EΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΧΜΕΤΗΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ /// ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Ξενοδοχείο πολλών αστεριών

Φέρνει ο άνεμος

στάλες από θάλασσα στα χείλη,

γεύομαι τις αναμνήσεις των ταξιδιών.

Πελάγη, σοκάκια, χοντρές γάτες

μεταξωτά ρούχα, (με κινέζικη ετικέτα)

χειροποίητα σκουλαρίκια

κι εκκλησιές που χτίστηκαν κατά λάθος

πάνω σε αρχαίους ναούς.

Ακριβά κοκτέιλ και προσποιητή ανεμελιά.

Ξενοδοχεία πολλών αστεριών

που μυρίζουν κόπρανα γαϊδουριών,

μα κοιμήθηκα καλά απόψε˙

μονάχα, να! Είδα το πρόσωπό μου

σ’ ένα ξύλινο παράθυρο,

φορούσα μια μάσκα που είχε ζαρώσει,

την έβγαλα με δυσκολία

τόση που μάτωσα το στόμα και τα μάτια μου.

Στο καράβι με κοιτούσαν παράξενα,

δεν είχαν ξαναδεί άνθρωπο χωρίς μάσκα;

 *****

Δωδέκατο θερινό όνειρο

Ύστερα από χρόνια

σ’ ένα μπαρ στην πλατεία Καρύτση,

συναντηθήκαμε ξαφνικά

σαν να είχε προγραμματιστεί.

Η πρώτη φορά ήταν σ’ ένα όνειρο θερινό.

Ήπια μπίρα, εσύ αψέντι

έτσι καλούν οι βασίλισσες τις νεράιδες

μαζεύτηκαν μετά κι άλλα ξωτικά,

ηθοποιοί, λογοτέχνες, μια Τουρκάλα μεταφράστρια

και κάτι μεθυσμένοι.

Μες στην τόση φασαρία

εγώ ήθελα να δαγκώσω τα χείλη σου,

μάχη, να ματώσουν

με το αίμα θα με θυμώσουν.

Δύο ποιήματα από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή «Ιντερμέδιο» του Ελευθέριου Αχμέτη  που κυκλοφορεί τον Σεπτέμβριο 2017, από την ΕΚΑΤΗ.

Ο Ελευθέριος Αχμέτης γεννήθηκε το 1986 στο Κιάτο. Ασχολείται με το θέατρο. Δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 2014 με τον τίτλο ΕΠΤΑ ( εκδ. Εκάτη), με την οποία ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα ( 2015).Αρθρογραφεί σε εφημερίδες, διαδικτυακά περιοδικά και άλλα έντυπα. Διατηρεί το μπλογκ : Και τι άλλο είναι η τέχνη παρά λεπτομέρειες με την διεύθυνση : 
http//:eletheriosaxmetis@gmail.com

To ΕΠΤΑ  ακολουθεί η ποιητική συλλογή «Ιντερμέδιο».

***

ΑΘΗΝΑ ΜΕΛΗ /// ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ

Κολάζ Ασημίνα Ξηρογιάννη

Δεκατρείς φορές


I

Χάσκουν οι ουρανοί

και είναι οι λεωφόροι

πρόδρομοι της φυγής μας

ΙI

Στους πυλώνες των δρόμων

στέκουν τα φανάρια της ευτυχίας μας

Τα φώτα τους πάλλονται

και τα κύματα της νύχτας

παφλάζουν στα χέρια μας

IΙΙ

Σκοτεινά τα δέντρα

πάνω από τους πολύβουους δρόμους

κρέμονται

και κοιτάνε αμίλητα

τις κινήσεις του νεύρου μας

που βομβίζει

ΙV

Τα χέρια μας φτερά

στου απείρου το φως

που τρεμοσβήνει

V

Ο χρόνος μάς κυνηγά

και εμείς σκορπάμε

σαν τα πουλιά

στους τέσσερις ορίζοντες

VI

Στα μανουάλια των προσευχών μας

αναδύονται

θερμικά ρεύματα και θυμιάματα

υπερυψώνοντας τις φωνές μας

VII

Ένα νήμα κόβεται

από το στρίφωμα του κόσμου

και η ζωή μας

φαντάζεται το αύριο

στο μηδενικό καρέ της ιστορίας

VIΙI

Προβολή του σύμπαντος

σε θερινό σινεμά

η θύμηση ενός έρωτα

ξεχασμένη λατρεία μιας αξίας

IX

Οι κήποι του έρωτα ποτίζονται

με την δοκιμασία της απουσίας

για κάτι που θα ανθίσει

πίσω από ένα φόβο

X

Στο απύθμενο της ίριδας του μυαλού μας

μια περιπέτεια

-που ποτέ δεν ξεκίνησε-

είναι ο έρωτας που περιμένουμε

να μας αναστήσει

ΧI

Στην εκκλησία των ανθρώπων

λειτουργίες αλληγορίας

δοξολογούν

της λογικής την υπέρβαση

και το δέος το πανανθρώπινο

πίστη γίνεται

ΧΙI

Αυτό που μας φοβίζει

το περιέχουμε

Είναι μέρος μας

του ανήκουμε

ΧΙΙI

Απωθημένα ψυχών

στοιβάζονται στο περβάζι των ονείρων

Και κάτω από χειμαρρώδεις ουρανούς

ο χρόνος σμιλεύει

όση ζωή μας απομένει

****

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ /// ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Αγγέλα  Γαβρίλη

                                               Μου γράφεις: 



«Κάνει κρύο στην ενδοχώρα.
Όλα είναι γκρίζα και βρόμικα
κάθε πρωί μας σταυρώνουνε για τους τουρίστες,
τα βράδια μετράω τα λεφτά που έβγαλα στο σταυρό.
Τα καρφιά τα συνήθισα, σκλήρυνε το δέρμα,
λιγόστεψε το αίμα μου, δεν τρέχει.
Μη στεναχωριέσαι,
πακέτα φως να μου στέλνεις, τίποτα άλλο δε χρειάζομαι.
Τι να μου κάνει το μαστίγιο, τι να μου κάνουν τα αγκάθια…
Μην τα πιστεύεις τα ουρλιαχτά που ακούς στις ειδήσεις,
μια δουλειά είναι κι αυτή.
Εσύ να με σκέφτεσαι όπως με ήξερες.
Κι όταν γυρίσω,
θα μ’ αγαπάς περισσότερο που τόσες φορές σταυρώθηκα». 


Διαβάζω και διαβάζω,
κοιτάζω όσες φωτογραφίες έστειλες.
Μετά θυμάμαι ότι πέθανες – και κλείνω την οθόνη. 


 ****


Νησί 


Δεν έχω ερμηνείες – μόνο άνεμο πολύ
νερό υφάλμυρο και χώμα από λάβα˙
στις ακτές μου χτυπούν συνεχώς τα τηλέφωνα
(ποιοι είναι όλοι αυτοί που καλούν από το βυθό;)
Φτιάχνω κάθε πρωί κι ένα καράβι,
αργά τη νύχτα ξεφορτώνω κοχύλια,
ζώα παράξενα,
νεκρό χρυσό…
(Μία γοργόνα έφερα κάποτε αγκαλιά με έναν Τρίτωνα.
Τώρα ζουν σε ένα ψηφιδωτό happily ever after.)
Άμα βαρεθώ φανερώνομαι στους κουρσάρους,
έχουν πάντα καλό ρούμι.

Όσο περνούν οι αιώνες, θάλασσα γίνομαι. 


(Aπό την υπό έκδοση  συλλογή ΜεσοΠοταμία, εκδ. Μomentum ) 


*****

ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Δοκιμάζοντας το ποίημα, ποίηση, Ασημίνα Ξηρογιάννη, εκδόσεις Vakxikon.gr 2017

[1] Στο περιθώριο της ζωής ανθίζουν τα ποιήματα
[2] Κι όμως το περιθώριο είναι η αληθινή ζωή
[3] Εκεί όπου ο χρόνος δεν ορίζεται
[4] Και δεν πρέπει να κάνεις το λάθος
[5] να πεις τον αριθμό 24
[6] ή έστω να τον σκεφτείς.
[7] Τα ωραία έρχονται μετά:
[8] Όταν πέφτεις στο κενό του χρόνου,
[9] Όταν ταλαντεύεσαι μαγικά ανάμεσα στο πάντα
και το ποτέ,
[10] Όταν αιωρείσαι πάνω από τη λευκή κόλλα χαρτί,
[11] Τότε αλλάζει ο μέσα σου ρυθμός
[12] Και το εσωτερικό τοπίο φωτίζεται
[13] Τότε η αμηχανία σου μοιραία γίνεται λέξη
[14] Και η λέξη γίνεται στίχος.
[15] Στίχος που δεν χωρά σε μια συμβατική μέρα,
[16] Που δεν μπορεί να κλειστεί μέσα σε 24 ώρες -αλλοίμονο!-
[17] Το ξέρεις πια! Σε ένα άχρονο παρόν ανθίζουν
τα ποιήματα
[18] Όταν δεν είσαι αναγκασμένος να μετράς τις ώρες
[19] Και να πρέπει να τις βγάζεις πάντα 24,
[20] Όταν τολμάς να επινοήσεις μια δική σου ώρα,
[21] Τη δική σου ώρα που θα ’ναι συνώνυμη
της αιωνιότητας,
[22] Που θ’ αποτελείται από άπειρα λεπτά
και δευτερόλεπτα,
[23] Άπειρα ερεθίσματα της ψυχής και της νόησης.
[24] Την ώρα που συνιστά τον δικό σου λόγο
για το άρρητο
[25] Την 25η Ώρα: την Ποίηση.