Ο λόγος της Τζωρτζίνας Κακουδακη [Θεατρολόγου-Ηθοποιού] στην Παρουσίαση της νουβέλας της Μίνας Ξηρογιάννη <ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ> που έλαβε χώρα στο booze cooperativa στις 13 Φλεβάρη 2011.
Zούμε για τότε που δεν θα υπάρχουμε;
Μια σειρά έκπτωτων Αγγέλων.
Nοέμβρης 1811
«...Πίστεψε με, αισθάνομαι τόσο ευτυχισμένος. Πρωί και βράδυ πέφτω στα γόνατα μπροστά στο Θεό, κάτι που μέχρι τώρα δεν είχα μπορέσει να κάνω- τώρα. Του χρωστάω χάρη, γιατί ο Θεός αποζημίωσε τη ζωή μου, την πιο βασανιστική ζωή που έζησε ποτέ άνθρωπος, μ' ένα από τους πιο υπέροχους και ηδονικούς θανάτους... Η απόφαση της να θέλει να πεθάνει μαζί μου με τράβηξε στην αγκαλιά της, με τέτοια ανείπωτη και ακαταμάχητη δύναμη που δεν μπορώ να σου την περιγράψω... Ακριβή μου φίλη, ας με καλούσε γρήγορα ο Θεός σ' αυτόν τον καλύτερο κόσμο...αν περνούσε ακόμη από το χέρι μου, σε διαβεβαιώνω πως θα παραιτούμουν από την απόφαση μου να πεθάνω. Όμως, στ' ορκίζομαι, μου είναι τελείως αδύνατο να εξακολουθήσω να ζω. Η ψυχή μου είναι τόσο πληγωμένη... Όμως, δεν μπορώ να αντέξω να βλέπω να μου συμπεριφέρονται σαν να 'μουν ένα τίποτα, ένα άχρηστο μέλος της κοινωνίας, και να μη μου αναγνωρίζεται η παραμικρή αξία... Έχε γεια! Είσαι η μόνη πάνω στη γη που θα ήθελα να δω ξανά. ...Βρήκα μια φίλη που η ψυχή της φτερουγίζει σαν μικρός αετός... Που καταλαβαίνει πως η θλίψη μου είναι μεγάλη, βαθύρριζη και ανίατη, και γι' αυτό, παρ' όλο που έχει τον τρόπο να με κάνει ευτυχισμένο, θέλει να πεθάνει μαζί μου. Που μου δίνει την απερίγραπτη ευχαρίστηση να θέλει να σκοτωθεί τόσο εύκολα κι αμέριμνα...»
Χάινριχ Φον Κλάιστ, επιστολή στην εξαδέλφη του, Marie.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η ρομαντική λογοτεχνία με αφορμή την συγκλονιστική αυτοκτονία του Κλάιστ. Εκείνος, τότε, τα κατάφερε πείθοντας μιαν άλλη γυναίκα. Το 2011, στην μετά το Leaving Las Vegas εποχή, ο αυτόχειρας διαλέγει πολλά μπουκάλια βότκα.
--------------
Όταν η Μίνα μου ζήτησε να μιλήσω για το βιβλίο της ήμουν πια σίγουρη για το εξής:
Δεν την ήξερα καθόλου.
Γιατί σκέφτηκα ότι, ενώ όταν διάβαζα (και μάλιστα από τους πρώτους) τη νουβέλα της “ Το σώμα του έγινε σκιά” (εκδ. Ανατολικός, 2010), η αφήγηση με συνεπήρε και δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο εκτός από το ίδιο το έργο, τώρα ξαφνικά έπρεπε να συνδυάσω βιογραφικές και λογοτεχνικές πληροφορίες για να ξεκινήσω να μιλάω για αυτό. . .Και εδώ άρχισε η απορία, τι να διαλέξω να είναι για το έργο της η Μίνα:
Η Μίνα είναι ποιήτιρα, μάνα και πολύ καλό κορίτσι. Το κείμενό της, άρα από την πλευρά της ΄Ελσας είναι βιογραφικό.
Η Μίνα είναι χορεύτρια από παιδί, ηθοποιός και εν γένει καλλιτεχνική φύση και είναι μια ευαίσθητη και σκοτεινή ψυχή. Άρα το κείμενό της από την πλευρά του Άγγελου είναι βιογραφικό.
Η Μίνα είναι θεατρολόγος, φιλόλογος και θεατροπαιδαγωγός. Άρα, το κέιμενό της, από την πλευρά του πραγματικού συγγραφέα είναι μια ποιητική μυθοπλασία, από τον έμπειρο και κατ΄επάγγελμα παραμυθά, ένα κείμενο fiction που φυσικά δεν έχει συμβεί.
Και μετά σκέφτηκα ότι η Μίνα το έγραψε αυτό το έργο παίρνοντας στοιχεία από όλους μας, και όλους αυτούς που εγώ και η Μίνα κινούμαστε από φυσικού μας και από κοινού εκεί που κινούνται: τους θιασώτες του νεαρού Βέρθερου, εκεί, στην διαρκή πάλη του ανθρώπου που διχάζεται ανάμεσα στην δημιουργία και την ανυπέρβλητη ανάγκη της καθημερινότητας, την εσωστρέφεια της μοναχικής καρδιάς πλάι πλάι με την ανάγκη να προσδιορίσουμ ε και να προσδιοριστούμε από μια συστηματική κανονικότητα, την καλλιτεχνική απομόνωση σε σχέση με τη νόρμα της ζωής, με το αιώνιο δίλημμα του σκεπτόμενου ανθρώπου “να ζει κανείς ή να μη ζει”.
Η Έλσα, στη νουβέλα της Μίνας Ξηρογιάννη, ερωτεύεται στον άλλο την τέχνη. Ο Άγγελος στον άλλο τη ζωή. Και οι δύο θα απαρνηθούν την πρώτη τους αυτή αγάπη. Η σχέση τους δεν βοηθάει τις επιθυμίες να συγκλίνουν. Η εγωπάθεια της τέχνης και η παθητικότητα της ζωής αντιστρέφονται μέσα στη νουβέλα και τελικά καταλήγουν να είναι εξίσου άνευ νοήματος.
Το ημερολόγιο του Άγγελου καταγράφει την πορεία του καλλιτέχνη προς τον θάνατο της τέχνης του. Η αφήγηση της Έλσας την πορεία προς την ελευθερία, την έξοδο από την ουτοπία του ρομαντισμού. Φαίνεται σα να σκοτώνει μέσα της την φυσική νεανική ροπή του καλλιτέχνη στην απομόνωση και, χωρίς άλλες ενοχές , επιλέγει με κριτήρια ενηλικίωσης, τη ζωή.
Αν ζούσε σήμερα ο Άγγελος, που το 1987 που τοποθετείται η δράση στο έργο ήταν 42 ετών, θα ήταν σήμερα 67. Θα τον είχε χτυπήσει η σύγχρονη νόσος: η αλλοτρίωση. Τον Μπαρίζνικοφ και τον Νουρέγιεφ δεν τον χτύπησε. Τον Νιζίνσκι δεν πρόλαβε, την έκανε νωρίτερα, Η Πίνα Μπάους στην ώρα αυτή.
Η Έλσα, αν κάπου σήμερα ζει, είναι εδώ,στα 65 της αναμεσά μας και ακόμα αντέχει. Αντέχει και να ακούει ακόμα αυτήν την ιστορία, την δική της, υιοθετώντας πιστά την επιτακτική προτροπή του Ροντέν, όταν αποκεφάλισαν οι εχθροί του την σύνθεση αγαλμάτων Οι Αστοί του Καλαί : “Και ακέφαλοι προχωράμε”.
Ευχαριστούμε για μια ωραία, αισιόδοξη, για αυτό και σκοτεινή, αναγνωστική εμπειρία Μίνα.
Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος- ηθοποιός.
Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Π.Ε.ΣΥ.Θ. (2011-02-21)
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Π.Ε.ΣΥ.Θ. (2011-02-21)
Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 2011
Α.Π.1786
Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,
Η παρούσα επιστολή απευθύνεται σε κάθε Έλληνα πολίτη που αγωνιά για το πολιτιστικό μέλλον μιας χώρας που παραπαίει.
Τα τελευταία χρόνια η σχέση του Υπουργείου Πολιτισμού με το Ελληνικό Θέατρο είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού, με αποδεδειγμένη διαχρονική ύπαρξη και πορεία, η θεατρική τέχνη, συστηματικά παραγκωνίζεται.
Μετά από δεκαετίες καθυστερημένων επιχορηγήσεων σε θιάσους, όπου η σταθερότητα και το ύψος της επιχορήγησης, πέρα από την προσφορά και τη συνέπεια των θιάσων αυτών, εξαρτιόταν και από την προσωπική σχέση των ενδιαφερόμενων με την εκάστοτε ηγεσία, έχουμε φτάσει την τελευταία χρονιά στην απόλυτη ανυπαρξία. Ακόμα και οι θίασοι που μέχρι τώρα έπαιρναν συστηματικά επιχορήγηση από το κράτος, αυτή τη στιγμή δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Ιστορικά θέατρα κλείνουν. Θα ακολουθήσουν κι άλλα. Νέοι δημιουργοί μένουν αβοήθητοι.
Με αφορμή την ανακοίνωση του Σπύρου Ευαγγελάτου ότι το «Αμφι-Θέατρο» κλείνει, θέλουμε αρχικά να δηλώσουμε τη συμπαράστασή μας στο δάσκαλο και σημαντικό θεατράνθρωπο αυτής της χώρας και να καταθέσουμε και τη δική μας θέση ως επιστήμονες και καλλιτέχνες:
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠ.ΠΟ.Τ. οι επιχορηγήσεις για την περίοδο 2010-2011 θα εξετάζονταν τον περασμένο Σεπτέμβριο. ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΤΑ ΘΕΑΤΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΖΗΤΗΣΕΙ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ.
ΔΩΣΤΕ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ... ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟ.
* Διαφανείς και σαφείς διαδικασίες, αυστηρώς καθορισμένα και τηρούμενα χρονοδιαγράμματα από τη μεριά του ΥΠ.ΠΟ.Τ. σχετικά με το θεσμό των επιχορηγήσεων.
* Δημοσιοποίηση των κριτηρίων βάση των οποίων επιλέχτηκαν τα πρόσωπα των επιτροπών.
* Σταθερή οικονομική ενίσχυση των θιάσων που δικαιούνται επιχορήγησης και σταθερή οικονομική ενίσχυση των αναγνωρισμένων φορέων που ασχολούνται με το θέατρο.
* Ευκαιρίες στους νέους δημιουργούς.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΑΓΑΘΟ, ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΑ ΘΕΑΤΡΑ.
Δεν αρκεί ο πρωθυπουργός να παρακολουθεί τις πρόβες. Πρέπει επιτέλους να πληρώσει και το εισιτήριο!
ΠΗΓΗ:Π.Ε.ΣΥ.Θ.
Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων
Κουμουνδούρου 25, 10437, Αθήνα
Τηλ & Φαξ: 210 5229990
Ε: pesyth@pesyth.gr
W: www.pesyth.gr
Αθήνα, 21 Φεβρουαρίου 2011
Α.Π.1786
Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,
Η παρούσα επιστολή απευθύνεται σε κάθε Έλληνα πολίτη που αγωνιά για το πολιτιστικό μέλλον μιας χώρας που παραπαίει.
Τα τελευταία χρόνια η σχέση του Υπουργείου Πολιτισμού με το Ελληνικό Θέατρο είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού, με αποδεδειγμένη διαχρονική ύπαρξη και πορεία, η θεατρική τέχνη, συστηματικά παραγκωνίζεται.
Μετά από δεκαετίες καθυστερημένων επιχορηγήσεων σε θιάσους, όπου η σταθερότητα και το ύψος της επιχορήγησης, πέρα από την προσφορά και τη συνέπεια των θιάσων αυτών, εξαρτιόταν και από την προσωπική σχέση των ενδιαφερόμενων με την εκάστοτε ηγεσία, έχουμε φτάσει την τελευταία χρονιά στην απόλυτη ανυπαρξία. Ακόμα και οι θίασοι που μέχρι τώρα έπαιρναν συστηματικά επιχορήγηση από το κράτος, αυτή τη στιγμή δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Ιστορικά θέατρα κλείνουν. Θα ακολουθήσουν κι άλλα. Νέοι δημιουργοί μένουν αβοήθητοι.
Με αφορμή την ανακοίνωση του Σπύρου Ευαγγελάτου ότι το «Αμφι-Θέατρο» κλείνει, θέλουμε αρχικά να δηλώσουμε τη συμπαράστασή μας στο δάσκαλο και σημαντικό θεατράνθρωπο αυτής της χώρας και να καταθέσουμε και τη δική μας θέση ως επιστήμονες και καλλιτέχνες:
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠ.ΠΟ.Τ. οι επιχορηγήσεις για την περίοδο 2010-2011 θα εξετάζονταν τον περασμένο Σεπτέμβριο. ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΤΑ ΘΕΑΤΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΖΗΤΗΣΕΙ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ.
ΔΩΣΤΕ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ... ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟ.
* Διαφανείς και σαφείς διαδικασίες, αυστηρώς καθορισμένα και τηρούμενα χρονοδιαγράμματα από τη μεριά του ΥΠ.ΠΟ.Τ. σχετικά με το θεσμό των επιχορηγήσεων.
* Δημοσιοποίηση των κριτηρίων βάση των οποίων επιλέχτηκαν τα πρόσωπα των επιτροπών.
* Σταθερή οικονομική ενίσχυση των θιάσων που δικαιούνται επιχορήγησης και σταθερή οικονομική ενίσχυση των αναγνωρισμένων φορέων που ασχολούνται με το θέατρο.
* Ευκαιρίες στους νέους δημιουργούς.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΑΓΑΘΟ, ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΑ ΘΕΑΤΡΑ.
Δεν αρκεί ο πρωθυπουργός να παρακολουθεί τις πρόβες. Πρέπει επιτέλους να πληρώσει και το εισιτήριο!
ΠΗΓΗ:Π.Ε.ΣΥ.Θ.
Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων
Κουμουνδούρου 25, 10437, Αθήνα
Τηλ & Φαξ: 210 5229990
Ε: pesyth@pesyth.gr
W: www.pesyth.gr
Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011
Μαίρη Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη-Συγγραφέας
Στα πλαίσια της στήλης THE ARTMANIACS!!!!!
Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Πώς έμπλεξες με την συγγραφή;
Μ. Κόντζογλου- ΤσιαχτσίρηΛοιπόν. Ομολογώ ότι δεν έχω καμία απολύτως δικαιολογία για αυτό το παραστράτημά μου. Ήμουν μεγάλη, ώριμη (υποθέτω…), δεν είχα κακές παρέες (με άλλους συγγραφείς), είχα κάνει καλή καριέρα σε κάτι τελείως τεχνοκρατικό, δηλαδή ήμουν … ένας φυσιολογικός άνθρωπος.
Το μόνο, ίσως, που θα μπορούσες να το πεις και «ενοχοποιητικό στοιχείο» ήταν ότι λάτρευα τη λογοτεχνία από μικρό παιδί, από τότε που έμαθα διαβάζω, και ότι διάβαζα ακατάπαυτα. Αμαρτίες δηλαδή που ακόμη κάνω, όχι μόνο κατ’εξακολούθηση, αλλά και με πλήρη επίγνωση (του αδικήματος).
Ξαφνικά, 6-7 χρόνια πριν, χωρίς να έχω κανένα σημάδι εμφανές (εξάνθημα, πυρετό, βήχα ή πονοκέφαλο) κάθισα στον υπολογιστή και άρχισα να γράφω. Κάτι. Που δεν ήξερα καθόλου τι ήταν. Ούτε το είχα σκεφθεί, έστω και πέντε λεπτά πριν ξεκινήσω. Και … εγένετο μυθιστόρημα. Το πρώτο μου, ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ. Μια ιστορία πραγματικά φτιαγμένη με «παρθενογένεση».
Μετά από εκείνο το βιβλίο, αποφάσισα ότι έπρεπε να ενδώσω, χωρίς νάζια και τσιριμονιές. «Κάτι που δε μπορείς να αποφύγεις, φρόντισε τουλάχιστον να το απολαύσεις». Και το απολαμβάνω, ανενδοίαστα.
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Υπάρχει ενεργό αναγνωστικό κοινό σήμερα ή η τηλεόραση και το διαδίκτυο το έχουν εκφυλίσει;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Φυσικά και υπάρχει, αλίμονο αν δεν υπήρχε. Μπορεί να μην είναι πολυάριθμο, μπορεί να μην είναι «αμιγώς αναγνωστικό» κατά ένα μεγάλο ποσοστό, αλλά φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να ταξιδεύουν με ένα βιβλίο. Ή να μορφώνονται. Ή να εντριφούν στη φιλοσοφία και στις σκέψεις κάποιου συγγραφέα.
Η τηλεόραση είναι γενικά κακόγουστη και ευθύνεται απόλυτα για την απώλεια της σκέψης μας (για να μην πω και «συνείδησης») και το διαδίκτυο αντικαθιστά την ανθρώπινη επαφή. Παρ’όλα αυτά, δε φταίει το μέσον από μόνο του, φταίει το είδος της χρήσης που κάνει ο καθένας από εμάς. Γιατί αν θέλεις, μπορείς να δεις και καλή τηλεόραση ή να περάσεις δημιουργικά την ώρα σου στο διαδίκτυο.
Εξάλλου, υπάρχουν και πολλά βιβλία που είναι εξίσου «δηλητηριώδη» με την τηλεόραση. Ξέρετε, παραλύουν σιγά σιγά το μυαλό και επέρχεται ο (εγκεφαλικός) θάνατος, σε μια ξαπλώστρα κοσμικής παραλίας, δίπλα σε ένα ζευγάρι σαγιονάρες prada και το τελευταίο best seller…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Ti προσδοκάς γράφοντας;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Να περάσω καλά. Γιατί εγώ όταν γράφω, περνάω θαυμάσια. Και όταν το γλεντήσω με τη ψυχή μου, τολμώ να ελπίσω ότι μπορεί και κάποιος άλλος να περάσει καλά με το βιβλίο μου. Μακάρι να περάσει καλά, ότι είναι «περνάω καλά» για τον καθένα.
Ανακαλύπτω αλήθειες, βρίσκω ωραίες εικόνες, διαπιστώνω μια καλή γλώσσα, συγκινούμαι, γελάω, ερωτεύομαι, παθιάζομαι, ταυτίζομαι, μαθαίνω κάτι που δεν ήξερα, γίνομαι κοινωνός μιας συγκεκριμένης θεωρίας…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Tα βιβλια σου έχουν καλό τέλος; Θα ήθελα μια αναφορα σε κάθε ένα από αυτά!!!
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Τα βιβλία μου δεν έχουν τέλος… Μου αρέσει, σαν αναγνώστρια κατ’αρχή, να μην κλείνει η ιστορία, να υπάρχει ένα φωτάκι στο τέλος του διαδρόμου που να αναβοσβήνει με κίτρινο φως, όπως ο σηματοδότης «ρυθμίστε την κυκλοφορία μόνοι σας». Ο καθένας να μπορεί να υποθέσει ότι θέλει, όπως το θέλει.
Βέβαια, επειδή είμαι αισιόδοξη και αγαπώ τους ανθρώπους, θέλω να υπάρχει πάντα η ελπίδα στο «μη τέλος» των ιστοριών μου. Για ό,τι καλύτερο μπορεί ο κάθε ένας διαφορετικός άνθρωπος να σκεφθεί.
ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ τελειώνει με ένα όνειρο της ηρωίδας, της μικρούλας Δήμητρας, το οποίο είναι αρκετά σουρεαλιστικό (λουλούδια φυτρώνουν στην άμμο, κανταΐφια κρέμονται από τα μαλλιά των γυναικών, άνθρωποι βγαίνουν μέσα από τη θάλασσα κλπ) το οποίο όνειρο αφήνει μια γλυκιά αίσθηση (… που δεν είναι από τα κανταΐφια) και μια ελπίδα ότι όλα θα διορθωθούν, όλα θα πάρουν το δρόμο που επιθυμεί το παιδί.
Το ΠΕΡΠΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ τελειώνει με ένα χορό στον Παράδεισο. Σαφώς, κάποιοι από τους ήρωες έχουν πεθάνει εφ’όσον βρίσκονται εκεί. Κατά συνέπεια οι υπόλοιποι είναι ζωντανοί. Όμως το πάρτι στον Παράδεισο είναι τόσο … ανεβασμένο, που σε κάνει να ζηλέψεις τους αναχωρήσαντες. Ή τουλάχιστον, να μην τους λυπάσαι.
Στους ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ… αααα, αυτό δε μπορώ να σας το αποκαλύψω, δεν έχει τελειώσει ακόμη, μπορώ όμως να εγγυηθώ ένα εξ ίσου σουρεάλ τέλος. Που είναι του γούστου μου, όπως θα έχετε ήδη καταλάβει…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Ποιές οι λογοτεχνικές σου επιρροές;Συγγραφείς που αγαπάς!
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Λατρεύω πολλούς και διάφορους συγγραφείς. Ονειρεύτηκα με τον Μενέλαο Λουντέμη, σκίρτησα με τον Καζαντζάκη, χάθηκα με τον Θεοτόκη, τον Τσίρκα, τον Καραγάτση. "Παιδεύτηκα" με τον Έκο, ταξίδεψα με τον Θερβάντες.
Μου αρέσει ιδιαίτερα η λογοτεχνία της Νότιας & της Λατινικής Αμερικής, ο Φουέντες είναι ο αγαπημένος μου.
Όμως και πολλοί σύγχρονοι Έλληνες με έκαναν να ζηλέψω αφόρητα -πώς το σκέφτηκαν αυτό και το έγραψαν;- , θεωρώ κορυφαία τη Ζυράννα Ζατέλη και θαυμάζω απεριόριστα την Ι. Καρυστιάνη.
Θέλεις να συνεχίσω; Δε θα τελειώσουμε ούτε ως αύριο.
Σίγουρα επηρεάστηκα από αυτούς -και από πολλούς άλλους- , κυρίως στην προσπάθεια να δημιουργήσω κάτι αξιοπρεπές και πρωτότυπο. Το αποτέλεσμα στη διάθεση των αναγνωστών.
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Γραφεις κάτι τώρα;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Γράφω. Πολλά. Τελειώνω το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας μου ΟΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και στα... διαλείμματα γράφω κάτι χαριτωμένα μικρά-μικρά διηγήματα, που με κάνουν να ξεχνιέμαι και να γελάω πολύ. Έχω στα "σκαριά" ένα καινούργιο μυθιστόρημα, το οποίο, σε ένα άλλο διάλειμμα το σχεδιάζω με κέφι & λεπτομέρεια και τσαλαβουτάω άγαρμπα στην ποίηση. Για μένα μόνο...
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Oνειρα και μελλοντικά σχέδια....
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Συγγραφικά; Δεν κάνω σχέδια, μόνο όνειρα έχω. Να μένω σ'ένα σπίτι στο βουνό, να έχω ατέλειωτη θέα και να γράφω. Τι; Δεν έχει σημασία. Μόνο να γράφω. Πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους.
Προσωπικά, επίσης δεν κάνω σχέδια. Ονειρεύομαι, ας πούμε, να χαλάσουν δια μαγείας όλες οι τηλεοράσεις του κόσμου και να ορμήσουν αλαλάζοντας οι άνθρωποι στα βιβλιοπωλεία και στις αίθουσες Τέχνης. Μάλιστα. Αυτό είναι ένα όνειρό μου...
Α, ναι. Και κάτι άλλο. Στα βιβλιοπωλεία να υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν και αγαπούν τη λογοτεχνία και να είναι σε θέση να σου προτείνουν και κάτι άλλο πέρα από τα "ευπώλητα" και τις νέες κυκλοφορίες...
Συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Πώς έμπλεξες με την συγγραφή;
Μ. Κόντζογλου- ΤσιαχτσίρηΛοιπόν. Ομολογώ ότι δεν έχω καμία απολύτως δικαιολογία για αυτό το παραστράτημά μου. Ήμουν μεγάλη, ώριμη (υποθέτω…), δεν είχα κακές παρέες (με άλλους συγγραφείς), είχα κάνει καλή καριέρα σε κάτι τελείως τεχνοκρατικό, δηλαδή ήμουν … ένας φυσιολογικός άνθρωπος.
Το μόνο, ίσως, που θα μπορούσες να το πεις και «ενοχοποιητικό στοιχείο» ήταν ότι λάτρευα τη λογοτεχνία από μικρό παιδί, από τότε που έμαθα διαβάζω, και ότι διάβαζα ακατάπαυτα. Αμαρτίες δηλαδή που ακόμη κάνω, όχι μόνο κατ’εξακολούθηση, αλλά και με πλήρη επίγνωση (του αδικήματος).
Ξαφνικά, 6-7 χρόνια πριν, χωρίς να έχω κανένα σημάδι εμφανές (εξάνθημα, πυρετό, βήχα ή πονοκέφαλο) κάθισα στον υπολογιστή και άρχισα να γράφω. Κάτι. Που δεν ήξερα καθόλου τι ήταν. Ούτε το είχα σκεφθεί, έστω και πέντε λεπτά πριν ξεκινήσω. Και … εγένετο μυθιστόρημα. Το πρώτο μου, ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ. Μια ιστορία πραγματικά φτιαγμένη με «παρθενογένεση».
Μετά από εκείνο το βιβλίο, αποφάσισα ότι έπρεπε να ενδώσω, χωρίς νάζια και τσιριμονιές. «Κάτι που δε μπορείς να αποφύγεις, φρόντισε τουλάχιστον να το απολαύσεις». Και το απολαμβάνω, ανενδοίαστα.
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Υπάρχει ενεργό αναγνωστικό κοινό σήμερα ή η τηλεόραση και το διαδίκτυο το έχουν εκφυλίσει;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Φυσικά και υπάρχει, αλίμονο αν δεν υπήρχε. Μπορεί να μην είναι πολυάριθμο, μπορεί να μην είναι «αμιγώς αναγνωστικό» κατά ένα μεγάλο ποσοστό, αλλά φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να ταξιδεύουν με ένα βιβλίο. Ή να μορφώνονται. Ή να εντριφούν στη φιλοσοφία και στις σκέψεις κάποιου συγγραφέα.
Η τηλεόραση είναι γενικά κακόγουστη και ευθύνεται απόλυτα για την απώλεια της σκέψης μας (για να μην πω και «συνείδησης») και το διαδίκτυο αντικαθιστά την ανθρώπινη επαφή. Παρ’όλα αυτά, δε φταίει το μέσον από μόνο του, φταίει το είδος της χρήσης που κάνει ο καθένας από εμάς. Γιατί αν θέλεις, μπορείς να δεις και καλή τηλεόραση ή να περάσεις δημιουργικά την ώρα σου στο διαδίκτυο.
Εξάλλου, υπάρχουν και πολλά βιβλία που είναι εξίσου «δηλητηριώδη» με την τηλεόραση. Ξέρετε, παραλύουν σιγά σιγά το μυαλό και επέρχεται ο (εγκεφαλικός) θάνατος, σε μια ξαπλώστρα κοσμικής παραλίας, δίπλα σε ένα ζευγάρι σαγιονάρες prada και το τελευταίο best seller…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Ti προσδοκάς γράφοντας;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Να περάσω καλά. Γιατί εγώ όταν γράφω, περνάω θαυμάσια. Και όταν το γλεντήσω με τη ψυχή μου, τολμώ να ελπίσω ότι μπορεί και κάποιος άλλος να περάσει καλά με το βιβλίο μου. Μακάρι να περάσει καλά, ότι είναι «περνάω καλά» για τον καθένα.
Ανακαλύπτω αλήθειες, βρίσκω ωραίες εικόνες, διαπιστώνω μια καλή γλώσσα, συγκινούμαι, γελάω, ερωτεύομαι, παθιάζομαι, ταυτίζομαι, μαθαίνω κάτι που δεν ήξερα, γίνομαι κοινωνός μιας συγκεκριμένης θεωρίας…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Tα βιβλια σου έχουν καλό τέλος; Θα ήθελα μια αναφορα σε κάθε ένα από αυτά!!!
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Τα βιβλία μου δεν έχουν τέλος… Μου αρέσει, σαν αναγνώστρια κατ’αρχή, να μην κλείνει η ιστορία, να υπάρχει ένα φωτάκι στο τέλος του διαδρόμου που να αναβοσβήνει με κίτρινο φως, όπως ο σηματοδότης «ρυθμίστε την κυκλοφορία μόνοι σας». Ο καθένας να μπορεί να υποθέσει ότι θέλει, όπως το θέλει.
Βέβαια, επειδή είμαι αισιόδοξη και αγαπώ τους ανθρώπους, θέλω να υπάρχει πάντα η ελπίδα στο «μη τέλος» των ιστοριών μου. Για ό,τι καλύτερο μπορεί ο κάθε ένας διαφορετικός άνθρωπος να σκεφθεί.
ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ τελειώνει με ένα όνειρο της ηρωίδας, της μικρούλας Δήμητρας, το οποίο είναι αρκετά σουρεαλιστικό (λουλούδια φυτρώνουν στην άμμο, κανταΐφια κρέμονται από τα μαλλιά των γυναικών, άνθρωποι βγαίνουν μέσα από τη θάλασσα κλπ) το οποίο όνειρο αφήνει μια γλυκιά αίσθηση (… που δεν είναι από τα κανταΐφια) και μια ελπίδα ότι όλα θα διορθωθούν, όλα θα πάρουν το δρόμο που επιθυμεί το παιδί.
Το ΠΕΡΠΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΣΟΥ τελειώνει με ένα χορό στον Παράδεισο. Σαφώς, κάποιοι από τους ήρωες έχουν πεθάνει εφ’όσον βρίσκονται εκεί. Κατά συνέπεια οι υπόλοιποι είναι ζωντανοί. Όμως το πάρτι στον Παράδεισο είναι τόσο … ανεβασμένο, που σε κάνει να ζηλέψεις τους αναχωρήσαντες. Ή τουλάχιστον, να μην τους λυπάσαι.
Στους ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ… αααα, αυτό δε μπορώ να σας το αποκαλύψω, δεν έχει τελειώσει ακόμη, μπορώ όμως να εγγυηθώ ένα εξ ίσου σουρεάλ τέλος. Που είναι του γούστου μου, όπως θα έχετε ήδη καταλάβει…
Ασημίνα Ξηρογιάννη:Ποιές οι λογοτεχνικές σου επιρροές;Συγγραφείς που αγαπάς!
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Λατρεύω πολλούς και διάφορους συγγραφείς. Ονειρεύτηκα με τον Μενέλαο Λουντέμη, σκίρτησα με τον Καζαντζάκη, χάθηκα με τον Θεοτόκη, τον Τσίρκα, τον Καραγάτση. "Παιδεύτηκα" με τον Έκο, ταξίδεψα με τον Θερβάντες.
Μου αρέσει ιδιαίτερα η λογοτεχνία της Νότιας & της Λατινικής Αμερικής, ο Φουέντες είναι ο αγαπημένος μου.
Όμως και πολλοί σύγχρονοι Έλληνες με έκαναν να ζηλέψω αφόρητα -πώς το σκέφτηκαν αυτό και το έγραψαν;- , θεωρώ κορυφαία τη Ζυράννα Ζατέλη και θαυμάζω απεριόριστα την Ι. Καρυστιάνη.
Θέλεις να συνεχίσω; Δε θα τελειώσουμε ούτε ως αύριο.
Σίγουρα επηρεάστηκα από αυτούς -και από πολλούς άλλους- , κυρίως στην προσπάθεια να δημιουργήσω κάτι αξιοπρεπές και πρωτότυπο. Το αποτέλεσμα στη διάθεση των αναγνωστών.
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Γραφεις κάτι τώρα;
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Γράφω. Πολλά. Τελειώνω το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας μου ΟΙ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και στα... διαλείμματα γράφω κάτι χαριτωμένα μικρά-μικρά διηγήματα, που με κάνουν να ξεχνιέμαι και να γελάω πολύ. Έχω στα "σκαριά" ένα καινούργιο μυθιστόρημα, το οποίο, σε ένα άλλο διάλειμμα το σχεδιάζω με κέφι & λεπτομέρεια και τσαλαβουτάω άγαρμπα στην ποίηση. Για μένα μόνο...
Ασημίνα Ξηρογιάννη: Oνειρα και μελλοντικά σχέδια....
Μ. Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη:Συγγραφικά; Δεν κάνω σχέδια, μόνο όνειρα έχω. Να μένω σ'ένα σπίτι στο βουνό, να έχω ατέλειωτη θέα και να γράφω. Τι; Δεν έχει σημασία. Μόνο να γράφω. Πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους.
Προσωπικά, επίσης δεν κάνω σχέδια. Ονειρεύομαι, ας πούμε, να χαλάσουν δια μαγείας όλες οι τηλεοράσεις του κόσμου και να ορμήσουν αλαλάζοντας οι άνθρωποι στα βιβλιοπωλεία και στις αίθουσες Τέχνης. Μάλιστα. Αυτό είναι ένα όνειρό μου...
Α, ναι. Και κάτι άλλο. Στα βιβλιοπωλεία να υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν και αγαπούν τη λογοτεχνία και να είναι σε θέση να σου προτείνουν και κάτι άλλο πέρα από τα "ευπώλητα" και τις νέες κυκλοφορίες...
ΡΙΣΠΕΚΤ-ΕΦΗΒΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ. 210 8673945
www.choratheater.gr
Ξεκίνησε την ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011
και...συνεχίζεται κάθε Κυριακή στις 6.00 μ.μ.
ΡΙΣΠΕΚΤ
Του Jack Thorne σε σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη
Ρ για την απρόσμενη Ροή της ζωής
Ι για την Ιστορία ως προσωπική μας υπόθεση
Σ για τον Σεβασμό στις επιλογές των άλλων
Π για την Πίστη στις ικανότητες του ανθρώπου
Ε για την Ελευθερία της σκέψης
Κ για την Κατάφαση στην καλή πλευρά των πραγμάτων
Τ για την Τόλμη απέναντι στο μέλλον.
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Διασκευή: Αντώνης Γαλέος, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Κατερίνα Μπερδέκα
Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κίνηση: Πατρίτσια Απέργη
Μουσική: Σταύρος Γιαννουλάδης
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Bοηθοί σκηνοθέτη- χορογράφου: Νεφέλη Μαϊστράλη, Πάνος Τοψίδης
Φωτογραφίες: Στάθης Μαμαλάκης, Τρέηλερ: Κωνσταντίνος Φραγκούλης
Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος, Λυκόφως ΑΜΚΕ
Παίζουν: Γιώργος Βουβάκης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Γιώργος Ματαράγκας, Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη, Αθηνά Μπερδέκα, Κωνσταντίνος Μωραϊτης
Γιατί θέατρο αποκλειστικά για εφήβους;
Διότι η εφηβεία είναι το δύσκολο και συναρπαστικό πέρασμα από την παιδική
ηλικία στην ενηλικίωση και μέχρι πρόσφατα είχε αγνοηθεί από τα θεατρικά
δρώμενα. Οι παραστάσεις περιορίζονταν σε αυτές για ενηλίκους και παιδιά. Το
θέατρο Χώρα αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και την ευθύνη να επικοινωνήσει με
τους νέους, να μιλήσει τη γλώσσα τους, χωρίς σοβαροφάνεια και διδακτισμό,
για τα θέματα που τους αφορούν, τους ψυχαγωγούν και ακουμπούν στην δική τους
αισθητική.
Ποιο είναι το περιεχόμενο του κειμένου και πώς είναι η παράσταση;
Παρακολουθούμε 3 μοναδικές μέρες από την ζωή του 16χρονου Τόμι. Τον συναντάμε να αναρωτιέται με παιδική αφέλεια αν θα μπορούσε να είναι το... σίκουελ του θεανθρώπου… και γινόμαστε μέτοχοι της απότομης ενηλικίωσής του μετά τον βίαιο θάνατο του αδελφού του σε κακόφημη γειτονιά της πόλης.
Απομονωμένος ως τότε στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή του, αποφασίζει να βγει στην πραγματική ζωή κάνοντας μια ηρωική πράξη, να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο, στο σημείο που βρέθηκε νεκρός. Η συγκίνηση εναλλάσσεται με το γέλιο, η απόφαση με το δισταγμό, το παρόν με τις αναμνήσεις, οι συζητήσεις με τα τραγούδια σε ένα καταιγισμό απίστευτων συναντήσεων με ανθρώπους που θέλουν να τον αποτρέψουν από το να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο για να μην χαλάσει την αισθητική και την υγιεινή των κατοίκων ή πολύ απλά γιατί πρέπει να πάρει άδεια από…τον Δήμο.
Όταν ο Τόμι, με την επιμονή του, αρχίζει να γνωρίζει έστω και αργά τον αδελφό του, μέσα από απανωτές ανατροπές, για το ποιος ήταν πραγματικά και πώς σκοτώθηκε, βρίσκει και την δική του ταυτότητα, και έτσι εφόσον έχει συμφιλιωθεί μαζί του, δεν χρειάζεται πια να τον θάψει στο πεζοδρόμιο.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Δευτέρα-Παρασκευή πρωινές παραστάσεις (κατόπιν συνεννόησης υπάρχει η δυνατότητα πραγματοποίησης παραστάσεων το απόγευμα και το Σαββατοκύριακο)
Τιμή εισιτηρίου στις οργανωμένες παραστάσεις: 10 ευρώ
Δυνατότητα εκπαιδευτικής συνάντησης, μετά την παράσταση, των μαθητών και καθηγητών με την Θεατροπαιδαγωγό Ηρώ Ποταμούση (Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση) και τους ηθοποιούς της παράστασης.
Υπεύθυνη επικοινωνίας
Αθηνά Μπερδέκα, Τηλέφωνο: 210 3222831, 6944960790 (ώρες: 10:00 – 13:00)
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και τα θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας
www.respectefiviko.gr
Video Trailer : http://www.youtube.com/watch?v=09K2EtupkV8
Yπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και
του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση
Ρισπέκτ: μια παράσταση για εφήβους που δεν μπορεί να απαντήσει σε πρωταρχικές ερωτήσεις. Αλλά τουλάχιστον ρωτά
Σκέψεις για την παράσταση από την σκηνοθέτη της Τζωρτζίνα Κακουδάκη:
<Οι έφηβοι έχουν ό,τι ανησυχίες έχουμε όλοι μας. . Απλώς δεν ξέρουν ακόμα ότι θα τις έχουν πάντα. Το εφηβικό θέατρο βοηθάει στην συνειδητοποίηση πρωταρχικών ερωτημάτων. Δεν θα απαντηθούν τα περισσότερα αλλά είμαστε και εμείς ακόμα εκεί.
Ο αδελφός του Τόμι είναι νεκρός. Βρέθηκε νεκρός στο πεζοδρόμιο μιας κακόφημης πλατείας. Όλοι είναι αναστατωμένοι, εκτός από τον Τόμι, ο οποίος έχει αναστατωθεί με έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγήσει και που οι γονείς του δεν θα καταλάβαιναν ποτέ. Μόνος τρόπος να ενεργήσει είναι να πάει να σκάψει το πεζοδρόμιο και να θάψει τον αδελφό του εκεί, στον τόπο του. εγκλήματος και να αντιμετωπίσει την αλήθεια, όπως ξεδιπλώνεται μέσα από όλους τους ανθρώπους που συναντά: τον αλητάκο που κάνει λαθρεμπόριο, την κυρία του Δήμου, την αστυνομία, την αδελφή του που τον ψάχνει σε όλη την πόλη, τους παιδικούς του φόβους αλλά ΚΥΡΙΩΣ τον ίδιο του τον αδελφό που, στις αναστατωμένες νύχτες εκεί στην μοναξιά της άκρης της πόλης, εμφανίζεται ξανά και οδηγεί τον Τόμι σε μια συμφιλίωση με την απώλεια.
Ο τίτλος του έργου είναι ακριβής αλλά η πράξη συμβολική. Το έργο μιλάει για το τί σημαίνει να μεγαλώνεις. Το έργο αφορά τον τρόπο που ένας 16χρονος αποφασίζει να διαχειριστεί την ξαφνική και τυχαία δολοφονία του αδελφού του. Ο Τόμι, απομονωμένος στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή βγαίνει στη «ζωή», σε μια κακόφημη πλατεία του κέντρου της Αθήνας για να γνωρίσει κομμάτια της αληθινής ζωής και της ταυτότητας του. Ένα έργο για την απώλεια, την έλλειψη επικοινωνίας, την απομόνωση, την ενηλικίωση, την αποδοχή της διαφορετικότητας, την απόκτηση προσωπικών στόχων και επιθυμιών. Και όλα αυτά διαποτισμένα με το χιούμορ, την δημιουργική ενέργεια και την αισιοδοξία που χαρακτηρίζει την συναρπαστική περίοδο της εφηβείας.
Ένα στοίχημα που πρέπει να βάζει η λογοτεχία, όπως και όποτε μπορεί, είναι να προσδιορίζει στο σήμερα τις αρχετυπικές πράξεις. Ο Τόμι έχει να διαχειριστεί μια «λογοτεχνική» επιλογή. Ξέρουμε όλοι στην δυτική κουλτούρα την τελετουργική συμπεριφορά για τον άταφο νεκρό που αδικείται. Ο Τόμι, αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του γιατί κανέις δεν του εξηγεί πώς πέθανε και πώς δικαιολογείται ένα τέτοιο ξαφνικό γεγονός, βγαίνει στο πεδίο μάχης των δρόμων, δίνει βάρος στην δική του χειοραφέτηση μέσα στο έργο , δίνει τη σημερινή εκδοχή, μακριά από την Αντιγόνη, για το τί σημαίνει πράξη, απόφαση και ανδρεία.
Η παράσταση στο θέατρο Χώρα έχει στόχο να μιλήσει για τα πρωταρχικά ερωτήματα της ζωής, για αυτά που δεν θα μπορέσουμε ίσως να απαντήσουμε ποτέ, αλλά αξίζει να τολμήσουμε να ρωτήσουμε. Η πλοκή ξεκινά από τα αρχικά ερωτήματα: για το χρέος μας απέναντι στη ζωή, στον εαυτό μας και στους άλλους, αλλά το περιεχόμενο της παράστασής μας θίγει επίσης και απόλυτα καθημερινούς προβληματισμούς. Την φοβιστική μεγαλούπολη με τις κακόφημες πλατείες, την άναρχη δομή της πόλης που σκάβεται,αναπλάθεται και επαναπροσδιορίζεται συνεχώς, τον εγλωβισμένο σε ένα ρόλο παρατηρητή νέο, σε μια παρατεταμένη ανήλικη φαντασιακή ζωή γεμάτη ακόμα δράκους και νεράιδες, σε άγνοια του τί βρίσκεται «εκεί έξω». Το θέμα του ειναι η συνειδητοποίησηκαι η συμφιλίωση με τον θάνατο, τις προσωπικές αξίες και τον εαυτό μας στην εφηβεία και κυρίως η ανάπτυξη του σεβασμού απέναντι στις ανθρώπινες επιλογές και τις επιθυμίες του κάθε ανθρώπου. Εξού και ο τίτλος Ρισπέκτ, μιας και δεν δώσαμε έμφαση στην πλοκή του έργου (ένας έφηβος αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του στο σημείο που τον βρήκαν νεκρό), όσο στις αξίες για τις οποίες μιλάει, τα όνειρα και την διαχείρηση της απώλειας. Ο τρόπος που αναπτύξαμε το πέρασμα αυτό στην ενηλικίωση, την έξοδο από τον παράδεισο, στην παράσταση, δεν είναι βίαιο. Είναι αναπάντεχο, είναι απρόσμενο, είναι συναρπαστικό. Βίαιο μπορεί να είναι στο ποσοστό που η υπερπροστατευτικότητα της οικογένειας δημιουργεί ένα σκληρό κέλυφος που πρέπει να σπάσεις κάποια στιγμή με μια βίαιη κίνηση. Στο έργο, πάντως, ο συγγραφέας είναι προσεκτικός. Επινοεί για τον ήρωα, ένα παιδί λίγο αυτοαναφορικό αλλά με πολύ χιούμορ, -πολύ δυνατό όπλο για τη ζωή το χιούμορ-, ένα ταξίδι μέσα στην πόλη του, κοντά στους φίλους του, παρέα με τα όνειρά του και τους φόβους του. Η παράσταση έχει δημιουργήσει για τον ήρωα του έργου, τον Τόμι, ένα περιβάλλον μεταφυσικό, συμβολικό, αναμνηστικό, σουρεαλιστικό, φαντασιακό, και μέσα από αυτήν την προσωπική αίσθηση της πραγματικότητας κάνει το βήμα μπροστά. Ο θάνατος είναι μια διαδικασία για τον συγγραφέα, δεν τον διαχειρίζεται ως σοκ.Αλλά το μύνημα είναι σε κάθε περίπτωση θετικό. Τα πάντα πρόκειται να συμβούν, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να τα αντιμετωπίσουμε. Ένα μύνημα απόλυτα θετικό στην φοβιστική πραγματικότητα που νομίζουμε ότι ζούμε όλοι μας σήμερα. Το πιο ωραίο στη ζωή είναι όταν αντιμετωπίζουμε ό,τι φοβόμαστε και να επιδιώκουμε αυτό που επιθυμούμε. Τα θέματα τουέργου είναι σκληρά, γιατί θέλουμε να μιλήσουμε για την πραγματικότητα με πραγματικούς όρους. Αλλιώς υπάρχει πάντα η αλληγορία και ο συμβολισμός, πολύ διαφορετικά μέσα για να μιλήσεις για τα πράγματα. Σκληρά μιλάνε πολλοί καλλιτέχνες και για την ενήλικη ζωή, είναι νομίζω θέμα αισθητικής και της κρίσης του καθενός για το τί χρειάζεται για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Αν κάποιος έφηβος, βίωνε την παράσταση όπως την πραγματική ζωή, το θέατρο σήμερα θα ήταν μεγάλος κίνδυνος, θα είχε πετύχει το σκοπό του....θα ήταν μια παρέμβαση. Αλλά η ζωή είναι πολύ πιο σκληρή>.
Αμοργού 20, Κυψέλη
τηλ. 210 8673945
www.choratheater.gr
Ξεκίνησε την ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011
και...συνεχίζεται κάθε Κυριακή στις 6.00 μ.μ.
ΡΙΣΠΕΚΤ
Του Jack Thorne σε σκηνοθεσία Τζωρτζίνας Κακουδάκη
Ρ για την απρόσμενη Ροή της ζωής
Ι για την Ιστορία ως προσωπική μας υπόθεση
Σ για τον Σεβασμό στις επιλογές των άλλων
Π για την Πίστη στις ικανότητες του ανθρώπου
Ε για την Ελευθερία της σκέψης
Κ για την Κατάφαση στην καλή πλευρά των πραγμάτων
Τ για την Τόλμη απέναντι στο μέλλον.
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Διασκευή: Αντώνης Γαλέος, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Κατερίνα Μπερδέκα
Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κίνηση: Πατρίτσια Απέργη
Μουσική: Σταύρος Γιαννουλάδης
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Bοηθοί σκηνοθέτη- χορογράφου: Νεφέλη Μαϊστράλη, Πάνος Τοψίδης
Φωτογραφίες: Στάθης Μαμαλάκης, Τρέηλερ: Κωνσταντίνος Φραγκούλης
Παραγωγή: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος, Λυκόφως ΑΜΚΕ
Παίζουν: Γιώργος Βουβάκης, Απόστολος Κουτσιανικούλης, Γιώργος Ματαράγκας, Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη, Αθηνά Μπερδέκα, Κωνσταντίνος Μωραϊτης
Γιατί θέατρο αποκλειστικά για εφήβους;
Διότι η εφηβεία είναι το δύσκολο και συναρπαστικό πέρασμα από την παιδική
ηλικία στην ενηλικίωση και μέχρι πρόσφατα είχε αγνοηθεί από τα θεατρικά
δρώμενα. Οι παραστάσεις περιορίζονταν σε αυτές για ενηλίκους και παιδιά. Το
θέατρο Χώρα αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και την ευθύνη να επικοινωνήσει με
τους νέους, να μιλήσει τη γλώσσα τους, χωρίς σοβαροφάνεια και διδακτισμό,
για τα θέματα που τους αφορούν, τους ψυχαγωγούν και ακουμπούν στην δική τους
αισθητική.
Ποιο είναι το περιεχόμενο του κειμένου και πώς είναι η παράσταση;
Παρακολουθούμε 3 μοναδικές μέρες από την ζωή του 16χρονου Τόμι. Τον συναντάμε να αναρωτιέται με παιδική αφέλεια αν θα μπορούσε να είναι το... σίκουελ του θεανθρώπου… και γινόμαστε μέτοχοι της απότομης ενηλικίωσής του μετά τον βίαιο θάνατο του αδελφού του σε κακόφημη γειτονιά της πόλης.
Απομονωμένος ως τότε στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή του, αποφασίζει να βγει στην πραγματική ζωή κάνοντας μια ηρωική πράξη, να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο, στο σημείο που βρέθηκε νεκρός. Η συγκίνηση εναλλάσσεται με το γέλιο, η απόφαση με το δισταγμό, το παρόν με τις αναμνήσεις, οι συζητήσεις με τα τραγούδια σε ένα καταιγισμό απίστευτων συναντήσεων με ανθρώπους που θέλουν να τον αποτρέψουν από το να θάψει τον αδελφό του στο πεζοδρόμιο για να μην χαλάσει την αισθητική και την υγιεινή των κατοίκων ή πολύ απλά γιατί πρέπει να πάρει άδεια από…τον Δήμο.
Όταν ο Τόμι, με την επιμονή του, αρχίζει να γνωρίζει έστω και αργά τον αδελφό του, μέσα από απανωτές ανατροπές, για το ποιος ήταν πραγματικά και πώς σκοτώθηκε, βρίσκει και την δική του ταυτότητα, και έτσι εφόσον έχει συμφιλιωθεί μαζί του, δεν χρειάζεται πια να τον θάψει στο πεζοδρόμιο.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Δευτέρα-Παρασκευή πρωινές παραστάσεις (κατόπιν συνεννόησης υπάρχει η δυνατότητα πραγματοποίησης παραστάσεων το απόγευμα και το Σαββατοκύριακο)
Τιμή εισιτηρίου στις οργανωμένες παραστάσεις: 10 ευρώ
Δυνατότητα εκπαιδευτικής συνάντησης, μετά την παράσταση, των μαθητών και καθηγητών με την Θεατροπαιδαγωγό Ηρώ Ποταμούση (Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση) και τους ηθοποιούς της παράστασης.
Υπεύθυνη επικοινωνίας
Αθηνά Μπερδέκα, Τηλέφωνο: 210 3222831, 6944960790 (ώρες: 10:00 – 13:00)
Για περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση και τα θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας
www.respectefiviko.gr
Video Trailer : http://www.youtube.com/watch?v=09K2EtupkV8
Yπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και
του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση
Ρισπέκτ: μια παράσταση για εφήβους που δεν μπορεί να απαντήσει σε πρωταρχικές ερωτήσεις. Αλλά τουλάχιστον ρωτά
Σκέψεις για την παράσταση από την σκηνοθέτη της Τζωρτζίνα Κακουδάκη:
<Οι έφηβοι έχουν ό,τι ανησυχίες έχουμε όλοι μας. . Απλώς δεν ξέρουν ακόμα ότι θα τις έχουν πάντα. Το εφηβικό θέατρο βοηθάει στην συνειδητοποίηση πρωταρχικών ερωτημάτων. Δεν θα απαντηθούν τα περισσότερα αλλά είμαστε και εμείς ακόμα εκεί.
Ο αδελφός του Τόμι είναι νεκρός. Βρέθηκε νεκρός στο πεζοδρόμιο μιας κακόφημης πλατείας. Όλοι είναι αναστατωμένοι, εκτός από τον Τόμι, ο οποίος έχει αναστατωθεί με έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγήσει και που οι γονείς του δεν θα καταλάβαιναν ποτέ. Μόνος τρόπος να ενεργήσει είναι να πάει να σκάψει το πεζοδρόμιο και να θάψει τον αδελφό του εκεί, στον τόπο του. εγκλήματος και να αντιμετωπίσει την αλήθεια, όπως ξεδιπλώνεται μέσα από όλους τους ανθρώπους που συναντά: τον αλητάκο που κάνει λαθρεμπόριο, την κυρία του Δήμου, την αστυνομία, την αδελφή του που τον ψάχνει σε όλη την πόλη, τους παιδικούς του φόβους αλλά ΚΥΡΙΩΣ τον ίδιο του τον αδελφό που, στις αναστατωμένες νύχτες εκεί στην μοναξιά της άκρης της πόλης, εμφανίζεται ξανά και οδηγεί τον Τόμι σε μια συμφιλίωση με την απώλεια.
Ο τίτλος του έργου είναι ακριβής αλλά η πράξη συμβολική. Το έργο μιλάει για το τί σημαίνει να μεγαλώνεις. Το έργο αφορά τον τρόπο που ένας 16χρονος αποφασίζει να διαχειριστεί την ξαφνική και τυχαία δολοφονία του αδελφού του. Ο Τόμι, απομονωμένος στην ασφάλεια του δωματίου του και του υπολογιστή βγαίνει στη «ζωή», σε μια κακόφημη πλατεία του κέντρου της Αθήνας για να γνωρίσει κομμάτια της αληθινής ζωής και της ταυτότητας του. Ένα έργο για την απώλεια, την έλλειψη επικοινωνίας, την απομόνωση, την ενηλικίωση, την αποδοχή της διαφορετικότητας, την απόκτηση προσωπικών στόχων και επιθυμιών. Και όλα αυτά διαποτισμένα με το χιούμορ, την δημιουργική ενέργεια και την αισιοδοξία που χαρακτηρίζει την συναρπαστική περίοδο της εφηβείας.
Ένα στοίχημα που πρέπει να βάζει η λογοτεχία, όπως και όποτε μπορεί, είναι να προσδιορίζει στο σήμερα τις αρχετυπικές πράξεις. Ο Τόμι έχει να διαχειριστεί μια «λογοτεχνική» επιλογή. Ξέρουμε όλοι στην δυτική κουλτούρα την τελετουργική συμπεριφορά για τον άταφο νεκρό που αδικείται. Ο Τόμι, αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του γιατί κανέις δεν του εξηγεί πώς πέθανε και πώς δικαιολογείται ένα τέτοιο ξαφνικό γεγονός, βγαίνει στο πεδίο μάχης των δρόμων, δίνει βάρος στην δική του χειοραφέτηση μέσα στο έργο , δίνει τη σημερινή εκδοχή, μακριά από την Αντιγόνη, για το τί σημαίνει πράξη, απόφαση και ανδρεία.
Η παράσταση στο θέατρο Χώρα έχει στόχο να μιλήσει για τα πρωταρχικά ερωτήματα της ζωής, για αυτά που δεν θα μπορέσουμε ίσως να απαντήσουμε ποτέ, αλλά αξίζει να τολμήσουμε να ρωτήσουμε. Η πλοκή ξεκινά από τα αρχικά ερωτήματα: για το χρέος μας απέναντι στη ζωή, στον εαυτό μας και στους άλλους, αλλά το περιεχόμενο της παράστασής μας θίγει επίσης και απόλυτα καθημερινούς προβληματισμούς. Την φοβιστική μεγαλούπολη με τις κακόφημες πλατείες, την άναρχη δομή της πόλης που σκάβεται,αναπλάθεται και επαναπροσδιορίζεται συνεχώς, τον εγλωβισμένο σε ένα ρόλο παρατηρητή νέο, σε μια παρατεταμένη ανήλικη φαντασιακή ζωή γεμάτη ακόμα δράκους και νεράιδες, σε άγνοια του τί βρίσκεται «εκεί έξω». Το θέμα του ειναι η συνειδητοποίησηκαι η συμφιλίωση με τον θάνατο, τις προσωπικές αξίες και τον εαυτό μας στην εφηβεία και κυρίως η ανάπτυξη του σεβασμού απέναντι στις ανθρώπινες επιλογές και τις επιθυμίες του κάθε ανθρώπου. Εξού και ο τίτλος Ρισπέκτ, μιας και δεν δώσαμε έμφαση στην πλοκή του έργου (ένας έφηβος αποφασίζει να θάψει τον αδερφό του στο σημείο που τον βρήκαν νεκρό), όσο στις αξίες για τις οποίες μιλάει, τα όνειρα και την διαχείρηση της απώλειας. Ο τρόπος που αναπτύξαμε το πέρασμα αυτό στην ενηλικίωση, την έξοδο από τον παράδεισο, στην παράσταση, δεν είναι βίαιο. Είναι αναπάντεχο, είναι απρόσμενο, είναι συναρπαστικό. Βίαιο μπορεί να είναι στο ποσοστό που η υπερπροστατευτικότητα της οικογένειας δημιουργεί ένα σκληρό κέλυφος που πρέπει να σπάσεις κάποια στιγμή με μια βίαιη κίνηση. Στο έργο, πάντως, ο συγγραφέας είναι προσεκτικός. Επινοεί για τον ήρωα, ένα παιδί λίγο αυτοαναφορικό αλλά με πολύ χιούμορ, -πολύ δυνατό όπλο για τη ζωή το χιούμορ-, ένα ταξίδι μέσα στην πόλη του, κοντά στους φίλους του, παρέα με τα όνειρά του και τους φόβους του. Η παράσταση έχει δημιουργήσει για τον ήρωα του έργου, τον Τόμι, ένα περιβάλλον μεταφυσικό, συμβολικό, αναμνηστικό, σουρεαλιστικό, φαντασιακό, και μέσα από αυτήν την προσωπική αίσθηση της πραγματικότητας κάνει το βήμα μπροστά. Ο θάνατος είναι μια διαδικασία για τον συγγραφέα, δεν τον διαχειρίζεται ως σοκ.Αλλά το μύνημα είναι σε κάθε περίπτωση θετικό. Τα πάντα πρόκειται να συμβούν, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να τα αντιμετωπίσουμε. Ένα μύνημα απόλυτα θετικό στην φοβιστική πραγματικότητα που νομίζουμε ότι ζούμε όλοι μας σήμερα. Το πιο ωραίο στη ζωή είναι όταν αντιμετωπίζουμε ό,τι φοβόμαστε και να επιδιώκουμε αυτό που επιθυμούμε. Τα θέματα τουέργου είναι σκληρά, γιατί θέλουμε να μιλήσουμε για την πραγματικότητα με πραγματικούς όρους. Αλλιώς υπάρχει πάντα η αλληγορία και ο συμβολισμός, πολύ διαφορετικά μέσα για να μιλήσεις για τα πράγματα. Σκληρά μιλάνε πολλοί καλλιτέχνες και για την ενήλικη ζωή, είναι νομίζω θέμα αισθητικής και της κρίσης του καθενός για το τί χρειάζεται για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Αν κάποιος έφηβος, βίωνε την παράσταση όπως την πραγματική ζωή, το θέατρο σήμερα θα ήταν μεγάλος κίνδυνος, θα είχε πετύχει το σκοπό του....θα ήταν μια παρέμβαση. Αλλά η ζωή είναι πολύ πιο σκληρή>.
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011
ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ:σεμινάρια
πηγή:Πανελλήνιο Δικτυο για το ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Βιωματικά εργαστήρια
για τα μέλη του Δικτύου -εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων
Αθήνα, Μάρτιος 2011
Αγαπητοί φίλοι της Αθήνας,
Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση / Γραφείο Αθήνας οργανώνει μια σειρά από βιωματικά θεατρικά εργαστήρια για τα μέλη του- φοιτητές ,εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων- που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν ποικίλες εφαρμογές της θεατρικής τέχνης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση.
Ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες των μελών μας, μετά από επαφές και συζητήσεις που είχαμε με κάποιους από εσάς, προτείνουμε πολλές εναλλακτικές προτάσεις σεμιναρίων που καλύπτουν πιθανότατα τις ιδέες σας. Τα εργαστήρια είναι αυτοτελή και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πάρουν μέρος σε όσα και όποια επιθυμούν, αρκεί να μην πραγματοποιούνται ταυτόχρονα. Τα σεμινάρια γίνονται με την πολύτιμη συνεργασία των εμψυχωτών-φίλων και μελών του Δικτύου, ως μια προσφορά στα μέλη μας και το κόστος τους είναι συμβολικό.
Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Τα εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν σε διαφορετικούς χώρους, διαφορετικές ημέρες και ώρες σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 1
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Θεατρικό Παιχνίδι: γνωριμία με τη μέθοδο και τις δομές του»
Στέλιος Βγαγκές, εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού, δάσκαλος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.30-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Διαχείριση συγκρούσεων στα σχολεία»
Γιώργος Μόσχος, Συνήγορος του Παιδιού
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 3
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Χοροθεατρικές εφαρμογές στο χώρο της εκπαίδευσης»
Ζωή Σαρίδου, χορογράφος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 4
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Κουκλοθέατρο και παιδαγωγική πρακτική: Προτάσεις και εφαρμογές που αξιοποιούν την «κούκλα» στην εκπαίδευση»
Αντιγόνη Παρούση, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 5
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων»
Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνοθέτης, ΕΙΔΙΠ Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 6
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Χορικά από το Αρχαίο Δράμα»
Γιώργος Μπινιάρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 7
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011, 4.00-7.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Επινοώντας μια ιστορία για τη θεατρική σκηνή»
Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, ηθοποιός
Προσέλευση: 20΄ πριν από την έναρξη του κάθε σεμιναρίου
Τα εργαστήρια είναι μια προσφορά από όλους τους εμψυχωτές για την ενίσχυση του Δικτύου και μπορούν να συμμετέχουν σε αυτά τα μέλη μας, καταβάλλοντας συμβολικά ένα μικρό ποσό ως ακολούθως :
Α) 10 ευρώ για ένα εργαστήριο
Β) 15 ευρώ για δύο εργαστήρια
Γ) 20 ευρώ για τρία εργαστήρια
Δ) 25 ευρώ για τέσσερα εργαστήρια
Τα χρήματα μπορείτε να τα καταθέσετε στο λογαριασμό ALPHA BANK 202-00-2002-000277 - Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Επικοινωνία
Παρακαλούμε πριν την κατάθεση να επικοινωνήσετε με τη Γραμματεία μας, Δευτέρα ή Πέμπτη 10.00 έως 5.00μ.μ στο τηλ. 2106541600, για να επιβεβαιώσετε ότι υπάρχουν θέσεις στα εργαστήρια που σας ενδιαφέρουν.
Κατόπιν στέλνετε την απόδειξη κατάθεσης με το όνομά σας και το όνομα του/των εμψυχωτή/ων στο Φαξ 2106541600. Εναλλακτικά για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα:
την Τρίτη 5.00-8.00μμ στο τηλ. 2106850971 και Τετάρτη & Παρασκευή 5.00-8.00 μμ στο τηλ. 6976913192.
Προϋποθέσεις
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι να είστε μέλος του Δικτύου με τακτοποιημένη τη συνδρομή σας (η συνδρομή μπορεί να τακτοποιείται στην Τράπεζα μαζί με το κόστος συμμετοχής ή κατά την προσέλευση στο σεμινάριο).
Σε περίπτωση που δεν είστε μέλος του Δικτύου και θέλετε να εγγραφείτε και να πάρετε μέρος στα σεμινάρια, παρακαλούμε αναζητήστε πληροφορίες και την αίτηση μέλους στην ιστοσελίδα μας: www.theatroedu.gr / ποιοι είμαστε/μέλη εγγραφές.
Βιωματικά εργαστήρια
για τα μέλη του Δικτύου -εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων
Αθήνα, Μάρτιος 2011
Αγαπητοί φίλοι της Αθήνας,
Το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση / Γραφείο Αθήνας οργανώνει μια σειρά από βιωματικά θεατρικά εργαστήρια για τα μέλη του- φοιτητές ,εκπαιδευτικούς, εμψυχωτές θεατρικών ομάδων- που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν ποικίλες εφαρμογές της θεατρικής τέχνης στην τυπική και μη τυπική εκπαίδευση.
Ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες των μελών μας, μετά από επαφές και συζητήσεις που είχαμε με κάποιους από εσάς, προτείνουμε πολλές εναλλακτικές προτάσεις σεμιναρίων που καλύπτουν πιθανότατα τις ιδέες σας. Τα εργαστήρια είναι αυτοτελή και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πάρουν μέρος σε όσα και όποια επιθυμούν, αρκεί να μην πραγματοποιούνται ταυτόχρονα. Τα σεμινάρια γίνονται με την πολύτιμη συνεργασία των εμψυχωτών-φίλων και μελών του Δικτύου, ως μια προσφορά στα μέλη μας και το κόστος τους είναι συμβολικό.
Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Τα εργαστήρια θα πραγματοποιηθούν σε διαφορετικούς χώρους, διαφορετικές ημέρες και ώρες σύμφωνα με το παρακάτω πρόγραμμα.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 1
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Θεατρικό Παιχνίδι: γνωριμία με τη μέθοδο και τις δομές του»
Στέλιος Βγαγκές, εμψυχωτής θεατρικού παιχνιδιού, δάσκαλος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 2
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, 5.30-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Διαχείριση συγκρούσεων στα σχολεία»
Γιώργος Μόσχος, Συνήγορος του Παιδιού
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 3
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Χοροθεατρικές εφαρμογές στο χώρο της εκπαίδευσης»
Ζωή Σαρίδου, χορογράφος
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 4
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 5.00-8.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Κουκλοθέατρο και παιδαγωγική πρακτική: Προτάσεις και εφαρμογές που αξιοποιούν την «κούκλα» στην εκπαίδευση»
Αντιγόνη Παρούση, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 5
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων»
Τάκης Τζαμαργιάς, σκηνοθέτης, ΕΙΔΙΠ Πανεπιστημίου Αθηνών
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 6
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011, 6.00-9.00 μμ
Σαρρή 14 (4ος όροφος), Γραφείο Δικτύου
«Χορικά από το Αρχαίο Δράμα»
Γιώργος Μπινιάρης, σκηνοθέτης, ηθοποιός
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ 7
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011, 4.00-7.30 μμ
Λεπενιώτου 8, Ψυρρή, «Σχολείο Παιχνιδιού»
«Επινοώντας μια ιστορία για τη θεατρική σκηνή»
Τζωρτζίνα Κακουδάκη, θεατρολόγος, ηθοποιός
Προσέλευση: 20΄ πριν από την έναρξη του κάθε σεμιναρίου
Τα εργαστήρια είναι μια προσφορά από όλους τους εμψυχωτές για την ενίσχυση του Δικτύου και μπορούν να συμμετέχουν σε αυτά τα μέλη μας, καταβάλλοντας συμβολικά ένα μικρό ποσό ως ακολούθως :
Α) 10 ευρώ για ένα εργαστήριο
Β) 15 ευρώ για δύο εργαστήρια
Γ) 20 ευρώ για τρία εργαστήρια
Δ) 25 ευρώ για τέσσερα εργαστήρια
Τα χρήματα μπορείτε να τα καταθέσετε στο λογαριασμό ALPHA BANK 202-00-2002-000277 - Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Επικοινωνία
Παρακαλούμε πριν την κατάθεση να επικοινωνήσετε με τη Γραμματεία μας, Δευτέρα ή Πέμπτη 10.00 έως 5.00μ.μ στο τηλ. 2106541600, για να επιβεβαιώσετε ότι υπάρχουν θέσεις στα εργαστήρια που σας ενδιαφέρουν.
Κατόπιν στέλνετε την απόδειξη κατάθεσης με το όνομά σας και το όνομα του/των εμψυχωτή/ων στο Φαξ 2106541600. Εναλλακτικά για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε στα τηλέφωνα:
την Τρίτη 5.00-8.00μμ στο τηλ. 2106850971 και Τετάρτη & Παρασκευή 5.00-8.00 μμ στο τηλ. 6976913192.
Προϋποθέσεις
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι να είστε μέλος του Δικτύου με τακτοποιημένη τη συνδρομή σας (η συνδρομή μπορεί να τακτοποιείται στην Τράπεζα μαζί με το κόστος συμμετοχής ή κατά την προσέλευση στο σεμινάριο).
Σε περίπτωση που δεν είστε μέλος του Δικτύου και θέλετε να εγγραφείτε και να πάρετε μέρος στα σεμινάρια, παρακαλούμε αναζητήστε πληροφορίες και την αίτηση μέλους στην ιστοσελίδα μας: www.theatroedu.gr / ποιοι είμαστε/μέλη εγγραφές.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ-Μακμπέθ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ εστιάζεται στο πρόβλημα της εξουσίας – που παρομοιάζεται με “μόλυνση και πανούκλα”- περιγράφοντας μ' ένα ιδιαίτερο ποιητικό τρόπο την πορεία δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του. Μια πορεία σύνθετη, από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, θα τους οδηγήσει σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους για να καταλήξει σε ένα “τίποτα”.
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου. Ώρα 20: 30'.
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕΞΠΙΡ
Μακμπέθ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέας Θεοχάρης
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : Γιάννης Κόντος – Αντρέας Θεοχάρης
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντρέας Θεοχάρης, Κλαίρη Γιαννικάκη, Μαρίνος Μαρούλης.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ : Κώστας Κοπελάρης
Τρεις θεατρίνοι αναπαριστούν την ιστορία του βασιλιά της Σκωτίας Μακμπέθ, που τρεις μάγισσες του υποβάλλουν το όραμα της απόλυτης εξουσίας οδηγώντας αυτόν και τη χώρα του στην καταστροφή. Το έργο του Σέξπιρ εστιάζεται στο πρόβλημα της εξουσίας – που παρομοιάζεται με “μόλυνση και πανούκλα”- περιγράφοντας μ' ένα ιδιαίτερο ποιητικό τρόπο την πορεία δύο ατόμων, ενός ισχυρού άντρα και της συζύγου του. Μια πορεία σύνθετη, από την ψυχρή λογική έως τη θρησκευτική έξαρση, από την καχυποψία έως την παράνοια και τις διαταραχές του ύπνου, από τον πολιτικό κυνισμό έως το ψέμα και τις δολοφονίες, θα τους οδηγήσει σε μια διπλή ρήξη, με τον εαυτό τους και τους άλλους για να καταλήξει σε ένα “τίποτα”.
Αύριο και αύριο και αύριο
σέρνεται ανεπαίσθητα σαν ένα ασήμαντο τραγούδι
από μέρα σε μέρα, έως την τελευταία νότα που μετράει ο χρόνος.
Και όλα τα χθες μας φώτισαν τρελούς στο δρόμο για ένα σκονισμένο θάνατο.
Να σβήσει ο προβολέας.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά,
ένας φτωχός ηθοποιός που παίρνει πόζες
και σπαταλά το χρόνο του πάνω στη σκηνή
και μετά δεν ακούγεται πια.
Είναι μια ιστορία που είπε ένας ηλίθιος, όλο φασαρία κι έξαψη.
Και τι σημαίνει; τίποτα... (Μακμπέθ. Πράξη Πέμπτη)
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή και Σάββατο. Ώρα 20: 30'.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου. Ώρα 20: 30'.
Γενική είσοδος 15 € - Φοιτητικό 10 €. Θέσεις 15.
Κρατήσεις: τηλ 210-9718590, koryvantes@gmail.com Διάρκεια Παράστασης: 2 ώρες και 30 λεπτά.
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ
ΜΥΛΛΕΡΟΥ 78, ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ
2109718590, 6977930787
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011
ΚΡΑΤΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2010
Το παρακάτω κείμενο ειναι απο την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ -υπογραφή: Μανώλης Πιµπλής
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011
Η ποίηση είχε την τιµητική της στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που ανακοινώθηκανχθες, αµέσως µετά την τελική συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής. Γιατί πέρα από τον Παντελή Μπουκάλα που πήρε το Βραβείο Ποίησης, και πέρα από το γεγονός ότι ένας ακόµη ποιητής, ο Γιώργος Βέης, βραβεύτηκε στην κατηγορία Χρονικό-Μαρτυρία για ένα άλλο είδος που υπηρετεί µε συνέπεια, το ταξιδιωτικό αφήγηµα, στην ποίηση πήγε και το Μεγάλο Βραβείο. Το Μεγάλο Βραβείο – που ήταν πάντως και το µόνο για το οποίο υπήρξαν γερές κόντρες – δόθηκε στη δηµοφιλή ποιήτρια και ακαδηµαϊκό Κική ∆ηµουλά για το σύνολο του έργου της.
Το όνοµα της Κικής ∆ηµουλά είχε πέσει στο τραπέζι νωρίς και εθεωρείτο πολύ πιθανό για βράβευση. Στην τελευταία συνεδρίαση όµως τέθηκε, για πρώτη φορά, το όνοµα ενός ακόµα ακαδηµαϊκού, του πεζογράφου Θανάση Βαλτινού, µε αποτέλεσµα να υπάρξει ισοψηφία (4-4) και η «µάχη των ακαδηµαϊκών» να λήξει υπέρ της Κικής ∆ηµουλά, χάρις στη διπλή ψήφο του προέδρου της επιτροπής Παναγιώτη Μαστροδηµήτρη.
Και τα υπόλοιπα βραβεία δόθηκαν κατά πλειοψηφία – δεν υπήρξε οµόφωνη βράβευση σε καµία κατηγορία – αλλά χωρίς τόσο οριακό τρόπο. Αναλυτικότερα: Το Βραβείο Ποίησης απονεµήθηκε στον Παντελή Μπουκάλα για το βιβλίο του «Ρήµατα» (Εκδ. Αγρα). Το Βραβείο Μυθιστορήµατος δόθηκε στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το βιβλίο της «Σµιθ» (Εκδ. Πόλις). Το Βραβείο ∆ιηγήµατος στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το βιβλίο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν µε ερωτηµατικό» (Ινδικτος).
Το Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας δόθηκε στον Γιώργο Βέη για το βιβλίο του «Από το Τόκιο στο Χαρτούµ» (Κέδρος). Το Βραβείο ∆οκιµίου στον Αγγελο Χανιώτη για το βιβλίο του «Θεατρικότητα και δηµόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσµο» (Πανεπιστηµιακές Εκδόσεις Κρήτης). Στο πλαίσιο της πρόσφατης καθιέρωσης βράβευσης και λογοτεχνικών περιοδικών, το φετινό βραβείο δόθηκε εξ ηµισείας στα περιοδικά «Το ∆έντρο» και «∆ιαβάζω».
Την Κριτική Επιτροπή αποτέλεσαν οι:
Παναγιώτης Μαστροδηµήτρης (πρόεδρος), Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Χαρίκλεια ∆ηµακοπούλου, Βασιλική Πάτσιου, Γιώργος Ανδρειωµένος, Θανάσης Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου, Γιώργος Λεονάρδος.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2011
Η ποίηση είχε την τιµητική της στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας που ανακοινώθηκανχθες, αµέσως µετά την τελική συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής. Γιατί πέρα από τον Παντελή Μπουκάλα που πήρε το Βραβείο Ποίησης, και πέρα από το γεγονός ότι ένας ακόµη ποιητής, ο Γιώργος Βέης, βραβεύτηκε στην κατηγορία Χρονικό-Μαρτυρία για ένα άλλο είδος που υπηρετεί µε συνέπεια, το ταξιδιωτικό αφήγηµα, στην ποίηση πήγε και το Μεγάλο Βραβείο. Το Μεγάλο Βραβείο – που ήταν πάντως και το µόνο για το οποίο υπήρξαν γερές κόντρες – δόθηκε στη δηµοφιλή ποιήτρια και ακαδηµαϊκό Κική ∆ηµουλά για το σύνολο του έργου της.
