Δελτίο τύπου //// H Ασημίνα Ξηρογιάννη είναι «Η ποιήτρια της Εβδομάδας»

Δελτίο τύπου

H Ασημίνα Ξηρογιάννη είναι «Η ποιήτρια της Εβδομάδας»

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, το ραδιόφωνο της ΕΡΤ που απευθύνεται στους Έλληνες όπου γης, με όχημα τη διάδοση, τη στήριξη, και την προβολή της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού, έχει εντάξει στο πρόγραμμά της τα αφιερωματικά δίλεπτα ποίησης με τίτλο «Ο ποιητής της εβδομάδας» και «Η ποιήτρια της εβδομάδας».Κάθε εβδομάδα είναι αφιερωμένη σ’ έναν σύγχρονο Έλληνα ποιητή ή ποιήτρια, ενώ δεν απουσιάζουν οι ποιητές της Διασποράς. Οι ίδιοι οι ποιητές και οι ποιήτριες επιμελούνται τις ραδιοφωνικές ερμηνείες. Παράλληλα τα ποιήματα «ντύνονται» με μουσικά κομμάτια αγαπημένων δημιουργών.

Επτά ποιήματα κάθε εβδομάδα, ένα ελληνικό ποίημα κάθε ημέρα, ταξιδεύει μέσα από τη «Φωνή της Ελλάδας», στα πέρατα της γης, όπου υπάρχουν ελληνικές φωνές.

Η εβδομάδα από 17/2/25 έως 23/2/25 είναι αφιερωμένη στην ποιήτρια Ασημίνα Ξηρογιάννη.

Μουσική επιμέλεια: Μαρία Ρεμπούτσικα

Επιμέλεια ήχου: Ελευθερία Παπουτσάκη

Μετάδοση: Δευτέρα ως Παρασκευή στις 07:00 και 19:00 ώρα Ελλάδας 

και το Σ/Κ στις 19:00 ώρα Ελλάδας.

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη  είναι θεατρολόγος, φιλόλογος και συγγραφέας. Εκδίδει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Σπούδασε υποκριτική τέχνη στο Θέατρον-Εργαστήριον (Εμπρός).Mεταπτυχιακό στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών Έκπα (κατεύθυνση της Διδακτικής του Θεάτρου). Θέμα διπλωματικής (https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3227913) θέατρο και δημιουργική γραφή. Εργάστηκε στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση δεκαεννέα χρόνια ως θεατρολόγος και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Ανέβασε πολλές παραστάσεις με τους μαθητές της και εκπόνησε πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα (κυρίως για τον Σαίξπηρ, τον Αριστοφάνη και τη δημιουργική γραφή). Τα τελευταία χρόνια διδάσκει Ελληνική Λογοτεχνία (αρχαία και σύγχρονη), Ιστορία και Φιλοσοφία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Iταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά

και Ρουμάνικα. Δοκίμια, άρθρα και κριτικά της κείμενα δημοσιεύονται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια. Το 2023 ήταν υποψήφια για το βραβείο ποίησης της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης για το βιβλίο της Μια απέραντη ματιά (εκδ. Βακχικόν). Το βιβλίο της «Εποχή μου είναι η ποίηση» (Γαβριηλίδης 2013) κυκλοφορεί στη Γαλλία σε μετάφραση του Μισέλ Βόλκοβιτς (Mon époque, c’est la poésie /εκδ. Le miel des anges). Το 2019 συστήνει τον Μάρκ Στραντ στο ελληνικό κοινό με την ανθολογία Προσωρινή Αιωνιότητα (εκδ. Βακχικόν), στο οποίο μεταφράζει εμβληματικά ποιήματα του

πολυβραβευμένου Καναδού ποιητή. 

Το 2009 ίδρυσε το λογοτεχνικό ιστολόγιο varelaki: https://varelaki.blogspot.com/ και το 2021 το blog θεατρική αγωγή : https://theatrikiagogicom.wordpress.com/about/ Το προσωπικό της ιστολόγιο είναι: https://ouevilblog.wordpress.com/.

Ακρόαση της ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

•  Στην εφαρμογή της Φωνής της Ελλάδας, διαθέσιμη στο Google Play Store και στο App Store.
•  Διαδικτυακά από το ertecho.gr (τη μεγάλη διαδικτυακή πλατφόρμα των ραδιοφώνων της ΕΡΑ)
• https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/
•  Στην Ελλάδα, ψηφιακά μέσα από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις στην ένδειξη «Voice of
• Greece».
•  Δορυφορικά μέσω Hellas Sat και Hotbird.
•  Μέσω του ERTFLIX International

****

https://www.ertecho.gr/radio/i-foni-tis-elladas/show/o-poiitis-tis-evdomadas/article/928159/h-asimina-ksirogianni-einai-i-poiitria-tis-evdomadas-17-23-02-2025/

"Μια απέραντη ματιά" στην ποίηση της Ασημίνας Ξηρογιάννη

 

 

ΠΗΓΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ : ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ

"Αυτό που σου αποκαλύπτεται μέσω της ποίησης είναι τόσο δραστικό, που συχνά έχει τη μοναδική δύναμη να καταργεί και τον ίδιο τον ανελέητο χρόνο ακόμα. Το ποίημα δρα και επιδρά και ερήμην του δημιουργού του". Η Ασημίνα Ξηρογιάννη επιστρέφει ποιητικά με τη νέα της συλλογή Μια απέραντη ματιά που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν και με αυτή την αφορμή παραχωρεί την συνέντευξη που ακολουθεί στο περιοδικό Vakxikon.gr.

 

«Μια απέραντη ματιά». Ματιά ποιητική. Η νέα σας ποιητική συλλογή που πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν. Τι είδους ποίηση θα συναντήσουμε στις σελίδες της;

Το νέο μου  βιβλίο αποτελείται από τρία διακριτά μέρη. Στο πρώτο μέρος συνδιαλλέγομαι με ποιητικό τρόπο με θεατρικούς ήρωες και κείμενα, με τα οποία έχω ασχοληθεί κατά την πολύχρονη και ποικιλότροπη ενασχόλησή  μου με το θέατρο. Στο δεύτερο μέρος μοιράζομαι ποικίλες εμπειρίες με τον αναγνώστη με διάθεση άλλοτε παιγνιώδη άλλοτε σοβαρή. Στο τρίτο μέρος σε μια μικρή ποιητική σύνθεση επιχειρώ την αποτύπωση με λέξεις μιας εσωτερικής αντίληψης του σώματος, μιας ιδιάζουσας και βασανιστικής σωματικότητας.

Ποια θα λέγατε ότι είναι η δική σας ποιητική ματιά μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με την ποίηση; Πώς "βλέπετε" την ποίηση, έχει διαφοροποιηθεί ο τρόπος;

Εξακολουθώ με την ίδια αγάπη να γράφω ποίηση. Είμαι ευγνώμων που υπηρετώ και αυτήν την τέχνη ακόμα. Και είμαι ευγνώμων που αυτή η τέχνη βρισκόταν πάντα σε γόνιμη αλληλεπίδραση  με την άλλη τέχνη που για χρόνια υπάρχει στη ζωή μου και είναι το θέατρο. Την ποίηση την βλέπω πάντα σαν βάλσαμο για την ψυχή, σαν έναν ευφάνταστο τρόπο να αντέχω την πραγματικότητα, που συχνά με υπερβαίνει. Είναι τρόπος ύπαρξης. Με φέρνει επίσης, κοντά με πλευρές του εαυτού μου συχνά άγνωστες και σε μένα την ίδια. Άλλωστε, όπως πολλές φορές έχω δηλώσει (κάθε φορά που με ρωτούν) πως χρόνια τώρα έχω επιλέξει και ζω λογοτεχνικά.

Το ποίημα μοιραίο, καταργεί τον χρόνο, λέτε;

Ναι, γιατί σε φέρνει έστω και για μια στιγμή, σε επαφή με την αιωνιότητα, ειδικά αν σου «μιλήσει» ολοκληρωτικά. Αυτό που σου αποκαλύπτεται μέσω της ποίησης είναι τόσο δραστικό, που συχνά έχει τη μοναδική δύναμη να καταργεί και τον ίδιο τον ανελέητο χρόνο ακόμα. Το ποίημα δρα και επιδρά και ερήμην του δημιουργού του. Με την έννοια ότι αν φτάσει ως τον αναγνώστη (σύγχρονο με τον συγγραφέα ή μελλοντικό) εκείνος μπορεί να το ερμηνεύσει ανάλογα με τις δικές του προσλαμβάνουσες, εμπειρίες, διαβάσματα (θεωρία της πρόσληψης).

Πότε γράφετε συνήθως; Σε ποια χρονική, τοπική ή συναισθηματική κατάσταση;

Δεν γράφω με ωράριο. Αυτό το'χα κάνει όταν έγραψα το θεατρικό μου και τη νουβέλα μου. Πρώτα πρώτα κουβαλώ πάντα μαζί μου σημειωματάρια, δεν μου αρκούν οι σημειώσεις στο κινητό. Σε αυτά τα σημειωματάρια σημειώνω οτιδήποτε μου κινεί το ενδιαφέρον, οτιδήποτε αποτελεί ερέθισμα για την γραφή. Είναι βασικό το αρχικό ερέθισμα. Μετά το επεξεργάζομαι ώστε να του δώσω την τελική μορφή. Έχω γράψει ποίηση όλες τις ώρες της μέρας, κάποιες φορές ακούω αγαπημένα μου κομμάτια καθώς γράφω -δεν  γράφω πάντα στη σιωπή.

Τι είναι η ποίηση για την Ασημίνα και τι πιστεύει η Ασημίνα ότι είναι η ποίηση για τον κόσμο;

Η ποίηση είναι γκρέμισμα και μετά χτίσιμο φωτός -μεταξύ άλλων- για μένα. Ο κάθε δημιουργός θα μπορούσε να δώσει τον δικό του ορισμό για την  ποίηση και να είναι αποδεκτός. Επίσης, η τέχνη αυτή μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον κάθε ένα που ασχολείται μαζί της. Γενικά η ποίηση έχει τη δύναμη να χαρίζει μεγάλες συγκινήσεις, να χαρίζει ομορφιά, αλλά και να προκαλεί μεγάλες ανατροπές, συναισθηματικές και διανοητικές.

Αν έπρεπε να κλείσουμε με ένα ποίημα, ένα απόσπασμα ή ένα στίχο από τη συγκεκριμένη συλλογή ποιο/ποιος θα ήταν αυτό/αυτός και γιατί;

Παραθέτω μια δέσμη μικρών ποιημάτων ποιητικής που θεωρώ ότι συνάδουν με όσα κουβεντιάσαμε παραπάνω και λειτουργούν συμπληρωματικά.

 

ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΡΑΦΗ

Ξέρω ότι το ποίημα με περιμένει.
Φροντίζω να μην αργήσω.

CHAT

«Γιατί διαβάζεις ποίηση;»
«Για να ερμηνεύσω τη ζωή μου!»
«Γιατί γράφεις ποίηση;»
«Για να ημερέψω την ψυχή μου!»

