ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ //// ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                                                          




                                                                 

                                                        ΦΩΤΟ Α.Ξηρογιάννη



                                                              ****









       'Ο,ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ





Στην Ασημίνα Ξηρογιάννη




'Οταν θα περπατήσει πολύ

Θα κάνει μια στάση

-ένας λόγος και ένα όργιο-

θα πετάξει τα σχισμένα, τα 

ιδρωμένα ρούχα

θα μας πει κάτι που λάμπει.

Οι νεκροί μας, οι κατά λάθος 

ζωντανοί μας

Όλοι θα γελάσουν.

Γιατί θα γεννηθεί,αύριο.

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ/ ΤΟ ΚΕΛΙ ΔΕΝ...

Όλοι ξεκουράζονταν.
Καταμεσήμερο φθινόπωρου, ίδιου με άνοιξη
Στην αρχή μιλήσαμε για δολοφονίες, ενόχους, παραμυθάδες
Σα σε φωτογραφία. Σ’ ένα παγκάκι, σταυρωμένα τα χέρια.
‘’Θυμάσαι την Αίγινα,την Καλλιθέα, το Θησείο, το Κατσιπόδι, τον Ασύρματο τότε ;’’
-‘’Όχι Νίκο, δεν τα πρόλαβα’’
Δεν μου είπες για τον οδοντίαστρο που ποτέ δεν ήρθε
Για τη μόλυνση με μια σκόνη να ρίχνεις, πάνω
Κάτι μέσες άκρες.... στην αρχή
Μα δεν μου είπες για τους άδειους που ακολουθούσαν τάχα
Δεν μου είπες και τι τρώγατε μέσα εκεί, κάθε πότε
-Αγάπα το κελί σου και τρώγε το φαγί σου-
Ξαφνικά σκέφτηκες την Πρέσπα, τη Φλώρινα :
‘’Τι όμορφα μέρη! Ειδικά με την ελπίδα νάναι απέξω τους’’
-’’Μόνο μια χαζή εκδρομούλα έχω πάει Νίκο, τι να πω ;
Σκέφτηκα τα μιλιούνια στο Καλλιμάρμαρο
Τα παράνομα ταξίδια-προετοιμασίες , διαφορές στις εκτιμήσεις, συμφωνίες-αγωνία θάχαν.
‘’Ξέρεις μπιλιάρδο ;’’
-‘’Μπα, έτσι να περνά η ώρα. Χαρτιά ξέρω.........χάνω συνήθως, βέβαια’’
Στη βόλτα κάναμε πλάκα με τους ψυχίατρους :
Τις διαγνώσεις, την αγωνία να δώσουν μια λύση, τα διάφορα φάρμακα
Σου άρεσε μάλλον η κανονική ιατρική
Το θαύμα της εποχής σας.
Κάποια ονόματα σου έρχονταν συχνά :
Μικροί σκοτωμένοι σύντροφοι
Πρόσφατοι γνωστοί, γείτονες από κει πέρα
Κάποιοι επισκέπτες από Ελλάδα, ανεξαρτήτως
Δεν σχολίαζες για κάποιον από αυτούς, ήτανε μάλλον στο μπροστά του νου.
Έπιασε να βρέχει,‘’όπου πάω βρέχει συνέχεια, παράξενο’’
Μείναμε να καθόμαστε όρθιοι σ ένα υπόστεγο.
‘’Παλεύεις τόσο καιρό να με βρείς. Δεν έχει νόημα
Κάποια μικρά, αγέννητα πάντα αυτά, έχουν
Η μνήμη είναι ένα γιo-γιό :
Το ανεβοκατεβάζεις σαν μεθυσμένο...........
Μετά βαριέσαι, αλλάζεις παιχνίδι’’.
-‘’Τι θέλεις να τους πω ; Στους πιο αγαπημένους’’
Έξω συνέχιζε η ψιλή βροχή
Μιλούσες για το μέρος, το τόσο ήσυχο
Ρώτησες κάπου ενδιάμεσα ποιές φυλακές, υπάρχουν ακόμη.
‘’Βλέπεις αυτή τη γεματούλα ; Με ξέρει με τ΄όνομά μου-το κανονικό
Πιο νέος.....θα τα φτιάχναμε μάλλον. Έχει φωτεινό πρόσωπο........
Έλεγα πάντα ‘’γεια χαρά’’, θυμάμαι
Σα νάταν αποχαιρετισμός, η τελευταία φορά
Τελευταία που θα λάθευα, θα με πιάναν, θ΄αγαπιόμουν.......
Θ΄ανέπνεα, θα έλπιζα, θα κοίταγα τις όμορφες.
Είναι καλό να γεννηθείς
Νάτο ρε συ!
Αυτό πες τους’’

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ / ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΙΟΥ

 ( Στη μεγάλη Κατερινούλα)

