Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟ [ΗΧΗΤΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ]

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη διαβάζει το ποίημα «Φωτοτυπίες» του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ / ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Υπέρβαση

Το αρχικό ερέθισμα
Το σώμα που έχασα
Έγινε τώρα η φωνή μου.
Και αφηγούμαι την ιστορία του
για να μην χάσω την ψυχή μου.

Το σώμα έγινε νουβέλα
Για όλες τις μέσα διαδρομές
Τις σκιές τις ρήξεις
Πώς μεταφράζεται η ζωή
σε λόγο ποιητικό,
αυτό πρέπει να δείξεις.

Σαν ρέουν οι λέξεις,
όλα ανθίζουν.

Ξεπερνιέται η άβυσσος.

Κουβεντιάζεται η πληγή.

***

H  ενοχή

Κόκκινο φόρεμα φορά
Κατεβαίνει το ξημέρωμα
στα ξενυχτάδικα
σαν όμορφη γυναίκα
Η Ενοχή

Πλανεύει

Στο βάθος γυρεύει μια αγκαλιά
Χαλαρή
Σφικτή
Μια αγκαλιά τέλος πάντων

Όπως όπως
Να βγει η νύχτα

    Λίγη φθορά για γούρι, Γαβριηλίδης, 2017

***

Ενδοσκόπηση

Οι καιροί μάς σπρώχνουν σε δράμα

που δεν υπάρχουν λέξεις να εκφραστεί.

Σε αυτούς τους καιρούς

σκηνοθετώ την πορεία μου

και αξιώνω κόσμο ομορφιάς.

Άλλοτε ο κόσμος μου ήταν τα ποιήματα

μα δε αρκούν πια.

Δεν παλεύεται η πραγματικότητα

με όμορφα συνδυασμένους τρόπους

και έντεχνη αθωότητα.

Έχουν αρχίσει να με ενοχλούν οι αμαρτίες μου.

***

Μετανάστης

Ά-πολις

κατάντησε

κι όμως

δεν ξέρει

να σου πει

πως λέγεται

αυτό το -α.

Μα το σώμα του

ξέρει καλά

τα στερητικά τα άλφα

τί σημαίνουν.

Από τη συλλογή «Εποχή μου είναι η ποίηση», Γαβριηλίδης, 2013

***

Φθινοπωρινή ιστορία

Ραντεβού το φθινόπωρο λοιπόν!

Για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία μας.

Το ζήτημα είναι αν θα μας ξανάρθουν οι λέξεις

ή αν χάθηκαν για πάντα μέσα στους λαβυρίνθους

των καλοκαιρινών μας περιπλανήσεων.

Διάβαζα για τον εραστή μιας πόρνης

που την έλεγαν Λου

Τόσοι άντρες μπαινόβγαιναν στο σώμα της

μόνο ένας κατάφερνε να την αποπλανεί

προλαβαίνοντας ακόμα και την ίδια την νύχτα.

Και θέλω να σου διηγηθώ αυτήν την ιστορία ολόκληρη,

όταν αποκαμωμένοι από τον έρωτα,

θα χαλαρώνουμε στο κρεβάτι

και θα βυθιζόμαστε ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου

φροντίζοντας μην μας πέσει κάτω κανένα βλέμμα.

Ποιο μήνα του φθινοπώρου αυτή τη φορά;

Σεπτέμβρη ίσως ή Νοέμβρη

θα εξιλεωθείς για την καλοκαιρινή σου προδοσία;

Από τη συλλογή «23 Μέρες», Γαβριηλίδης, 2015

***

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Amour

Μου γύρισες την πλάτη και γδύθηκες
έτσι όπως γδύνονται 
όσοι γνωρίζουν την αφή του ροδοπέταλου
και πώς τρεμίζουν τα νερά του Αμούρ όταν φυσάει ο αέρας.

Κοίταξέ με, μου είπες,
καθώς κατευθυνόσουν με αργά βήματα προς το μπάνιο,
δεν σε ντρέπομαι!
μα εγώ σε κοιτούσα ήδη.

Το λευκό φουστάνι και το βρακάκι σου
που τ’ άφησες στο ξέστρωτο κρεβάτι
μού θύμισαν πως όσο κάναμε έρωτα
ακόμα τα φορούσες. 

