ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΟΥ '' ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ ''

                                                    

Πέμπτη 3 Απριλίου στις 20:30



Οι Εκδόσεις Πατάκη και το Βιβλιοπωλείο IANOS σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Χάρη Βλαβιανού 

«Το αίμα νερό – Μυθιστόρημα σε σαράντα πέντε πράξεις»

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:


Θανάσης Βαλτινός – συγγραφέας
Δήμητρα Χριστοδούλου – ποιήτρια
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου – κριτικός λογοτεχνίας
Ιωάννα Ναούμ – Καθ. Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α.Π.Θ.

Βιβλιοπωλείο IANOS
Σταδίου 24, τηλ.: 210.32.17.917
www.ianos.gr



                           

Χάρη Βλαβιανού


Απόσπασμα από το βιβλίο :


                           45

 Κοιτάζεις τώρα τη φωτογραφία που τραβήχτηκε στο Να ι ρόμπι έναν μήνα μετά τον γάμο τους.Είχαν παντρευτεί στα κρυφά και το είχαν σκάσει από την Ελλάδα.Εκείνη δούλευε στην Αθηνα ι κή τότε,στο πολιτικό ρεπορτάζ,και είχε καλύψει το θέμα
''Μακάριος''.Τον πήρε μαζί της.Τόσοι νέοι-23 και 26- και τόσο αποφασισμένοι για όλα.Σκέφτεσαι τώρα τους στίχους του Λάρκιν:''Τhey fuck you up,your mum and dad./They may not mean to,but they do''.


 (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το αίμα νερό: γίνεται; Οι δυο λέξεις που συνάπτονται εδώ, η καθεμιά με το δικό της ειδικό βάρος, και οι δυο μαζί με την υγρή τους ζωτικότητα, παραπέμπουν απευθείας στη νομοτέλεια της λαϊκής σοφίας: όχι, δεν γίνεται. Και ο Χάρης Βλαβιανός, ένας ποιητής στην ωριμότητά του, μας θυμίζει ότι η φύση του αληθινού δημιουργού ριζώνει στη διαρκή επιστροφή, στις εμμονές του, αλλά καρπίζει μόνο με την ποιητική επίνοια, ώστε κάθε φορά που επιχειρείται η επιστροφή, να συντελείται με ανανεωμένους όρους ύφους και διευρυμένους ποιητικούς στόχους. Σ’ ένα ποιητικό βιβλίο, λοιπόν, αυτοπροσδιοριζόμενο ως «μυθιστόρημα σε σαράντα πέντε πράξεις», συντίθεται μια μυθοπλασία του εαυτού, αλλά και μια επιτέλεση του ποιητικού εγώ: σταθερό θέμα πάντα το υποκείμενο, μέσο η ανασκαφή του προσωπικού, οικογενειακού τραύματος, στιγμιότυπα που αναδύονται με τους ελεύθερους συνειρμούς της μνήμης. Επιθυμία: αν όχι η συγχώρηση για ό,τι έχει πια παρέλθει, τουλάχιστον η λυτρωτική έκθεση. η απόφαση του ποιητή ν’ αντικρίσει τα φαντάσματά του στον καθρέφτη, να τους απευθυνθεί, να παίξει μαζί τους, και να τους επιστρέψει ως δώρο συμφιλίωσης ένα (σχεδόν σπαρακτικό) μειδίαμα.

 Σχετικά λινκ :

Παρουσίαση του βιβλίου στην
Αthens Voice 
Συνέντευξη του Χ.Βλαβιανού στην
Popaganda  

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ///// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΣΥΣΣΙΤΙΑ

Εκεί αφημένο, πάνω στην καρέκλα,

Το σακάκι που κουβάλησε τη μέρα μου

Το ένα μανίκι ρίχνει προς το πάτωμα

Σαν σκύλος μακριά παρατημένος

Που σκάβει με το πόδι του να κρύψει

Το φρέσκο κόκαλο της εξορίας.

Αλλά δεν άφησα στις τσέπες παρά κέρματα.

Αύριο θα ‘χω να πληρώσω τα δάχτυλα

Που δίνουνε τα εισιτήρια στο ποτάμι

Με τέτοιους φλύαρους κορυδαλλούς απ’ το δάσος,

Απ’ όπου πέρασε το ένστικτο της ομίχλης

Αναβοσβήνοντας το φως.

Με το σκοτάδι το βαθύ του κυνηγού

Θα βγει η αλεπού απ’ τις παντόφλες.

Ύπνο κακό, σώμα με σώμα,

Οσφραίνεται ανάμεσα στα παπλώματα.

Περνάνε, λέει, πάνω απ’ τ’ απάτητα φύλλα

Κάποιοι που πάνε για συσσίτιο

Με το μυαλό στα χαρτοκούτια της στρωμνής τους,

Μήπως κλαπούν, μήπως τ’ αναστατώσει

Αέρας από κρύα πανωφόρια,

Καθώς  γυρνάνε σε σπίτι  χρεωμένο

Να κοιμηθούνε μέσα στα κλαριά…

 ****

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ΣΕ ΕΞΟΡΙΑ

«Εσείς που έρχεστε από τα χώματά μου,

Πείτε μου αν ζει ο φεγγαρόσκυλος του πόθου,

Αν σέρνει ακόμη την αλυσίδα του

Τις νύχτες που θρηνούν οι πάμπτωχοι

Κάτω απ’ τους τσίγκους τής ταράτσας.

