Translate

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΑΘΗΝΑ ΜΕΛΗ /// ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ

Κολάζ Ασημίνα Ξηρογιάννη



Δεκατρείς φορές


I

Χάσκουν οι ουρανοί

και είναι οι λεωφόροι

πρόδρομοι της φυγής μας

ΙI

Στους πυλώνες των δρόμων

στέκουν τα φανάρια της ευτυχίας μας

Τα φώτα τους πάλλονται

και τα κύματα της νύχτας

παφλάζουν στα χέρια μας

IΙΙ

Σκοτεινά τα δέντρα

πάνω από τους πολύβουους δρόμους

κρέμονται

και κοιτάνε αμίλητα

τις κινήσεις του νεύρου μας

που βομβίζει

ΙV

Τα χέρια μας φτερά

στου απείρου το φως

που τρεμοσβήνει

V

Ο χρόνος μάς κυνηγά

και εμείς σκορπάμε

σαν τα πουλιά

στους τέσσερις ορίζοντες

VI

Στα μανουάλια των προσευχών μας

αναδύονται

θερμικά ρεύματα και θυμιάματα

υπερυψώνοντας τις φωνές μας

VII

Ένα νήμα κόβεται

από το στρίφωμα του κόσμου

και η ζωή μας

φαντάζεται το αύριο

στο μηδενικό καρέ της ιστορίας

VIΙI

Προβολή του σύμπαντος

σε θερινό σινεμά

η θύμηση ενός έρωτα

ξεχασμένη λατρεία μιας αξίας

IX

Οι κήποι του έρωτα ποτίζονται

με την δοκιμασία της απουσίας

για κάτι που θα ανθίσει

πίσω από ένα φόβο

X

Στο απύθμενο της ίριδας του μυαλού μας

μια περιπέτεια

-που ποτέ δεν ξεκίνησε-

είναι ο έρωτας που περιμένουμε

να μας αναστήσει

ΧI

Στην εκκλησία των ανθρώπων

λειτουργίες αλληγορίας

δοξολογούν

της λογικής την υπέρβαση

και το δέος το πανανθρώπινο

πίστη γίνεται

ΧΙI

Αυτό που μας φοβίζει

το περιέχουμε

Είναι μέρος μας

του ανήκουμε

ΧΙΙI

Απωθημένα ψυχών

στοιβάζονται στο περβάζι των ονείρων

Και κάτω από χειμαρρώδεις ουρανούς

ο χρόνος σμιλεύει

όση ζωή μας απομένει


****

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου