...notationes///MΑΙΟΣ 2013///ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ//ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

 

 

Στα τζάμια σου μπουμπουκιάζει η χτεσινή βροχή
τώρα που η παραλία ανάβει τα φανάρια της.
Ένα καΐκι στάθηκε καταμεσίς στο πέλαγο.
Γαλήνη.
Περίμενε δω με το βλέμμα στις σταγόνες
(δυο ανθισμένες γαλάζιες σταγόνες τα μάτια σου).
Περίμενε. Θα ξημερώσει.
Θέλω να σε ξέρω στο παράθυρο
αγναντεύοντας κατά τον τόπο της χαραυγής
νοσταλγώντας το περσινό καλοκαίρι.
(Τα νερά ν’ ανασαίνουν ζεστασιά
το γυμνό σώμα της ημέρας πλαγιάζει μες στα στάχυα
κι ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα κρυφοκοιτάει μια παπαρούνα.)
Θέλω να σου χαρίσω ένα τόσο δα ουράνιο τόξο
τώρα στα γενέθλια της δεκαοχτάχρονης αυγής,
ένα λουλουδένιο δαχτυλίδι
μια υπόσχεση ελπίδας.

  Ακόμα τούτη η άνοιξη (Απρίλης 1946)

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΛΗ ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ;

πρώτη δημοσίευση:

http://bibliotheque.gr/?p=19539



του Θεοχάρη Παπαδόπουλου



[Ασημίνα Ξηρογιάννη ,ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ,Γαβριηλίδης 2013]

Μπορεί να γραφτεί καλή ποίηση στις μέρες μας; Αρκετοί κριτικοί λογοτεχνίας υποστηρίζουν, πως σε μια εποχή παρακμής σαν τη σημερινή, παρακμάζει και η ποίηση, με αποτέλεσμα να γράφονται μέτρια ποιήματα χωρίς ιδιαίτερη σημασία, καταδικασμένα να καλυφθούν από τη σκόνη του χρόνου. Υποστηρίζουν, επίσης, πως μια τέτοια εποχή δεν προσφέρεται για ποίηση και κατηγορούν τους ποιητές ότι είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και γράφουν, χωρίς να νοιάζονται για το τι συμβαίνει γύρω τους.

Σε όλα τα παραπάνω, έρχεται να απαντήσει το φρεσκοτυπωμένο βιβλίο της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Εποχή μου είναι η ποίηση», που έχει εκδοθεί από τις πάντα καλαίσθητες εκδόσεις «Γαβριηλίδης». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, που τόσο με το νόημα των ποιημάτων της, όσο και με την λογοτεχνική τους αξία, έρχεται να μας αποδείξει πως σήμερα μπορεί να γραφτεί καλή ποίηση, ισάξια ή και καλύτερη ακόμα με την ποίηση προηγούμενων εποχών. «Εποχή μου είναι η ποίηση», γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη, δίνοντας μια κατηγορηματική απάντηση σε όσους γράφουν για παρακμή.

Η ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Εποχή μου είναι η ποίηση» ξεκινά με ερωτήματα, που θέτει η ίδια στον εαυτό της, όπως το κατά πόσο συμβιβάζεται το μεγάλωμα των παιδιών με τη λογοτεχνική καριέρα ή με το αν οι στίχοι είναι μορφή αντίστασης. Όμως, ενώ στις αρχές της ποιητικής της συλλογής θα αναρωτηθεί: «Μα είναι τούτοι οι καιροί για ποίηση;», θα φτάσει στο τελευταίο ποίημα να αναφέρει πως όλα τα δεινά της εποχής μπορούν να αντιμετωπίζονται με την ποίηση: «Μα εγώ θα γράψω μόνο για την ποίηση. / Που με βοηθάει να τ’ αντέχω όλα αυτά.», βρίσκοντας στην ποίηση ένα καταφύγιο, όπως ο Καρυωτάκης όταν έγραφε: «Και η ποίησις το καταφύγιο που φθονούμε.» Με το παραπάνω απόσπασμα από το ποίημά της η Ασημίνα Ξηρογιάννη απαντά και στην άποψη, που αναφέρθηκε στην αρχή, ότι οι ποιητές σήμερα, γράφουν χωρίς να νοιάζονται για το τι συμβαίνει γύρω τους. Το όπλο του ποιητή είναι η πένα και αυτό δείχνει να το γνωρίζει καλά η ποιήτρια καθώς τα ποιήματά, που εμπεριέχονται σε αυτή τη συλλογή θυμίζουν τον χαρακτηριστικό στίχο του Μανώλη Αναγνωστάκη: «Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις».