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Η ομορφιά κάνει τον χρόνο να μην υφίσταται
– ως έννοια, ως αίσθηση.
Πάντα έχει τον τρόπο να τον καταργεί.
Έτσι και το ποίημα. Είναι μοιραίο.
Το ποίημα καταργεί τον χρόνο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΚΟΥΚΙΔΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΝΕΩΝ ΚΡΟΑΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Η Ανθολογία Νέων Κροατών Ποιητών [Antologija Mlade Hrvatske Poezije] είναι μια δίγλωσση έκδοση σε ανθολόγηση Μίρζας Πούριτς και μετάφραση Ασημίνας Ξηρογιάννη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Συμμετέχουν οι: Μαρτίνα Βίνταϊτς, Ματέα Γιούρτσεβιτς, Ντάβορ Ιβανκόβατς, Ντίνκο Κρέχο, Λουτσία Μπούτκοβιτς, Άλεν Μπρλεκ, Αντονία Νοβακόβιτς, Μαρία Ντεγιανόβιτς, Ντάρκο Σεπαρόβιτς, Μόνικα Χέρτσεγκ [Martina Vidaić, Mateja Jurčević, Davor Ivankovac, Dinko Kreho, Lucija Butković, Alen Brlek, Antonija Novaković, Marija Dejanović, Darko Šeparović, Monika Herceg]

«Οι νεαροί ποιητές [...] ανήκουν στη νεότερη γενιά Κροατών ποιητών, εκείνη που καθιερώθηκε (ή καθιερώνεται) μετά τη γενιά στην οποία ανήκω, αν και είμαι της ίδιας ηλικίας με ορισμένους από τους ποιητές που περιλαμβάνονται εδώ. Όλοι τους -και πάλι, με εξαίρεση τον Ντίνκο Κρέχο- δημοσίευσαν τα ποιητικά ντεμπούτα τους μέσα από τα δύο σημαντικότερα βραβεία χειρογράφων ποίησης στην Κροατία: το βραβείο Goran για νέους ποιητές, το οποίο απονέμεται στο καλύτερο χειρόγραφο από έναν μη δημοσιευμένο ποιητή μέχρι τα 30 του χρόνια, και το βραβείο Na vrh jezika για ποιητές μέχρι 35 ετών. Ως μέλος της κριτικής επιτροπής για τα δύο βραβεία, παρακολουθώ όλους αυτούς τους ποιητές από την αρχή της σταδιοδρομίας τους και η δική μου εικόνα για την κατάσταση του πεδίου, καθώς και η δική μου επιλογή, δεν θα ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που έγινε εδώ από τον Μίρζα Πούριτς, λογοτεχνικό μεταφραστή με ασυνήθιστη ευαισθησία και ενδιαφέρον για την ποίηση. Ωστόσο, πρέπει να αναφερθώ σε μερικά ακόμη ονόματα, χωρίς τα οποία θα ήταν ελλιπής η ευρύτερη εκδοχή μιας τέτοιας επιλογής, κατά κύριο λόγο στη Μαρία Αντριάσεβιτς, τον Μάριο Γκλάβας, την Τζέλικα Τσετς και τον Γκόραν Τσολακχόντζιτς.

Ακόμη και μια σύντομη ματιά στα ποιήματα αποκαλύπτει μάλλον ετερογενείς ποιητικές και τάσεις. Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν δύο κοινοί τόποι: όλοι οι ποιητές σχηματίστηκαν κυρίως στον εγχώριο ποιητικό κανόνα και, ειδικά στους νεότερους από τους δέκα ποιητές, μπορούν να ανιχνευθούν ορισμένες ποιητικές παραλληλίες, αλλά και κοινά σημεία αναχώρησης, τα οποία πυκνώνουν καθώς στενεύει η επιλογή αυτών των συγγραφέων.»

Απόσπασμα από τον πρόλογο του Μάρκο Πογκατσάρ

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη, ήδη πολύ γνωστή στους ποιητικούς και συγγραφικούς κύκλους από προσωπικούς τίτλους όπως: Εποχή μου είναι η ποίηση, 23 μέρες, Δεύτερη φύση, Το θέατρο στην ποίηση, Λίγη φθορά για γούρι, Οντισιόν, Δοκιμάζοντας το ποίημα κ.ά., αναλαμβάνει τη μετάφραση-απόδοση των έργων στην ελληνική. Διαβάστε παρακάτω τι απαντά για το βιβλίο.

Ποιους ποιητές αφορά η συλλογή; Πώς προέκυψε το βιβλίο;

Ασημίνα Ξηρογιάννη: Στα πλαίσια της εκδοτικής δραστηριότητας των Εκδόσεων Βακχικόν με τον τίτλο «Ποίηση από όλο τον κόσμο» έχει την ευκαιρία το ελληνικό κοινό να κάνει ένα άνοιγμα πνευματικό προς το Άλλο, το αλλοεθνές, το ξένο, το διαφορετικό, αλλά τόσο ίδιο, με την έννοια ότι μπορούμε να ανιχνεύσουμε πολλά κοινά στοιχεία με κάτι που ήδη γνωρίζουμε -κοινά σημεία στον τρόπο έκθεσης, στην προσέγγιση. Και αυτό είναι θαυμαστό, μια μαγική σύνδεση ενσυναίσθησης.

Oι νεαροί ποιητές που παρουσιάστηκαν εδώ εμφανίστηκαν στην ποιητική σκηνή τα τελευταία 10 χρόνια. Με εξαίρεση τον Ντίνκο Κρέχο που το πρώτο του βιβλίο δημοσιεύθηκε νωρίτερα. Έτσι ερχόμαστε κοντά με το εξομολογητικό βλέμμα της Μαρτίνα Βίνταϊτς, τα αποσπασματικά συνειρμικά σλάλομ της Ματέα Γιούρσεβιτς, τα ποιήματα που αναφέρονται στην ψηφιακή εποχή του Ντάρκο Ιβάνκόβατς, την δυστοπική φαντασία της Λουτσία Μπούτκοβιτς, τον νεοϋπαρξισμό του Ντάρκο Σεπαρόβιτς, τους συμβολισμούς της Μαρίας Ντεγιανόβιτς, τη σπινθηροβόλο γραφικότητα της Αντονία Νοβακόβιτς, τα λογοπαίγνια του Αλεν Μπρλεκ, τις σαγηνευτικές μεταφορές της Μόνικα Χέρτσεγκ.

Ποιες οι δυσκολίες του εγχειρήματος; Ποιες είναι οι ιδιαιτερότητες της μετάφρασης-απόδοσης των στίχων σε μια άλλη γλώσσα;

Α.Ξ.: Γνώρισα πρώτα τους παραπάνω ποιητές στα Αγγλικά και μετά από 'κει τα μετέφρασα στα ελληνικά. Η μετάφραση είναι τέχνη και η ίδια θα έλεγα. Κι αν αυτό ακούγεται ακραίο, τότε υπογραμμίζω ότι η μετάφραση είναι σίγουρα αναδημιουργία. Είναι σημαντικό να κάνεις τη μεταφορά του νοήματος, της γενικής αίσθησης του ποιήματος ώστε να αφορά αναγνώστη από άλλη χώρα. Παλεύεις με τις λέξεις διαρκώς και όλα μοιάζουν αβέβαια.

Πόσο μας αγγίζει η ποίηση που «γεννιέται» σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη κουλτούρα και κοινωνία;

Α.Ξ.: Γιατί, όχι; Αν πραγματεύεται εύστοχα ένα θέμα που μας αφορά, με τρόπο που «μιλάει» στο μυαλό ή στην καρδιά μας, μπορεί αυτό να συμβεί. Ναι,είναι δυνατόν. Εδώ είναι καίριος ο ρόλος και ο λόγος του διαμεσολαβητή, του μεταφραστή δηλαδή, που οφείλει να μπαίνει βαθιά μέσα στα άδυτα της γλώσσας, να τη νιώθει πρώτα ο ίδιος και μετά να την επικοινωνεί στους αναγνώστες.

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Μετάφραση από τα Αγγλικά: Ασημίνα Ξηρογιάννη

Θάνατοι κουνελιών

Της Monica Herceng

αποθηκεύσαμε προσεκτικά τον θάνατο στα ζώα

τα ταίσαμε φρεσκοκομμένο χόρτο και σανό

τότε πήραμε τον θάνατο από αυτά ανώδυνα

με ένα μόνο κόψιμο κάτω από το λαιμό

τα δέρματα των κουνελιών τεντώθηκαν πάνω στα παλιά ξύλα καρυδιάς

σαν ένα υπερμέγεθες παλτό

και δίπλα στο γούνινο κοστούμι

οι μυς που είχαμε απογυμνώσει

μας κοίταξαν ντροπιασμένοι

και ταλαντεύθηκαν στις ριπές του ανέμου

η μητέρα βρήκε του πατέρα το δύσκαμπτο σώμα

από το κλουβί του κουνελιού

ένα πρωινό του Σεπτέμβρη

κατανοώντας ένα αξίωμα

που σπάνια έχουμε κατά νου

ο θάνατος με τον οποίο ταίζουμε τους άλλους

μερικές φορές επιστρέφει

πίσω σε μας

🌸

ΜΑΤΕΑ ΓΙΟΥΡΤΣΕΒΙΤΣ

Οι γυναίκες από τηv Altamira

Οι γυναίκες από την Altamira

ερωτεύονται με τα ελάφια

Οι γυναίκες πενθούν θανάτους και ξαπλώνουν με τους κυνηγούς

προετοιμάζουν τη σάρκα των αγαπημένων τους

Οι ανέραστοι χτυπούν τα κέρατά τους

Οι ανέραστοι έχουν μετατρέψει τη σπηλιά σε ένα διεγερμένο μετωπικό οστό

όπου οι ερωτευμένοι δυνατά φιλιούνται

όποτε βρίσκουν την ευκαιρία

κυρίως τη νύχτα όταν τους υπενθυμίζει ο ήλιος

που οι θεότητες είχαν κόψει τον λαιμό του

που οι δυνατότητες του πρωινού δεν εξαντλούνται

τη νύχτα

ζηλιάρης

ονειρεύονται τους θεούς περιστοιχισμένους από στολίδια

κοντόχοντρες και ανεπιθύμητες

πεθαίνουν όταν τα φτερωτά ελαφάκια πηγαίνουν γι 'αυτές

πεθάνουν σιωπηλά χωρίς ποτέ να έχουν μάθει τη σημειολογία της κραυγής

Οι γυναίκες από την Altamira ,μια αγροτική σιωπηλή φυλή

πιέζουν χυμούς από βότανα, ζωγραφίζουν λεπτά σώματα

αγαπούσε ένα κοπάδι βόσκησης (στο μήλο)

αγαπούσε ένα τρέξιμο (στην Καρδιά του δέντρου)

αγαπούσε ένα όνειρο (σε σκούρο πράσινο φύλλο)

Οι γυναίκες από τη Altamira είναι τώρα λυπημένες κόκκινες βουβάλες

που πιάνονται από άπληστα χέρια

είναι τώρα ο σχισμένος μου ουρανίσκος

το αίμα μου από την ακμή

και η κρεάτινη σιωπή μου

Δείχνω σε ένα δέντρο αυτόν

Σημαδεύω σε ένα φρούτο που σαπίζει στο πιάτο

σημαδεύω τον εαυτό μου

ανεβαίνω ψηλά

πιέζω ένα μήλο στην καρδιά μου

είναι ώρα δείπνου

θα ήθελες να φας?

Μια ερώτηση τόσο απλή όσο και μια αγάπη αναδιπλωμένη σε μια κίνηση

Χαμογελάς και αφήνεις 

τη σπηλιά για μία σφιχτοδεμένη που μπορεί να χειριστεί τη γλώσσα σας

σαν μια βαριά ρακέτα, και να κυριεύσει τον αστράγαλο

ξέρω ότι εξακολουθείς να πεινάς καθώς αυτή λέει:

Το λυκόφως πάνω από αυτήν την πόλη

είναι σαν τον πυρετό στο λαιμό που πέφτει στα χείλη

τα τεντώνει στο κρεβάτι της Dvina

γεμάτο ζαχαρόνερο

για ένα κοπάδι από ελάφια

Πηγή: https://www.koukidaki.gr/2020/03/anthologio-kroaton.html