Στέργιος Τσακίρης /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Δε βάσταξε πολύ

Όσο και να προσπάθησαν
όσο και να πολέμησαν
με τα θηρία της καθημερινότητας
-αν και η θέλησή τους

φαινόταν βράχος στην αρχή-

δε βάσταξε πολύ,

πάει χάθηκε αυτή η αγάπη,

όπως τα φύλλα των δέντρων

που πέφτουν τσακισμένα

στα πεζοδρόμια της πόλης,

ύστερα από ανεμοβρόχι,

και μαζεύονται ένα πρωί

από τα συνεργεία καθαριότητας

του Δήμου Θεσσαλονίκης,

δε βάσταξε πολύ

-κρίμα-

δε βάσταξε πολύ

αυτή η αγάπη.

***

Ο καθρέφτης

Συνέχεια γύρευε το χέρι του,
το βλέμμα των ματιών του λαχταρούσε,
όρθια ζαλιζόταν, δεν άντεχε λεπτό.

Σαν τον καθρέφτη της ζωής της,
τον είχε απόλυτη κι αδήριτη ανάγκη.

Την έπιανε απ’ το χέρι, την προστάτευε,
την πρόσεχε στα μάτια σαν τα μάτια του,
θέση τής έβρισκε, την κράταγε γερά.

Σαν εύθραυστο καθρέφτη της ζωής του,
τη φύλαγε, την άγγιζε, τη φίλαγε.

Σ’ άλλον σταθμό σιγά σιγά κατέβηκαν,
όπως και η αγάπη τους

στον λευκό καθρέφτη.

***

Οι εχθροί

Έστω και τυπικά,
ήταν εχθροί.
Έλα όμως που,
όταν ξυπνούν οι πόθοι,
όταν παίρνει φωτιά το σώμα,
τα στεγανά γκρεμίζονται,
σύνορα δεν υπάρχουν.

Κι όλο το βράδυ,
απ’ τα φιλιά
και τα ρουφήγματα
και τα αγγίγματα
και τα δαγκώματα
σα να τον φάγαν τα σκυλιά
κατάντησε.

Μπρος στον καθρέφτη,
μόνος του γελά.

Κάθε που πάει να κοιμηθεί,
η σκέψη στον εχθρό του.

Άβυσσος
το κορμί.

***

Της Μεταμόρφωσης

Θε μου,
βούτηξα τόσο μέσα στην αγάπη.
Σε μια αστραπή του χρόνου,
κάηκα μονομιάς
Ολόκληρος.
Μεταμορφώθηκα σε φως,
γύρισα πάλι στο σκοτάδι.

Θε μου,
όλο μου το είναι

υποφέρει

***

Αράχνες

Αράχνες
οι στιγμές μας.
Σκοτώθηκαν απότομα
από τα ίδια μας τα χέρια.

Γαντζώθηκαν στη μνήμη μου
και δεν μπορώ με τίποτα
να τις απεμπολήσω.

Κάποτε τρεχούμενο νερό,
πανσέληνος κι ηλιοβασίλεμα στην Τζιά,
μαύρο σεντόνι τώρα στο παράθυρο.
Ούτε το υφάδι τους
δεν υποφέρω πια,
το ξεσχισμένο.

Τ’ άσχημο απομεινάρι

Κλεφτά φιλιά, Ρώμη 2020

* Η εικόνα είναι παρμένη από το pixabay

NEEΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΊΕΣ /// ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ /// ΦΩΣ ΟΔΥΝΗΡΟ /// ΡΙΓΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ

Το Varelaki  έλαβε και ευχαριστεί!Τρεις νέες κυκλοφορίες,τρεις νέες ποιητικές συλλογές:



                                                              

Ρίγος αιχμάλωτο στον ήχο της φωνής σου

63 ποιήματα για τον έρωτα και την αγάπη (1966-2015)

Τόλης Νικηφόρου

Μανδραγόρας, 2015
80 σελ.

**** 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1980


πολιτεία ρημαγμένη στον μυχό του κόλπου
βάρβαροι με χρωματιστές κορδέλες
με χάντρες εξαγοράζουν την ψυχή σου
πανικός
άγριος πανικός στους δρόμους
πανικός στα γραφεία
πανικός στα σπίτια που υψώνονται
και φράζουν τον άνεμο
καθώς οι νεκροί σαπίζουν
μέσα στα βιβλία τους
και αναδίδουν οσμή βραβείων
στάχτη,αρπαχτικές κραυγές
μια άνοιξη που ευνουχίστηκε
και το αίμα της ζωγραφίζει πολύχρωμες διαφημίσεις
μια στιγμή πριν άπ'το τέλος
και έρωτας
έρωτας που κυκλοφορεί ανύποπτος
που δεν θέλει τίποτα να μάθει
έρωτας στα υγρά μάτια των κοριτσιών

