Ασημίνα Ξηρογιάννη, Οντισιόν, εκδ. Vakxikon /// του Θεοχάρη Παπαδόπουλου

 Την Ασημίνα Ξηρογιάννη την έχουμε γνωρίσει ως ποιήτρια με τρεις μέχρι σήμερα ποιητικές συλλογές. Την έχουμε γνωρίσει ως πεζογράφο με τη νουβέλα «Το σώμα του έγινε σκιά» και με την ποιητική νουβέλα «23 μέρες».

Είναι καιρός, λοιπόν, να γνωρίσουμε την Ασημίνα Ξηρογιάννη και ως θεατρική συγγραφέα με το θεατρικό σπονδυλωτό μονόπρακτο: «Οντισιόν», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις: “Vakxikon.gr”. 

Οντισιόν είναι η δοκιμαστική ακρόαση ή παράσταση καλλιτέχνη με σκοπό την επαγγελματική συνεργασία. Η Ασημίνα Ξηρογιάννη, με το πρώτο της αυτό θεατρικό έργο περνάει από οντισιόν, όπου οι κριτές είναι το αναγνωστικό κοινό και μπορούμε να πούμε ότι θα έχει επιτυχία ως ένα πρωτότυπο θεατρικό για το θέατρο. 

Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι εκτός από όσους έχουν συνδέσει τη ζωή τους με το σανίδι, ποιον θα μπορούσε να ενδιαφέρει ένα θεατρικό για το θέατρο; Όμως, το θέατρο είχε, έχει και θα έχει κοινωνικές προεκτάσεις, γιατί είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή και αντικατοπτρίζει το κοινωνικό περιβάλλον. Πόσο μάλλον, που το θεατρικό της Ασημίνας Ξηρογιάννη έχει κοινωνικές προεκτάσεις. Είναι η κατάντια του σύγχρονου θεάτρου, που στη βάση ενός κακώς εννοούμενου νεωτερισμού, φτάνουμε στο σημείο να βλέπουμε τον ηθοποιό να αφοδεύει πάνω στη σκηνή. Η συγγραφέας στηλιτεύει τέτοιου είδους καταστάσεις χωρίς να κάνει κήρυγμα. Σε άλλο σημείο βλέπουμε ότι ο ηθοποιός με το πλούσιο βιογραφικό δεν μπορεί να κάνει καριέρα γιατί οι σκηνοθέτες ζητούν ανθρώπους, που δεν έχουν ιδέα από θέατρο, ενώ αλλού, ένας ηθοποιός είναι ταυτόχρονα και σκηνοθέτης και σεναριογράφος και αναλαμβάνει να παρουσιάσει ένα έργο εντελώς μόνος του. 

Που καταλήγουν οι ήρωες του θεατρικού; Σε δυο σκηνές η λήξη αναγγέλλεται τελετουργικά με τη δήλωση: «Θέατρο τέλος» και στην τελευταία σκηνή η ηρωίδα λέει ότι τελείωσε με το θέατρο. Τελειώνει, όμως, ποτέ η σχέση ενός ηθοποιού με το θέατρο; Αν πρόκειται για ταλαντούχο ηθοποιό η σχέση με το θέατρο δεν τελειώνει ποτέ. Εκείνος, που κόβει τη σχέση του με το θέατρο, είναι ο θεατής. Ο κουρασμένος και παθητικός θεατής. Ο θεατής, που βαρέθηκε να βλέπει προϊόντα υποκουλτούρας πασπαλισμένα με χρυσόσκονη χαρακτηρισμών, όπως έντεχνο, μοντέρνο, πρωτοποριακό και ανεξάρτητο. 

Αξίζει να αναφέρουμε ότι το θεατρικό μονόπρακτο της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Οντισιόν» έχει διακριθεί με έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρουσίαση, θα θέλαμε να συγχαρούμε τη συγγραφέα και ελπίζουμε σύντομα να δούμε την «Οντισιόν» και επί σκηνής. 

 to koskino

ΔΗΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ /// ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ

                                                                   

twitter.com/Library_Iraklio

                                  

       Η Βιβλιοθήκη του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, γιορτάζει τα 90 χρόνια από τη γέννηση του Μανόλη Αναγνωστάκη και διοργανώνει εκδήλωση - αφιέρωμα στον ποιητή, στο ισόγειο του Πολιτιστικού Πολύκεντρου, 

τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015, ώρα 19:00.