Στην ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Εποχή μου είναι η ποίηση», συναντάμε ορισμένα συμπεράσματα, που θυμίζουν φιλοσοφικά αποφθέγματα, όπως, για παράδειγμα, στο ποίημα: “Πυροβολήστε τα όνειρα”: «είναι και η σιωπή ήττα καμιά φορά», ενώ μια ειρωνεία λεπτή και συνάμα τραγική εμπεριέχεται στους στίχους της, όπως παρατηρούμε στο τέλος του ίδιου ποιήματος: «Ναι, ναι, τα όνειρα φταίνε για όλα! / Πυροβολήστε τα όνειρα.»

Σε αρκετά ποιήματα της συγκεκριμένης ποιητικής συλλογής η Ασημίνα Ξηρογιάννη κάνει δικό της τον πόνο των άλλων γράφοντας χαρακτηριστικά: «Χωρίς πόνο δεν γράφεται ποίηση.» Έτσι η ποιήτρια νιώθει τον πόνο του μετανάστη, που ξέρει καλά τι θα πει στέρηση, περπατά στους δρόμους της Αθήνας και η πένα της γίνεται κάμερα. Μια κάμερα, που καταγράφει τα σημερινά κοινωνικά αδιέξοδα και μας τα δίνει, όπως ακριβώς είναι, χωρίς φτιασίδια.

Θα κλείσουμε αυτό το μικρό ποιητικό μας ταξίδι, στην ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Εποχή μου είναι η ποίηση», παραθέτοντας ένα χαρακτηριστικό ποίημα: «Ο κόσμος σού προσφέρει / απλόχερα τις πληγές του. / Έλα λοιπόν, διάλεξε μία / και κάνε την ποίημα.»

TO VARELAKI ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ//ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ////Εκτός Εαυτού 18.05 – 02.06 στο CAMP///

Εκτός Εαυτού 18.05 – 02.06 στο CAMP

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: Σάββατο 18 Μαΐου 2013

.

.

ΜΑΪΟΣ 2013 | 18.05 – 02.06 | ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-ΣΑΒΒΑΤΟ-ΚΥΡΙΑΚΗ

CAMP (ΕΥΠΟΛΙΔΟΣ 4 & ΑΠΕΛΛΟΥ 2, ΠΛ. ΚΟΤΖΙΑ)

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: Σάββατο 18 Μαΐου 2013, στις 21.15

.

Το έργο

Το «Εκτός Εαυτού» είναι ένα κωμικό δράμα πέντε πράξεων και διάρκειας 70΄, που αφηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων-ρόλων που συναντιούνται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας για να μπλεχτούν σ’ ένα παιχνίδι που άλλοτε μοιάζει με αισθησιακό σκάκι κι άλλοτε με νευρικό πινγκ-πονγκ. Μια κωμωδία τακτοποιημένη πάνω στο χάος της ύπαρξης..

.

Η υπόθεση

Πώς παίζεται ένα ερωτικό παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους χωρίς έρωτα και χωρίς εξουσία; Ποιος ακούει τη φωνή σου όταν είσαι κλεισμένος σε ένα άδειο μουσείο;

Ο νυχτοφύλακας και η διευθύντρια του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας μπλέκονται σε ένα «παιχνίδι απόδρασης» που καταργεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα φύλα,  ανάμεσα στο νόημα και το χάος, ανάμεσα στο πάνω και στο κάτω, ανάμεσα στη νίκη και την ήττα.

Η νύχτα πέφτει στο μουσείο. Έλα μέσα. Κάνε κύκλους γύρω από τον εαυτό σου. Θαύμασε τα βαλσαμωμένα ζώα. Κατασκεύασε αντιπάλους. Φαντασιώσου ότι είσαι δυνατός. Παίξε όσο προλαβαίνεις.

.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Γιώργος Γιανναράκος

Κείμενο: Μαρία Γιαγιάννου

Πρωταγωνιστούν: Νάνα Παπαδάκη, Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Σκηνική εγκατάσταση: Ιβάν Παπαδόπουλος

Ζωντανή μουσική : κωστας γ

Κίνηση: Δήμος Αμπράζης

Φωτογραφίες: Θοδωρής Σταμπέλος

Βοηθός σκηνοθέτη: Πένυ Ζήση

notationes////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΒΙΑΘΑΝΑΤΟΣ Ή ΧΡΟΝΟΝΟΣ ///ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Β. ΜΑΚΡΗ

 

εις Ζωήν – Ελοϊζίαν Βαλαωρίτη

 

 

Τρελλή ζωή

Σκληρή ζωή

Ζωή με τον πατέρα

Σκατοζωή

Ζωή πεζή

Μεγάλη ζωή

Περιπετειώδης ζωή

Χαμοζωή

Ζωή να΄χεις

Ζωή Καρέλλη

Μοναχική ζωή

Ερωτική ζωή

Στερημένη Ζωή

Ζωή παράξενη

Πολεμική ζωή

Ζωίτσα Κουρούκλη

Κρυφή ζωή

Εμπορική ζωή

Ζωή χαμένη

Κενή ζωή

Ηρωική ζωή

Ανθρώπινη ζωή

Συζυγική ζωή

Νοήμα της ζωής

Βρεφική ζωή

Ζωή χωρίς νόημα

Αστική ζωή

Ζωή στο Μεξικό

Φιλοσοφική ζωή

Φυτική ζωή

Βασιλική ζωή

Ζωή και Τέχνη

Κλεμμένη Ζωή

Ζωή στο διάστημα

Ζωή ονειρώδης

Κοινωνική ζωή

Ζωή θρησκευτική

Καθημερινή ζωή

Ξένος στη ζωή

Κινηματογραφική ζωή

Δημοκρατική ζωή

Εγκληματική ζωή

Ζωή σε εσάς

Εύθυμη ζωή

Πνευματική ζωή

Λαμθασμένη ζωή

Μεθυσμένη ζωή

Ζωή χαώδης

Αθλητική ζωή

Ποιητική ζωή

Ζωή μαλακισμένη

Ζωή ζωέμπορου

Διπλή ζωή

Ψυχική ζωή

Έκλυτος Βίος

Καθιστική ζωή

Ζωή εμποδισμένη

Ζωή Θανάτου

Ζωή Καραβίδα

Ζωή βασανισμένη

Ένοχη ζωή

Σεξουαλική ζωή

Πεθαμένη ζωή

Πολιτική ζωή

Γλυκιά ζωή

Τυχοδιωκτική ζωή

Σκυλίσια ζωή

Στρατιωτική ζωή

Χριστιανική ζωή

Ζωή του αυτόχειρος

Οργιαστική ζωή

Ζωή και επιστήμη

Ζωή και κότα

Ζωή ζωώδης

Επαναστατική ζωή

Θλιβερή ζωή

Ζωή είν΄αυτή;

 

Αθήνα, 1964

 

 Ποιητές στη Σκιά,Δεύτερος Κύκλος,εκδ.Γαβριηλίδης,2013

ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, ΤΕΥΧΟΣ 158, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2013 ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ (1901-1998)

Περιεχόμενα

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ
Ειδήσεις από το μέτωπο
Ζωή Καρέλλη: Βιογραφικά στοιχεία - Εργογραφία
Το ποιητικό έργο της Ζωής Καρέλλη
Ζωή Καρέλλη: Ανθολόγηση ποιημάτων
Παναγιώτης Τέτσης: Για το έμβλημα του Καποδιστρίου Πανεπιστημίου Αθηνών φιλοτεχνηθέν από τον Κύριο Τάκη Κατσουλίδη, ζωγράφο και χαράκτη
Αθηνά Παπαδάκη: Βραδυές
Βασίλης Κοντόπουλος: Εδώ Βερολίνο
Άμυ Μιμς-Σιλβερίδη: Προ-ιστορία του Κουνδουρέικου γλυπτού στην Κρήτη
Γιάννης Κοντός: Τροχαίο
Drake Stutesman: Απόκρυψη σε κοινή θέα: Μια συνέντευξη με τον Piero Tosi, μτφ. Βασίλης Κοντόπουλος
Κατηφένια Ζαφειριάδου: Στιγμές
Αλέξανδρος Στεργιόπουλος: Βασίλης Αλεξάκης "Αγαπάω το μυθιστόρημα για το ίδιο το μυθιστόρημα"
Φώτης Θαλασσινός: Memorabilia
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Μια συνομιλία με τον Αλέξη Σολομό (1924-2012)
Γιώργος Χρηστέας: Σάββας Μιχαήλ
Νίκος Χαρ. Νικολαΐδης: Remi Bazancon, ένας σκηνοθέτης για όλη την οικογένεια
Γεράσιμος Μακρής: Το μήνυμα
Κωνσταντίνος Μπούρας: Ο Στέφανος Κακαβούλης, λέει
Χρήστος Τριαντάφυλλου: Τα δώρα
Μπάμπης Ιμβρίδης: 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Βιβλία: Γράφουν οι Γιώργος Χρονάς, Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, Κωνσταντίνος Μπούρας, Αντώνης Μποσκοΐτης, Βασίλης Ζηλάκος
Θέατρο: Γράφουν οι: Εύη Προύσαλη, Κωνσταντίνος Μπούρας, Αθανάσιος Βαβλίδας
Αθανάσιος Βαβλίδας: Μουσικές ανταπο-κρίσεις
Νίκος Χαρ. Νικολαΐδης: Οδηγός κινηματογραφικής επιβίωσης
Οδός Ιωάννας Ασμάνη
Οι νεκροί μας και ένα βρέφος, 34 ημερών, στη Λέρο
Δημήτρης Σκαλίγκος: Ξεπερνώντας τις προσδοκίες / Μετανάστης σε στρατσόχαρτο
Ποντικοφάρμακα
Γιώργος Χρονάς: Τα βιβλία μας στη Βιβλιοθήκη Λασκαρίδη
Κωνσταντίνος Μπούρας: Καλλιόπη Λεμού
Γιώργος Χρονάς: Δευτέρα. Τα παιδιά που έμειναν παιδιά
Τι είναι Τέχνη; 7η συνέχεια. Συνομιλούν οι: Αριστείδης Γιαγιάννος, Κωνσταντίνος Πολιουδάκης, Δημήτριος Σκαλίγκος

Ξενοφών Α.Μπρουντζάκης : Για το βιβλίο '' Εποχή μου είναι η Ποίηση''

http://topontiki.gr/article/52233/Epoxi-mou-einai-i-Poiisi


Ξενοφών Α.Μπρουντζάκης

Εποχή μου είναι η Ποίηση

Ασημίνα Ξηρογιάννη
Εκδόσεις: Γαβριηλίδης Σελ.: 52


Ποιήτρια της νέας γενιάς, η Ξηρογιάννη μοιάζει σαν να θέλει να δώσει την απάντηση για τον ενεργό ρόλο της ποίησης στη διαμόρφωση της κοινωνίας, έναν ρόλο πρακτικό – όπου δηλαδή το αισθητικό αποτέλεσμα έχει απτές επιδράσεις στη ζωή και την καθημερινότητά μας.
Από τον τίτλο, κιόλας, της αξιοπρόσεχτης συλλογής της γίνεται σαφής η θέση της. Ωστόσο, ο διάλογος που ανοίγει με τα ποιήματά της είναι αποκαλυπτικός, δηλαδή η προσωπική της ματιά και θέση για τον ρόλο που διαδραματίζει στις μέρες μας η ποιητική δημιουργία εκφράζει αβίαστα την πραγματικότητα, γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της. Έτσι, στην ποίηση της Ξηρογιάννη, το ποίημα δεν απέχει από τους απελπισμένους ανθρώπους που στένεψε η ζωή τους και βγαίνουν στους δρόμους αναζητώντας μια λύση. Το ποίημα, λοιπόν, ζει τη γέννησή του μέσα στον κόσμο κι όχι σε ένα εξωπραγματικό περιβάλλον, σε έναν φανταστικό τόπο, αλλά δίπλα στον άνθρωπο, μαζί με τον άνθρωπο, όπου εν δυνάμει κάθε του σκέψη, πράξη ή συναίσθημα μπορεί να αποτυπωθεί ποιητικά σε έναν κόσμο απτό, οιονεί θαυμαστό, όπου η κάθε στιγμή είναι και μια ευκαιρία υπέρβασης, ένα ταξίδι ανάμεσα στην ασχήμια και την ομορφιά, μια ομορφιά που ξεφεύγει από την ασφυκτική πίεση του χρόνου κι απελευθερώνει την κοινωνία μπροστά στην πιο ιδανική της διεκδίκηση: αυτήν της ελευθερίας του εαυτού της. Πρόκειται για μια ποιητική η οποία εκφράζει μια δυναμική σκέψης που, αν και δεν αποφεύγει τελείως τις συναισθηματικές ασάφειες και τις στερεότυπες περί ποιήσεως ιδεοληψίες, θέτει σοβαρή υποψηφιότητα να βρεθεί στον πυρήνα μιας οδυνηρής πραγματικότητας, εκεί όπου η παρουσία της ποίησης είναι σπάνια και πολύτιμη ταυτόχρονα – όπως η όαση στην απέραντη έρημο.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα Σε αργή κίνηση της ΔΑΝΑΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗ/// Ένα κλικ./ σελ 128 - 130

Σε αργή κίνηση

Δανάη Παπουτσή

Κέδρος, 2011
195 σελ.

…Η Σάωρη σταματά απότομα. Κάπου στο βάθος μόλις που διακρίνει ένα παράξενο σκοτεινό όγκο – δυο μπλεγμένες σιλουέτες, ένα αιφνίδιο αλλόκοτο σχήμα. Ριπές ανάσας. Η εικόνα τής προκαλεί φευγαλέα χαρά, δεν είναι μόνη σ’ αυτή την παράξενη κι αφιλόξενη παραλία. Πλησιάζει, οι σκιές ξεκαθαρίζουν, είναι δυο ηλικιωμένα γυμνά σώματα. Δυο σώματα ζαρωμένα και τεντωμένα μαζί. Μια μουτζούρα. Φοβάται να πλησιάσει πολύ μήπως και διακόψει κάτι, σκέφτεται να τους προσπεράσει, να συνεχίσει τη διαδρομή της, αυτό έχει ανάγκη: μια διαδρομή γενική, αόριστη αλλά με ροή.

Καθώς πλησιάζει, γεύεται το ρομαντικό της εικόνας, πόσο ρομαντικοί είναι αυτοί οι δύο ηλικιωμένοι για να μπορούν να ερωτοτροπούν ακόμα, έτσι στα φανερά, κάτω απ’ το σκοτεινό ουρανό, μπροστά απ’ την άλλοτε σιωπηλή και άλλοτε ομιλούσα θάλασσα, πόσο θαρραλέοι για να κάνουν κάτι τέτοιο, παρ’όλο που το γυμνό τους δεν είναι καλαίσθητο, παρ’ όλη τη φθορά σε κοινή θέα. Την πιάνει νευρικό γέλιο. Βρίσκεται μπροστά τους. Έχει σουρουπώσει για τα καλά, τα δυο σώματα παραμένουν στατικά, ακίνητα στο αγκάλιασμά τους, ξαφνικά όλα μετατρέπονται σε μια απέραντη χυδαιότητα, αυτά τα σώματα είναι νεκρά, ώρες, μέρες, ίσως και μήνες, κανείς δεν ξέρει. Η Σάωρη τους ακουμπά με το πόδι της προκειμένου να διαπιστώσει, να επιβεβαιώσει τι; Δεν έχει αρκετό φως ώστε να δει εκείνο που θέλει, σκύβει από πάνω τους, μόλις που διακρίνει κάποιους οργανισμούς να κόβουν βόλτες πάνω στο δέρμα, νιώθει μια έντονη δυσοσμία. Δεν έχει κάτι να προστατευθεί, το χέρι φράζει ακαριαία τη μύτη της, το χέρι δεν ακολουθεί, κατευθύνεται στο στόμα, κι εκείνη ξερνάει.

Κοιτάζει πάλι την παραλία. Δε σκέφτεται. Βουτάει ανάμεσά τους και ποζάρει, ανάμεσα στην τρέλα και στην ηδονή, ανάμεσα στη χυδαιότητα και στο θάνατο, αλλά κανείς δεν υπάρχει να τους φωτογραφίσει, άρα αυτό δεν υφίσταται.

Νύχτα. Νιώθει πάνω της ένα σκληρό φως. Ένστολοι άντρες με φακούς στα χέρια πλησιάζουν προς το μέρος της. Φοβάται, κουλουριάζεται πίσω από τα νεκρά σώματα. Ένα κλικ, μια αιχμηρή γυναικεία φωνή. «Ακίνητη, μείνε ακίνητη μικρή».

Η φωτογραφία. Η Σάωρη έχει ποζάρει, υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, υπάρχει φωτογραφία, υπάρχει αποτύπωση, απαθανάτιση, τώρα όλα υφίστανται. Η γυναίκα την πλησιάζει, την ξεκολλάει με δυσκολία από τα νεκρά σώματα. Νιώθει αποκολλημένη από κάτι που την τραβούσε καιρό κοντά της. Οι άντρες καλύπτουν τα νεκρά σώματα με ένα λευκό σεντόνι.

(Τους άκουσα να λένε πως ότι αυτό είναι το γνωστό ηλικιωμένο ζευγάρι των ‘Εξαρχείων, ο κύριος Κώστας και η Ματίς, εκπαιδευτικοί και οι δύο, πολλά χρόνια μαζί, πίνανε κάθε πρωί τον καφέ τους στους χάρτες, διαβάζανε εφημερίδες, μετά τρώγανε στου Μπαρμα-Γιάννη, τρωγόντουσαν μεταξύ τους και επιστρέφανε στην μπλε πολυκατοικία πιασμένοι χέρι χέρι.)

Η γυναίκα σφίγγει απ’ το χέρι τη Σάωρη και περπατούν αργά, προς τα πίσω. Η Σάωρη κρυώνει, η γυναίκα τη σκεπάζει με μια μαύρη κουβέρτα, το νερό συνεχίζει τη διαδρομή του, μπρος πίσω, μπρος πίσω, η Σάωρη δε μπορεί να δει πια ούτε τη θάλασσα ούτε την άμμο, δεν μπορεί να βρει το λεξικό του νερού, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι ο κύριος Κώστας, που τον είχε συναντήσει στο ασανσέρ της μπλε πολυκατοικίας, δεν υπάρχει πια, δεν μπορεί να βρει κάτι απ’ τα ίχνη της, στην αμμουδιά. Δε μπορεί να θυμηθεί κάτι από αυτή τη νυχτερινή θαλάσσια διαδρομή.

***

* Η φωτογραφία είναι παρμένη από το  

Οι 100 άνθρωποι με τη μεγαλύτερη επιρροή στον χώρο του βιβλιου.

Πηγή: Athens Voice

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/433/100-άνθρωποι-με-επιρροή-στο-χώρο-του-βιβλίου

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2013///ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων: ο ισπανός συγγραφέας του Δον Κιχώτη Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο άγγλος δραματουργός Γουίλιαμ Σέξπιρ. Με αφορμή το διπλό αυτό γεγονός, η UNESCO έχει καθιερώσει την 23η Απριλίου ως την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου.

Στην Καταλονία, την ημέρα αυτή εορτάζεται η Μέρα των Βιβλίων και των Ρόδων, μία τοπική παραλλαγή της Γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, που συνδυάζεται με την εορτή του προστάτη της περιοχής, Αγίου Γεωργίου. Με το σύνθημα «Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα», ο άνδρας θα χαρίσει στην αγαπημένη του ένα τριαντάφυλλο κι αυτή θα του το ανταποδώσει με ένα βιβλίο.

Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων, ο περίφημος δρόμος της Βαρκελώνης «Λα Ράμπλα», η πιο ζωντανή γωνιά της πόλης, «ο μόνος δρόμος, που δεν ήθελα να τελείωνε ποτέ», όπως είχε πει κάποτε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτιμάται ότι μόνο την ημέρα αυτή διακινούνται στην Βαρκελώνη 500.000 βιβλία και 4 εκατομμύρια τριαντάφυλλα.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/worldays/17#ixzz2RFyWyNNE

Η φωτό είναι παρμένη από το Pixabay.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

• ποίηση είναι ένα χέρι που ψάχνει τα δάχτυλά του
  όχι οι λέξεις έκπαγλος, πόνος, αγάπη
  εκτός αν έχεις νιώσει πραγματικά έναν έκπαγλο πόνο αγάπης
  κοιτώντας το κομμένο γκαζόν
  ποίηση είναι που ήπιαμε από το ίδιο ποτήρι
  κι όχι Δημουλά, Καβάφης, Ελιοτ, Καρούζος κλπ
  ποίηση είναι να κάνεις ρήμα το ναι
  - θα σε ναι για πάντα
  - σε ναι τόσο πολύ που μπορώ να περπατήσω όλον τον θάνατο
  κρατώντας γλαδιόλες
  κι όχι έρωτες που σφαδάζουν και μαχαίρια που κόβουν και χείλια
  που ματώνουν
  αλλά το φόρεμά σου που είναι μπόσικο από την μια πλευρά
  και βγαίνει ο ώμος σου λαμπρή πλοκή
  αυτό είναι ποίηση
  κι όταν μου δείχνεις ένα ιπτάμενο χαρτί
  που το παίρνει ο αέρας
  ένα τόσο δα χαρτάκι τσίχλας
  ένα μικρό ποιηματάκι
  που κανείς δεν θα διαβάσει
  γιατί αυτό δεν είναι ποίηση