ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                          

 

 

 Ο ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ

Σε ποια γιορτή θα πάνε οι ξυλοπόδαροι;
Τα κεφάλια τους μες στην καταχνιά,
Οι τεράστιες δρασκελιές πάνω στα πλήκτρα.
Με τη στριγγλιά του αρχιμουσικού
Οι δρόμοι τρέχουν όπου να 'ναι.

Εγώ είμαι ο μόνος που 'εμεινε εδώ πίσω,
Κλόουν με πασαλειμμένο χαμόγελο.
Για δες, η φιέστα τιμή που μου φύλαγε!
Να τραγουδώ το φεγγάρι που τρώει
Μαλλί της γριάς σ' ερείπια υπουργείων...

***

Η απλότητα του τρόμου

Είναι απλό: Δεν σε πεθαίνει ο τρόμος.
Ο τρόμος μόνο σε ξεγεννάει.
Βγάζει το φίδι απ’ την κοιλιά σου.
Ο μαιευτήρας σού χαμογελά,
Που ζεις μια τέτοια αιθέρια νύχτα
Είναι απλό: Ο τρόμος δεν σε ταπεινώνει.
Σε αίρει στο ύψος των περιστάσεων.
Απλώς πατάς πάνω στον εαυτό σου.
Ο τρόμος δεν επείγεται. Σε περιμένει.
Μπορείς, σκεπτόμενος, να διαφύγεις.
Απλώς δεν μπορείς να σκεφτείς.
Στον τρόμο ένα κι ένα κάνουν δύο.
Απλώς δεν βρίσκεις το πρώτο και το δεύτερο:
Τη στιγμή αυτή ο ένας σε ψάχνει
Κι ο δεύτερος του φανερώνει τη θέση σου.
Ο τρόμος προνοεί. Είναι ψύχραιμος.
Εξάλλου ξέρετε κι οι δυο τι θα αξιώσει.
Πίνει ακόμη μια γουλιά απ’ τον καφέ του
Κι απλώς σηκώνει τα μάτια του πάνω σου.
Είναι απλό: Η φωνή του αέρα,
Οι ψίθυροι οι σοφοί των ερειπίων,
Το κουρέλι από την υγρασία που απομένει
Σε κάποια σκιερή γωνιά του πυρετού,
Όλα γλιστράνε μέσα στο φρεάτιο.
Ο ήλιος βάζει το δάχτυλό του στο τζάμι
Και κάνεις τη βουτιά. Αυτό ήταν. Θα δεις τώρα
Σε όλη την απλότητά του τον τρόμο.

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΩΣ ΑΠΛΗ ΜΗΧΑΝΗ,2012 

Ανακοίνωση των εργαζομένων στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Αθήνα, 15.1.2013

Στο πλαίσιο της σημερινής κρίσης και της ενορχηστρωμένα βάρβαρης επίθεσης που δέχτηκε η πολιτική για το βιβλίο και το ίδιο το ΕΚΕΒΙ, μετά και από την απόφαση «κατάργησής του», που ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός κ. Τζαβάρας, εμείς, οι 35 εργαζόμενοι του ΕΚΕΒΙ, απλήρωτοι για μήνες, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε τα εξής:

• Οι επιτυχημένες δράσεις και τα προγράμματα του ΕΚΕΒΙ (Εκθέσεις Βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, Φιλαναγνωσία, Μικρός Αναγνώστης, Βιβλιονέτ, Έρευνες, Παρατηρητήριο Ψηφιακού Βιβλίου, Πρόγραμμα Φράσις για την ενίσχυση των μεταφράσεων, διμερείς και διεθνείς σχέσεις, Εργαστήρι του Βιβλίου, Λέσχες Ανάγνωσης, Βραβείο Αναγνωστών, διατήρηση και ανανέωση ποικίλων αρχείων και συλλογών συγγραφέων, εκδοτών, βιβλιοπωλών, βιβλιοθηκών κ.ά.) ήταν και είναι οι άνθρωποί του – δεν θα υπήρχαν χωρίς αυτούς. Η πραγματοποίησή τους έχει συγκεντρώσει επαινετικά σχόλια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
• Εργαζόμαστε στο ΕΚΕΒΙ, οι περισσότεροι από εμάς για πολλά χρόνια, χωρίς ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα (δηλαδή με μπλοκάκι, χωρίς ΙΚΑ, αποζημίωση απολύσεως ή ταμείο ανεργίας, και τους τελευταίους έντεκα μήνες, μάλιστα, χωρίς καν σύμβαση), με συνέπεια, επαγγελματισμό και αγάπη για το βιβλίο.
• Δεν ανεχόμαστε να στρέφεται εν τέλει εις βάρος μας η καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και η πολύχρονη «ομηρία» μας υπό το ρόλο του «συμβασιούχου». Υπενθυμίζουμε, δε, ότι το ΕΚΕΒΙ δημιουργήθηκε το 1994 για να ξεπεραστεί η δυσκαμψία του «στενού» δημόσιου τομέα να παράξει το παραπάνω έργο.

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου είναι ένας φορέας που κοστίζει ελάχιστα στο δημόσιο και φέρνει πίσω πολλαπλάσια. Η κομβική του θέση στο χώρο του Πολιτισμού του επέτρεψε να διαχειρίζεται με επιτυχία δύο Προγράμματα ΕΣΠΑ και να διεκδικεί κι άλλα. Η Έκθεση Παιδικού κι Εφηβικού Βιβλίου και το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών είναι μονάχα δύο από αυτά που δρομολογούσε η προηγούμενη Διοίκηση…
Σε τι εξυπηρετεί λοιπόν αυτή τη στιγμή η κατάργηση ενός Φορέα με Διαχειριστική Επάρκεια και σωρευμένη τεχνογνωσία στην υλοποίηση συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων, όταν τα ΕΣΠΑ είναι κατά γενική ομολογία ο βασικός μοχλός για την ανάπτυξη της χώρας;
Ποια λογική «εξοικονόμησης» υπαγορεύει να ακυρώνει κανείς ένα «εργαλείο» πολιτιστικής ανάπτυξης που θα μπορούσε, με λίγη προσπάθεια και φαντασία, να το καταστήσει πολύ πιο παραγωγικό κι αποτελεσματικό;
Τέλος, πέρα από τα ευχολόγια, ποιος αλήθεια παίρνει την ευθύνη για τον κίνδυνο ματαίωσης στην πράξη των δύο Προγραμμάτων που θα έπρεπε αυτή της στιγμή να «τρέχουν» με δυναμισμό, και συγκεκριμένα της 10ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (είχε συμφωνηθεί για φέτος να είναι τιμώμενη χώρα η Μεγάλη Βρετανία) και του Προγράμματος «Καινοτόμες δράσεις για την ενίσχυση της Φιλαναγνωσίας των μαθητών»;
Ζητούμε, έστω και τώρα, ο Υπουργός, λαμβάνοντας υπόψη και την εκφρασμένη βούληση της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου του βιβλίου, να μην επιμείνει στην απόφασή του και να διατηρήσει ζωντανό το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.
Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

ΔΙΑΒΑ-ΖΩΝΤΑΣ & ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΔΥΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ 1. 'ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ" Το ΔΙΑΒΑ-ΖΩΝΤΑΣ 2. ‘ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ’ το ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΣΤΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΑΘΗΝΩΝ - ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΨΥΧΙΚΟΥ Από τον Αλέξη Σταμάτη

 

 

Από Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013 ως Δευτέρα 2 Ιουνίου 2013
από 14 εβδομαδιαίες δίωρες συναντήσεις/ 28 διδακτικές ώρες
Χώρος: Κολλέγιο Αθηνών- Κολλεγίου Ψυχικού
Μέρα: Δεύτερα
ΔΙΑΒΑ-ΖΩΝΤΑΣΏρα: 5.30 μμ-7.00 μμ
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ Ώρα: 7.15μμ-8.45 μμ
Μail Αλέξη Σταμάτη: bm-sruome@otenet.gr
Tηλέφωνα Κολλεγίου Αθηνών Κολλεγίου Ψυχικού (Πρόγραμμα Επιμόρφωσης Ενηλίκων): 210 6748160, 210 6748153 και 210 6798191.
Site: http://www.haef.gr/gr/pee/contact.php
ΔΙΑΒΑ-ΖΩΝΤΑΣ
Μια σειρά σεμιναρίων για όσους δεν πιστεύουν ότι η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι «απόδραση» από τη ζωη , αλλα ένας τρόπος να την ξαναβρείς.
Μια δημιουργική ανάγνωση και «επανάγνωση» 4 βιβλίων. Η απόλαυση του κείμενου, η χαρά να συζητάς γι αυτό και η ανακάλυψη προσωπικών διόδων μέσα από ένα κείμενο. Για όσους πιστεύουν ότι η λογοτεχνία είναι μια τέχνη που έρχεται από μακριά και θα μας συντροφεύει για πάντα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, («Το θαύμα της αναπνοής» του Δημήτρη Σωτάκη) όπου ο συγγραφέας, εκκινώντας από ένα φαινομενικά ασήμαντο περιστατικό, θέτει μια σειρά θεμάτων ηθικού, πολιτικού και καλλιτεχνικού χαρακτήρα, ένα βιβλίο ξένης λογοτεχνίας («Άδραξε τη μέρα» του Σολ Μπέλοου) με τον δημιουργό να πλέκει επιδέξια το χιούμορ και το πάθος, ζωντανεύοντας στο πλαίσιο της μιας μέρας ολόκληρο το δράμα του ανθρώπου που αγωνίζεται να επικυρώσει την αξία και την ανθρωπιά του κι ένα βιβλίο του διδάσκοντος («Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό;»), που εστιάζει στη κρυφή ζωή των μελών μιας φαινομενική τυπικής ελληνικής αστικής οικογένειας.
Επίσης θα υπάρξει και ένα τέταρτο βιβλίο το όποιο θα επιλέξει η ομάδα,
Με αφορμή τα βιβλία αυτά, συζητάμε, ανιχνεύουμε και ανακαλύπτουμε μαζί όσα κρυφά και φανερά αναδύονται από τις σελίδες.
Σε τέσσερα μαθήματα θα υπάρχουν τέσσερις καλεσμένοι που θα συζητήσουν μαζί μας το καθένα από τα τέσσερα βιβλία. Ένας από αυτούς θα είναι και ο Δημήτρης Σωτάκης.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Δημήτρης Σωτάκης: «Το θαύμα της αναπνοής» (εκδ. Πατάκη)
2. Σολ Μπέλοου «Άδραξε τη μέρα» (εκδ. Καστανιώτη)
3. Αλέξης Σταμάτης: «Μπορείς να κλάψεις μες στο νερό;» (εκδ. Καστανιώτη)
2. ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ
Πολλοί ισχυρίζονται ότι η γραφή είναι ένα θείο δώρο, ωστόσο κάθε συγγραφέας μπορεί να πιστοποιήσει πως, όπως και κάθε κατασκευή, και η συγγραφή διαθέτει ένα εγγενές σύστημα, κάποιους «κατασκευαστικούς κανόνες» που πρέπει ο επίδοξος συγγραφέας να τους γνωρίζει ώστε να τους χρησιμοποιεί, και, αν είναι σε θέση, να τους ανατρέπει. Η συγγραφή είναι τέχνη, η οποία προϋποθέτει τεχνική, η οποία εξελίσσεται συνεχώς. Στο μάθημα ασχολούμαστε με τα βασικά είδη λογοτεχνικής γραφής (μυθιστόρημα-διήγημα) ενώ, παράλληλα, μιλάμε και για το σενάριο.
Ορισμένα μαθήματα είναι αποκλειστικά αφιερωμένα σε ασκήσεις που γίνονται με ποίκιλες αφορμές. Παράλληλα, διαβάζουμε ένα κλασικό κείμενο και ένα μυθιστόρημα σύγχρονης πεζογραφίας σκοπό να βρούμε σε σημαντικούς συγγραφείς πράγματα που αναζητούμε στο μάθημα. Το νήμα που διατρέχει το σεμινάριο είναι η δομή του μυθιστορήματος και η προσπάθειά μας να το κρατήσουμε σταθερό. Θα υπαρχει μια ευελιξία ώστε ο κάθε σπουδαστής, ανάλογα με το «θέλω του» να μπορει να το προχωρήσει όσο επιθυμεί, έως και να αρχίσει ολόκληρο βιβλιο, με αφορμή οσα θα ακουστούν.
Σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε καλεσμένους και συζητάμε τα θέματα αυτά μαζί τους.
Καθηγητής: Αλέξης Σταμάτης
Διάρκεια: 14 εβδομάδες, 1 φορά την εβδομάδα.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ //// ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΥ ΛΟΓΟΥ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ-ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΒΡΕΤΤΑΚΟ (Επιμ. Βασιλική Β. Παππά-Εύα Πετροπούλου-Λιανού), Θεσσαλονίκη 2012

Γράφει η Κάκια Παυλίδου, εκπαιδευτικός-ποιήτρια

Κάθε που ένα κείμενο αποτυπώνεται σε μία σελίδα, μία φωνή ταξιδεύει στον Κόσμο, παρεισδύει στο σκοτάδι της απομονωμένης μας απουσίας και ανάβει λύχνο να βρει η Ψυχή διαδρόμους προς το Ιδανικό της. Υπάρχουν λέξεις που ακόμη κι όταν τυπώνονται, έχουν εκκωφαντικό συλλαβισμό, πολιορκούν τη συνείδηση και ξεκλειδώνουν τα κελιά, όπου μάθαμε να φυλακίζουμε τις ελευθερίες του Νου, για να βολεύεται πιο παρήγορα η Ύπαρξη στο στέκι της καθημερινότητας.

Ανθολόγιο σημαίνει γειτονιά. Κάποιος αρχιτέκτονας της σκέψης αναλαμβάνει τη μελέτη, στήνει τη μακέτα και καλεί εμπνευσμένους πολίτες με υπηκοότητα Ποίησης να γειτονεύσουν μεταξύ τους και με την Μούσα.

Σ’ αυτή τη γειτονιά δεν υπάρχουν ηγέτες. Μία σιωπηλά υπογεγραμμένη ισότητα των μελών της συνδέει άρρηκτα τις Ψυχές που εκθέτουν τα πολύτιμά τους στις σελίδες της Ανθολογίας. Σ’ αυτή τη γειτονιά δεν υπάρχουν ηγέτες. Μόνο Δάσκαλοι και Μαθητές που εναλλάσσουν ρόλους. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, Μέγας Εμπνευστής, μάς διδάσκει πώς να βάλουμε σ’ ευθείες το Φως, πώς με ευφάνταστη αφοσίωση μπορούμε να ευθυγραμμίσουμε τον Κόσμο με τον Παράδεισο.

Φόρεσα τα πάνινα παπούτσια μου λοιπόν, με προτροπή της υπέροχης φίλης Βάσως B. Παππά και ξεκίνησα το σεργιάνι μου στις γειτονιές των ποιητών που δόμησαν με προσωπικό στίγμα αυτή την πολιτεία. Ξεκίνησα να καταγράφω το οδοιπορικό.

Στο μνημείο του «Στρατιώτη χωρίς πρόσωπο» εναπόθεσα ελπίδες Ειρηνικών διαβουλεύσεων με την Σκληρή Πραγματικότητα, ώστε, ως το χάραμα της Ιδέας, να έχω τις υπογραφές στα χέρια μου.

Συμμετείχα με ένδυμα αρχαιοελληνικής επισημότητας στην «Ωδή στις Μούσες» με τη Θηλυκότητα να πρωτοστατεί στο υπονοούμενο του Καλλιτέχνη.

Μέσα από την μελοποιημένη ρίμα της Ψυχής ενός Αερικού καταγράφηκε η πολιτική χροιά των πραγμάτων, η άρση της ψήφου εμπιστοσύνης, καθώς το κριτήριο υπογράφεται με νέες αξιολογήσεις Εαυτού και Ζωής στο βάθος του χρόνου.

Κι όλο οι διαδρομές χτίζονται χαλίκι χαλίκι με αγαπημένες κι αμόλυντες αμαρτίες,

«Μυστική σύναξη των αισθήσεων

Η ακολουθία της αύρας σου

Στο αστροφώτιστο στερέωμα του ουρανού»

Κι όλο πορεύεται σελίδα τη σελίδα η Βιογραφία της Ζωής πίνοντας «Απόσταγμα» σαν αγιορείριτο λευκό κρασί Εμπειρίας και φιλεύοντας τις Αναγνώσεις με το ΜΟΙΡΑΣΜΑ της ευθύνης του απολογισμού που από ατομική υπόθεση τετ α τετ με την Καρδιά, καταλήγει εθνικό ζήτημα εμπλέκοντας το χρώμα της Ελλάδας, {πόσους τόκους αποχρώσεων χρωστάμε, αλήθεια?} και τις μυρωδιές από το χώμα, τη βροχή, την αλμύρα, το φως….

Επόμενο βήμα, Έπαρση της σημαίας και «λάμπει ο μπρούτζος με την Ελληνική Σημαία» και τα «κόκκινα τριαντάφυλλα καρφωμένα στα χάλκινα κορμιά» για να θυμάμαι, να μην ξεχνάω, πως «ο Αχθοφόρος της Οργής» καταγγέλλει, αφυπνίζει και πυρώνει τη μνήμη με ένα ακόμη στεφάνι καταθέσεων.

Όλα ομαλά. ΟμαλοΠοιημένα. Ώσπου θεριεύει το θηρίο και αλλάζει το σύνθημα των εξεγέρσεων:
 «ΣΟΦΙΑ – ΕΛΠΙΔΑ – ΠΙΣΤΗ - ΑΓΑΠΗ»

…να τα προασπίζεται το θηρίο του Νου που βρυχάται μέσα από τη Γραφή, η οποία αύριο ή σήμερα αργά, μετά από μελέτη κι αφομοίωση, θα γίνει Πράξη…

Χρειάστηκα Φύλακα Άγγελο. Δύσκολες οι διαδικασίες Εκπληρώσεων των Στίχων σε Βιώματα.  Βρήκα τους «Αγγέλους που χαμογελούν». Εμπειρώθηκα ξανά την πολύβουη μάχη με το Εγώ, την σκληρή διαπραγμάτευση ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό, με σύνορο το Κριτήριο που διαμορφώνει η Ηθική του καθενός. Η σαγήνη όπλο Αποπλάνησης συνειδήσεων, κυρίως των ερωτευμένων. Από μηχανής Θεός ένα μωρό. Ένα μικράκι -ΑγγελοΠοιημένη Μορφή Θεού- στο χώρο των Ανθρώπων, που βασανίζονται από Διλήμματα, Ευθύνες κι Αποφάσεις. Μέσα στο ποδοβολητό της παραβατικής νοοτροπίας μας ένα Μικροσκοπικό κι Ανυπεράσπιστο μωρό, μπορεί να διδάξει ΑΓΑΠΗ, χωρίς να απαιτήσει δίδακτρα ιδιαίτερων παραδόσεων Ζωής.

Και μες στο Βιωματικό Εργαστήριο συνεχίζω να συχνάζω σε γειτονιές όπου η ΑΓΑΠΗ, μετουσιώνεται σε Ωκεανό, κουράζει, βυθίζει, εξαντλεί, υπόσχεται και ο Θνητός Άνθρωπος με όπλα την ΠΡΟΣΕΥΧΗ και τη ΜΟΝΑΞΙΑ διεκδικεί γεφύρωση από τον Πνιγμό ως τη Σωτηρία, με ένα ουρλιαχτό βαθιάς εσωτερικής Σιωπής καταγεγραμμένης σε ένα «Νυχτερινό Παραλήρημα», όπου οι Ψυχές σμίγουν χρώμα με το χρώμα, σε ένα Έργο αριστουργηματικής σύνθεσης, με Ουσία που μεταγγίζεται με αγωγό την τρυφερότητα.

Ρεύμα έγινε η Ροή, μία ηλεκτροπληξία που σηκώνοντας τις ασφάλειες του Εαυτού, για πλήρη φωταγώγηση του Είναι, ανάβει μία μία  κάποιες φορτισμένες Ιδέες Εμπνευσμένης Συμπύκνωσης σε μορφή Χαϊκού που ανασαίνουν Φως, Φωτιά, Φύλλα σελίδων με κοφτή ανάσα ενός ολόκληρου μαραθώνιου σκέψης που παραδίδει την ιδρωμένη σκυτάλη του στο Σταγονόμετρο της ΠεμπτΟυσίας, η οποία  θρέφει τον Καλλιτέχνη και τους Μάρτυρες του Έργου του.

Και στο χείλος του συμπυκνωμένου γκρεμού, η «ΑΝΑΣΤΑΣΗ», βραβευμένη, αναγνωρίσιμη, επιδιωκόμενη πριν ακόμη γραφτεί η πρώτη συλλαβή της.

Κι ο δρόμος συνεχίζεται λέξη τη λέξη. Αποσκευές ενός ταξιδιού που «μας οδηγεί στα πράγματα ή μας απομακρύνει». Με Επιτάχυνση ή με «Βραδύτητα» να κερδίσουμε παράταση Αναμονής, που μέσα της η Φαντασία στήνει το Ταξίδι, τη συνάντηση, το δρώμενο, τη ΖΩΗ πριν τη ΖΩΗ, και μοιάζω τόσες Ζωές να ζω, όσες οι Καθυστερήσεις που δύναμαι να αντέξω. Και πάντα ξέρεις, το ξέρω κι εγώ, κι όσοι μας ακούν και μας διαβάζουν, μόλις η Ψυχή υπογράψει «ΠΟΙΗΣΗ ΤΕΛΟΣ» τότε είναι που θα ψιθυρίσω «Άσε με να κουρνιάσω στο λαιμό σου». «Δεν είναι τούτο Ποίηση. Είναι η Ζωή που με τυραννά και με λαβώνει.»

Ως ταξιδιώτης αυτής της πολιτείας πάσχισα  να επισκεφτώ κάθε συγκίνηση. Σήκωσα λέξεις, κοίταξα «Μέσα από τις Χαραμάδες». «Το φως της ευτυχίας ίσα που φαίνεται». Και τότε ήρθε η «Διαπραγμάτευση» που ζυγίζει Ιδέες, Ψυχή, Όραμα και από την άλλη μία ολόκληρη Πραγματικότητα λιποθυμικής αντοχής. Ίσα που πρόλαβα να κρυφτώ στα «Μοναχικά Μονοπάτια» πριν με ανακαλύψουν οι Έμποροι και οι Παραχαράκτες.
Κι είμαι ακόμη εδώ. Μέσα σ’ αυτό το μικρό κι ασύνορο βιβλίο. Είμαι ακόμη εδώ. Να γυρίζω γειτονιές, να γυρίζω σελίδες και να μου αυτοσυστήνεται η ασημένια σκιά της Κεντρικής Ιδέας του κάθε Ποιήματος.

Στη σελίδα 104 δε μου συστήθηκε κανείς. Εγώ πρώτη έδωσα τα στοιχεία μου στον Έρωτα, που απειρωμένος απλώθηκε μαζί με όλη την αλμύρα του και τη θάλασσα, υγρή, φλογερή, βουτηγμένη στη μέθη.

Με τα ρούχα της Ψυχής νοτισμένα ακόμη από τον Έρωτα ξεψύχισα στην πιο άγρια μάχη του Εαυτού μας απέναντι στο Θεό. Ορειβασία,Ιδρώτας, Πτώση, Παγίδα και μία υπόνοια Καζατζακικής Προτροπής.

Νιότη, Μάχη, Θεός, Ελευθερία, Ανάγκη…

Κρεμασμένη απ’ το σκοινί προστασίας αιωρήθηκα δίπλα την «ΑΓΑΠΗ» και στο «ΟΝΕΙΡΟ» μέχρι να φτάσω στην ανώνυμη γειτονιά των Άτιτλων Εκθεμάτων που έχουν υπογραφή Φωτός και αυτοΚριτικής Εαυτού, μα και του Κόσμου όλου:

«Η δύναμη της σκέψης

Είναι τελικά

Ο δημιουργός της πραγματικότητας»

Σταματώ. Σβήνω τα’ αποσιωπητικά μου. Βάζω τελεία. Ανάσα και «ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ» με προστακτικές προτροπής, ενθάρρυνσης και εμπνευσμένης απόφασης Τολμηρού Βήματος αυστηρά Εμπρός.

Κι έπειτα πάλι μόνη με το Βιβλίο να κλιμακώνεται από το Ζενίθ στο Ναδίρ της Ανθρώπινης Προέκτασης.

Μ’ έναν αντίλαλο βρίσκομαι καλεσμένη σ’ ένα «ΑΣΠΙΛΟ ΓΕΥΜΑ», όπου η  πρόποση με εξαφανίζει:
«Να εξαφανιστώ

Να αγαπηθώ

Να εξαφανιστώ

Να ερωτευτώ

Να εξαφανιστώ»

                           

Πριν όμως, γευτώ αφανισμό, νοστίμεψα το βλέμμα μου με τα «ΚΡΙΝΑ» «τα κόκκινα / τα μαύρα» που «από δέντρο χάθηκαν / από λαούς βρέθηκαν» και μυρωδάτος ο Νους μπήκε πάλι σε πειρασμό μπρος στη διαφορετικότητα. Διχασμένος, Οργισμένος μπρος σε μια παράξενη αλήθεια:

«Δεν κατάλαβες

Πράγματι ήσασταν

Φτιαγμένοι διαφορετικά

Βρεθήκατε όμως

Πλασμένοι

Ο ένας για τον άλλο

Σε αυτή τη ζωή.»

Έπειτα αγρίεψε ο καιρός. Μία γλυκιά ανασεμιά σε  μία προσμονή Ερωτικής Αναμονής «Ας έρθει η Ώρα»

να μου τρυπήσεις τις φλέβες

και να ξαπλώσω στο χορτάρι

για να ανασάνω τις αχτίδες του ήλιου»

και μετά γκρεμός. Τα «πουλιά αμέτοχα στο πέταγμα και στο ζευγάρωμα». Έφτασα στο περιθώριο ή στο Κέντρο της πολιτείας. Ήταν καλά κρυμμένος αυτός ο πόλεμος, μα απογυμνώθηκε μετά από κόπο αναγνώσεων.
«Σοκάκια τυλιγμένα με σάρκες,

με αίματα παιδιών και λιοπύρια ανήσυχων θεατών

κυριεύουν το πέλαγος, τη σοφία

τα λουλούδια αμίλητα τρεμοσβήουν στην αυγή

πετροπόλεμος στα χέρια,

λουριά γυπαετών για να μυρίζει αυταπάτη»

Αδιέξοδο? Σαν εφιάλτης που οδηγεί τον ύπνο στην ανάκριση για τις ευθύνες του. Μετά πάλι «η Φωνή της Λογικής» και με προσμίξεις υπέρβασης πάνω στο δρώμενο έφτασα πάλι στην «ΠΟΙΗΣΗ»

«Τι είμαι και αγαπώ;

Αστέρια που φεύγουν απ’ το χαρτί που γράφω»

Και ο ερωτικός της Ποίησης Διάλογος συνεχίστηκε μες στη γειτονιά της Ψυχής, για  να συναντήσω ξανά τον Ελύτη και τον Βρεττάκο, που, παράξενο, τόση ώρα περιπλάνησης δεν είχαν απομακρυνθεί διόλου από το αρχάριο βήμα μου.

«Κι έφυγα σε πόθους μακρινούς

Ποιήματα διαβάζοντας του Ελύτη

Ατενίζοντας τόξα ουράνια «Χαρταετούς»

Βήματα άλματα μακριά από τη λύπη.»

Μέσα από τέτοιες οδοιπορίες πάντα στο τέλος οργανώνομαι. Εαυτός σε καθρέφτισμα. Ήμουν, Είμαι. Εγώ. Ίδιος, μα άλλος. Και μέσα στη δυαδικότητα της «ΕΠΑΦΗΣ»

«κόκκινα τριαντάφυλλα θάλασσες

Στρωμένα στο ναυάγιο κορμί μου»

Ξαναγεννιέμαι, κι όλο το Ταξίδι στην ίδια πάλι πολιτεία των Ποιημάτων ξεκινά από την Αρχή κι ας έχω ήδη φτάσει στο Τέλος.

Πιάστηκε το φόρεμά μου σε μία λέξη καρφί του Μπόρχες ή του Κοσμά, δε θυμάμαι. Σενάριο ALEF. Και μυθοπλασίες ποίησης  φυτρώνουν πάνω σε πραγματικές διαστάσεις μεταφράσεων. Μπες μέσα. Κάποιος άνοιξε την πόρτα. Κρύψου ή Φανερώσου. Δες το όπως θες.

Εγώ πια κρύφτηκα. Όχι, φανερώθηκα μπρος στο «ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΕΙΡΟΝ» που με καλοδέχτηκε με τόσα  και τόσα αποσιωπητικά Εισαγωγής.

«…… τούτο δω πάλιν

Είναι ένα ποίημα άπειρον.

Σας διαβεβαιώ με … άπειρη ειλικρίνεια.

Μην σας ξεγελά που είναι μικρό…

Υπάρχουν αμέτρητα πράγματα πριν από αυτό

Που δεν τα έγραψα, αλλά εννοούνται

Και κρέμονται πίσω του σαν ορμαθός…»

Και γυρίζω. Γυρίζω. Στροβιλίζομαι σε ένα παράξενο κομμάτι μιας πολιτείας φτιαγμένης με puzzle από κομμάτια μετέωρης πτώσης κι αβάσταχτης αιώρησης. Παντού αντίλαλοι. Κάποιες σκιές. Σαν κάποιος από τα στενά δρομάκια της Ανθολογίας να με παρακολουθεί επίμονα.

«Εγώ;

Εσύ;

Αυτός;

…..

Ποιος Εγώ;

Ποιος Εσύ;

Ποιος Αυτός;»

Τέρμα. Το λεωφορείο έφτασε στο τέρμα. Μα θυμάμαι πεζή ξεκίνησα. Πεζό το Ταξίδι μου. Και κατέληξε ΠΟΙΗΣΗ. Στην τελευταία στάση η Ζωγραφική της Ποίησης. Κεφαλαίες Επιγραφές στις οδηγίες πλοήγησης. Μη χαθείτε.

«Χοροί, Οπτασίες και Μεταληψίες

Των υπαρκτών δεδομένων

Η πρωτεύουσα Γνώμη»

«προς όλες τις κατευθύνσεις

Ανασαίνουν δρώμενα

Και άβατες ανατροπές…»

ΑΥΤΗ είναι η ΠΟΛΙΤΕΙΑ αυτού του Ανθολογίου. Το εισιτήριο είναι πλέον στα χέρια σου.

Θα έχεις αναγνωρίσει τις λέξεις σου μέσα σε τούτο το κείμενο. Μα δεν είναι δικές σου πλέον. Δε σου ανήκουν. Οι λέξεις και τα κείμενα ανήκουν σ’ αυτόν που κατορθώνουν να συγκινήσουν.

Παύση στο τέλος του δρόμου. Από την τσέπη της βαθιάς Σκέψης ένα αρχαίο κιτρινισμένο χαρτί ψιθυρίζει την ανάγκη τα κείμενα να διαβαστούν από Μάτια Ατίθασα. Δε φτάνει μόνο το εμπνευσμένο χέρι. Καλείστε όσοι πάρετε στα χέρια ένα Βιβλίο Ποίησης, Ανθολόγιο, Ευαγγέλιο Ψυχής, Οδηγό πλοήγησης Ονείρων, Ημερολόγιο Καταστρώματος, Εξομολόγηση στον Αναγνώστη – με υπογραφή του Άγνωστου Στρατιώτη που κατοικεί στην Ψυχή του Επώνυμου Ποιητή, Συγγραφέα, Καλλιτέχνη να εκπαιδεύσετε το βλέμμα σας να δει τα αόρατα, να διαβάσει δύσκολα τις παιδικές ή ενήλικες συλλαβές, να μυηθεί βήμα βήμα στη διαδικασία αφομοίωσης της Αλήθειας της Ιδέας.

Μη με ρωτήσεις αν θυμάμαι ονόματα. Θυμάμαι το ενεργειακό σου αποτύπωμα μέσα στο κείμενο. Αυτό είναι το όνομα με το οποίο σε αναγνωρίζω πλέον μέσα στο πλήθος των ποιημάτων.

ΡΕΑ ΓΑΛΑΝΑΚΗ///Εχω φρικτά μετανιώσει που έγινα συγγραφέας

 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=335516

Ν αι, υπάρχουν Ελληνες ανασφάλιστοι πολίτες, και μάλιστα πολύ επώνυμοι: είναι οι Ελληνες συγγραφείς, όσοι δεν ασκούν άλλο επάγγελμα. Ντροπή κι ανάθεμα σε όλες τις πρόσφατες κυβερνήσεις που, παρά τη βαθύτερη αποστροφή των πολιτικών για το καλό βιβλίο, δεν κράτησαν ούτε τα προσχήματα και μας άφησαν ανασφάλιστους.

 Μόνο παχιά λόγια ξέρουν να λένε. Μια παλιά ένταξή μας στο ΙΚΑ δεν τελεσφόρησε λόγω αντίδρασης των εκδοτών. Αναγκαστήκαμε να μπούμε στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) για να έχουμε το Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών, το περίφημο «μπλοκάκι», χωρίς το οποίο δεν πληρωνόμαστε από κανέναν.
Είναι χρονιές που τα έσοδα από τα βιβλία μας δεν φτάνουν, επαναλαμβάνω, δεν φτάνουν, για να πληρώσουμε αυτή την πανάκριβη ασφάλιση. Υπάρχει επιπλέον η εξής αντίφαση: πληρώνουμε λιγότερα για την περίθαλψη αλλά, δυστυχώς, πολύ περισσότερα, και χωρίς αντίκρισμα, για τη σύνταξη του εν λόγω Ταμείου. Μας απαγορεύεται καν να τη ζητήσουμε (και όχι μόνο ηλικίας για πολλούς). Διότι, αν ποτέ την πάρουμε, τότε δεν θα μπορούμε πλέον να πληρωνόμαστε από τα βιβλία μας. Ούτε από τα παλιότερα βιβλία μας ούτε από όσα ίσως γράψουμε αργότερα. Τελεία και παύλα για τον κάθε συγγραφέα.
Και μαθαίνω ότι το νέο φορολογικό νομοσχέδιο θα μας «γδάρει», χωρίς να λάβει υπόψη του τις συνθήκες της δουλειάς μας. Κι άλλες αθλιότητες, όπως ότι καταργείται με μια μονοκοντυλιά το ΕΚΕΒΙ...
Ειλικρινά, έχω φρικτά μετανιώσει που έγινα συγγραφέας. Τέτοιο «φτύσιμο» δεν το περίμενα. Καλύτερα μια σφαίρα κατ'ευθείαν στην καρδιά από την οποιαδήποτε κυβέρνηση. 

~ Rainer Maria Rilke ~I love the dark hours of my being

I love the dark hours of my being.
My mind deepens into them.
There I can find, as in old letters,
the days of my life, already lived,
and held like a legend, and understood.

Then the knowing comes: I can open
to another life that's wide and timeless.

So I am sometimes like a tree
rustling over a gravesite
and making real the dream
of the one its living roots
embrace:

a dream once lost
among sorrows and songs.


~ Rainer Maria Rilke ~


(Rilke’s Book of Hours:Love Poems to God, trans. by Anita Barrows and Joanna Macy)

"Τα 50 βιβλία που πρέπει να διαβάσεις πριν πεθάνεις"

  

50 books to read before you die: αν δεν είχε αυτόν τον τίτλο ο σελιδοδείκτης, δεν θα με παρακινούσε να τον αγοράσω.
Ένα μακρόστενο μεταλλικό αντικείμενο, αρκετά βαρύ, που κάθε άλλο παρά όμορφο είναι, σίγουρα δεν με πείθει για να διακοσμεί τα βιβλία μου.
Ωστόσο, έχει αυτήν την πληροφορία χαραγμένη πάνω του που ήθελα να κρατήσω.
Αλήθεια ποια είναι τα πενήντα βιβλία μου προτείνει;

  

Μεταφράζω έναν έναν τους τίτλους και αντιγράφω εδώ με τη βοήθεια της biblionet (εργαλείο που ελπίζω να μη χαθεί). Τέσσερις τίτλους δεν κατάφερα να βρω στην ελληνική τους μετάφραση και τους αφήνω στα αγγλικά, ως έχουν.

1. Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών (τριλογία), Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν
2. 1984, Τζωρτζ Όργουελ
3. Περηφάνια και προκατάληψη, Τζέιν Όστεν
4. Τα σταφύλια της οργής, Τζων Στάινμπεκ
5. Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια, Χάρπερ Λι
6. Τζείν Έιρ, Σαρλότ Μπροντέ
7. Ανεμορδαμένα ύψη, Έμιλι Μπροντέ
8. Το πέρασμα στην Ινδία, Ε. Μ. Φόρστερ
9. Ο άρχοντας των μυγών, Γουίλιαμ Γκόλντιγκ
10. Ο Άμλετ, Γουίλιαμ Σαίξπηρ
11. A bend in the river, V.S. Naipaul
12. Ο μεγάλος Γκάτσμπυ,  Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ
13. Ο φύλακας στη σίκαλη, Τζ. Ντ. Σάλιντζερ
14. Ο γυάλινος κώδων, Σύλβια Πλαθ
15. Θαυμαστός καινουριος κόσμος, Άλντους Χάξλεϋ
16. Το ημερόλογιο της Άννας Φρανκ, Άννα Φρανκ
17. Δον Κιχώτης, Μιγκέλ Ντε Θερβάντες
18. Η Βίβλος
19. The Canterbury tales, Geoffrey Chaucer
20. Οδυσσέας, Τζέιμς Τζόις
21. Ο ήσυχος Αμερικάνος, Γκράχαμ Γκρην
22. Birdsong, Sebastian Faulks
23. Χρήμα, Μάρτιν Έιμις
24. Ο Χάρι Πότερ, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ
25. Μόμπι Ντικ, Χέρμαν Μέλβιλ
26. Ο άνεμος στις ιτιές, Κέννεθ Γκρέιαμ
27. Το αστέρι του βορρά - Ο άρχοντας των δύο κόσμων - Ο άρχοντας των δύο κόσμων, Φίλιπ Πούλμαν
28. Άννα Καρένινα, Λέον Τολστόι
29. Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, Λιούις Κάρρολ
30. Ρεβέκκα, Δάφνη Ντι Μοριέ
31. Ποιός σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα, Μαρκ Χάντον
32. Στο δρόμο, Τζακ Κέρουακ
33. Η καρδιά του σκότους, Τζόζεφ Κόνραντ
34. The way we love now, Anthony Trollope
35. Ο ξένος, Αλμπέρ Καμύ
36. The colour purple, Alice Walker
37. Η ζωή του Πι, Γιαν Μαρτέλ
38. Φρανκενστάιν, Μαίρη Σέλεϊ
39. Ο πόλεμος των κόσμος, Χέρμπερτ Τζορτζ Ουέλλς
40. Άντρες χωρίς γυναίκες, Έρνεστ Χέμινγουεϊ
41. Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ, Τζόναθαν Σουίφτ
42. Χριστουγεννιάτικα κάλαντα, Κάρολος Ντίκενς
43. Χάκλμπερι Φιν, Μαρκ Τουέιν
44. Ροβινσόνας Κρούσος, Ντάνιελ Ντιφόου
45. Στη φωλιά του κούκου, Κεν Κέισι
46. Catch 22, Τζόζεφ Χέλερ
47. Κόμης Μοντεχρίστο, Αλέξανδρος Δουμάς
48. Οι αναμνήσεις μιας γκέισας,  Άρθουρ Γκόλντεν
49. Η θεία κωμωδία, Δάντης
50. Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, Όσκαρ Ουάιλντ 

Τα 50 είναι σίγουρα λίγα για να καλύψουν όλες τις αναγνωστικές προτιμήσεις.
Υπάρχουν όμως και τα 100 καλύτερα του 20ού αιώνα εδώ.
Το βιβλίο με  τα 1001 βιβλία που πρέπει να διαβάσεις πριν πεθάνεις, σίγουρα έχει πολλά να μας πει.

ΠΗΓΗ http://voltitses.blogspot.gr/2013/01/50.html

.ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ<<..ομότεχνες...>>[απο τη Μυστικη Ζωή της Μαγιας Μ.]

<Τα ποιήματα μαχαίρια που σε κόβουν
   τα ποιήματα σε έφεραν κοντά του
   Τα ποιήματα σε σεργιάνισαν στο σύμπαν του
   Ζηλεύεις την πένα της Μανσούρ,
   τις λεκτικές ακροβασίες...
   Γράφεις για τα χαμόγελα της Μάτσης,
   θέλεις κι εσύ τον Εμπειρίκο σου  
   στον δρόμο για τη  ηδονή.>   

ANΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΕΖΟΥ ΛΟΓΟΥ//Το εγχείρημα πρωτότυπο ///Κριτική βιβλίου από το συγγραφέα Αντώνη Δεσύλλα.

                                                           

''Aνθολογία ποίησης και πεζού λόγου-Αφιέρωμα στον ποιητή-ακαδημαϊκό Νικηφόρο Βρεττάκο”, (επιμ. Βασιλική Β. Παππά-Εύα Πετροπούλου-Λιανού), Θεσσαλονίκη 2012.


Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού ανακήρυξε το 2012 «Ετος Βρεττάκου»  με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του Λάκωνα ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991) αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο στην εξέλιξη της νεοελληνικής γραμματείας. Το έργο του εκτιμήθηκε στην εποχή του -μια μεγάλη περίοδο ζυμώσεων, πνευματικών, κοινωνικών και πολιτικών για τον ελληνισμό- ενώ εξακολουθεί να διαβάζεται και να συγκινεί τις νεότερες γενιές αναγνωστών.
Μέσα στο 2012 κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη η “Ανθολογία ποίησης και πεζού λόγου-Αφιέρωμα στον ποιητή-Ακαδημαϊκό Νικηφόρο Βρεττάκο” που επιμελήθηκαν οι:  Βασιλική Β. Παππά και η Εύα Πετροπούλου – Λιανού. Πρόκειται για ένα βιβλίο που όπως προλογικά – και τόσο εύστοχα- σημειώνει ο θεωρητικός- Ιστορικός της Τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς «…Η πέννα της γραφής του κινείται, εισχωρεί, φωτίζει και αναλύει με αρμονικό τρόπο την σχετική αυτονομία  που διαχέεται από ένα πέπλο αισιοδοξίας από ένα κλίμα ανοίγματος και διόδου στο χώρο της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης…».
Στο βιβλίο αυτό ανθολογούνται νεότεροι και προγενέστεροι λογοτέχνες που έχουν εμπνευστεί από τον Λάκωνα ποιητή. Όπως ο ποιητής εκφράζει με το πλούσιο έργο του ποικιλότροπες εμπειρίες της μκρόχρονης λογοτεχνικής του πορείας, έτσι και οι ανθολογούμενοι εκφράζουν τον εσωτερικό τους κόσμο  ποικιλότροπα μα πάντα με την ίδια ευαισθησία ψυχής.
Το εγχείρημα πρωτότυπο, μία αφορμή για να δοθεί το βήμα της δημοσιότητας σε -νέους κυρίως-   ποιητές και λογοτέχνες. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Βρεττάκος ακολούθησε πιστά στη ζωή του τους δύο λογοτεχνικούς δρόμους: Τον πεζό και τον ποιητικό λόγο. Yπηρέτησε και τα δύο λογοτεχνικές γραμμές. Ο λόγος του πάντα αποδίδει τη γεωμετρία και τη γραμματική του περιβάλλοντος χώρου  και οι δύο ερανίστριες των κειμένων ενέσκηψαν μετά μεγίστης επιμελείας σε ένα πλούσιο υλικό για να διανθίσουν τα απαραίτητα κείμενα και τους στίχους εκείνους που αντανακλούν το πνεύμα του ποιητή, δίχως επάρσεις και φλυαρίες.
Οι εναλλασσόμενες λογοτεχνικές αναφορές- καταθέσεις προσελκύουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη και από τούτο το σημείο θα μου επιτρέψετε μικρές αναφορές στα κείμενα και τους στίχους των συνολικά δέκα επτά ανθολογούμενων λογοτεχνών.
Ο Αγαθοκλέους Μάριος, μάς αποδίδει δύο ηρωϊκά ποιήματα “Ο Στρατιώτης χωρίς πρόσωπο” και “Οι Άγνωστες λέξεις του Γρηγόρη Αυξεντίου”. Κατά τον Κύπριο ποιητή « Ό,τι δεν αφαιρείται καίγεται». Αυτό για τον Ήρωα που  … « Χώθηκε στη γη που αγάπησε/ και χάϊδευε /τα στοιχειωμένα του όνειρα.»    Πόσο υπέροχες λέξεις, πόσο μεγάλα νοήματα. Επίσης, συμμετέχει με δύο ακόμη λυρικά ποιήματα.
Ο λυρισμός υπερέχει στην ποίηση του Θεσσαλονικέως  Γιάννη Αρκέτου που αναπέμπει ωδές στις Μούσες:
«Πρώτη εσύ καλή μου Μούσα Ερατώ
Τις χορδές της ψυχής μου αγγίζεις
Το κορμί με μουσική ανακουφίζεις…»
Απέριτος και ουσιώδης, περιγράφει  με λεπτολόγα ποίηση, με λίαν επιλεγμένες λέξεις στο στίχο του,  αυτό που θέλει να υμνήσει.
« Το καλοκαίρι ο άνεμος σφυρίζει
Ορμάει γοργά επάνω σου μητέρα γη
Σε απανθίζει ωσάν μουσώνας.»…
Η Ελένη  Αστερόσκονη –Βασιλείου, πολυτάλαντη επιμένει λυρικά και μας πείθει ότι με την ποίηση ασχολείται με επιτυχία… με στίχο 15σύλλαβο ομοιοκατάληκτο…
«Τα όνειρα φεγγάρι μου, δεν έχουν τελειωμό,
ριζώνουνε κατάσαρκα σε κάθε ερχομό…
Θλίψη στα χείλη κατοικεί, το δάκρυ κρυσταλλώνει,
όντε τ’ όνειρο ξεψυχεί, και η ζωή τελειώνει…»
Η Αρχοντία Δέρβου κινείται σε μία διάσταση εξαιρετικής ευαισθησίας που – με εμφανή σημάδια πεσιμισμού- μεταφέρει στον αναγνώστη τα συναισθήματα της με λόγο σχεδόν δωρικό αλλά τόσο θελκτικό γι αυτό και έχουν μελοποιηθεί στίχοι της.
« Και έγινε ο λόγος σου
Βότσαλο που παίρνει
Η πικρή η θάλασσα
Σε χρυσή ακτή
Και έμεινε η σκέψη σου
Σύννεφο που φέρνει
Στη ζωή που χάλασα
Αλμυρή βροχή».
Πρωτοεμφανιζόμενη μέσα από την ανθολόγιση η Ελέαν μάς ξαφνιάζει ευχάριστα με τη διατύπωση εννοιών και τους στίχους της:
«Το κοκκινάδι της εντιμότητας ξεθώριασε απ’ τα/
μάγουλα,
έλειψαν οι αγνές μορφές/
και σκέψεις ντροπής δεν βαραίνουν πια το κεφάλι /
τους…»
Από τους πλέον νέους η Γλυκερία Κακούρη, πολυτάλαντη με ζωγραφική, αγιογραφική, θεατρική παρουσία, ποιήτρια με διακρίσεις, σταχυολογείται
στην παρούσα ανθολόγιση με ένα διήγημα που κορυφώνει την διάσταση της ανθρωπιάς και των ηθικών αξιών.
« Το πλησίασε με δέος. Έτρεμε η καρδιά της από ενοχές μπροστά στη δική του αγνότητα. Λύγισε… Δε μπορούσε να προχωρήσει στην ανέντιμη πράξη της. Όχι όσο υπήρχαν ακόμη ανυποψίαστα ματάκια. Το μωρό την είχε κερδίσει. Σταδιακά, μεθοδικά υπομονετικά. Λιθαράκι-λιθαράκι έχτισε τη σχέση του μαζί της . Και την κατέκτησε”.
Νέα και η Κανελλοπούλου Μαριλένα η οποία επίσης ανθολογείται στην πρώτη της λογοτεχνική απόπειρα. Μάς μιλάει με λόγο τρυφερό, νεανικό κι ως εκ τούτου ανεπιτήδευτο με τέσσερα ποιητικά και ένα πεζογράφημά της.
Και όπως ο  Νικηφόρος Βρεττάκος, εἶναι ο ποιητὴς τῆς ἐλεύθερης φαντασίας, ἀφήνεται σὲ λυρικὲς ὀνειροπολήσεις, ἄλλοτε στοὺς κανόνες τῆς μετρικῆς καί, συχνότερα, σὲ ρυθμικὴ διαδοχὴ στίχων, έτσι και οι ανθολογούμενοι καταθέτουν- ο καθένας  με τους κανόνες της μετρικής- το δικό τους λιθάρι στο οικοδόμημα της λογοτεχνίας. Έχει γραφτεί από τον Μιχαήλ Περάνθη για τον Βρεττάκο ότι ήταν: «  Ἰδιοσυγκρασία εὐαίσθητη, φύση συναισθηματικὴ καὶ γνησίως λυρική, τυλίγει τὰ γραπτά του μὲ μιὰ διάχυση τρυφερότητας, δινοντὰς τοὺς τὸ ἅπλωμα, τὸ γύρισμα καὶ τὴν ἐλαστικότητα τῆς φαντασίας του». Μήπως όμως και οι ανθολογούμενοι δεν διαθέτουν πολλά από τα στοιχεία του ποιητή που ασφαλώς για τους περισσοτέρους εξ αυτών αποτελούσε πρότυπο; 
Τα βήματα του φθινοπώρου αντηχήσαν
νωρίς, κι είπε με πίκρα η αδελφή μου:
« Η νυχτερινή βροχή τα ρόδα μας
τά μάδησε αδελφούλη μου, και τώρα;»
Ένα βιβλίο ρομαντικό θα συλλογίστηκε…
Μα εγώ αναμέτρησα τις ιστορίες γύρω από τα ρόδα που πεθάνανε
στη φύση ανάμεσα και στην καρδιά μου…   …   …( ποίημα Δειλινά)
Ω Νουμήνιε αγαπημένε φίλε
Έχεις τη λύπη στα κουρασμένα μάτια
Δεν θες να δεις τα κόκκινα λουλούδια
Της Άνοιξης τα πράσινα παλάτια… Από το ποίημα “Στον Valentino  Deflorian”  του Γιάννη Αρκέτου ( σελ 32).
——————————————————-
Δίχως πανί, δίχως κουπί, αν μας σέρνει
ο γιαλός μας,
δίχως άστρο αν μας θέλει η νύχτα,
δίχως ήλιο αν μας καλεί η ημέρα,
πού είναι ο κόσμος;   ( Ποίημα Δίχως πανί)
Ανέσπερο φως η ύπαρξή σου
Τόσο κοντά και τόσο μακριά
Θολή παρουσία
Στο βάθος του ορίζοντα
Ήλιος που ματώνει
στη Δύση του.
( UNTTITLET – Βασιλική Β. Παππά, Πλαταριά 12-1-11)
Είναι σαφές, ότι οι στίχοι που παρατίθενται ως προέκταση των στίχων του ποιητή, αν όχι τίποτε άλλο, είναι βαθειά επηρεασμένοι από την ποίησή του, είναι εμπνευσμένοι από το μεγάλο μας ποιητή.
Σου στέλνω αυτὸ το βρέφος με το τσακισμένο ποδαράκι.
Ανέβασέ το στο παράθυρο μὲ τὸν αυγερινό,
κοντὰ στὸν κόσμο, κοντὰ στὸ όνειρο,
κοντὰ στὴν καλοσύνη σου, ποὺ είναι ζεστὴ σὰ μιὰ ανάσα μητέρας,
κοντὰ στὸ τζάκι ποὺ ονειρεύεσαι μὲ τὸ χέρι στὸ μέτωπο
τὴν ευτυχία του πεινασμένου, του στρατιώτη, του άρρωστου.
Βάλτο κοντὰ στὴν πράσινη σημαία. Κοντὰ στὸ κόκκινο
άλογο. Στὴ μητέρα σου πλάι, ποὺ τριγυρισμένη
ἀπ᾿ του Γενάρη τοὺς σπουργίτες, γνέθει τὴν ἐλπίδα.
αλτο κοντὰ στὸ στεναγμὸ της φιλίας. Κοντὰ κοντά.
Βάλτο νὰ κάτσει, κι άνοιχτου σὰν ένα γέλιο τὸ παράθυρο
νὰ ἰδεί τὸν κόσμο. Ποίημα Γράμμα)
Στους κήπους σε εκείνα τα περβόλια
Από το παραθύρι ζητούσε ένα παιδί
Να τα δει να τα μυρίσει.
…
Άνοιξε τα μάτια
Τότες
Έλαμψε ένα αστέρι φωτεινό
Πρωτοφανέρωτο απεκρίθη
«καλημερούδια»
Του έγνεψε. ( “Παιδιού επιθυμία” της Πετροπούλου -Λιανού Εύας)

πηγη:http://www.elliniki-gnomi.eu/archives/40233

Λογοτεχνικός Διαγωνισμός/////«ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ»

3ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ»
Η Αστική Εταιρία «ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ» προκηρύσσει τον 3ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό στις παρακάτω κατηγορίες:
1) ΠΟΙΗΣΗ, 2) ΔΙΗΓΗΜΑ, 3) ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, 4) ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ.
Προθεσμία υποβολής: 15 Μαρτίου 2013. Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και το πλήρες κείμενο της προκήρυξης μπορείτε να απευθυνθείτε στην Πρόεδρο κ. Μαρία Αρφέ, στο τηλέφωνο 6974168584 (ώρες γραφείου).
e- mail: maria.arfe@hotmail.gr
e mail diotima_mouses@hotmail.com