 

Για το έργο του ποιητή θα μιλήσουν οι συγγραφείς Γιώργος Αποστολίδης, Κώστας Βαλέτας, Δημήτρης Καραμβάλης, Χρήστος Λορέντζος, Μαρία Ράλλη-Υδραίου, ενώ ποιήματά του θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Νίκος Βανδώρος και Άννα Κουρή, καθώς και οι μαθητές Κωνσταντίνος Καρράς και Μαρία Ζαχαρίου.

Την εκδήλωση θα πλαισιώσει μουσικά η Μικτή Χορωδία του Δήμου, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Νίκου Φυλακτού. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθεί βίντεο με τον ίδιο τον ποιητή.

Ελπίζουμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας!

   

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΔΗΜΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ         

Κουντουριώτου 18Α & Νεότητος, 14122                       
Τηλ. 2102826276 & 2102856837    

                                

VEDEM ///ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

                                                                  

Vedem magazine

 

 

Vedem (του), ήταν ένα λογοτεχνικό περιοδικό στην Τσέχικη γλώσσα που υπήρξε από το  1942 έως το 1944  στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Terezin κατά τη διάρκεια του Oλοκαυτώματος.Δημιουργήθηκε  από  μια ομάδα αγοριών που ζουσαν  σε  στρατώνες, με επικεφαλής τον Petr Ginz. Συνολικά, περίπου 700 σελίδες του Vedem επέζησαν κατά τον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το περιοδικό  έγραψαν ,επιμελήθηκαν και εικονογράφησαν εξ ολοκλήρου  νεαρά αγόρια, ηλικίας δώδεκα έως δεκαπέντε, που  έζησαν στο Στρατόπεδο L417, ή ένα Σπίτι που  αναφέρεται ως Δημοκρατία της Shkid . Το περιεχόμενο του  Vedem  περιελάμβανε ποιήματα, δοκίμια, αστεία, διαλόγους, λογοτεχνικά περιοδικά, ιστορίες και  σχέδια. Τα θέματα αυτά στη συνέχεια αντιγράφονται με το χέρι και να διαβάζονταν γύρω από τους στρατώνες κάθε Παρασκευή βράδυ. Για κάποιο χρονικό διάστημα, το πόσταραν  στον πίνακα ανακοινώσεων του στρατώνα , ωστόσο, αποφασίστηκε να σταματήσει αυτή την πρακτική, επειδή κρίθηκε επικίνδυνο σε περίπτωση SS επιθεωρήσεων.

Περισσότερα διαβάστε :EΔΩ
Πηγή:Wikipedia 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΑΝΝ ΣΕΧΤΟΝ //// ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ : EYTYXIA ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ)

                                    

Ερωτικά ποιήματα

Ανθολόγηση από το ποιητικό της έργο

Ανν Σέξτον
μετάφραση: Ευτυχία Παναγιώτου

Μελάνι, 2010
109 σελ.



  Η Ασημίνα Ξηρογιάννη συνομιλεί με την  Ευτυχία Παναγιώτου σχετικά με το βιβλίο ,με αφορμή την επανέκδοσή του.



Η περίπτωση Ανν Σέξτον. Ποια η συνεισφορά της στην Ποίηση;


Δεν συνέβαλε στην ποίηση με κεφαλαίο π, αλλά κατέβασε τα κεφαλαία, αποδόμησε την «αιωνιότητα» ως καθαρότητα και ορθοφροσύνη. Έδειξε ότι η ποίηση δεν μπορεί να ιδωθεί έξω από το ιστορικό της παρόν και ανέδειξε το ίδιο αυτό ιστορικό παρόν σε προσωπική —δηλαδή έντονα βιωματική και επείγουσα— υπόθεση. Αυτός είναι, πιστεύω, ο λόγος που η φωνή της ακούγεται ακόμα: αντέχει και αντηχεί.



 'Εχει χαρακτηριστεί ως «εξομολογητική ποιήτρια». Κατατάσσεται σε κάποια σχολή;

 Η ίδια ένιωσε αμήχανα με την ένταξή της σε μια γενική κατηγορία, στην πορεία αποδέχτηκε το χαρακτηρισμό, αποταυτίζοντάς τον όμως από διάφορα κλισέ. Με την περίφημη φράση: «Μπορείς να εξομολογείσαι και να λες ψέματα αιώνια» αποσυνέδεσε την εξομολογητική ποίηση (confessional poetry), ως αυτοαναπαράσταση, από την αυτοβιογραφία. Στην πορεία έπαψε να ασχολείται με το ζήτημα της ταυτότητάς της (κατεξοχή ζήτημα της νεωτερικότητας). Θα ήταν πιο χρήσιμο ίσως να σκεφτόμαστε την «εξομολογητική ποίηση», που άλλωστε ποτέ δεν υπήρξε ενιαία και ομοιογενής (δείτε, για παράδειγμα, τις διαφορές ανάμεσα στην ποίηση των Λόουελ, Πλαθ, Σνόντγκρας), ως ένα ποιητικό πρό-σχημα ώστε να αφουγκραστούμε τη φωνή ενός άλλου με την ίδια ένταση που θα την ακούγαμε αν στεκόταν δίπλα μας. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει όμως και ανθρώπινους, ευαίσθητους αναγνώστες, που δεν ξεχνούν ότι η ποίηση παραμένει τέχνη, φέρει μιας άλλης τάξεως αλήθεια. 