(1980)

***** 


στις πράσινες κερκίδες τ' ουρανού

το βλέμμα μου και η καλοκαιρινή σιωπή 
το απομεσήμερο κάτω από τις λεύκες
ήχος ξερός των φύλλων στην πνοή του ανέμου
σαν αραιά χειροκροτήματα
στις πράσινες κερκίδες τ'ουρανού


κι έπειτα  ξαφνικά,το  κόκκινό σου φόρεμα
σημαία και λάμψη,έμβατήριο
συμπυκνωμένο φως
και η στιγμή με την κομμένη ανάσα της

(2007)  


http://www.biblionet.gr/book/201457/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%85,_%CE%A4%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82/%CE%A1%CE%AF%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%AC%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%BF_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%AE%CF%87%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AE%CF%82_%CF%83%CE%BF%CF%85

 ___________________________________________________


                                        

Στέργιος Τσακίρης

Ψυχολογία,

'Ενεκεν, 2015


 *****


 III

Tην ώρα που χαράζει
κι αφού ξεμπέρδεψε
με τα φαντάσματα της νύχτας,
ακούει Σοπέν-
παίρνει βαθιές ανάσες
για τα τέρατα της μέρας   

 IV

Κάθε πρωί ξυπνά,
ξυρίζει προσδοκίες,
φορά το προσωπείο που τον φωτίζει
και μάρτυρας υπερασπίσεως
                             εξαγοράζεται
της μίζερης ζωής των πελατών του.

V

Φωνάζει κι η φωνή του
ανεπίδοτη επιστρέφει.

Δεν γεννιέται καν ηχώ
στα πέτρινά του χρόνια.


 *****


ΑRS POETICA



Ξεσκίζει τις σάρκες του είναι του
και φτερουγίζει ένα τόσο δα ποίημα.  


 _____________________________________________________



                                           

 

           
 

Φως οδυνηρό

Θάνος Πάσχος

Γαβριηλίδης, 2015
85 σελ.


    *******       

__________________________________________________________________________________


ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ


Τα σώματά μας
η αρχαία Θήβα με τις επτά πύλες.
Αγωνιζόμαστε μέχρις εσχάτων
για την εξουσία στον έρωτα.


****


ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ 




Η κοινοκτημοσύνη της θάλασσας
έχει νότα αισιοδοξίας.

Στο λατομείο της νύχτας
εκρήξεις
κομμάτια χρόνου εκτινάζονται
ενώ στην γυάλα της σελήνης
εκδικάζονται τα όνειρα.

Η ώρα είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Δεν ξέρεις ποιον θα συναντήσεις, ποιος θα φύγει.


*****



 ΜΟΥΣΙΚΗ


Το σώμα
το τελειότερο μουσικό όργανο
αντηχεί τον βουβό πόνο του βυθού
τον αντίλαλο της άνοιξης
την σπαραχτική κραυγή της χορδής,
ενώ σπάει από τον θάνατο.  


****
  
 ΑΡΧΑΙΑ ΕΡΕΙΠΙΑ

Περπατάμε σκυφτοί από το βάρος
του χρέους,της μνήμης,της τέφρας.
Σκιές τρεκλίζουν.
Πέτρες στο καύμα του ήλιου
λιγοψυχούν αλλά βαστούν
στις μισοφαγωμένες επάλξεις της ειμαρμένης.
Τα αρχαία ερείπια
εντός ημών. 


****


 http://www.biblionet.gr/book/201592/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%BF%CF%82,_%CE%98%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82/%CE%A6%CF%89%CF%82_%CE%BF%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B7%CF%81%CF%8C





    
 

 

notationes///ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013//// ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ-ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ

                                                    

ΣΤΕΡΓΙΟΣ  ΤΣΑΚΙΡΗΣ




ΤΟ  ΧΡΟΝΙΟ ΔΙΛΗΜΜΑ


Τάχατες
τον τρέχοντα τούτο μήνα
θα εξέδιδε
το πρωτόλειό του
-επιτέλους-
ο νέος μας ποιητής Ευμένης
έπειτα από δεκαετή ερωτική περιπλάνηση
και χρονοβόρες αποφάσεις πολιτογραφήσεως.

Κι αναρωτιέται
-νυχτοήμερα_-
τον τελευταίο μήνα τούτου του έτους'
να τα δημοσιεύσω
άραγε
τα πρωτοτόκιά μου ή να επιστρέψω
στη συνηθισμένη μου εκκωφαντική
σιωπή;


 Πρώτη δημοσίευση του ποιήματος στο περιοδικό 
e-poema, http://www.e-poema.eu/afieromatext.php?id=185&pid=


***********


ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ


ΚΑΒΑΦΗΣ




                              στον  Βασίλη  Ρούβαλη                        



Πέταξαν τις στάχτες σου στη θάλασσα;
Η σάπισες κι εσύ μ ' όλους τους άλλους
Θα συνάντησες πολλούς σ εκείνο το μακρινό σου ταξίδι
που δε είχαν καν ακούσει το όνομά σου.
Θα συνάντησες κι άλλους που έπιναν νερό στ' όνομά σου.
Τι κι αν δεν πήρες Νομπελ.
Πήρες όμως αγάπη από τους ανθρώπους
Και που δεν μεταφράστηκες
Κι από ποιόν δεν διαβάστηκες.
Και σίγουρα θα κουραζόσουν από τις ατέρμονες αναλύσεις τους
τις ενδελεχείς αποτιμήσεις της Τέχνης σου
τις ευρηματικές διδακτορικές διατριβές όλων των ''ειδημόνων''.
Αποσυναρμολογούν και συναρμολογούν τους στίχους σου
οι κάθε λογής καβαφιστές και καβαφολόγοι.
Σε βάλαν χειρουργείο κανονικά καημένε μου Καβάφη.
Χωρίς περίσκεψη
Χωρίς αιδώ.
Χωρίς καν να έχουν νιώσει το άρωμα που η ποίησή σου αποπνέει.
Mε την κρυφή ελπίδα να ξεψυχήσεις στα δικά τους χέρια την ώρα της εγχείρισης
(για να χουν έπειτα να καυχιούνται πως γνώριζαν μόνοι αυτοί καλά τον ένδοξο νεκρό)
Και τώρα βρέθηκε και κάποιος να πει δημόσια πως δεν άξιζες.
Επιστρατεύοντας πλήθος επιχειρημάτων
Για να καταρρίψει τον μύθο
Για να αποδείξει περίτρανα πως ''η ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών''
είναι τελικά μια ουτοπία.
Πως όλα σχετικά με σένα ήταν πολύ κακό για το τίποτα.
Ξέρω πως αν τον είχες απέναντί σου,
θα τον κοιτούσες βαθιά μέσα στα μάτια.
Θα του έκλεινες έπειτα πονηρά το μάτι
χτυπώντας τον ελαφρά στον ώμο
και με γενναιόδωρη διάθεση θα του ψιθύριζες:
''Eίναι κι αυτή μια στάσις .Νιώθεται''.
Και θα το εννοούσες.

notationes////NOEMBΡΙΟΣ 2013////ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ /////ΠΟΙΗΜΑΤΑ

'Aξιον  εστί


Άξιον  εστί
τα σκατά των πελαργών
που χρίνουν τις φωλιές τους
σα νησιώτικα σπίτια.

                  1  Απριλίου 1996



******

Γαλήνη



-Ταξιδεύτρα μου ψυχή
θα αισθανθώ ποτέ
το μειδίαμά σου;

-Η ψυχή γαληνεύει
όταν της θάλασσας το  κύμα
με ορμή πετάγεται στ' άγρια βράχια
κι εκείνα λιώνουν από καημό
επειδή περιστέρι τα είδε λευκό
και τα πέταξε κόκκινη φούχτα
τριαντάφυλλα.


*******


Κάτω από το φως της λάμπας
     αρχίζοντας ποίηση,
μια ιερή μέρα τ' Αυγούστου.


i

Περιπλανώμενος μέσα στους δρόμους
της μαγείας περιφέρομαι.


ii

To φεγγάρι απόψε είναι σκεπασμένο
με μια κουβέρτα σύννεφα,με πέπλο σιγής.
Άραγε ένα βαθύ παράπονο να κρύβει;
Ποιόν πόθο και ποιό πάθος;
Οι λέξεις δεν αρκούν.

Απόψε  το φεγγάρι κλαίει.
Παράδοξος κοπετός.
Είναι στενάχωρο
κι ας έχει γεμίσει.


iii


Hμέρα Πέμπτη.
Ναι ξέρω γιατί κλαίει γοερά.
Κι όμως είναι ελπιδοφόρο
μέσα από τα τείχη της καρδιάς μου.
Χαμόγελο!Ξάφνου το ουράνιο περιβόλι
φανερώνει τους ώριμους καρπούς
των πράξεων μου.


iv

Τη νύχτα  όλα επαναπαύονται,αναπαύονται.
Τη νύχτα όλα ξεκουράζονται.
Και το πρωί με την τρελή καλημέρα του ήλιου
ξεκινάει το πράσινο ζουζούνισμα
πεταλούδων και μελισσών.


v

Λοιπόν;
Λοιπόν,με ποιά όψη το αποψινό
φεγγάρι να ιδώ;
Περιπλανώμενος θ 'αποφασίσω 
και θα συλλογιστώ.