thomas!
Now, do you doubt that your Bird was true?

Emily Dickinson, Poem 861
Μια κλίση είναι της ζωής
που κάθε στιγμή ξοδεύεται
και μένει μία άλλη
μια συστολή αναπνοής
ένας ανελκυστήρας εύφθαρτος
καρφωμένος και κρεμασμένος
στην αριστερή παλάμη του Θεού
με τροχαλίες που τρίζουν
σαν τους οξειδωμένους χαλκάδες μιας κούνιας
κλυδωνίζοντας το φάντασμα της παιδικής ηλικίας
—και γίνεται στ’ όνειρο:
οι δυο λιπαρές κι ασημένιες κοτσίδες μιας μαριονέττας
να είναι δυο ξεφτισμένα συρματόσχοινα,
που σπινθηρίζουν αιωρούμενα
σε ένα σκληρό μαξιλάρι
όπου η Ύπαρξη γερασμένη
αποκαμωμένη κατακλίθηκε
εντυπώνοντας την πείρα της—
Κι όλο τεντώνομαι στις μύτες των ποδιών
αριθμώντας από μνήμης τις στάσεις που έχω κάνει
στοιβάζοντας το ένα μετά το άλλο
τα κουτιά με τα νεκρά πουλιά του Σαχτούρη
την τσίχλα και τον κορυδαλλό της Ντίκινσον
θυσιάζοντας κάθε μάταιο Τόπο
για να ξεγελάσω
για να κρατηθώ
και να μη συντριβώ
απ’ το υπέρβαρο φορτίο
των λέξεων και των ανιστόρητων λόγων
που ρούφηξα σαν τον Κατακλυσμό
εδώ και τόσο καιρό
αναμένοντας το θαύμα
ενός ιδιωτικού Παράδεισου
Εγκιβωτισμένος πια στην όρθια κάσα μου
από τις πλαϊνές τρύπες της ξύλινης καμπίνας
βγάζω τους δείκτες των δαχτύλων μου
με τα μακριά βρόμικα νύχια
που μακραίνοντας έστριψαν,
γρανιτένια από την πολυκαιρία
και χώθηκαν μέσα στη σάρκα μου
ματώνοντας τα κομβία των στάσεων
προδίδοντας τις αντιστοιχίες
μιας προσωπικής Ιώβειας κλίμακας
Και ανεβαίνω μέχρι εκεί που έμαθα να ανεβαίνω
ωστόσο
τάχιστα
επιστρέφω
—μ’ αυτό το αίσθημα της ναυτίας
αναμασώντας την ξινίλα και τη στυφότητα της ζωής
στους αισθητήρες της γλώσσας—
και πάλι στο ισόγειο
και πάλι στην πλάνη
Ό,τι ακολουθεί
είναι εύκολο κι απλό
αφού μαθαίνεις
να ανεβαίνεις
να κατεβαίνεις
πάνω κάτω
πάνω κάτω
πάνω κάτω
κι εδώ που τα λέμε
στα τριάντα εννιά σου
το έχεις πάρει πια απόφαση
πως η ζωή σου
είναι ένας εύφθαρτος ανελκυστήρας
ανεβαίνοντας
κατεβαίνοντας
ωστόσο
τάχιστα
επιστρέφεις
στα συντρίμμια του συναισθήματός σου
Και ερήμήν σου
δύναται να σ’ εγκλωβίζει σε κάθε επίπεδο
αντιστοιχίζοντας την κλίμακα
ποντάροντας να μηδενίσει
τα ψηφία της ζωής σου
ούτως ώστε
τάχιστα
να σε επιστρέψει
και πάλι στην αρχή
και στο τέλος σου.

ΠΗΓΕΣ: ΠΟΙΕΙΝ 
 exploring poetry

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ///Συμφιλιώνεσαι…


ΠΗΓΗ:TO KOSKINO
                                                  
1554502_646054792102462_1797447657_n


φεύγουν οι ώρες
φωτοβολίδες
κι εσύ μένεις μόνος
αποχαιρετώντας τις
χωρίς να λογαριάζεις
το λύγισμά σου
σε ευχές
το προσκύνημά σου
σε ηφαίστεια
γιατί όλα τα αρχέγονα
μένουν
θεριεύουν εσωτερικά
αφήνουν παρακλάδια
κι επιστρέφουν
οριστικά και αμετάκλητα
συμφιλιώνεσαι
με οποιοδήποτε τίμημα
αρκεί να μείνει
η αγάπη
εντός και εναλλάξ
συμφιλιώνεσαι
παρ' όλα τα
οραματικά σου
κίνητρα
που είναι δεμένα
ερειπωμένα σαν κάστρα
με χορτιαριασμένες
τις δίνες τους
συμφιλιώνεσαι
μαδάς την ύπαρξή σου
σαν τη μαργαρίτα
του παιδικού παιχνιδιού
να ξέρεις όμως ότι
οι πατρίδες
των παιδικών ονείρων
δεν αποδομούνται εύκολα
συμφιλιώνεσαι
με την κάθε φυσική σου
ιδιότητα
συγκλονίζεσαι
στα εδώθε κι εκείθε
του φαινομένου σου
συμφιλιώνεσαι
ξέρω ότι με νιώθεις
όπου και νά 'σαι
στη μέγγενη των
καθημερινών συμβάντων
στην αχλή των αιώνων
σε μποέμ αισθήσεις