H ίδια εγγράφεται μέσα στην ποίησή της... 


Αλλά δεν είναι ποτέ η «ίδια».



 Η συμβολή των τραυμάτων της στην ποίησή της.

 Τα τραύματα δεν σε κάνουν ποιητή, αλλά ευάλωτο και ευπρόσβλητο. Ο ευάλωτος εαυτός που τραγούδησε στην ποίησή της ήταν εξαρχής συναρθρωμένος με την κοινωνική πραγματικότητα, ειδικά εκείνη που βίωναν οι γυναίκες (άρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι τα τραύματα δεν ήταν αποκλειστικά δικά του, αλλά μέρος του κοινωνικού συμπτώματος). Αυτός ο ευάλωτος εαυτός των ποιημάτων, μερικές φορές σπαραγμένος, άλλες συμφιλιωμένος, άλλες εξεγερμένος, προσπάθησε να υπερβεί τα κοινωνικά τραύματά του παλεύοντας με τις πειθαρχικές δομές μιας κανονιστικής ποιητικής γλώσσας. Αυτός ο αγώνας, αυτή η αγωνία, ίσως σε κάνει ποιητή. 

Πώς η Αν Σέξτον «ορίζει» τον έρωτα.

 Δεν τον ορίζει, τον μετατοπίζει. Αλλά ο αναγνώστης ξέρει ότι υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει άσχετα από το περιεχόμενο που του δίνει ο καθένας μας. 


Το βλέμμα της για τον θάνατο...

 Παράξενο θ’ ακουστεί αυτό, αλλά η γραφή της είναι επίμονα στραμμένη προς τη ζωή. Συχνά όπως όταν το ψάρι σπαρταράει στο δίχτυ και, μέσα σε κρίσιμα δευτερόλεπτα, εφευρίσκει τρόπους να κάνει άλμα πίσω στο νερό.


Ποιες οι δυσκολίες που αντιμετώπισες όταν μετέφρασες ποιήματά της; 

Το να μεταφερθείς στην Αμερική και την εποχή της Σέξτον, να «παραβιάσεις» το σπίτι της, να μελετήσεις τη βιογραφία της, ήταν το εύκολο κομμάτι. Στη μετάφραση χρειάζεται να δεις πώς συνδέονται όλα αυτά με το ποιητικό της πρόσωπο. Πρέπει να εισδύσεις στο ποιητικό υποκείμενο, να παρατηρήσεις πώς μιλά, να κωδικοποιήσεις το λόγο του (πόσο συχνά χρησιμοποιεί συγκεκριμένες λέξεις ή μοτίβα, σε ποια συμφραζόμενα τα τοποθετεί, με ποιους γλωσσικούς όρους παράγει το ύφος, ποια λογική διέπει την εικονοποιία της κ.λπ.), να το αντικρίσεις σε όλες του τις στιγμές (ποιήματα/βιβλία), και να το υποδυθείς. Η δυσκολία έγκειται στο ότι κάποια στιγμή πρέπει να χάσεις τον έλεγχο, ν’ αφεθείς. Ν’ αφήσεις να σου «παραβιάσουν» τη ζωή ξένα ποιητικά προσωπεία/πρόσωπα. Τότε δεν το ήξερα αυτό, έπρεπε να το μάθω λίγο απότομα. Ίσως γι’ αυτό
μεταφράζω σπάνια. 


Σε ποια ηλικία έκανες τη μετάφραση; Θα τη μετέφραζες αλλιώς αν τη μετέφραζες τώρα; 

Άρχισα στα είκοσι έξι να μεταφράζω αυθόρμητα ένα-δυο ποιήματα. Το «Ξανά και ξανά και ξανά», που υπάρχει στα Ερωτικά ποιήματα —ίσως και κάποιο άλλο που δεν θυμάμαι—, το μοιράστηκα με κάποιον έμπειρο συνάδελφο-επιμελητή, ο οποίος μου είπε ότι πρέπει να συνεχίσω, να βγει σε βιβλίο. Δεν ήταν στόχος μου, απλώς συνέβη. Τώρα δεν θα συνέβαινε να τη μεταφράσω. Επομένως, δεν είμαι σε θέση να φανταστώ πώς θα μετέφραζα, ή πόσο αλλιώς θα μετέφραζα. Για την ώρα λέω ότι δεν αξίζει σε κανένα ποίημα, ακόμη και μεταφρασμένο, να ξεριζωθεί από τη συναισθηματική ιστορία του. 