Το όνοµα της Κικής ∆ηµουλά είχε πέσει στο τραπέζι νωρίς και εθεωρείτο πολύ πιθανό για βράβευση. Στην τελευταία συνεδρίαση όµως τέθηκε, για πρώτη φορά, το όνοµα ενός ακόµα ακαδηµαϊκού, του πεζογράφου Θανάση Βαλτινού, µε αποτέλεσµα να υπάρξει ισοψηφία (4-4) και η «µάχη των ακαδηµαϊκών» να λήξει υπέρ της Κικής ∆ηµουλά, χάρις στη διπλή ψήφο του προέδρου της επιτροπής Παναγιώτη Μαστροδηµήτρη.
Και τα υπόλοιπα βραβεία δόθηκαν κατά πλειοψηφία – δεν υπήρξε οµόφωνη βράβευση σε καµία κατηγορία – αλλά χωρίς τόσο οριακό τρόπο. Αναλυτικότερα: Το Βραβείο Ποίησης απονεµήθηκε στον Παντελή Μπουκάλα για το βιβλίο του «Ρήµατα» (Εκδ. Αγρα). Το Βραβείο Μυθιστορήµατος δόθηκε στη Βασιλική Ηλιοπούλου για το βιβλίο της «Σµιθ» (Εκδ. Πόλις). Το Βραβείο ∆ιηγήµατος στον Παναγιώτη Κουσαθανά για το βιβλίο του «Λοξές ιστορίες που τελειώνουν µε ερωτηµατικό» (Ινδικτος).
Το Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας δόθηκε στον Γιώργο Βέη για το βιβλίο του «Από το Τόκιο στο Χαρτούµ» (Κέδρος). Το Βραβείο ∆οκιµίου στον Αγγελο Χανιώτη για το βιβλίο του «Θεατρικότητα και δηµόσιος βίος στον ελληνιστικό κόσµο» (Πανεπιστηµιακές Εκδόσεις Κρήτης). Στο πλαίσιο της πρόσφατης καθιέρωσης βράβευσης και λογοτεχνικών περιοδικών, το φετινό βραβείο δόθηκε εξ ηµισείας στα περιοδικά «Το ∆έντρο» και «∆ιαβάζω».
Την Κριτική Επιτροπή αποτέλεσαν οι:
Παναγιώτης Μαστροδηµήτρης (πρόεδρος), Ευάγγελος Αθανασόπουλος, Κατερίνα Σχινά, Χαρίκλεια ∆ηµακοπούλου, Βασιλική Πάτσιου, Γιώργος Ανδρειωµένος, Θανάσης Νιάρχος, Κωνσταντίνος Χατζηαντωνίου, Γιώργος Λεονάρδος.
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ
Σύμφωνα με τους μύθους, η 14η Φεβρουαρίου για τους αρχαίους Ρωμαίους ήταν ημέρα παγανιστικής γιορτής προς τιμήν της JUNO,της βασίλισσας των Θεών της Ρώμης,γνωστής και ως Θεάς των γυναικών και του γάμου.Την επομένη ξεκινούσε η γιορτή LUPERCALIA,κατά την οποία τα τότε περιορισμένα κορίτσια κι αγόρια έρχονταν σε επαφή και ακολουθούσαν μια σειρά απο έθιμα που συχνά τους οδηγούσαν στο να ερωτευθούν.Τα πράγματα 'αρχιζαν να αλλάζουν κατά τον 3ο αιώνα π.χ.,όταν ο σκληρός αυτοκράτορας Κλαύδιος Β΄ανακάλυψε πως αυτά τα έθιμα μάλλον έβλαπταν τους στρατιώτες του,που,προσκολλημένοι στις αγαπημένες τους,εδειχναν απρόθυμοι να φεύγουν για πολέμους.Δεν προβληματίστηκε ομως πολύ και ,με ένα διάταγμα απαγόρευσε όλους τους αρραβώνες και γάμους στη Ρώμη.Η απόφαση αυτή βρήκε αντίθετο τον νεαρό ιερέα Βαλεντίνο ,ο οποίος,αψηφώντας την,συνέχισε να παντρεύει ζευγάρια κρυφά.Ο Κλαύδιος όμως δεν άργησε να το μάθει και τιμώρησε τον Βαλεντινο με φυλάκιση και αποκεφαλισμό.Λέγεται μάλιστα πως την ημέρα που θα πέθαινε,η οποία ενδεχομένως να ήταν η 14η Φεβρουαρίου,άφησε ένα ευχετήριο γράμμα στην κόρη του φύλακα των φυλακών ,που του κρατούσε συντροφιά,υπογράφοντας:<Με αγάπη,ο Βαλεντίνος σου>.
ΖΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ-ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Η ΖΩΉ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΔΡΑΞΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΝΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΞΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΔΕΞΟΥ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕ ΤΗΝ
ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΘΑΥΜΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΝΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΞΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΦΥΛΑΞΕ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΕΡΔΙΣΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΛΙΨΗ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΝΟΣ ΔΕΞΟΥ ΤΟΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΞΙΖΕ ΤΗΝ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΕ ΤΗΝ
ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ;του Δημήτρη Φύσσα
Αναδημοσιεύω το άρθρο του φίλου Δημήτρη Φύσσα[01/02/2011-ΑΤΗΕΝS VOICE]
O Δημήτρης Φύσσας γράφει για την απουσία γυναικών κατά τις διαδηλώσεις - εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες.
Mελετώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την Τυνησία και την Αίγυπτο, εντυπωσιάζει η απουσία γυναικών από τις διαδηλώσεις. Άντρες (βεβαίως) οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες. Άντρες όμως και ό λ ο ι οι διαδηλωτές. Σ΄ αυτές τις ενδοαντρικές συγκρούσεις οι γυναίκες είναι σπίτι και περιμένουν να κριθούν τα πράγματα από τους άντρες.
Αλλά στη Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή, όπως και στην υπεράσπιση της νόμιμης ισπανικής κυβέρνησης το 1936. Όπως το Μάη του ΄68 στο Παρίσι και στην Πράγα τον Ιούλιο και Αύγουστο του ίδιου χρόνου- ιδίως οι νέες κοπέλες. Στο Πολυτεχνείο το ΄73, πολλές φοιτήτριες είχαν ηγετικό ρόλο. Στις διαδηλώσεις που γκρέμισαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989, ΄90 και ΄91, οι γυναίκες κατέβηκαν στο δρόμο μαζί με τους άντρες. Δε νομίζω, στη νεότερη εποχή, να υπάρχει γνήσια λαϊκή εξέγερση χωρίς συμμετοχή γυναικών.
Τώρα οι γυναίκες απουσιάζουν, ακόμα και στην κάπως εκμοντερνισμένη Τυνησία. Αυτό για μένα δείχνει τον ισλαμιστικό χαρακτήρα των αναταραχών. Και καθόλου δε θα επιθυμούσα ισλαμιστικά, ανελεύθερα, γυναικοφοβικά καθεστώτα, στη θέση των δυτικόφιλων δικτατοριών.
Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν τα πράγματα. Πολύ αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν ο Μπαραντέι, στην Αίγυπτο, έχει ακροατήριο. Ξέρω όμως ότι εξεγέρσεις και επαναστάσεις χωρίς συμμετοχή γυναικών είναι εξ ορισμού φαλλοκρατικές και, κατά κανόνα, αντικαθιστούν μια τυραννία με μιαν άλλη. Τελευταία φορά που το είχα δει αυτό, ήταν στο Ιράν το 1979. Εκεί η δικτατορία του Σάχη έδωσε τη θέση της στη δικτατορία των ισλαμιστών. Και όλοι ξέρουμε σε τι καθεστώς εξελίχτηκε το Ιράν>.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
O Δημήτρης Φύσσας γράφει για την απουσία γυναικών κατά τις διαδηλώσεις - εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες.
Mελετώντας τις φωτογραφίες και τα βίντεο από την Τυνησία και την Αίγυπτο, εντυπωσιάζει η απουσία γυναικών από τις διαδηλώσεις. Άντρες (βεβαίως) οι αστυνομικοί και οι στρατιώτες. Άντρες όμως και ό λ ο ι οι διαδηλωτές. Σ΄ αυτές τις ενδοαντρικές συγκρούσεις οι γυναίκες είναι σπίτι και περιμένουν να κριθούν τα πράγματα από τους άντρες.
Αλλά στη Γαλλική Επανάσταση οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή, όπως και στην υπεράσπιση της νόμιμης ισπανικής κυβέρνησης το 1936. Όπως το Μάη του ΄68 στο Παρίσι και στην Πράγα τον Ιούλιο και Αύγουστο του ίδιου χρόνου- ιδίως οι νέες κοπέλες. Στο Πολυτεχνείο το ΄73, πολλές φοιτήτριες είχαν ηγετικό ρόλο. Στις διαδηλώσεις που γκρέμισαν τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989, ΄90 και ΄91, οι γυναίκες κατέβηκαν στο δρόμο μαζί με τους άντρες. Δε νομίζω, στη νεότερη εποχή, να υπάρχει γνήσια λαϊκή εξέγερση χωρίς συμμετοχή γυναικών.
Τώρα οι γυναίκες απουσιάζουν, ακόμα και στην κάπως εκμοντερνισμένη Τυνησία. Αυτό για μένα δείχνει τον ισλαμιστικό χαρακτήρα των αναταραχών. Και καθόλου δε θα επιθυμούσα ισλαμιστικά, ανελεύθερα, γυναικοφοβικά καθεστώτα, στη θέση των δυτικόφιλων δικτατοριών.
Δεν ξέρω προς ποια κατεύθυνση θα κινηθούν τα πράγματα. Πολύ αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν ο Μπαραντέι, στην Αίγυπτο, έχει ακροατήριο. Ξέρω όμως ότι εξεγέρσεις και επαναστάσεις χωρίς συμμετοχή γυναικών είναι εξ ορισμού φαλλοκρατικές και, κατά κανόνα, αντικαθιστούν μια τυραννία με μιαν άλλη. Τελευταία φορά που το είχα δει αυτό, ήταν στο Ιράν το 1979. Εκεί η δικτατορία του Σάχη έδωσε τη θέση της στη δικτατορία των ισλαμιστών. Και όλοι ξέρουμε σε τι καθεστώς εξελίχτηκε το Ιράν>.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)