Τρυπάει τα κόκαλά τους η λύσσα

Και οι άτιμες σκέψεις το στήθος τους

Ή έχτισε η άνοιξη τα σπίτια

Και λάμπει το χορτάρι εκεί

Που ήταν πρώτα ανοιχτά τα στόματα;

Περνάει  ακόμη ένα στεφάνι αγριοπούλια

Όταν χτυπάει στο σχολείο διάλειμμα

Και  αρχίζει η ονειροχαλασιά;

Πέθανε, ζει, τι κάνει τέλος πάντων,

Το φαρμακομάγαζο, το κρυφαλώνι,

Η ερημόπετρα ανάμεσά τους,

Όπου καθόντουσαν οι άρρωστοι και διάβαζαν

Τη συνταγή, πριν πάνε να αλωνίσουν,

Μ’ ένα σπουργίτι μπρος κι ένα πίσω τους

Για τη δίδυμη στιγμή που θα φτάσουν;

Εσείς, που έρχεστε από τα μέρη μου,

Είναι ακόμη εκεί ο αραχνοκέφαλος

Με τα μαυρόφυλλα  της τράπουλας στο χέρι;

Εγώ  στα τραγούδια τούς κέρδιζα

Κι εκείνοι πάντα στην αγάπη

-Οι εραστές είναι παιδιά της πράξης-,

Με μια κουβέρτα έφυγα.

Αχ, λόγια μου φτιαχτά,  διπλογράμματα,

Σε μια  και μόνη σκυφτή βουβαμάρα,

Καθώς βαδίζει η εξορία τον χρόνο της,

Ως τον επαναπατρισμό,

Μην  προσπερνάτε!  Ζει, θα ζήσει

Το θαλασσί φτερό που σχεδίασε

Με τόσα γέλια τον πατρικό ουρανό; »

**** 

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Φαντάσου, στέκει ακόμη ο βοσκός

Δίπλα στο πιο παλιό ποτάμι που θυμάμαι

Μ’ ένα αριστοκρατικό παράπονο,

Ας πούμε σαν διωκόμενος προφήτης!

Κάμποση λάσπη κατεβαίνει απ’ το βουνό

Κι αυτός εκεί, στον έρωτά του για Παράδεισο,

Περιμένει να βοσκήσουνε τ’ άστρα…

Πόσο αργά γερνούν, πόσα λίγα μαθαίνουν

Οι άνθρωποι ενώ σιγοπεθαίνουνε.

Με μάτια διάπλατα και υγρές βλεφαρίδες

Ακούνε των διαβόλων το τραύλισμα,

Κάθε πρωί σκύβει στ’ αυτί τους η Κόλαση.

Κι αυτοί εκεί, με τα παιχνίδια, τα βιβλία τους,

Τόσο γενναία, τόσο πένθιμα νέοι…

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                          

 

 

 Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ

Σε ποια γιορτή θα πάνε οι ξυλοπόδαροι;
Τα κεφάλια τους μες στην καταχνιά,
Οι τεράστιες δρασκελιές πάνω στα πλήκτρα.
Με τη στριγγλιά του αρχιμουσικού
Οι δρόμοι τρέχουν όπου να 'ναι.

Εγώ είμαι ο μόνος που 'εμεινε εδώ πίσω,
Κλόουν με πασαλειμμένο χαμόγελο.
Για δες, η φιέστα τιμή που μου φύλαγε!
Να τραγουδώ το φεγγάρι που τρώει
Μαλλί της γριάς σ' ερείπια υπουργείων...

***

Η απλότητα του τρόμου

Είναι απλό: Δεν σε πεθαίνει ο τρόμος.
Ο τρόμος μόνο σε ξεγεννάει.
Βγάζει το φίδι απ’ την κοιλιά σου.
Ο μαιευτήρας σού χαμογελά,
Που ζεις μια τέτοια αιθέρια νύχτα
Είναι απλό: Ο τρόμος δεν σε ταπεινώνει.
Σε αίρει στο ύψος των περιστάσεων.
Απλώς πατάς πάνω στον εαυτό σου.
Ο τρόμος δεν επείγεται. Σε περιμένει.
Μπορείς, σκεπτόμενος, να διαφύγεις.
Απλώς δεν μπορείς να σκεφτείς.
Στον τρόμο ένα κι ένα κάνουν δύο.
Απλώς δεν βρίσκεις το πρώτο και το δεύτερο:
Τη στιγμή αυτή ο ένας σε ψάχνει
Κι ο δεύτερος του φανερώνει τη θέση σου.
Ο τρόμος προνοεί. Είναι ψύχραιμος.
Εξάλλου ξέρετε κι οι δυο τι θα αξιώσει.
Πίνει ακόμη μια γουλιά απ’ τον καφέ του
Κι απλώς σηκώνει τα μάτια του πάνω σου.
Είναι απλό: Η φωνή του αέρα,
Οι ψίθυροι οι σοφοί των ερειπίων,
Το κουρέλι από την υγρασία που απομένει
Σε κάποια σκιερή γωνιά του πυρετού,
Όλα γλιστράνε μέσα στο φρεάτιο.
Ο ήλιος βάζει το δάχτυλό του στο τζάμι
Και κάνεις τη βουτιά. Αυτό ήταν. Θα δεις τώρα
Σε όλη την απλότητά του τον τρόμο.

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΩΣ ΑΠΛΗ ΜΗΧΑΝΗ,2012