 Ποιο ποίημά της αγαπάς πιο πολύ; 

Ξαναδιαβάζω τώρα τα Ερωτικά ποιήματα με αφορμή την επανέκδοσή τους. Όλα τ’ αγαπώ. Αφενός γιατί απέβαλα το άγχος της μεταφράστριας. Αφετέρου γιατί όλα μαζί λένε μια νέα ιστορία.



 Nα διαβάζουν Αν Σεξτον οι νέοι ποιητές;

  Ναι. Αλλά τα ποιήματα μέσα στα ιστορικά συμφραζόμενα (έμφυλα, κοινωνικά και βαθιά πολιτικά) και στο συνεχές της χαμαιλεοντικής πορείας τους. 

 Kάπου, σε ένα κείμενο λέει: «Για μένα τα ποιήματα είναι λεκτικά συμβάντα. Αρχίζω από ένα αίσθημα-τίποτα περισσότερο. Μετά πρέπει ν’ ανοιχθείς, ν' αφήσεις τον εαυτό σου ανοιχτό σε όλες τις πιθανότητες. Το επόμενο βήμα, νομίζω, είναι να δίνεις εντολές, να ζητάς σαφήνεια, νοηματικό περιεχόμενο». Ένα σχόλιο για την ποιητική της. 

Το ποιητικό υποκείμενο «νιώθει υπερβολικά πολλά», το νιώθουμε που δονείται. Αν έμενε στην περιγραφή παθημάτων και παθών του, θα διαβάζαμε ένα βαρετό ημερολόγιο. Η Σέξτον διόρθωνε τα ποιήματά της, τα τιθάσευε, ήταν γλωσσικά ακριβής. Επιπλέον έγραφε ποιήματα ελκυστικά, κόντρα στο ρεαλισμό, ποιήματα με ισχυρή φαντασία και δράση. Μιλώντας σε πρώτο 
πρόσωπο, θα το γνώριζε, δεν μιλάς για και προς τον εαυτό σου μα για να φέρεις κοντά σου τον άγνωστο Άλλον. Η ποίηση της, ως μεταφορά για τον ερωτικό βίο, ήταν και κατάκτηση: του αναγνώστη.


 Οταν μεταφράζουμε ή μελετάμε έναν ποιητή συνειδητά ή ασυνείδητα επηρεαζόμαστε και στις δικές μας γραφές... 

Ισχύει κι αυτό, αλλά ίσως περισσότερο ισχύει το ότι επιλέγουμε να μεταφράσουμε ή να μελετήσουμε κάποιον ποιητή επειδή κάτι —συχνά ανομολόγητο— προϋπήρξε μεταξύ μας.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ /// ΟΝΤΙΣΙΟΝ [ΒΑΚΧΙΚΟΝ 2015]

                                                           

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015


ΣΤΙΣ 21.00


ΣΤΟ POLIS ART CAFE

Η πρωτη παρουσίαση του σπονδυλωτού θεατρικού μονόπρακτου της θεατρολόγου και συγγραφέως Ασημίνας Ξηρογιάννη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Vakxikon(2015)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Kατερίνα Θεοδωράτου ,Θεατρολόγος

Μαρία Σούμπερτ,Θεατρολόγος Συγγραφέας 

και Βασίλης Χατζηιακώβου,εκδότης

  
Διαβαζουν οι ηθοποιοί :


 Tάσος Ραπτης 

 Νατάσα Πασχάλη 




                                         

NEA KΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΜΟΝ /// ΤΕΥΧΟΣ 75-76 /// 'Ανοιξη -Καλοκαίρι 2015 ///

Με πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα, ύλη. Εικονογραφημένο από την Φωτεινή Χαμιδιελή.




                                                            

Εμβόλιμον 75-76

Άνοιξη - Καλοκαίρι 2015

Θέμα:  Περιοδικά

Εκδότης: Ιδιωτική Έκδοση

ISBN: 9780006846062

Ημ. Έκδοσης: 14/10/2015

                                                          

 

                                                   

Οντισιόν /// 'Eνα κείμενο της blogger και βιβλιόφιλης Τζένης Κουκίδου

Ένα συμπαθέστατο βιβλίο καταφθάνει στο γραφείο και περιέχει ένα θεατρικό έργο. Τί πιο θελκτικό για κάποια σαν εμένα που στην ανάγνωση θεατρικών έργων καλύπτω και τις δύο μεγάλες μου αγάπες: το θέατρο και τη λογοτεχνία. Σπονδυλωτό το μονόπρακτο της Ασημίνας Ξηρογιάννη και ο κάθε σπόνδυλος μια ιστορία για κάποιον θεατράνθρωπο. Για εραστές της τέχνης (της δραματικής), για εξομολογητικές διαδρομές, για κυνηγούς ονείρων, για το τέλος των ονείρων, και για πολλά πολλά άλλα.

Διαδοχικοί μονόλογοι θαρρείς, δοσμένοι ως ευθυμογραφήματα παρά τις πικρές αλήθειες που κουβαλάνε και αφορούν ανθρώπους της διπλανής πόρτας (πόσα είδη ανθρώπων πια αυτή η διπλανή πόρτα... όλο και της προσθέτουμε άτομα και ακόμη δε γέμισε) αλλά και φωνές συνείδησης από το υπερπέραν -ή απλά μέσα στο κεφάλι τους. Νίκες, ήττες, αγάπη, μίσος, ενθουσιασμός, απόρριψη, ανάβαση, κατάβαση...

Οπτικά μικρό, αλλά με τόσα θέματα που θέτει δε ξέρω από που να πρωτοπιαστώ.Μιλώντας για θεατρικό κείμενο... το είδος αυτό έχει μια ιδιαιτερότητα. Άπαντα παρουσιάζονται αφαιρετικά, άνευ επεξηγήσεων και περιγραφών. Στα θεατρικά έργα ο αναγνώστης συμπληρώνει με τη φαντασία του τις περιγραφές που απουσιάζουν, συμπεριλαμβανομένων των τόπων, των χώρων, των ενδυμάτων των ηρώων -όπου δεν αναφέρονται-, κ.ο.κ. Κι ενώ κάτι τέτοιο είναι σαφέστατα προτιμότερο για όποιον διαθέτει φαντασία ή αρέσκεται στο να δημιουργεί κόσμους, μπορεί όμως κάλλιστα να είναι και "θέμα" για τους αναγνώστες που ταξιδεύουν διαβάζοντας χωρίς να πρέπει να σκέφτονται, να συμπληρώνουν κενά, ό,τι λείπει... Το θεατρικό έργο θέλει λίγο ψάξιμο μέσα μας αλλά σε αυτό το θεατρικό κείμενο δε θα ταλαιπωρηθείτε με τέτοιες απώλειες. Σας υπόσχομαι ότι θα ρέει πολύ εύκολα κι εσείς θα απολαμβάνετε τους χάρτινους ήρωές του.

Γλωσσικά χρησιμοποιεί τις πιο in νεοτερίστικες λαϊκοδημοτικοαγγλικουρίστικες λέξεις τής καθημερινότητάς μας τοποθετώντας τους ήρωες στην Ελλάδα του σήμερα και πραγματικά στη διπλανή πόρτα.

Επαναφέρει και υπεροτονίζει τις μεγάλες θεατρικές αλήθειες όπως: όπου αρχίζουν οι μαλακίες σταματά το αληθινό θέατρο ή ερωμένη είχες τη σκηνή ή ο ηθοποιός θέλει να παίζει και δε παραλείπει να σατιρίσει την όποια μοντερνιά-σκηνοθετική άποψη, μια φράση ικανή να δικαιολογήσει τα πάντα προσφέροντας υπέροχα άλλοθι, αλλά και την επιθυμητή ασχετοσύνη μέσω της οποίας οι μέτριοι (συγκρινόμενοι) θριαμβεύουν.

Στον διδακτικό του χαρακτήρα συνειδητοποιείς ότι όλες οι αποφάσεις, όλες οι επιλογές και όλα τα «θέλω» έχουν τίμημα και πρέπει να είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις το αντίτιμο. Εναλλακτικά, κάθε φορά που κερδίζεις κάτι, χάνεις κάτι άλλο. Σα να μην είναι δυνατό ένας άνθρωπος να κουβαλήσει περισσότερα πυρομαχικά στη φαρέτρα του. Βάζεις κάτι αλλά πρέπει να βγάλεις και κάτι. Μα, αν για όλα υπάρχει ένα τίμημα τότε μήπως θα έπρεπε να πληρώνεις εκείνο που αντιστοιχεί στα όνειρά σου αντί να συμβιβαστείς με το "κοινωνικά φρόνιμο"; Τουλάχιστον θα έχεις ακολουθήσει την καρδιά σου κι αυτό θα είναι μία νίκη ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

Με δυο λόγια... κεφάτο, αληθινό, σπιρτόζικο. Τι κι αν πολλοί χαρακτήρες τελειώνουν με το θέατρο ή τους "τελειώνουν" οι καταστάσεις; Η οντισιόν αυτή τα έχει όλα: σταρ ή μη, ηθοποιούς, θεατές, σκηνοθέτες, κυνηγούς ονείρων, φουαγιέ, σκηνές... κι εγώ σκέφτομαι -ποιος να το είπε άραγε;- ότι όλος ο κόσμος μια σκηνή. Κι εμείς πρωταγωνιστές, κομπάρσοι και θεατές παράλληλα. Η Ασημίνα Ξηρογιάννη παρουσιάζει τις παθογένειες του σύγχρονου θεάτρου κριτικάροντας όλα τα πόστα: ηθοποιούς, σκηνοθέτες, θεατές, κριτικούς, συγγραφείς... και όλες τις καταστάσεις: διθενισμούς, ψώνισμα, αναγνώριση, εκμετάλλευση, επιβίωση, όνειρα, προσγείωση...

 

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Κλασσική Φιλολογία και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Υποκριτική στο Θέατρο-Εργαστήριο. Διδάσκει Θεατρική Αγωγή στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα Γλώσσας και Λογοτεχνίας καθώς και Θεωρίας και Ιστορίας Θεάτρου. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, υποκριτικής, σκηνοθεσίας και θεατρικού παιχνιδιού. Έχει σκηνοθετήσει και ανεβάσει με τους μαθητές της αρκετά έργα, δικά της και ξένα. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο Varelaki - Σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Η προφητεία του ανέμου (εκδόσεις Δωδώνη 2009), Πληγές (εκδόσεις Γαβριηλίδης 2011), Εποχή μου είναι η ποίηση (εκδόσεις Γαβριηλίδης 2013)[2], ενώ κυκλοφορεί δωρεάν στο διαδίκτυο το e-book Ποιήματα από τις εκδόσεις Ενδυμίων (2014). Το 2010 κυκλοφόρησε η νουβέλα της Το σώμα του έγινε σκιά από τις εκδόσεις Ανατολικός[3] (έπαινος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών και Α’ Βραβείο Βιβλίου στα Σικελιανά 2011). Το 2015 κυκλοφόρησαν το βιβλίο της 23 μέρες από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης[1] και το θεατρικό μονόπρακτο Οντισιόν από τις εκδόσεις Vakxikon.gr (έπαινος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών - 2013). Με ποιήματά της έχει συμμετάσχει σε πέντε συλλογικές εκδόσεις. Ποιήματά, διηγήματά, κριτικές και άρθρα της δημοσιεύονται σε διάφορα έντυπα, ηλεκτρονικά περιοδικά και ιστολόγια. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γαλλικά και τα Ισπανικά.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Vakxikon.gr(2015)

 Πηγή:

http://koukidaki.blogspot.gr/2015/10/ontision-asimina-ksirogianni.html

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ /// Μια λεπτομέρεια που κανείς δεν την παρατηρεί

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος
μετάφραση στα αγγλικά : Γιώργος Τρίγκας

Free Thinking Zone, 2013
48 σελ.

Αν το λέει ο ποιητής

Αν το λέει ο ποιητής, μια απλή σκέψη

είναι ποίηση, μια σκηνή της καθημερινότητας

είναι ποίηση, μια έκλαμψη χιούμορ

είναι ποίηση, μια εικόνα, μια παρομοίωση,

μια λεπτομέρεια που κανείς δεν την παρατηρεί,

μια εξυπνάδα, καμιά φορά, είναι ποίηση.

.

Αν το λέει ο ποιητής και συμφωνεί

και ο αναγνώστης, είναι ποίηση.

**** 

Καλοκαίρι είναι

Καλοκαίρι είναι να κάθεσαι στην βεράντα

και να παρακολουθείς πώς ζωντανεύουν

τα φύλλα του βασιλικού

μόλις του ρίξεις μια κανάτα με νερό

που τον είχες αφήσει μιαν ολόκληρη μέρα απότιστο. 

Καλοκαίρι είναι ν' ακούς ,το απόγευμα,

τα κορίτσια από το διπλανό σπίτι

να πλένουν τη βεράντα με το λάστιχο

και στα βρεγμένα πλακάκια να ηχούν

τα γυμνά τους πέλματα και τα γέλια τους. 

http://charalamposgiannakopoulos.com/2013/12/26/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BB%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%81/ 

http://www.biblionet.gr/book/193327/%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82,_%CE%A7%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%82/%CE%9C%CE%B9%CE%B1_%CE%BB%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1_%CF%80%CE%BF%CF%85_%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82_%CE%B4%CE%B5%CE%BD_%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B5%CE%AF

 

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΙΑΤΟΥ /// ΣΕ 'ΟΝΕΙΡΟ

              

                       

                            Της Αγγελικής Ελευθερίου 





Έρχεσαι σαν τον ξαφνικό αέρα
Όταν καμιά φορά
Σε ώρες φθινοπωρινές γυρίζω στην αυλή σου
Εκεί επιστρέφεις άλλωστε και εσύ 



Χλωμό φεγγάρι πάνω από τα κύματα
Καθώς σωπαίνει η θάλασσα
Τα λυρικά νερά
Σε αντιφεγγίζουν μελαγχολική
Σπάνε τα ρόδια στην πηγή
Χάντρες πλεγμένες
Τόσο ανέπαφη η μορφή σου 



Σύννεφα
Να πέσει η βροχή
Που αποκοιμίζει γλυκά τους λυπημένους
Δεν μένεις πια εδώ
Θυσίασε ο άνεμος τον παφλασμό της νιότης




Πρόλαβα και είδα τις ρυτίδες
Κάτω από τα μάτια
Να θυμίζουν το εφήμερο
Τις ματαιώσεις 



Τώρα μετρώ το φως
Ζυγίζει το πρόσωπο ωραίο
Ευγενικό
Μέσα από την απουσία 



Ανεβαίνεις αδιάκοπα στον ουρανό


***

'' Eλεύθερες ,μοιραίες και μόνες σε έναν κόσμο που αλλάζει'' ,της Ασημίνας Ξηρογιάννη

                                          

Microαστές

Ελένη Φουρνάρου
επιμέλεια σειράς: Νέστορας Πουλάκος

Vakxikon.gr, 2015
158 σελ.



Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη

---

 

 

    Γλωσσα άμεση ,καθημερινή,ρέουσα ωστόσο και ρυθμική.Σαν να χορεύει αυτή η γλώσσσα. Σκέψη που χορεύει επίσης .Σφιχτοδεμένο σύνολο στοιχείων που δημιουργούν οικείο περιβάλλον.Ναι ,θα μπορούσες να ήσουν εσύ η πρωταγωνίστρια,η κεντρική ηρωίδα.'Η έστω ,μία από τις φίλες της.Γιατί αυτές οι κοπέλες δεν έρχονται από το πουθενά ,ούτε από ένα μακρινό σύμπαν.Κυκλοφορούν ανάμεσά μας.Αναπνέουν ανάμεσά μας.Γελούν ανάμεσά μας (και μαζί μας-τολμώ να πω).Προτείνοντας μας ένα βλέμμα που συνίσταται στο εξής:Eπιτέλους,τί είναι η ζωή;Mια ρόδα που κυλάει.Ίσως δεν πρέπει να την παίρνουμε τόσο στα σοβαρά.'Ισως ούτε και τον εαυτό μας πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά.Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό,μπορεί και να νιώσουμε κάτι από αυτό που αποκαλείται ''ευτυχία'' και αποτελεί το ποθητό ζητούμενο .Πώς νιώθουν στα είκοσι οι '' Mικροαστές'' ,πώς στα τριάντα και πώς στα σαράντα;'' Σε σχετική μου ερώτηση η Ελένη Φουρνάρου,που δημιούργησε τις ''Μικροαστές''(εκδ.Βακχικόν),απαντά λιτά και ουσιαστικά ,δίνοντας στον αναγνώστη   μια κατεύθυνση :'' Στις Microαστές προσπάθησα να αντιμετωπίσω περίπλοκα θέματα με απλό τρόπο. Την καθημερινότητα στη μεγάλη πόλη, τα επακόλουθα της οικονομικής κρίσης, την τρομοκρατία, τις φιλίες, τους έρωτες, την αδυναμία μας να ξεκολλήσουμε από τα στερεότυπα αντικρίζοντας τη ζωή με πιο καθαρή ματιά. Απόφυγα τις μεγαλοστομίες και τις εμφανείς φιλοσοφικές αναφορές. Προτίμησα να χρησιμοποιήσω γλώσσα τρέχουσα και να επιστρατεύσω το χιούμορ της γενιάς, του φύλου και της τάξης μου. Μια ιστορία αφηγούμαι, τελικά. Υποστηρίζοντας πως, αν ξέρεις με ποιους είσαι, τα πράγματα είναι πάντα απλά.''Τα οράματα που διαψεύδονται,οι γενιές που προχωρούν ,περνούν και χάνονται,ο κύκλος της ζωής που έχει αξία μόνο όταν βρίσκεις τη δύναμη να χαμογελάς και στα δύσκολα.Λέει κάπου η κεντρική ηρωίδα:'' Με χαλάει που έγινα τόσο κυνική [...]που στα τριάντα μου πια όλοι οι δίκαιοι αγώνες μού φαίνονται στημένοι ή απλώς ανέφικτοι.Που έχω απομυθοποιήσει τα πάντα.Που δεν βρίσκω κανένα λόγο να ονειρεύομαι πως κάτι θα αλλάξει.'' Παρόλα αυτά προβαίνει στην αφήγηση μιας ιστορίας,της δικής της και της παρέας της.Δεν είναι λίγο αυτό.Η αφήγηση είναι δύναμη.Παρατηρεί τις ζωές τους,τις καταγράφει,στοχάζεται πάνω σε αυτές,γελάει με αυτές,φοβάται για αυτές.Η αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος είναι ευεργετική,σου δίνει την απαραίτητη εκείνη ενέργεια να αντέχεις και να ξεδιπλώνεις τις λέξεις σου πάνω στο χαρτί και στις συνειδήσεις.
Η Ιωάννα ,η Κάτια και η Δέσποινα ,είναι φίλες από τα φοιτητικά τους χρόνια ,αν και είναι τόσο διαφορετικές μεταξύ τους.Η περιοχή που ζουν και κινούνται είναι τα ''ιστορικά'' Εξάρχεια .Καταφεύγουν σε προσωπικά αφηγήματα ,μέσα στα οποία συμπλέουν και διαπλέκονται φιλίες,έρωτες,ελπίδες,διαψεύσεις,όνειρα ,σκέψεις,καθώς και η πολύμορφη και πλουραλιστική πραγματικότητα.Aκόμα κι όταν μπλέκουν άσχημα,δεν γίνονται μελό.Το μελό άλλωστε ,καταστρέφει κάθε τί αυθεντικό .Και οι εν λόγω ηρωίδες είναι αυθεντικές  έτσι  που' ναι πλασμένες,ικανές να  σε ταξιδέψουν ,να σε ανατρέψουν,αλλά και να σε συγκινήσουν.Η κεντρική ηρωίδα η Ιωάννα ξέρει να ισορροπεί περίφημα ανάμεσα στη λύπη και τη χαρά .Να αυτοσαρκάζεται ,γιατί έχει τη σοφία ότι ο αυτοσαρκασμός είναι ένας τρόπος για να υπάρξει κανείς,αλλά και για να είναι υγιής : ''Eίπαμε,δεν είμαι και του πολύ σκληρός για να πεθάνει.Αλλά και η υπερβολική κουλτούρα μου τσακίζει το έντερο''.Η Ιωάννα έχει ακόμα το χάρισμα να ενορχηστρώνει την αιώνια φιλία ,να αναδεικνύει ό,τι αξίζει να διασωθεί.
Να ερμηνεύει εύστοχα την πραγματικότητα: ''Tα σαράντα σού σκάνε στη μούρη κωμικά,σαν τούρτα από το υπερπέραν.Όχι με τυμπανοκρουσίες και πολεμικές ιαχές,μη φανταστείτε.Εμείς οι κουλτουριάρες ,υποψιασμένες μικροαστές δεν είμαστε ,τελικά,φτιαγμένες για μεγάλα δράματα.Απλώς φτάνει μια μέρα που αναγκαστικά αποφασίζουμε πως οι ψευδαισθήσεις που βιαστήκαμε να αποκηρύξουμε είναι καλύτερες από την πραγματικότητα που μας προκύπτει.Κι αρχίζουμε να τις υπερασπιζόμαστε μέχρι θανάτου.''
Eλεύθερες ,μοιραίες και μόνες οι μικροαστές σε έναν κόσμο που αλλάζει και διαρκώς εξελίσσεται.Εκείνες επιβεβαιώνονται μέσα από μια γερή φιλία,που όσο δοκιμάζεται ,τόσο αποδεικνύει περίτρανα την ανθεκτικότητά της.
Μια ιστορία αρκετά χρόνια πριν την Κρίση που θα βρει την χώρα μας ,μια ιστορία δοσμένη με βλέμμα και αίσθηση γυναικεία,μια ιστορία ενηλικίωσης.Γραμμένη σε μια γλώσσα σφοδρή και αληθινή  που φτάνει ως τον σύγχρονο αναγνώστη φυσικά και αβίαστα.