***

NY

Μου αρέσουν οι νεοϋορκέζοι ποιητές
γιατί στα ποιήματά τους
βγαίνουν έξω από τα μπαρ για να καπνίσουν
και τρώνε νουντλς και σασίμι
και νιώθουν τύψεις που δεν πηγαίνουν
όσο θα έπρεπε στο γυμναστήριο
και έχουν γάτες
και το φθινόπωρο που ερωτεύονται
διαβάζουνε τους Ρώσους κλασικούς
και πηγαινοέρχονται στην πόλη με το μετρό
και φοράνε πάντα τα ωραιότερα κασκόλ,  

πράγματα συμπαθητικά· δικά μας.

 ***

Καταραμένοι ποιητές

Θυμάμαι την εποχή που ήμουν ακόμα
καταραμένος ποιητής,

πώς κατεβαίναμε με τους φίλους
στα Εξάρχεια
και πίναμε ως τα ξημερώματα
(το φουκαριάρικο συκώτι μου ας μαρτυρήσει)
και ταράζαμε τον ύπνο των αστών,

ξερνούσα ύστερα στον δρόμο για το σπίτι
κι έπεφτα με τα ρούχα στο κρεβάτι.

Το πρωί έβαζα τη μάνα μου
κι έπαιρνε τηλέφωνο στη δουλειά
να πει ότι είμαι άρρωστος
και θα αργήσω.

Τι ωραία κοτόσουπα που έφτιαχνε όμως.

***

Μυθιστόρημα

Τα περισσότερα καλοκαίρια της ζωής του
τα πέρασε γράφοντας ποιήματα
για τα εγκαταλελειμμένα βενζινάδικα
των επαρχιακών οδών
και πίνοντας milko από το μπουκάλι.

Κάποτε κάπνισε ένα τσιγάρο με τον Tom Waits
και, μια φορά, φίλησε στα χείλη
την Κοραλία Θεοτικά.

Αργότερα ερωτεύτηκε ένα playmobil
και για χρόνια το ακολουθούσε
όπου κι αν πήγαινε, σαν μαγεμένος.

Τώρα δουλεύει βοηθός σε μανάβικο
στη Sunset Boulevard
και ονειρεύεται
να παίξει στον κινηματογράφο.

Τον φωνάζουν Τάζιο.

***

Να είναι Ιούλιος

Κι ας είναι ήδη Νοέμβριος
με πτώση της θερμοκρασίας
και κασκόλ,

εγώ ακόμα σε βλέπω
να ξεπλένεσαι με το λάστιχο
απ’ το αλάτι της θάλασσας
και μισοκρυμμένη
πίσω από τις φυλλωσιές
να λύνεις το μαγιό σου
και να τυλίγεσαι με τη λευκή πετσέτα,

να είναι Ιούλιος,
ν’ αστράφτει ο ήλιος στο γυμνό κορμί
και κανείς να μην έχει πεθάνει ακόμα.

Από τη συλλογή Τι κοιτάζει στ’ αλήθεια ο ποιητής, Πόλις, Αθήνα 2016

ΠΗΓΕΣ:

FREAR/ΔΙΑΣΤΙΧΟ/ΒΑΡΕΛΑΚΙ /POETS.GR

http://varelaki.blogspot.com/2018/01/blog-post_99.htm

http://varelaki.blogspot.com/2017/01/blog-post_63.html

KΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ /// ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ /// ΤΙ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΣΤ΄ΑΛΗΘΕΙΑ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη //
(Αναδημοσίευση από Φράκταλ)

Ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος είναι ένας ποιητής, αλλά πριν από αυτό είναι ένας μανιακός αναγνώστης.
Του αρέσει να κάνει βουτιές σε βιβλιοθήκες, να μυρίζει γιασεμί ακόμα κι όταν γιασεμί δεν υπάρχει, να μεταφράζει, να γράφει για βιβλία και ποιητές, να κρατάει σημειώσεις στα τετραδιάκια του, να κάνει λίστες με
ό,τι αγαπάει, βιβλίο ή άλλο, να παρακολουθεί ή να συμμετέχει σε βραδιές ποίησης.
Για την τέχνη της ανάγνωσης, τον ιδανικό αναγνώστη, τα αστυνομικά μυθιστορήματα, τους βιβλιόφιλους, τους βιβλιοφάγους, το ποιόν και το ήθος του παθιασμένου Αναγνώστη κι άλλα παρόμοια γράφει στο βιβλίο του «Το 24ωρο ενός αναγνώστη» (Πόλις, 2017). Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης (2018) κυκλοφορεί το βιβλίο του «Δωμάτια όπου οι άνθρωποι ουρλιάζουν και πληγώνουν ο ένας τον άλλο» που περιέχει μεταφράσεις ποιημάτων του Ramond Carver.
Στο παρόν κείμενο μας απασχολεί η ποιητική του τέχνη που παρουσιάζει ενιαίο ύφος στα βιβλία του «Γράμματα σε έναν πολύ νέο ποιητή»(Πόλις 2012). «Μια λεπτομέρεια που κανείς δεν την παρατηρεί» (Free Thinking Zone, 2013) και «Τι κοιτάζει στ’ αλήθεια ο ποιητής» (Πόλις 2016).
Πρόκειται για ένα βλέμμα ιδιαίτερο πάνω στα πράγματα. Ένα ποιητικό βλέμμα που έχει εδραιωθεί και αποτελεί παράλληλα και μια ακόμα περίπτωση ιδιοπροσωπίας στο ποιητικό γίγνεσθαι. Γίνομαι αμέσως πιο αναλυτική. Ο ποιητής έχει εμμονή με αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια του, το μικρό ή μεγάλο θαύμα. Έχει εμμονή με αυτό που ο έντονος ρυθμός ζωής συχνά το διαλύει ή το προσπερνά.


(σελ.64)


Καθημερινά θαύματα


Κάθομαι στο μπαλκόνι και διαβάζω,
Κυριακή πρωί του Ιουνίου,
όταν κλείνω για μια στιγμή τα μάτια
ν’ αφουγκραστώ λίγο τα γύρω μου:

ένα πουλί δοκιμάζει όλους τους ήχους της φωνής του,
ο Τόμπι στα πόδια μου ρουθουνίζει μισοκοιμισμένος,
μια μέλισσα ζουζουνίζει πιο κει,
η γειτόνισσα καταβρέχει τα φυτά της
μιλώντας συγχρόνως στο τηλέφωνο,
αυτοκίνητα διασχίζουν το δρόμο,
από μέσα ακούω χαμηλά τους διαλόγους
κάποιας σειράς στη τηλεόραση
και μια φωνή: «Μαμά πότε να μπω για μπάνιο;

Είναι θαύμα πώς καταφέρνουμε,
ώρες ώρες να συγκεντρωνόμαστε.
Μα τα καταφέρνουμε.





