notationes ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2019-ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2020 /// Αλέξιος Μάινας /// Το τι είπε

Πίνακας του Λάζαρου Σαμαρά

 Δεν υπάρχει αγάπη, άρχισε να μου λέει,
 χωρίς (λογική τουλάχιστον) ασυνέπεια. 


Ο έρωτας είναι εντελώς τυφλός, είπε,
ανώριμος και συχνά φαιδρός, είπε,
όχι εγωκεντρικός αλλά εγωιστικός, είπε,
αυταρχικός, είπε,
ασύμμετρος, είπε, άνισος,
και δίπλωσε τα μπράτσα της
γύρω απ΄τον λαιμό μου
για να μην μείνει τίποτα, είπε, 
που να μη λεηλάτησες.


[από τη συλλογή Το περιεχόμενο του υπολοίπου, 2011]

AΛΕΞΙΟΣ ΜΑΙΝΑΣ ///// ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                                        

φωτό: Αλέξιος Μάινας

Αλέξιος Μάινας – «Το ξυράφι του Όκαμ», εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014






~~..~~





                                                    
                                                          (Εξάχνωση πεζοδρομίου, 01:10)
                                   Μπροστά σου δεν υπάρχει οδός και πίσω σου χαλάει





(Exordium)

Τα καναρίνια
εύκολα κίτρινα πουλιά σχεδιασμένα πρόχειρα
φωνάζουν το σκοτάδι
κι οι κόπροι της αλάνας γαβγίζουν και τα πεύκα.
Ο λεγόμενος καιρός, αν ήρθε
θα πέθανε τη νύχτα
όπως πεθαίνουν οι τηλεοράσεις.
Ρέματα με μπαζωμένες βροχές
και μισογδαρμένες κνήμες
σπασμένοι φράχτες ξύλινες κολόνες
μια γειτονιά από συνάψεις τοίχων
και ξεραμένες λάμπες ηλεκτρικού.

Πάνω απ’ τις στέγες η εκπνοή της στάχτης
αναζητεί κάτι ακόμα να κάψει.




                                                                   ~~..~~




                                                           ( Vita brevis, vita brevis, 02:33)
                                          Η  νύχτα ήταν μόνη της κι απέναντι τα σπίτια





(Argumentatio)

Βέβαια θα πεις
ο Θεός αν υπήρξε
ήταν μεγάλος απατεώνας
κι εμείς που δεν πιστεύαμε
φορούσαμε τα παλτά
και βγαίναμε για τσιγάρο στο μπαλκόνι
με τις πετρωμένες απ’ το κρύο πιπεριές
ενώ εκείνος έμενε στο σαλόνι
και μιλούσε σε όσους θα πέθαιναν.




                                                                  ~~..~~

                                               


                               (02:55) Στη βιτρίνα πάντα το κορνμπίφ





(Recapitulatio)



Το κόασμα της στροφής του βενζινάδικου
με τις λαδιές των τριαξονικών και το ανάχωμα της ερήμωσης
είναι ατέλειωτο και κούφιο.
Τα αδέσποτα που πιάστηκαν οιμώζουν ασταμάτητα
και σέρνουν με τις αλυσίδες τους σχήματα στο χαλίκι.
Ο στύλος της γωνιάς βήχει αποκόμματα αλογόνων.
Η σκιά του διαβάτη αναρριπίζεται στην άσφαλτο
κι ανεβαίνει στον χτισμένο λόφο με τη γη των ευυπόληπτων.
Οι άνθρωποι του τέλους του δρόμου
κλεισμένοι στα σπίτια τους περιμένουν.
Ο φόβος μεγαλώνει τη σημασία της ύλης.




                                                            ~~..~~




                        (Πεισμώνουν τα ιερά, πεισμώνει κι η αμέλεια, 04:15)
                                                                 Σκούντα τον πλησίον σου




(Conclusio)



Το δικαστήριο των νοημάτων αθώωσε πολλούς.
Αρκετοί καταδικάστηκαν να τριγυρνούν
στις αλάνες της εξαφάνισης ή στα κάτεργα της φήμης
κάτω απ’ τους εξώστες των ιδανικών.
Υπέγραψαν την ισοπέδωση
ή τον εγκλεισμό τους στην ιστορία
με βίους και έργα, έργα και πολιτείες
πολιτείες και πολέμους.

Εσύ όμως, Τηλέμαχε, πρέπει να διαλέξεις πλευρά
δε δικαιούσαι μερίδιο λωτού.




~~..~~


                                                                                  



                                                                                   Αλέξιος Μάινας,
                                             από τη συλλογή: «Το ξυράφι του Όκαμ»,
                                                                     εκδ. Μικρή Άρκτος, 2014





                                                   

φωτό: Αλέξιος Μάινας

AΛΕΞΙΟΣ ΜΑΙΝΑΣ ///// ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                       

  φώτο: Αλ. Μάινας

Η ΚΑΡΔΙΑ 




                                                                                   Καθρέφτης σαν βουλοκέρι.




