To ποίημα των 12

Μετάφραση από τα Ισπανικά: Θεοδόσης Κοντάκης

Το παρακάτω ποίημα δημοσιεύτηκε στις 19.3.2020 στη χτυπημένη από τον κορονοϊό Ισπανία. Στη συγγραφή του συμμετείχαν, από κοινού, 12 ποιητές και καλλιτέχνες: Benjamín Prado Elvira Sastre, Leiva, Loreto Sesma, Raquel Lancheros, Irene G., Andrea Valbuena, Jorge Drexler, Guille Galván, Marwan, Rozalén, Andrés Suárez.

a

Για τους αγγέλους των χειρουργείων με τα πράσινα φτερά.

Για τους αγγέλους των νοσοκομείων με τα λευκά φτερά.

Για κείνους που κάνουνε το ρήμα «βοηθώ»

σημαία τους και σπίτι σου

κι αγωνίζονται για να μην πεθάνει κανένας μονάχος.

Για τις εργαζόμενες που δεν κοιμούνται,

για να ονειρευτούνε πως σώζονται οι χτυπημένοι.

Για κείνους που για να μας υπερασπιστούν

χρησιμοποιούν το δικό τους δέρμα για ασπίδα

και κινούν το χειρουργικό τραπέζι σαν σε κινδύνου βαλς.

Για κείνους που απ’ την ακάθαρτη δουλειά δημιουργούν

τον πιο όμορφο μόχθο στον κόσμο.

Για κείνους που καθόλου το ρολόι δεν κοιτούν ενώ φροντίζουν.

Για όσους χρωματίζουνε τον πόνο σου γαλανό.

Για όσους αξίζουνε τις απαγορευμένες αγκαλιές

και μπαίνουν μαζί σου μες στου λύκου του στόμα,

και τον φόβο μας ποτίζουνε με φως.

Όλους αυτούς ας τους χειροκροτήσουμε

πίσω απ’ τα μυτερά κάγκελα των μπαλκονιών

με χέρια που θυμούνται πως το να συναντούν άλλα χέρια

είν’ η μόνη αλήθεια.

Στο μεταξύ, γράφει στα χείλια μας η ελπίδα:

«ποτέ πια μη μας ξανασυμβεί»

*
Η φωτό είναι παρμένη από εδώ!

ΒΑΝΝΑ Γ. ΠΑΣΟΥΛΗ /// ΜΕΡΕΣ ΙΟΥ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΟΥ

Τοῦτες τίς μέρες

κάποιος μᾶς κυνηγᾶ

κι ἄς εἴμαστε καθηλωμένοι

μές στίς σπηλιές πού φτιάξαμε.

Μᾶς κυνηγᾶ κι ἐνῶ δέν τρέχουμε,

τά βράδια στά κρεβάτια μας

 ὅταν τά φῶτα χαμηλώνουν

κι ἐνῶ θά ἔπρεπε νά χαμηλώνουν κι οἱ παλμοί

κάτι ὑποψιαζόμαστε λαχανιασμένοι

κάτι τόν ὕπνο μας σκιάζει.

Ἀναρωτιόμαστε ἄν πράξαμε καλά

τότε πού ἡ ζωή εἶχε ἀνοιχτή τήν πόρτα

κι ἐμεῖς κουλουριαζόμαστε μές στό καβούκι μας

τάχατες ν’ἀποφύγουμε τό μάτι τό κακό

ἄσκοπες ὁμιλίες καί τά τέτοια.

Ἀλλά τό μάτι τό κακό

φαίνεται ἐπωάστηκε ἐντός μας

μᾶς ἐξετάζει, μᾶς ἑρμηνεύει ἀφοπλιστικά:

Ὑπήρξαμε φορεῖς τοῦ ἰοῦ

ἐγωπαθοῦς ἀναλγησίας

νάρκισσοι ἐν ἀμεριμνησία καί ἡδονῆ.

Τώρα μέ λυπημένα μάτια κοιτάζουμε

τούς κήπους μας πού ἀνθίσανε

μικρές Γεθσημανές

προσμένοντας τό ματωμένο δάκρυ

τοῦ Υἱοῦ.

Προσμένοντας νά τόν θρηνήσουμε

Παρασκευή Μεγάλη

πού πέθανε φορώντας

ἀκάνθινη κορώνα στό κεφάλι.

                                                           23/03/2020

*
Η φωτό είναι παρμένη από εδώ!!!

Κλεομένης Παπαϊωάννου [...]

[...]