Θα στο αφήσω το φως,
δεν το δικαιούμαι.
Εσυ δεν είσαι που πήρες ένα τενεκεδάκι απ΄την υπόγα
και με συντροφιά τα κουνούπια,
έπλασες ενα δασος ;
Εσύ είσαι........που πήρες μιαν ηδονή
και την έφτιαξες κατανόηση.
Σκαλιά, φέρετρα
Ξέσκισε τα ερωτικά βοηθήματα κορίτσι.
Ξύσιμο με τα νύχια της παραμύθας
Νανούρισες μετά, ένα κομματιασμένο παιδί.
Ξεφτύλισέ την κι΄άλλο
τη ψυχανάλυση των ευνούχων φλώρων.
Σε επισκέπτονται-όχι βέβαια εκδρομείς-του ‘’δρόμου’’
Εραστές φαντάροι
για να κάνετε μαζι παιδιά,
σιωπηλά... κανένας διάλογος στην πράξη.
Για σένα ιδρωμένοι,
φοβισμένοι,
με μολύνσεις που δεν έχουν καταγραφεί.
Είσαι ένας κούκος ρολόι

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ /ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 ΕΨΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΕΙΔΑ ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ



Φωνή και ούτι
Αμαν !
Βγήκε κι αυτή η ανάσα...
μνήμες την έπνιγαν
πείσματα τη σπρώχναν,
ουλές την ομορφαίναν.
Έρωτες πόνου,
κρυφοί σαν
την ελπίδα
άγριοι
όπως κάθε σαρκοφάγου,
που συνήθως
πεινά.
Αμαν !
Κι απ΄εδώ και κάτω
δάκρυα βγαίνουν
Χασούρες
λάθη
γλύκα υγρή,
γι΄αυτό
‘’κοίτα με
κι από τη μέση
και χάμω’’
Τσιφτετέλι,
επιτάφιος.



********




ΠΑΖΛ



Στη λεωφόρο σταυρώνουν ένα αγόρι,
μπροστά στη μάνα του
Κατέβηκαν και πήραν
τα εργαλεία απ΄ τη καρότσα.
Το δέντρο πνιγμένο
στο απέραντο μπετόν,
τα πλακάκια ιδρωμένα.
Κατέβασαν τσεκούρι
μιαν αξίνα, φτυάρι, το ψαλίδι του κουρέματος.
Πρώτα βέβαια του πήραν αίμα
-Επιβεβαίωση.
‘’Πονάω’’ φώναζε το αφτί
το χέρι ψιλοχάιδευε το πεζοδρόμιο χωρίς τα δάχτυλα
‘’καθήκια’’ είπε το δόντι,
‘’όχι μπροστά της’’ , αυτό, από το δεξί του μάτι.
Τα γένια προσπαθούσαν
να παρηγορήσουν τη γριά,
αλλά εκείνη δεν έβλεπε
τίποτε.
Ούτε μάλλον ήταν εκεί.
Είχε πάει
ντάλα μεσημέρι
κατ΄ ευθείαν στο μνήμα του.




********




ΚΡΥΩΝΕ

Βρέθηκε να φιλιέται με πάθος
μ΄ενα τεράστιο ψάρι
Με το που εμφανίστηκε μπροστά της,
έβγαλε επιθετικά
τη γλώσσα
και την έσφιξε στην αγκαλιά του.
‘Ηταν η λίμνη;
Τα όνειρα υγρασίας που έφτιαχνε;
Ο Ψάρης πάντως δεν εμφανίστηκε
Υπήρχε.
Όσο την έσφιγγε
κοκκίνιζαν τα μάτια του.
Τα λέπια του σκληρά τη ματώναν,
τα πράγματα στο δωμάτιο πέταγαν,
ο χώρος άδειαζε,
αυτη θυμάται πια μόνον κάποιες λέξεις
κυρίως ονόματα,
τώρα δα γδαρμένη αλλα χωρίς πόνο
κολυμπά,
απολαμβάνει την ανάσα
με τα βράγχια
‘’εραστή.... δεν έχω πια βάρος
πότε πέθανε η μάνα μου;
Το φανταζόμουν γκρι
μα είναι γαλανό
ως και το αίμα μου,
απλά κάνει
πολύ κρύο....
η υγρασία είναι;’’


 ********


ΑΙΩΝΑΣ 



Ακέφαλα κορίτσια
εσυ χωρις φίλους
λάθος απαντήσεις
κύκλοι παντού.
Τηρουμένων των αναλογιών
ονoμάστε το
Πρώτη
Μοναδική
Παρουσία


 ********


 Τα δοκάρια

Η βασιλεία
είναι του παιδιού......
Όμορφο να ζεις ανάμεσά τους
μέσα στη σοφία τους
με τις εκπλήξεις τους.
‘’Τυχαιότητα’’
Με τον όγκο που δίνουν
στην επιβίωσή μας.
Κι αν έρθουν και άλλες
απόλυτες απογοητεύσεις,
ένας άστεγος
κι ένας με πρισμένη κοιλιά
θα βγάλουν τη γλώσσα
στις εμπειρίες,
θα χλευάσουν τις παροιμίες,
μέσα στο λόφο της κοπριάς
θα βαφτούν και θα φλερτάρουν.
Σκέτα