ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS////////ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

 ...συνέντευξη στην Ασημίνα  Ξηρογιάννη




Σου δίνω λέξεις, μου δίνεις σκέψεις. Όχι, θάλασσα, ποίηση, Αν, έρωτας, πολιτική, Ελλάδα, λέξη, φόβος, μουσική. 





Όχι, δεν έχω δίλημμα· μεταξύ της θάλασσας και της ποίησης, προτιμώ τη θάλασσα. Αν όμως μπει ο έρωτας στη μέση, τα πράγματα αλλάζουν. Η πολιτική πρέπει να έχει ως απώτερο στόχο την εξάλειψη του φόβου μας ― οποιουδήποτε φόβου απορρέει από τη συμμετοχή σε μια κοινωνία. Όπως και να ’χει όμως, έχουμε πάντα τη μουσική. Η μουσική όλα τα ξέρει και όλα τα μπορεί. 




 Αν ήσουν εποχή, ποια εποχή θα ήσουν και γιατί. 




Θα ήμουν το καλοκαίρι, ειδικά αυτό του 2013. Και ένα ακόμα, παλαιότερο. Μπορεί και να μην ήμουν εποχή. Προτιμώ να είμαι ώρα, στιγμή, και άλλα τέτοια εύπεπτα. 





 Αν έκανες τατουάζ και θα έπρεπε να χαράξεις μόνο έναν στίχο πάνω στο σώμα σου, ποιος θα ήταν αυτός; 




«Το να δίνεσαι από το να δίνεις είναι ανώτερο», της Ευτυχίας Παναγιώτου. 



Λογοτεχνικά πρότυπα και επιρροές σου. 




Πρότυπο παραμένει η Μαστοράκη, ο Καβάφης, ο Ιωάννου, ο Ασλάνογλου, ο Σαχτούρης, ο Σολωμός, η Κάρσον, η Σέξτον, η Πλαθ. Μακάρι να ’ταν όλοι αυτοί οι επιρροές μου. Μακάρι... 





 Ποίηση και διαδίκτυο. 




Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Είναι μία ευτυχής σύμπτωσις. 





 Εσύ και η μετάφραση. Υπάρχει κάποιο βιβλίο που επιθυμείς διακαώς να μεταφράσεις; 





Η μετάφραση κι εγώ είμαστε δυο κόσμοι σε διαρκή αναθεώρηση, σε διαρκή διαμάχη, είμαστε ερωτευμένοι ― πότε από κοντά, πότε από μακριά. Θα ήθελα να μεταφράσω διακαώς το «At swim two boys» του Jamie O’Neill. Ξέρω ότι δεν μπορώ. 





Ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα. 



Δώστε πόνο! 



 Τι δεν συγχωρείς στον εαυτό σου; 




Τις εξάρσεις, τις εντάσεις και τις αδιανόητες εκτονώσεις του. Δεν του συγχωρώ που ανεβοκατεβαίνει σκάλες με κλειστά μάτια. 





 Αγαπημένος σου λογοτεχνικός ήρωας. 




Ο Χουάν Πρεσιάδο από το «Πέδρο Πάραμο» του Χουάν Ρούλφο. 





Ποια άλλη τέχνη πέρα από την τέχνη του λόγου σε συγκινεί; 



Η μουσική και η φωτογραφία. Η πρώτη έχει και λέξεις ― πολλές φορές, όχι. Η δεύτερη δεν τις χρειάζεται συνήθως. Είναι τέχνες που με ξεκουράζουν. 






 Πρότεινε στους αναγνώστες του varelaki/notationes δυο-τρία βιβλία που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσουν. 





Είμαι σίγουρος ότι οι αναγνώστες σου δεν έχουν ανάγκη τις δικές μου προτάσεις. Να διαβάζουν ― αυτό φτάνει και περισσεύει. 





 Πιστεύεις στα λογοτεχνικά βραβεία; 





Αν υπάρχουν και αν είναι λογοτεχνικά, ναι. 





 Διαβάζεις κάτι τώρα; 





Διαβάζω από την αρχή τον Καβάφη, τον Ιωάννου, τον Ασλάνογλου και τον Χριστιανόπουλο. Ξανά και ξανά, μετά μανίας. 





 Γράφεις κάτι τώρα; 





Μάλλον σβήνω για την ώρα. Σβήσε, σβήσε, όλο και κάτι θα μείνει. 




 Τι ονειρεύεσαι; 





Να έρθει η στιγμή που θα σταματήσω να ονειρεύομαι ― και να ελπίζω.

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ του Δημήτρη Αθηνάκη

Η εύκολη, και η πιο αληθινή ίσως, απάντηση στην ερώτηση «Γιατί γράφεις;» είναι: «Γιατί έτσι». Αναρωτιέμαι, πολλές φορές, αν πρέπει ν' αναζητάμε τον λόγο που γράφουμε, τον λόγο που εκδίδουμε, τον λόγο που εκτιθέμεθα. Ο Μπόρχες, νομίζω, σημείωσε κάπου πως εκδίδουμε γιατί, αλλιώς, θα διορθώναμε για πάντα. Εδώ, θα κρατήσω το «για πάντα». Για έναν και μόνο λόγο: γιατί αποδεικνύει πως συνεχώς θα κρεμιόμαστε απ' τις λέξεις, οι οποίες είναι η δουλειά μας, θαρρείς και να 'μαστε έτοιμοι να γκρεμιστούμε από 'να βάθρο εσωτερικό που πάει να βγει στον έξω κόσμο. Γιατί ο μέσα κόσμος κλοτσάει, είτε επειδή πλήττει που βρίσκεται εκεί είτε διότι ο έξω κόσμος σταμάτησε ν' ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας.

[Προσδοκίες...
Βαρετή λέξη - καλύτερα να μιλάμε για φαινόμενα, για διεργασίες, για όνειρα,
όσο μελοδραματικά μελιστάλαχτο κι αν ακούγεται την εποχή των φθινόντων αισθημάτων.]

Αν μπει μέσα σου το σαράκι του γραφιά, είναι πια πολύ αργά για συμβουλές. Τις περισσότερες φορές, δεν υπάρχει γυρισμός. Και καλά κάνει. Κι άλλες, πάλι, υπάρχει. Κάλα κάνει ξανά. Σ' αυτό τον κόσμο, ευτυχώς, η αιωνιότητα είναι μια λέξη που πια δεν έχει σημασία. Ούτε η δήθεν αφοσίωση. Αυτό που μας χρειάζεται είναι η πραγμάτωση της αλήθειας μας κάθε μία στιγμή - ή έστω η πάλη γι' αυτήν. Ακόμη, εννοείται, κι αν κάποτε σταματήσει να περιλαμβάνει την ποίηση. Τι να κάνουμε;

[Λένε ότι η ποίηση είναι αποκλίνουσα συμπεριφορά. Λέω ότι μπορεί και να 'ναι αλήθεια. Ωστόσο, η ποίηση είναι το ίδιο μας το αίμα. Δεν λέω ότι σώνει και καλά πρέπει να το χύσουμε - ή ότι σώνει και καλά το κάνουμε. Λέω μόνο ότι, θες-δεν-θες, αν σε τρυπήσει, πάει μαζί σου. Και είναι και λίγο ανθεκτικότερη από σένα: όσο περισσότερο αίμα χύσεις εν ζωή, τόσο περισσότερο το ποίημα θ' αντέξει, έστω και μόνο για σένα, όταν αυτό, το αίμα, θα σου τελειώσει. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, θα σου τελειώσει. Όπως και όποτε...]

Αυτά είναι μόνο, όμως, εντός του πλαισίου των πιθανοτήτων. Στην ποίηση, δεν παίζεις με τις πιθανότητες˙ στην ποίηση παίζεις με τη βεβαιότητα πως το μηδέν είναι κάπου εκεί γύρω και καραδοκεί. Στο χέρι σου είναι αν θα το κάνεις δικό σου ή αν, τελικά, θ' αποστρέψεις το βλέμμα σου και θα φτάσεις, γι' άλλη μια φορά, κι άλλη κι άλλη κι άλλη, να πατήσεις το διαβολεμένο κουμπάκι "send" (καλώς ή κακώς, ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας - αλλά μπορούμε αυτό να το δούμε και συμβολικά). Από κει και πέρα, fingers crossed... Αλλά το μηδέν θα 'ναι εκεί. Όχι;

[Ό,τι και να λέμε, βέβαια, διαρκώς θα έχω στο μυαλό μου πως κανένα ποίημα δεν μπόρεσε ποτέ, και ποτέ δεν θα μπορέσει, ν' αντικαταστήσει καμία αγκαλιά. Καμία.]