Ο άνθρωπος συχνά και ποικίλους λόγους, δεν νιώθει τις αισθήσεις του ή απορροφημένος στα ποικίλα προβλήματα και υποχρεώσεις τολμούμε να πούμε πως έχει ξεμάθει να αισθάνεται. Έρχεται όμως ο ποιητής και αποτυπώνει στο χαρτί ό,τι κινδυνεύει να χαθεί ή να περάσει άδοξα στη λήθη. Έρχεται για να συλλέξει αισθήσεις, στιγμές, στιγμιότυπα. Πάει να κάνει λέξη ακόμα και το λεπτό, και το δευτερόλεπτο το ίδιο πάει να το κάνει στίχο, ποίημα. Από το μικρό, δευτερεύον, ίσως και ανούσιο καμιά φορά, δημιουργεί μία σύνθεση διευρυμένη, με γλώσσα άμεση και διαυγή, που πολλές φορές ενδέχεται να φαντάζει και «αντι-ποιητική». Με την έννοια ότι δεν φαίνεται να συνδέεται με τίποτα που να έχει σχέση με το μοντέρνο, το μεταμοντέρνο, το περίπλοκο, το ελλειπτικό, την πρακτική της αυτόματής γραφής, το γλωσσικό πυροτέχνημα, την ρίμα, την παραδοσιακή ποίηση. Όμως η ιστορία της Λογοτεχνίας έχει αποδείξει ότι μέσα στην απλότητα κολυμπά, από την απλότητα αναδύεται η Μεγάλη Ποίηση. Λες και δεν τον νοιάζει το «ύψος» (πολυσυζητημένη λέξη) αλλά δημιουργεί ποίηση με την γνώση ότι το βάθος και η ένταση εντοπίζεται
στα απλά, καθημερινά πράγματα, που κάποιος που γράφει ποίηση έχει υποχρέωση να μην προσπερνά, να μην παραβλέπει. Επίσης, η επιλογή των λέξεων και ο συνδυασμός τους κάθε φορά δίνουν την αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι περιττό μέσα στο ποίημα, το οποίο έχει κάποιο στόχο, κάποιο λόγο ύπαρξης, ακόμα κι αν αυτός είναι η αποτύπωση μια αίσθησης, ή η απόδοση μιας δυνατής εικόνας. Αλλά το ακόμα πιο γοητευτικό είναι οι σκέψεις-σχόλια που κάνει ο ποιητής πάνω στα πράγματα. Άλλοτε με μια γραμμή καθολικότητας ή και δίνοντας ενίοτε έναν αποφθεγματικό χαρακτήρα. Χωρίς όμως ποτέ διδακτισμούς, αοριστίες, φλυαρίες, συναισθηματισμούς ή μελοδράματα.
Ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος ακούει τη ζωή με σεβασμό, ευλογεί τη ζωή δια της ποιήσεως, ίσως γιατί δεύτερη δεν έχει. Σαν μικρό παιδί γαντζώνεται από μια λεπτομέρεια, παρατηρεί και ανακαλύπτει τον κόσμο από την αρχή. Αν μπορούσα να περιορίσω τις σκέψεις μου, να τις καταθέσω σύντομα και επιγραμματικά, θα επέλεγα το ίδιο το δικό του ποίημα που νομίζω ότι εύγλωττα μας παραπέμπει στην υφή της ποιητικής του. Και αυτό το ποίημα είναι οι Φιλοδοξίες, σελ.19:


Ακούγεται ασήμαντο για φιλοδοξία
και ξεπερασμένο και ρομαντικό,
μα δεν είναι άσχημο για πεπρωμένο:

να μείνω στη μνήμη των ανθρώπων
ως εκείνος που κάθε χρόνο
έγραφε για τις αμυγδαλιές
λες και τις έβλεπε για πρώτη φορά.



Μπορεί να γίνει και ειρωνικός, όπως για παράδειγμα στη σελίδα 11 με το ποίημα «Ποίηση της ήττας»: Τι λες ,σύντροφε,/χάνουμε / μια παρτίδα ακόμα;/

Φαίνεται πως το ζεις τη στιγμή μπορεί να είναι το ωραιότερο ποίημα. Και μου έρχεται αμέσως στο μυαλό το ποίημα «Κάτω από τη βροχή» που κλείνει ως εξής: «[…]για μια στιγμή μόνο αν σταθείς εκεί,/δεν χρειάζεται να γράψεις /κανένα ποίημα εκείνη την ημέρα» (σελ.12)
Το ανθάκι της αμυγδαλιάς, το γυναικείο σώμα και η αίσθηση που αυτό προκαλεί, η γυμνότητα, το γυναικείο στήθος και εσώρουχο ως ερέθισμα,
αλλά και το αιδοίο είναι θέματα που είναι διαρκώς παρόντα στην ποίησή του. Όπως και η τρυφερότητα για τη γυναίκα επανέρχεται πάλι και πάλι. Εδώ αντιπροσωπευτικό είναι το ποίημα «Οικογενειακές ιστορίες» που είναι και αυτοβιογραφικό. Τα ποιήματά του επικοινωνούν μεταξύ τους και είναι καίριο αυτό όταν συμβαίνει σε έναν ποιητή. Ή το να κλείνει ενίοτε το μάτι στον αναγνώστη όπως στο ποίημα «Η μυρωδιά του λεμονιού και άλλες ιστορίες» που κάπου στη μέση του σε παρένθεση γράφει: «(μας αρέσει αυτό, αναγνώστη, /θα το θυμάσαι και από παλαιότερα ποιήματα)» Μοιράζεται πράγματα με τον άλλο και τον βάζει τόσο αβίαστα στη θέση του. Ο γράφων και ο αποδέκτης της γραφής είναι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό, είναι «φίλοι» που μοιράζονται πράγματα, εμπειρίες, σκέψεις, αγάπες. Ο Γιαννακόπουλος συνηθίζει να μιλάει και να μοιράζεται τις αγάπες του. Αυτό. Απλά και μόνο αυτό. Το ποίημά του είναι εκείνο που όλοι εύκολα αναγνωρίζουν ποιος ποιητής το έχει γράψει.


(σελ.24)


Μικρές αγάπες


Αγαπάω τα μικρά ποιήματα, την ΙΟΝ αμυγδάλου,
τις περιπέτειες του Τομ Σόγερ, τη μηλόπιτα,
τις άκοπες σελίδες των βιβλίων, τα Playmobil,
τις αμυγδαλιές-ακόμη κι αν δεν είναι ανθισμένες-,
τα σύννεφα, τις φυσαρμόνικες, τον Λουίς Μπουνιουέλ.


Συνήθως οι ποιητές γλείφουν τις πληγές τους στα αυτοβιογραφικά τους ποιήματα, ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος που είναι ένας ποιητής που υμνεί τη χαρά της ζωής και του έρωτα καταθέτει στο ολιγόστιχο και εύστοχο ποίημα «Ο ήχος της πληγής» (σελ.27) και δεν έχουμε παρά να συν-ταχθούμε:


Ήθελε ν’ ακούσει
τον ήχο που κάνει η πληγή
όταν επουλώνεται.

Έτσι επέζησε.


Σήμερα έχουμε την απλότητα απόλυτη ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Έχουμε ανάγκη να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή αφού πρώτα μπορούμε ακόμα να την ανακαλύπτουμε, κάτι που δεν θεωρείται πια καθόλου δεδομένο. Η ποίηση του Γιαννακόπουλου μας δείχνει πως η ζωή είναι εδώ, μπροστά στα μάτια μας και δεν έχουμε παρά να την ζήσουμε. Αρκεί να είμαστε σε εγρήγορση, αρκεί να έχουμε τις αισθήσεις μας έτοιμες πάντα και ανοιχτές.


(σελ.66)


Στη θάλασσα


Ούτε σήμερα κατάφερα να περπατήσω πάνω στα νερά,
που είναι το πιο αγαπημένο μου απ’ όλα τα θαύματα.

Τα άλλα δύο είναι ο έρωτας και η ποίηση.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ /// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ / ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ

Τι ωραίο ήλιο που έχει έξω, αγάπη μου!

‘Ελα ν’ απλώσουμε μαζί τα ρούχα στα σκοινιά

Και να καπνίσουμε ύστερα στο μπαλκόνι

φορώντας μόνο ‘ένα φανελάκι,

μαύρο ή λευκό

ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι

που σε κοιτάζουν και δεν τους κόβεται η ανάσα

και δεν καταλαβαίνω.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Βουτάμε με τα μάτια ανοιχτά

κάτω από το νερό

και κοιταζόμαστε

όσο βαστάει η ανάσα μας.

Μες στο μυαλό μας αντηχούν

τα όμποε του Vivaldi.

Γράμματα σε έναν πολύ νέο ποιητή,Πόλις 2012

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

ΔΙΚΗ ΣΟΥ

Δες με!
Καλύτερη και από μαριονέτα.
Λύνομαι
Και πάλι δένομαι
(είμαι θεατράλε)
Σε στραβοκοιτάω!
Το σώμα μου
Αλλάζει σχήμα
Σκέτο ζυμάρι
Πλάθεται ανάλογα
Χύνω πολύ ιδρώτα
για να γίνω η λέξη σου
Το αριστερό μου χέρι
αγγίζει την πλάτη σου.
Το δεξί μου πόδι
χαϊδεύει τη μύτη σου.
Το στήθος μου
αναζητά απεγνωσμένα
το στέρνο σου
(αλλόκοτοι χαιρετισμοί ανταποδίδονται).
Το μάτι μου πάλι
τρώει το δικό σου μάτι
Τ’ αυτιά μου πίνουν μονορούφι
τον βήχα σου
Ένα από τα μπροστινά δόντια μου
ροκανάει τη γλώσσα σου.
Κι όλα αυτά χωρίς να είναι καν
φθινόπωρο.
(Τέλος πάντων, χωρίς να είναι καν
η εποχή των εραστών)
Χωρίς να ελέγχω τις χειρονομίες μου,
Χορεύω τον έρωτα
Αναιρούμαι
Ανθίζω
Αναπλάθομαι
Ανήκω

ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Στο όνομα του έρωτα με επινόησες.

Σε επινόησα και γω.
Ταυτόχρονα όμως,
επινοήσαμε και τους εαυτούς μας.
Και πώς να διαχειριστούμε τώρα
τα πολλαπλά μας είδωλα;
Πώς να συμφιλιώσουμε τα κενά μας;
Λίμνη παγωμένη θυμίζει πια η ποίησή μας
Που απορεί με μας τους γελοίους
πώς τα καταφέραμε έτσι,
ώστε ποτέ να μην συναντήσουμε τις άκρες μας.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

Αγάπη μου,

ποτέ δεν γράφεις βιβλία με καλό τέλος
Πάντα φοράς μόνο το σλιπάκι σου όταν κοιμάσαι
Δεν σου αρέσουν τα ρεμπέτικα τραγούδια
Το χιούμορ σου είναι εκλεπτυσμένο
και σου αρέσει να σε προσφωνούν «κύριε καθηγητά»
Και όταν σου μιλάω
προσποιείσαι ότι μ’ ακούς.

Λίγη φθορά για γούρι,Γαβριηλίδης 2017

RAYMOND CARVER /// ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΔΩΜΑΤΙΑ ΟΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΥΡΛΙΑΖΖΟΥΝ 

ΚΑΙ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

Γαβριηλίδης,2018

Μετάφραση :Xαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Ανθολόγηση για το VARELAKI :Aσημίνα Ξηρογιάννη

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Πάντοτε ήθελα ποταμίσιες πέστροφες

για πρωινό.

Ξαφνικά ,ανακαλύπτω ένα καινούριο μονοπάτι 

προς τον καταρράκτη.

Αρχίζω να κάνω πιο γρήγορα.

Ξύπνα,

λέει η γυναίκα μου,

ονειρεύεσαι.

Καθώς όμως προσπαθώ να σηκωθώ,

το σπίτι γέρνει.

Ποιος ονειρεύεται;

Eίναι μεσημέρι,μου λέει.

Τα καινούρια παπούτσια περιμένουνε πλάι στην πόρτα,

λάμποντας.

***

ΒΡΟΧΗ

Ξύπνησα σήμερα το πρωί με μια τρομερή 

επιθυμία να μείνω στο κρεβάτι όλη τη μέρα 

και να διαβάζω.Πολεμησα για ένα λεπτό εναντίον της.

'Υστερα κοίταξα έξω από το παράθυρό μου τη βροχή.

Και παραδόθηκα.Αφοσιώθηκα ολοκληρωτικά

στην έγνοια τούτου του βροχερού πρωινού.

Θα ζούσα άραγε τη ζωή μου με τον ίδιο τρόπο ξανά;

Θα έκανα τα ίδια ασυγχώρητα λάθη;

Nαι,και μισή μόνο ευκαιρία να είχα.Ναι.

***

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ   ΕΓΡΑΨΑ

Τούτο δω είναι το ποίημα που θα έγραφα

νωρίτερα,μα δεν το΄γραψα

γιατί σ΄άκουσα να κουνιέσαι μες στον ύπνο σου.

Σκεφτόμουν ξανά 

το πρώτο μας πρωινό στη Ζυρίχη.

Πώς σηκωθήκαμε προτού χαράξει.

Σαν χαμένοι για μια στιγμή.Βγήκαμε ωστόσο

έξω στο μπαλκόνι που έβλεπε

προς το ποτάμι και το παλιό τμήμα της πόλης.

Κι έτσι απλά σταθήκαμε εκεί,χωρίς να μιλάμε.

Γυμνοί.Κοιτάζοντας τον ουρανό να φωτίζεται.

Συγκλονισμένοι κι ευτυχισμένοι.Λες και 

μας έριξαν εκεί πέρα

εκείνην ακριβώς τη στιγμή.

***

ΤΕΜΠΕΛΙΑΖΟΝΤΑΣ

Κοίταξα πριν από λίγο μες στο δωμάτιο 

και νά τι είδα εκεί-

η καρέκλα μου στη θέση της πλάι στο παράθυρο,

το βιβλίο αναποδογυρισμένο επάνω στο τραπέζι.

Και στο περβάζι,το τσιγάρο μου

καίγεται μόνο του μες στο σταχτοδοχείο.

Λουφαδόρε! μου φώναζε ο θείος μου

πριν από τόσο καιρό.Κι είχε δίκιο.

Εξοικονόμησα λίγο χρόνο πάλι σήμερα,

όπως κάθε μέρα,

για να μην κάνω απολύτως τίποτα.

***

ΗΣΥΧΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Πέφτω για ύπνο σε μια παραλία,

ξυπνάω σε μιαν άλλη.

Καράβι πλήρως εξοπλισμένο,

που το ρυμουλκούνε με το σκοινί.

***

ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ

             Για τη Λίντα Γκρεγκ ,μετά την 

                  ανάγνωση του '' Κλασικισμού''

Οι νύχτες είναι πολύ συννεφιασμένες εδώ.

Αν όμως το φεγγάρι είναι γεμάτο,το ξέρουμε.

Νιώθουμε ένα πράγμα τη μια στιγμή,

κάτι άλλο την επόμενη.

***

ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΦΩΣ /// ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

22.02.2018/ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΙΣ 19:30

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

(Αγίας Ειρήνης 17)

Συνομιλούν οι

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Εσμεράλδα Γκέκα και 

Νίκος Ερηνάκης

****
Εκδηλώσεις που θα ακολουθήσουν:

ΝΑΝΑ ΗΣΑ Ι Α

Στις 22/3 Συνομιλούν οι Πατρίτσια Κολαΐτη, Μαρία Κουλούρη

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Στις 26/4 Συνομιλούν οι Ορφέας Απέργης, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Αντώνης Τσόκος

ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ

Στις 31/5 Συνομιλούν οι Αναστασία Γκίτση, Καλλιόπη Εξάρχου

επιμέλεια εκδηλώσεων: Αγγελική Λάλου

***

Poems n’ crimes: Αγίας Ειρήνης 17, Αθήνα, τηλ.: 210-3228839

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ /// ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ //// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 

Τα περισσότερα  καλοκαίρια της ζωής του 
τα πέρασε γράφοντας ποιήματα
για τα εγκαταλελειμμένα  βενζινάδικα
των επαρχιακών οδών
και πίνοντας milko από το μπουκάλι.

Κάποτε κάπνισε ένα τσιγάρο με τον Tom Waits
και,μια φορά,φίλησε στα χείλη
την Κοραλία Θεοτικά.

Αργότερα ερωτεύθηκε ένα playmobil
και για χρόνια το ακολουθούσε
όπου κι αν πήγαινε,σαν μαγεμένος.

Τώρα δουλεύει βοηθός σε μανάβικο
στη Sunset Βoulevart
και ονειρεύεται να παίξει στον κινηματογράφο.

Τον φωνάζουν Τάζιο.

frear.gr

***

ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ

Ακούγεται ασήμαντο για φιλοδοξία
και ξεπερασμένο και ρομαντικό,
μα δεν είναι άσχημο για πεπρωμένο:

να μείνω στη μνήμη των ανθρώπων
ως εκείνος που κάθε χρόνο
έγραφε για τις αμυγδαλιές
λες και τις έβλεπε πρώτη φορά.

***

ΓΙΑΣΕΜΙ

Του μύριζε γιασεμί
κι όταν γιασεμί
δεν υπήρχε.'Ετσι έζησε.


(«Τι κοιτάζει στ' αλήθεια ο ποιητής,Πόλις 2016)

ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ


Χαμηλώστε το βλέμμα
Δείτε το βάθος της γης κατάματα
Το χώμα
Τη βουή του αφουγκραστείτε
Γιατί υπάρχει βουή
Γειωμένη νάρκη
Λυπημένη σαν απροστάτευτο κορίτσι,
σαν  κι εμένα.

Χαμηλώστε το βλέμμα
Να με δείτε στον πάτο
Προσπαθώντας ν΄αντέξω τον χθεσινό μου εφιάλτη,
ότι μου ανήγγειλαν τον θάνατό μου οι εχθροί.

***

OI ΛΕΞΕΙΣ ΜΑΣ

Μα κι οι λέξεις μοιάζουν με πράγματα ,θαρρώ.
Οι λέξεις μου είναι οι αποσκευές μου.
Οι λέξεις σου είναι οι δικές σου αποσκευές.
Μας οδηγούν στα πράγματα και μας απομακρύνουν.
Κι όταν  τα αισθήματα τις αναζητούν,
καθάρια ποίηση δίνουν.


***


ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ 

Σε  περιβάλλω με μια μεγάλη αναμονή
   Μάτση Χατζηλαζάρου



Χάθηκε από καιρό η μουσική των λέξεων
και τώρα πρέπει να διασχίσεις το τοπίο στη σιωπή.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Αφέσου λοιπόν και απόλαυσε
το ασπρόμαυρο μιας νεκρής φύσης.
Μόνο μην μπεις στον πειρασμό να φας το μήλο.
Μόνο μην κάνεις το μαύρο ή το άσπρο τρόπο ζωής.
Απλά στάσου και κοίτα τον πίνακα
μισοκλείνοντας τα μάτια.
Εναρμονίσουν -έστω για μια στιγμή-με το ανείπωτο.
Και ετοιμάσου για το ποίημα που πλησιάζει.
-Ακούς τα βήματά του;

****

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ //// ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ /// ΤΟ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟ ΕΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Ηδονές και πάθη της ανάγνωσης

Πόλις 2017,

264 σελ.

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης και ποιο το ιδανικό βιβλιοπωλείο; Πώς γίνεται κάποιος να αφήνει μισοδιαβασμένα τα πιο αγαπημένα του βιβλία ή να τα διαβάζει από το τέλος προς την αρχή; Υπάρχει ιδανικό μέρος για διάβασμα; Ποιο βιβλίο ενδείκνυται για κάθε τοποθεσία; Υπάρχουν άραγε βιβλία που είναι προτιμότερο να διαβαστούν με άκοπες τις σελίδες τους; Πόσους τόμους περιέχει μια ιδανική βιβλιοθήκη και ποιος είναι ο τέλειος τρόπος να τους ταξινομήσεις μέσα σε αυτήν; Πώς αναγνωρίζουμε έναν αληθινό βιβλιόφιλο και τι είδους άνθρωποι είναι όσοι δανείζουν βιβλία; Είναι καλύτερο να διαβάζεις γυμνός ή να διαβάζεις ξυπόλυτος; Τι κάνουν οι ντετέκτιβ στα αστυνομικά μυθιστορήματα όταν δεν κάνουν έρευνες; Και σε τι διαφέρει, τελικά, ένας βιβλιόφιλος από έναν βιβλιοφάγο και αυτός ο τελευταίος από έναν βιβλιομανή;Με τέτοιου είδους ζωτικά ερωτήματα, και άλλα τόσα παρόμοια, καταπιάνεται ο αναγνώστης που "πρωταγωνιστεί" στα τριάντα πέντε δοκίμια του βιβλίου, στην προσπάθειά του να διερευνήσει τη φύση της ανάγνωσης, τις ηδονές που η τέχνη αυτή προσφέρει και τα πάθη που προκαλεί. Διερεύνηση που εξαρχής μετατρέπεται σε ένα απολαυστικό όσο και διδακτικό παιχνίδι, καθώς ο αναγνώστης, πάντα με το μολύβι στο χέρι, μετατοπίζει την προσοχή του διαρκώς από τον έναν συγγραφέα στον άλλο κι από το ένα βιβλίο στο άλλο, ενώ το βλέμμα του αγκαλιάζει ταυτόχρονα την τυπωμένη σελίδα μπροστά του και την κίνηση του κόσμου γύρω του.Ποια είναι τα πιο αγαπημένα του βιβλία και, κυρίως, πότε προλαβαίνει και τα διαβάζει όλα αυτά;

biblionet.gr