Γλιστρώντας
ανάμεσα στις σουβλερές πορώδεις απολήξεις
των πτυχώσεων του κίτρινου βράχου της λάβας
στις κάμαρες και λεκάνες όπου αιματώνει το θειάφι
ασταθής ο ρυθμός της νεροπνοής
κατευθύνεται ρουφηγμένος απ’ τους αφανείς στροβίλους
στις στενωπούς και το μικροσκοπικό πλάτωμα
των πορθμών μέχρι που χάνεται λαμπυρίζοντας
σ’ ένα τελευταίο μαστίγωμα της ουράς
ο γυρίνος. 



~~..~~ 



Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ 



                                                                              Διαθήκες μ’ εσωτερικά κεριά,
                                                                                     απώλειες χωρίς φέρετρα.

 


Ζώντας σ’ έναν εγκρατή, αμετάπειστο κόσμο 
τα υλικά εγκολπώνονται το δράμα
της ύπαρξης.
Θυμάμαι την Έλκε που έδειχνε
το βαθούλωμα στα μαξιλάρια του καναπέ
όταν τσακωνόμασταν, 
μα πια δε με νοιάζει
που δεν ανήκουν σε κανέναν μας.
Τα μαξιλάρια ξεράθηκαν στη σοφίτα.
Ο ήλιος μπήκε απ’ το τζάμι
και θρυμμάτισε στην επένδυση τα ροδόφυλλα.
Το γυάλινο πλαστικό στις καρέκλες του σαλονιού
παίρνει μέρος καμιά φορά στη μάχη
των εποχών."  
Aν κάτσει κάποιος θα σπάσουν.
Ο χρόνος αρκεί. 
Τις κυρτώνει σαν φρυγανιές
που βυθίζει κανείς
στο γάλα. 



~~..~~ 



ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΤΙΛ 



                                                             
                                                                                                 Άνδρα μοι...    
                                                                                         ος μάλα πολλά… 





Τις προάλλες σε μια γιορτή
ενός καθηγητή φιλοσοφίας
συζητήθηκε η νοηματική παλέτα
της λέξης στιλ.
Ω θε μου, όλη αυτή η κούραση
όλων αυτών των ετών. 



~~..~~ 



ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΚΗΡΥΧΤΟ 




                                                                                              Ξέρεις να μιλάς,
                                                                  είπε η πήλινη κούκλα στον τόρνο. 




Ο σοφός βεβαιώνει:
Τα χέρια που δημιουργούν τη νύχτα
μπροστά στο τζάκι που μουρμουρίζει κορμούς
θα κινηθούν κι απόψε στη γωνιά του δερματόδετου τόμου 
σαν σκιές ακατάβλητων παρτιζάνων
κι η μυρωδιά του κρασιού και του ξύλινου δέους
θα γεμίσει τον έρωτα με εικόνες,
το στίχο με υπαινιγμούς.
Κι όταν έρθει η αυγή να λυγίσει το διάσελο
ενόσω ακόμα θα γράφω
έξω θα γίνεται σήμερα,
θα διαδίδεται η δυνατότητα του δημιουργημένου,
η αιωνιότητα του διαδοχικού,
κι ο ορίζοντας με το αδιάπαυστο φως θα πλαισιώνει
σαν ένα τόξο δικαίωσης,
σαν ένα σχήμα τιμής.


Μα εγώ, το τέλος της μέρας, αρθρώνω:
Σκοτεινά είναι πίσω απ’ την κουρτίνα μου έξω.
Πάει κι αυτή η μέρα.
Μεγάλα τα λάθη της.
Γεμάτος απόγνωση για την ανημπόρια,
μετάνοια μάταιη μα συντριβή,
μετρώ στο γραφείο μου το βάρος τους.
Έξω δρόμοι εργοτάξια στροφές κι οι ανθρώποι τους
κι η συνοχή και οι νόμοι
μοιάζουν να λειτουργούν καθώς φυσάει.
Μεγάλα τα σκοτεινά παράθυρα αυτού του κόσμου.
Θα τραβήξω για λίγο την κουρτίνα,
θα δω το αόριστο καθρέφτισμα
της φλύαρης λάμπας, θα κάνω πως χαζεύω το δαιδαλώδες, 
το ακατάληκτο, πως παρατηρώ,
και μετά θα πέσω στο κρεβάτι γυμνός.
Μα ούτε αυτό θα βοηθήσει
ούτε τα ψυχοχάρτια της μνήμης μου
ούτε και το γεγονός πως αγαπήθηκα
ούτε η διάβρωση, τα σπιλωμένα σαθρά σκαλιά
οι γενεές
τα σκυλιά
τα πηγάδια. 




                                                 
                                                   
                                                                            Από τον κύκλο της συλλογής:
                                     «Το περιεχόμενο του υπόλοιπου» (Γαβριηλίδης, 2011)
                                                                            © Αλέξιος Μάινας 1997-2011


                                                  

  φώτο: Αλ. Μάινας