Δεν υπάρχει θεός.
Δεν υπάρχουν δαίμονες.
Δεν υπάρχει ύλη.
Δεν υπάρχει χρόνος.
Δεν υπάρχει αλήθεια.
Δεν υπάρχει ψέμα.
Δεν υπάρχει άρνηση,
κατάφαση,
ούτε ουδέτεροι όροι.
Ο Έρωτας δεν ευδοκιμεί σε αποστειρωμένα δέρματα.
Ασκούμε την κοινωνικότητα μας εξ αποστάσεως,
εκπαιδεύοντας τα συναισθήματα μας σε οθόνες.
Όλα βέβηλα,
άλλα μιαρά,
εκτός από τις εφαρμογές του κινητού μας
και τις ενημερώσεις του antivirus στο λάπτοπ.
Και δεν φιλιόμαστε,
δεν αγκαλιαζόμαστε,
δεν αγγιζόμαστε.
Είμαστε ασφαλείς.
Κατά τα άλλα όλα καλά! 
Χρόνια μαθαίνουμε να επιβιώνουμε 
χωρίς να ζούμε.

***
Η φωτό είναι παρμένη από εδώ!

Στεφανος Ξενος /// 213

Κρύβομαι πίσω απ’ την πόρτα
μια μέρα σαν όλες τις άλλες.
Κοιτάζω από το αδιάκριτο μάτι,
σύντροφος στις ηδονικές στιγμές της περιέργειας.
Κενό κείτεται στο μουχλιασμένο διάδρομο
- άδειες ψυχές πώς να γεμίσουν το χώρο -
άοσμοι τοίχοι ντυμένοι σ’ ώχρα φορεσιά
κυκλώνουν το έρεβος και η σκάλα
σαπισμένη από τον έρωτα του χρόνου.
Ανάβω ένα τσιγάρο, κάθομαι.
Ανάβω κι άλλο ένα, μη νιώσω μοναξιά.
Ο ήλιος ορθώνει το ανάστημά του και χαμογελάει.
Πίνω μια δόση ανάσας απ’ το ποτήρι πλάι μου.
Απέναντι ο φρουρός της γνώσης σιωπηρός,
γέμισα τα ράφια του με σκόνη.
Δίπλα κάτι ξέθωρες φωτογραφίες
κάποιου, που δεν μπορώ να θυμηθώ
κι αυτό το βάζο
πόσες φορές πήγε να σπάσει.
Δε βαριέσαι
όλοι τα κομμάτια μας μαζεύουμε.
Ζητιανεύω εικόνες στην τηλεόραση
ακούω βήματα…
δίπλα πηγαίνουν.
Τελείωσε αυτό το πακέτο,
ας περάσω στο επόμενο
-διαδοχή η μοίρα των ανθρώπων.
Το ρολόι στον τοίχο καρφωμένο
θυμίζει τα λεπτά, που αναίτια σκορπάω.
Τικ τακ, τικ τακ,
η μελωδία της άρνησης είναι πιο μεθυστική,
τικ τακ, τικ τακ.
Τρία δωμάτια ολόγυρα
περιμένουν να ερωτοτροπήσω μέσα τους.
Στην υποδοχή του σαλονιού μου η γνώριμη τσατσά
«Αφήστε στο τραπεζάκι το ακριβές αντίτιμο
για να εισέλθετε στις υπέροχες μοναχικές πουτάνες,
γκρίζες, χωρίς θέα, όπως πρέπει».
Τικ τακ, τικ τακ.
Στην ανατολή της σελήνης δύει ο ήλιος
τ’ ασημίζοντα άστρα λαμποκοπούν ευχές,
όμορφα που φαίνονται πίσω απ’ το τζάμι.
Οι γείτονες τσακώνονται πάλι
πρέπει να νιώσουν ζωντανοί.
Ευωδιάζουν χαρά οι κακουχίες των άλλων.
Αναζητώ λίγο κρασί

για να μεθύσω τις ραγισμένες ελπίδες μου,
μήπως και αναγνωρίσω τη λύτρωση.
Επιστροφή στην πολυθρόνα μου,
τικ τακ, τικ τακ.
Για μια στιγμή το ποτήρι ασελγεί στο ακίνητο ρολόι,
ώσπου τα μέλη τους στο πάτωμα θρυμματίζονται
-είναι καλύτερα να τσακίζονται δύο.
Αχ, η τύχη,
αυτοί οι τοίχοι,
καλοί μου φίλοι,
είστε γεμάτοι χαρακιές από
αναμνήσεις, όνειρα και ανάσες.
Μ’ αρέσει να μιλώ μαζί σας,
συνήθισα πια, καλοί μου φίλοι,
συνήθισα να ζω δέσμιος,

την ελευθερία δεν ξέρω τι να την κάνω.

Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

Παναγιώτης Βούζης /// Για πού;

Μετά πάμε Παρίσι
για να ζήσουμε όπως
εραστές του ονείρου
σε αδίστακτες στάσεις.
Μετά πάμε πλατεία
για να βρούμε τους άλλους
που βαρέθηκαν μόνοι
μες στους έντεκα τοίχους.
Μετά πάμε μπαλκόνι
και φιλούμε κορίτσια
που ανοίγουν σαν δώρα
αν τους φτιάξεις τη μέρα.
Μετά πάμε σε σένα
που απόμεινες λίγος
γιατί πίστεψες όσους

σε κρατούν εδώ μέσα.

Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

Νιόβη Ιωάννου /// Ο ΙΔΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

όταν έπεσε το σκοτάδι χιλιάδες μικρά λευκά ποντίκια βγήκαν απ’ τους υπονόμους ξεχύθηκαν μέσα στην πόλη και τα σπίτια ανέβηκαν στα κρεβάτια μας τρυπώνοντας απ’ τα ρουθούνια άρχισαν να ροκανίζουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου πόσο διαφέραμε ο ένας απ' τον άλλον καθόλου αίμα δεν έσταξε όμως νιώσαμε τη γλυκιά θαλπωρή και μετά από λίγο όλοι φορέσαμε τις ουρές μας για να γίνουμε ο ίδιος άνθρωπος εκείνο το βράδυ με μια υποδόρια ύπουλη κίνηση τα ποντίκια έγδαραν αργά και σταθερά την σάρκα της πόλης εμείς γελούσαμε στον ύπνο μας ευτυχισμένοι -ακόμα μπορούσαμε να επινοούμε τα όνειρα που μας έκαναν να γελάμε- μπερδεμένοι ωστόσο από την γλυκιά αίσθηση του πόνου και τις απρόσμενες ελλείψεις που άφηναν την ελπίδα μέσα μας να πεθαίνει τελευταία

Η φωτό είναι παρμένη από εδώ!

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου /// Ο Πόλεμος των Κόσμων

Ζούμε στην εποχή των πιο ακραίων

του καιρού φαινομένων στη γη.
Τα τσουνάμια είναι καθημερινά
κι εκτός από τα νησιά και τα παράλια
φτάνουν συχνά και στα σύνορα.
Οι πυρκαγιές έχουν ξεκαθαρίσει το τοπίο.
Κι αφού ξεμπερδέψαμε με τους γίγαντες
τους γρύπες, τους δράκους και τα στοιχειά,
τους λέοντες και τα φίδια έχουμε στα κλουβιά.
Ναρκοθετήσαμε τον αέρα, τη γη, τα ύδατα, τα φυτά.

Η πολιτεία της κολάσεως πλέον ξεπηδά
με νέα είδη πιο ζωντανά
μα απ΄ τα θηρία πιο θεριά,
μικροσκοπικά στο μάτι αόρατα
στο αίμα κατοικούν και στον αέρα
τρώνε από το πιάτο μας κρέατα και πουλερικά
τριγυρνούν σε λιμάνια και σε δρόμους
διασκεδάζουν σε κινηματογράφους και μουσεία
ταξιδεύουν με αεροπλάνα και κρουαζιερόπλοια
κάθονται στα θρανία μελετώντας ιστορία,
ενώ εμείς μετοικίσαμε στη χώρα τού μακριά
χωρίς στόμα, χέρια, καμία αγκαλιά

Αν το πιάσεις τελικά απ’ αλλού
ο μέγας πόλεμος των ειδών
έχει έναν και μόνο κοινό εχθρό

(Τουλάχιστον, προς ώρας, στον πλανήτη μας)

 Ηφωτό είναι παρμένη από εδώ !

Mαρία Σκουρλά /// 'Εξοδος

Θα έχουν όλα τελειώσει
όταν την απόκοσμη θέα
ξωπίσω μας θα αφήσουμε
κι όσα ζήσαμε ·
έπειτα στην έρημο θα φτάσουμε
σκοτώνοντας φίδια και τους σκορπιούς
με τους σπινθήρες μας
κι αποκαμωμένοι
σ’ ένα ύψωμα θα ανέβουμε
πάνω από την πόλη ·
εκεί μέσα στη σκηνή του δικού μας μαρτυρίου
με πληγωμένα χέρια
τις εντολές θα πιάσουμε
ξαναγραμμένες από την αρχή
θα είναι
θα μιλούν για την ουσία της ζωής

και για άλλο τίποτα.

Από εδώ παρμένη η φωτό

Ξένια Ψαρρού /// Πανδημία

στον κόσμο
πρόσθεσα
υπερηφάνεια
πρόσθεσα
αλαζονεία
εγωισμό
εγώ
δίποδο
ζώον
ανάξιο

ανάξιο της οδύνης μου

Λίνα Βαταντζή /// Δυστοπία

Πλάθω ιστορίες

για ταξίδια σε τόπους

ειρηνικούς -

σπάνια ευρήματα φέρνω

ενθύμια αγάπης.

Ύστερα αναλογίζομαι

ότι η πραγματικότητα

εχθρεύεται τα όνειρα

συνωμοτικά παραφυλάγει

-πίσω από φυλλοβόλα δέντρα-

μέχρι την γυμνή αποκάλυψη

του ψυχρού χειμώνα.

Τότε, είναι αμφίδρομη

η μοναξιά

και μονόδρομος

η ελπίδα

*
Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

Τζοζουέ Καρντούτσι //// Οι επεμβάσεις των ιών

                                Σ’ όλους εσάς που δεν είστε, ούτε καν                  

                                ένας κόκκος σκόνης αυτού του κόσμου

Όπως το χιόνι εφαρμόζει τη ροπή του σ’ άλλο χιόνι

όπως ο χρόνος μπαινοβγαίνει στο σκοτάδι και το φως

κι οι κλίμακες τ’ ονείρου μου σαπίζουν σαν πουλιά

ξεφλουδισμένα στους γκρεμούς

όπως τ’ αστέρια εξαφανίζονται στις πόλεις σαν λαοί

κατακτημένοι

όπως στους τοίχους της κολάσεως αναφέρουν τ’ όνομά τους οι πιστοί

παρακινούμενοι απ’ το μέλλον μιας παλιάς ανοδικής φιλοδοξίας

στις χώρες των λευκών ― πολιτισμένες χώρες

με ριψοκίνδυνους λαούς, στο φόνο επενδύοντας,

η καταχώριση θανάτου τους, σημείο αναφοράς,

δεν τους πειράζει να πεθάνουν, προκειμένου να σκοτώσουν.

Ω  Κύριε, ετούτες τις δύσκολες ώρες

που το βελούδο των πνευμόνων μεταβάλλεται σ’ αγκάθια

βοήθα τα λευκά παιδιά μας

βοήθα τα παιδιά των τοκογλύφων

διάλυσε τους θρόμβους των αιμάτων

δώσ’ στους γερές ανάσες

και προσωπεία με κλωστές δημοκρατίας

δώσ’ τους λαβίδες στα υπόγεια χειρουργεία

να εξοντώσουνε τις άγριες φυλές και τις ορίζουσές τους

στείλε στρατούς κι ιερατεία να σμιλέψουν τις ψυχές τους

και καθρέφτες ν’ αντικρίζουν τα καινούρια πρόσωπά τους

Ω πολιτισμένες χώρες, απροστάτευτοι λαοί

πολιτισμένες ηγεσίες, που σαν φίδια καταπίνετε λαούς

πολιτισμένες χώρες που ξεσκίζετε άλλες χώρες

βάρβαρα χέρια, μεθυσμένα 100%

το ᾽να χέρι νίβει τ’ άλλο στους νιπτήρες των αστών,

λύκοι που χαίρονται μ’ αυτή την αναστάτωση,

βουτυράκι στο ψωμί της επαράτου,

μοσχοβολούν τα νύχια τους πλυμένα απ’ το λίπος των κορμιών μας·

στις ματωμένες τσέπες σας κρατήσατε τα σύμφωνα

κι αφήσατε για μας μόνο φωνήεντα

μια γλώσσα ταπεινή σπαραξικάρδια για τ’ άμοιρα παιδιά μας,

Ω ανυπεράσπιστα παιδιά, ανάπηρες φτωχές αντωνυμίες φωλιασμένες

κοντά σε μακρυχέρηδες, που σαν ακρίδες εφορμάνε στα σπαρτά μας

 εμείς σπορείς που διασκεδάζουμε το τέλος της σοδειάς μας,
μπροστά στην τηλεόραση

πάλι οι δρόμοι μας αδιάβατοι, γαζώνουν γκεσταπίτες·

όμως αρκεί μια χαραμάδα μες στον ύπνο σας, να  μπουν οι Ερινύες,

―και κανένας λογικός θεός με τη μορφή τ’ ονείρου―

παλιά θυσιαστήρια δομές των καταχρήσεων,

στρατόπεδα συγκέντρωσης καινούρια και παλιά,

στις ουράνιες αποθήκες μεταφέρουνε τις στάχτες  σας,

φίλτρα επουράνια, για τους μελλοντικούς κατακλυσμούς.

Τζοζουέ Καρντούτσι, μετ. Ρήγας Καππάτος, εκδ. Εκάτη


Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

ΙΟΣ /ΔΥΣΤΟΠΙΑ /ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ : ANAZHTHΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Του Κυριάκου Γουνελά

TO VARELAKI ANAZHTEI KEIMENA [ΠΟΙΗΜΑΤΑ /ΠΕΖΑ /ΠΕΖΟΠΟΙΗΜΑΤΑ ] ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΙΟ,ΣΤΗΝ ΔΥΣΤΟΠΙΑ ,ΣΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ.