MONOΛΟΓΟΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

...εγκαινιάζοντας τη νέα στήλη του Περιοδικού  VAKXIKON.Δείτε ΕΔΩ
 

Επιμέλεια: Ασημίνα Ξηρογιάννη

Γιατί γράφουμε; Ποιές επιρροές έχουμε δεχτεί που μας καθόρισαν ή μας στιγμάτισαν; Eίναι η πορεία μας αυτή που είχαμε ονειρευτεί ή σχεδιάσει, ή για αλλού ξεκινήσαμε και αλλού βρεθήκαμε; H ζωή και η τέχνη αναπόφευκτα συμπλέουν, μπορεί και να αλληλοσυμπληρώνονται. Ο δημιουργός οφείλει, θαρρώ, να κοιτά κάθε φορά κατάματα και τη ζωή και την τέχνη του και να κάνει τον απολογισμό του. Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι πάντα τα ζητούμενα και στον άνθρωπο και στον δημιουργό. Από κει και πέρα η βασική έγνοια είναι πώς θα υπάρχει δημιουργική εξέλιξη. Αναπόφευκτα μού έρχονται στο μυαλό όσα γράφει ο Ελύτης στα Ανοιχτά Χαρτιά. Κι είναι σαν να μονολογεί:' Nα γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη την έχει ο Θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής  και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πολύ βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή, στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο ήλιος και ο Άδης αγγίζονται. Δέκα γυναίκες δημιουργοί που ζουν και δημιουργούν στο σήμερα. Οι σκέψεις τους, οι καταβολές τους, οι εικόνες τους, είναι πολύτιμα στοιχεία του δημιουργικού ΕΓΩ τους. Αναλογίζονται, στοχάζονται, θυμούνται, απορούν, δείχνουν, καταθέτουν αναμνήσεις, εμπειρίες, συναισθήματα, αποστασιοποιούνται άλλη λιγότερο, άλλη περισσότερο, εξομολογούνται, μονολογούν κρύβοντας ή αποκαλύπτοντας, άλλοτε με τρόπο ρεαλιστικό, άλλοτε επικαλούμενες τον σουρεαλισμό. Όμως, αποδεικνύοντας σε κάθε περίπτωση πως η τέχνη είναι υπόθεση αυστηρά προσωπική.

Α. Ξ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ξαφνική απώλεια της Off-Off Athens θεατρικής σκηνής ////// της ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΓΡΗΓΟΡΕΑ

                                                

Αγαπητοί φίλοι,δημοσιεύουμε το κείμενο της συναδέλφου θεατρολόγου Δήμητρας Γρηγορέα
αναφορικά με τον ξαφνικό χαμό του ηθοποιού Γιώργου Κατινά.Πάντα  η ζωή μάς υπερβαίνει.Καλό ταξίδι,Γιώργο!

                                                           Α.Ξηρογιάννη

_______________________________________________________________



...της Δήμητρας Γρηγορέα







Η ξαφνική απώλεια της Off-Off Athens θεατρικής σκηνής
Για το Γιώργο

Τα ξημερώματα Κυριακής 19/1 προς Δευτέρα 20/1 ένας φίλος και συνεργάτης από το χώρο του θεάτρου έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα. Ήταν 40-42 ετών το πολύ.

Μόλις μου ανακοινώθηκε η απώλεια του μέσω ενός τηλεφωνήματος με κυρίεψε το ρίγος της απώλειας. Μέσα σε 10 δευτερόλεπτα πέρασαν από μπροστά μου όλες μας οι στιγμές, όλες μας οι συζητήσεις, κάθε μας έξοδος, οι δύσκολες και όμορφες στιγμές μας. Γνωριζόμασταν από το 2002. Παρότι έχουν περάσει σχεδόν 48 ώρες από την στιγμή, που ενημερώθηκα για το τραγικό γεγονός, περνάω ακόμα το πρώτο στάδιο της απώλειας, που είναι προφανώς η άρνηση (δηλαδή ο μηχανισμός άμυνας που θέτει το άτομο, ώστε να έχει την δυνατότητα να αντέξει τον πόνο που προκαλεί ένα απροσδόκητο δυσάρεστο γεγονός.). Αντιλαμβάνομαι ότι για να βρίσκομαι ακόμα στη φάση της άρνησης, -εγώ που υπήρξα απλά μια γνωστή του-, τότε μάλλον αυτό το στάδιο θα αργήσουν πολύ (πάρα πολύ) να το ξεπερασουν η οικογένεια και οι στενοί του φίλοι.

Η διαδιακασία αποδοχής γίνεται πιο δύσκολη καθώς διαβάζω, τα δημοσιεύματα και τις αναρτήσεις στα social media για το γεγονός. Η απώλεια του Γιώργου (Κατινά) θλήβει πέραν των αυταπόδεικτων λόγων (π.χ νεαρό ηλικίας, τρόπoς που έλαβε χώρα το ατύχημα, δημοφιλής επαγγελματίας, καλός φίλος) και για αιτίες μη φανερές με την πρώτη σκέψη. Φεύγοντας τόσο απότομα, δίνει απότομο τέλος σε ένα είδος θεάτρου-θεατρικού αποτελέσματος, του οποίου -για την σύγχρονή Ελλάδα- υπήρξε πρωτεργάτης. Εκμεταλλευόμενη την ιδιότητα της θεατρολόγου θα χαρακτήριζα το είδος αυτό ως “Off -off Broadway” . Ετυμολογικά η φράση αυτή αναφέρεται σε θεατρικές παραγωγές στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για τα θέατρα εκείνα, που είναι μικρότερα από τα Broadway και Οff-Broadway θέατρα. Off-Off-Broadway ορίζονται τα θέατρα (ή εναλλακτικοί χώροι όπως γκαράζ, μπαρ κτλ) που έχουν λιγότερες από 100 θέσεις. Εκεί παρουσιάζονται συνήθως επαγγελματικές παραγωγές από καταξιωμένους (συνήθως νέους) καλλιτέχνες σε παραστάσεις χαμηλού κόστους -low budget- και σε κείμενα συνήθως σύγχρονων δημιουργών. Τέλος οι παραγωγές αυτές έχουν ιδιαίτερα φιλική τιμή εισιτηρίου για τους θεατές.

Ο Γιώργος υπήρξε ο επαγγελματίας που ταύτισε το όνομά του με την Off- Off Athens θεατρική σκηνή. Από το 2002 έως και σήμερα διαμόρφωσε με τις επιλογές του αυτό το είδος, δίνοντας -τις περισσότερες φορές- αποτελέσματα άξια αναφοράς και θέασης. Έστησε σαν παραγωγός -συμπαραγωγός ή καλλιτεχνικός διευθυντής σημαντικές παραστάσεις σε χώρους, όπως στο Nixon , στο Αλκμήνη, στο Χυτήριο,στο Volt, στο Olvio και στο Άβατον που βρίσκονται στο Γκάζι, στον Πολυχώρο Άγκυρα στα Εξάρχεια, στο Θέατρο Βικτώρια στο Πεδίον του Άρεως, στη μουσική σκηνή Δ3 στο Κολωνάκι και σε πολλούς ακόμα εναλλακτικούς χώρους, όπως μπαρ και μουσικές σκηνές. Το ίδιο έκανε και με αντίστοιχους χώρους στην συμπρωτεύουσα, όπου τον είχα συναντήσει για τελευταία φορά τον Απρίλιο του 2013, όταν βρέθηκε εκεί για τις ανάγκες της πολύ πετυχημένης παραγωγής «Κάποιος μιλάει μόνος του κρατώντας ένα ποτήρι γάλα».

Θεωρώ ότι θα αποτελούσε πολύ ενδιαφέρον αντικείμενο έρευνας η καταγραφή των έργων που παρουσίασε στη διάρκεια της δεκαετίας. Ως θεατής παρακολούθησα κάποια από αυτά, σε λίγα συμμετείχα ως συνεργάτης του και σε μερικά υπήρξα απλώς αναγνώστης των διθυραμβικών κριτικών που διάβαζα στο διαδίκτυο. Ενδεικτικό παράδειγμα οι τελευταίες του δουλειές, όπως «Η χελώνα του Δαρβίνου» του Χουάν Μαγιόργκα, σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη στο Θέατρο Αλκμήνη και ο μονόλογος «Πατριδογνωσία ή Τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη» με τον εξαιρετικό Γεράσιμο Γεννατά σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας στο θέατρο Χυτήριο.

Οι παραστάσεις άπειρες, ακόμα πιο πολλοί φυσικά οι καλλιτέχνες στους οποίους έδωσε τον τρόπο και χώρο (κυρίως και πάνω από όλα) να εκφραστούν και να δημιουργήσουν με απλά και λιτά μέσα. Όλοι εκείνοι οι σκηνοθέτες, συγγραφείς και φυσικά ηθοποιοί που βρήκαν στέγη στο καλλιτεχνικό γραφείο του Γιώργου το περίφημο 4(for)Actors agency, είναι αυτοί που τον αποχαιρετούν αναγνωρίζοντας δημόσια το πολύτιμο έργο του και την βοήθεια που τους προσέφερε να σταθούν με αξιοπρέπεια στην τόσο άγρια θεατρική αγορά της πρωτεύουσας.

Ως συνεργάτης του θα θυμάμαι πάντα τις ευχάριστες στιγμές κατά τη διάρκεια της υλοποίησης της παράστασης του Βασίλη Μυριανθόπουλου «Τρεις κόρες εν καμίνω» το 2008 και την πρώτη μας συναυλία με τη μπάντα «Μια Λα στο Μίξερ» στο χώρο που στεγάζεται σήμερα το Shamone στην Πλατεία Κεραμεικού.

Ως θεατής θα θυμάμαι τις βραδιές άφθονου γέλιου στο Stand up comedy του Δημήτρη Δημόπουλου και το υπέροχο «Blanching» της Ζωής Ξανθοπούλου στον καταπληκτικό χώρο του Screening room στο Bar Nixon στον Κεραμεικό.

Ως θαυμάστρια του ηθοποιού Γιώργου θα θυμάμαι για πάντα την συγκλονιστική ερμηνεία του (και αφορμή να ξεκινήσουμε να κάνουμε στενή παρέα) στο πολυβραβευμένο «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη το 2007. Με την ιδιότητα του ηθοποιού έκλεισε τελικά τον -τόσο προώρα- δημιουργικό του κύκλο συμμετέχοντας την φετινή θεατρική σεζόν στο έργο «The man from Earth» στο θέατρο Αλκμήνη, το οποίο μάλιστα μετά από 3 μήνες sold out παραστάσεων είχε πρόσφατα ανακοινώση παράταση μέχρι και τον Απρίλιο του 2014.

Ολοκληρώνοντας το κείμενο αυτό -και έχοντας ήδη ολοκληρωθεί και η κηδεία του σε Κοιμητήριο στη Νέα Φιλαδέλφεια- νιώθω ότι έχω αρχίσει να περνάω σιγά σιγά στο επόμενο στάδιο της απώλειας που είναι ο θυμός. Θυμός για την αδικία να χαθεί ένας άνθρωπος που είχε κατακτήσει το σεβασμό όλων μας. Θυμός που δεν είχαμε προλάβει να αναγνωρίσουμε την αξία του όταν ήταν ακόμα στο πλευρό μας και φυσικά θυμός που το αγαπημένο θεατρικό “είδος”, που υπηρέτησε με τόσο πάθος και δημιουργικότητα – το Off Off Athens- θα μείνει ορφανό.

Τελικό στάδιο της απώλειας οι ειδικοί λένε πώς είναι η διαπραγμάτευση. Όταν με το καλό έρθει να με βρει, ελπίζω πώς θα είναι η στιγμή που θα μαθαίνω ότι το δημιούργημά του το πρακτορείο 4ACTORS και όλα όσα υπηρέτησε μέσα από αυτό, θα βρουν συνεχιστή.


 
Να ενημερώσω όλους όσους διάβασαν το φορτισμένο συναισθηματικά κείμενο μου " Για το Γιώργο" ότι Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ Γιώργου Κατινά 
ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 22/1 στις 16.00 στο Νεκτροταφείο Ν. Φιλαδέλφειας Κόκκινος Μύλος.
Συλληπητήρια σε όλους όσους τον γνώρισαν, στους συνεργάτες, φίλους και στην οικογένεια του.

Δήμητρα Γρηγορέα

Θεατρολόγος- Πολιτιστικό Marketing

Αθήνα 21/1/2014

"ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕ ΝΙΓΗΡΙΑΝΟΣ

• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  

ΠΗΓΗ:
USA.GreekReporter.com

 

 

 

"ΧΑΡΗΚΕ ΟΤΑΝ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΕΨΑΧΝΑΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΟΡΙΑ, ΑΛΛΑ ΛΥΠΗΘΗΚΕ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ...
ΚΡΟΥΕΙ ΤΟΝ ΚΩΔΩΝΑ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΟΤΙ ΣΕ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΠΑΨΕΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΝΑ ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ"



Ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα σε Αστόρια είναι το ελληνικό βιβλιοπωλείο που ανήκει στον Sam Chekwas. Αυτό είναι το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη! Το Seaburn εδρεύει στις 33-18 Broadway και προσφέρει μια ποικιλία από ελληνικά βιβλία. Τα θέματα που περιλαμβάνονται είναι: αρχαία λογοτεχνία και ιστορία, σύγχρονη λογοτεχνία, βιογραφίες, μελέτες, ακόμα και βιβλία τέχνης. Τα βιβλία είναι γραμμένα στα ελληνικά και αγγλικά.
Ο 48 χρονος ιδιοκτήτης Sam Chekwas είναι Νιγηριανός ο οποίος αισθάνεται ΕΛΛΗΝΑΣ. Μιλάει άπταιστα ελληνικά. Ήταν φοιτητής στη Νιγηρία, όταν διάβασε την τραγωδία "Αντιγόνη" στα αγγλικά. Από τότε εγινε ένας μεγάλος υποστηρικτής του ελληνικού πνεύματος. Στη δεκαετία του 1980 ήρθε στην Ελλάδα για να μελετήσΕΙ και να μάθΕΙ την ελληνική γλώσσα. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο οδοντίατρος,
Εφυγε από τη Θεσσαλονίκη και ταξίδεψε στην Αμερική για να συναντήσει τους αδελφούς του. Το 1992, άνοιξε τις Seaburn εκδόσεις. Έχει ήδη δημοσιεύσει 120 ελληνικά βιβλία, συμπεριλαμβανομένης μιας ανθολογίας με τίτλο "Salonica Press". Το 1994, εγκαινίασε το βιβλιοπωλείο του, το οποίο προσφέρει περίπου 7.000 βιβλία. Ποιος τα διαβάζει; "Τις παραγγελίες μου τις παραδίδω όπου υπάρχει Ελληνικός πληθυσμός», Προσθέτει ο Σαμ. Πρόσφατα υπάρχει μια μείωση στην πώληση βιβλίων, δεδομένου ότι είναι πολύ ακριβά στην Αμερική.




Η νεολαία των ομογενών δεν ξέρει πολλά για την ελληνική γλώσσα και τα βιβλία. «Η σύγχρονη Ελλάδα έχει περισσότερα να προσφέρει από την προώθηση της φέτας, της ελιάς και των υπέροχων παραλιών. Ο "Sam Chekwas" είναι ο αποδέκτης του βραβείου το 2004 από τον Ελληνα πρέσβη. Η ελληνική κυβέρνηση τον τίμησε ως αναγνώριση για τη συμβολή του σε ελληνικά γράμματα.
Προσπαθεί τώρα για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας με κάθε δυνατό τρόπο. Έχει προσφέρει μαθήματα Ελληνικής γλώσσας δωρεάν. Τώρα προσπαθεί να πείσει τους Ελληνες να διδάξουν στα παιδιά τους τη γλώσσα από την οποία όλες οι υπόλοιπες δανείστηκαν λέξεις.
Ο Sam επισκέπτεται την Ελλάδα δύο φορές το χρόνο: «Μου λείπουν τα παραδοσιακά καφενεία, όπου όλοι πίνουν τον καφέ τους, ενώ διαβάζοντας την εφημερίδα, συζητούν για την πολιτική.« Οι Αμερικανοί δεν πιστεύουν στην Ελλάδα μετά τη δημοσιονομική κρίση, αλλά ο Σαμ το κάνει. "Η Ελλάδα ποτέ δεν θα μαραζώσει. Ωστόσο, θα πρέπει να μάθουμε από αυτή την κρίση. Η δόξα της δεν έρχεται μόνο από το παρελθόν. Η Ελλάδα εξακολουθεί να δημιουργεί και να διδάσκει όλους μας. Πρέπει να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια. », Προσθέτει ο Σαμ..



ΠΗΓΗ:
USA.GreekReporter.com

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ VIDEO :

http://www.youtube.com/watch?v=qmj21RVLvTc#t=54

anargyros61.blogspot.gr/

ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS //// ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΚΟΥΖΑΚΗΣ

                                                


                                                   

                                                     
...συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη

Πανδοχείο. Σαν δεύτερο σπίτι υποθέτω. Αφιερώνεις χρόνο και ενέργεια. Έχουν εκπληρωθεί οι προσδοκίες σου αναφορικά με αυτήν την ιστορία;

Είναι πραγματικά ένα σπίτι όπου καλλιεργώ την αίσθηση [ή την αυταπάτη] της φιλοξενίας των συγγραφέων που διαβάζω και της συνομιλίας μαζί τους, κάθε φορά που οι φράσεις τους με κάνουν να σκέφτομαι, να διαφωνώ ή να φωτίζομαι ή όταν πράγματι μου απαντούν στις δικές μου αδιάκριτες ερωτήσεις περί των δικών τους γραφών και αναγνωσμάτων (το τελευταίο στην ειδικότερη στήλη Αίθριο).

Σε αυτό το πανδοχείο οι διάδρομοι δεν καταλήγουν πουθενά και οι προσδοκίες δεν εκπληρώνονται ποτέ γιατί οι λόγοι λειτουργίας του [η προσωπική έκφραση, το μοίρασμα της αναγνωστικής απόλαυσης, η αρχειοθέτηση των αναγνώσεών μου, η δοκιμασία σε προσωπικά κείμενα, η αναζήτηση συναρπαστικών ή αξιανάγνωστων βιβλίων, η εξοικείωση με ολόκληρο το λογοτεχνικό σύμπαν] δεν είναι δυνατόν να σταματήσουν ποτέ. Δεν σας κρύβω μάλιστα ότι, ενώ εδώ και χρόνια γράφω τα δικά μου κείμενα, συνήθως τα αφήνω στη μέση για να ασχοληθώ με ένα νέο ή παλαιότερο βιβλίο που είμαι σχεδόν βέβαιος πως θα ερεθίσει τη σκέψη μου.

Ποιά άλλη τέχνη πέρα από την τέχνη του λόγου σε συγκινεί;

Η τέχνη που η τέχνη του λόγου αδυνατεί να περιγράψει: η μουσική. Για χρόνια πειραματιζόμουν στην περί μουσικής γραφή / κριτική, η οποία δεν μπορούσε παρά να χρησιμοποιεί διαρκώς άλλες μουσικές αναφορές για να αποδώσει το περιγραφόμενο – αντιλαμβάνεστε τον αμφίστροφο λαβύρινθο. 

Ένα σχόλιό σου για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα 

Βρίσκεται με το ένα πόδι στην επιθυμία / υποχρέωση να αποτυπώσει τα σύγχρονα δράματα και με το άλλο στην άχρονη – διαχρονική της προβληματική πάνω στα προαιώνια, εκτός πάσης επικαιρότητας και πανταχού παρόντα, θέματα. Και οι δυο πλευρές είναι απαραίτητες και ας μην ζητάμε από τους μεν να απολογούνται γιατί δεν ασχολούνται με τα δε. Χρειαζόμαστε αμφότερα και, ευτυχώς, τα έχουμε.

Διαβάζουν οι νέοι λογοτεχνία; 

Δεν έχω ιδέα, γιατί οι κύκλοι μου βρίσκονται εκτός των νεανικών κοινοτήτων. Οι έφηβοι μαθητές μου πάντως διαβάζουν λογοτεχνία – όχι φυσικά αυτή που διδάσκεται στα σχολικά τους βιβλία. Είναι άλλωστε το καθημερινό μου στοίχημα, να τους πείσω πως η λογοτεχνία χρειάζεται το κυνήγι της και πως οτιδήποτε τους καίει έχει ήδη γραφτεί και τους περιμένει να το διαβάσουν. Κι αν δεν έχει γραφτεί, να το γράψουν. Όσον αφορά τους συνομήλικούς μου, τα τελευταία χρόνια βρίσκω ευκολότερα ανθρώπους να συζητήσουμε για βιβλία, χωρίς να παραγνωρίζω το γεγονός ότι ζω σ’ έναν συγκεκριμένο μικρόκοσμο.

Aγαπημένος σου λογοτεχνικός ήρωας.

Οι μοναχικοί, απορριφθέντες, απογοητευμένοι, μπερδεμένοι, προδομένοι, έκπληκτοι άντρες των βιβλίων του Κόου, του Ρολέν, του Ταμπούκι, του Όστερ, του Φρις, του Σεπούλβεδα. Πρόσφατα με συγκίνησε ο μυθοπλασμένος αλλά πάντως υπαρκτός σκακιστής Μπόμπι Φίσερ, που κανείς γύρω του δεν τον δέχτηκε στους κόλπους του και τίποτα δεν γέμιζε την ψυχή του, βρήκε την ζωή του στις σκακιέρες και εισήλθε – χωρίς επιστροφή. Βρίσκομαι ακόμα υπό την παραζαλισμένη του επιρροή. 

Τα blog έχουν αυξηθεί κατά πολύ τα τελευταία χρόνια. Ο κόσμος τα παρακολουθεί όμως επισταμένα; Tα αποδέχεται; Να αναφέρεις κάποια ιστολόγια που παρακολουθείς και αγαπάς. 

Εφόσον τα διαβάζει, ως φαίνεται, υποθέτω αποδέχεται αυτού του είδους την ανάγνωση, εκτός αν πρόκειται για μαζοχισμό. Ποιος μπορεί, άλλωστε, να αρνηθεί πως το ιστολογείν έχει δεκάδες θετικά στοιχεία – πάθος, ποικιλία, υποκειμενικότητα, άμεση και δωρεάν πρόσβαση, έλλειψη αμοιβής άρα και διαπλοκής, εξομολόγηση, ψυχική έκθεση, έναν καθρέφτη έστω και παραμορφωτικό της προσωπικής πνευματικότητας δεκάδων ενδιαφέροντων ανθρώπων; 

Επισκέπτομαι και απολαμβάνω πλείστα ιστολόγια: Βιβλιοκαφέ, Librofilo, Ναυτίλος, Ανάγνωση, Bookworm, τις ανθολογίες (Αυτόχειρες, Αυτοβιογραφικά κείμενα, Γράμμα σε χαρτί, Ιστορίες Μπονζάι, Umhomemgrego, Taal), συγγραφέων (Πετεφρής), λογοτεχνικών περιοδικών (Εντευκτήριο) και δεκάδες με μουσικό περιεχόμενο, που κυρίως παρουσιάζουν άγνωστους δίσκους ή νοσταλγούν πάνω σε «περασμένες» μουσικές επικράτειες. Είναι πολλά τα αξιανάγνωστα ιστολόγια, τα αναφέρω στη σχετική θέση στο Πανδοχείο.

Πρότεινε στους αναγνώστες του varelaki/notationes κάποια βιβλία που θεωρείς οτι πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσουν.

Αφήνοντας στην άκρη «γνωστά και καθιερωμένα», θα προτείνω βιβλία με συνεπήραν τόσο ως προς την γραφή όσο και ως προς το περιεχόμενο: Υπόθεση Τουλάγιεφ και Αναμνήσεις ενός επαναστάτη του Victor Serge (για την σοβιετική περίοδο), Τα τυφλά ηλιοτρόπια του Alberto Mendez και οι Μέρες και Νύχτες του Andres Trapello (για τον ισπανικό εμφύλιο), Η γυναίκα της άμμου του Κόμπο Αμπέ, o ύστερος Carlos Fuentes– Κρυστάλλινα Σύνορα, Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες, Η θέληση και η τύχη, οι Ελάσσονες Βίοι του Pierre Michon και η Μερόη του Olivier Rolin, το Paradiso του Jose Llesama Lima και η Επιλογή της Σόφι του William Styron, οι  Σκιές στον ποταμό Χάντσον του Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, Ο βιαστικός του Πωλ Μοράν, το American Darling του Ράσελ Μπανκς, ο Ιουλιανός του Γκορ Βιντάλ. 

Αγαπημένοι έλληνες και ξένοι συγγραφείς.

Δια της αυτόματης μνήμης, αυτή τη στιγμή, τρίτη πρωινή, θα καταλογογραφούσα τους Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ, Χουάν Κάρλος Ονέττι, Μπρους Τσάτουιν, Βικτόρ Σερζ, Κάρλος Φουέντες, Ολιβιέ Ρολέν, Μίλαν Κούντερα, Γκορ Βιντάλ, Τζόναθαν Κόου, Πασκάλ Μπρυκνέρ, Αμελί Νοτόμπ, Πιέρ Μισόν, Ντέιβιντ Μάμετ, Γιώργο Ιωάννου, Ν.Γ. Πεντζίκη, Νίκο Μπακόλα, Πάνο Θεοδωρίδη, Ζυράννα Ζατέλη, Γιώργο Βέη, Δημήτρη Καλοκύρη, Νίκο Νικολαΐδη (τον σκηνοθέτη), Χρήστο Χρυσόπουλο. Ας προσθέσω και το κλισέ: σίγουρα ξεχνώ δεκάδες, δεν έχω και το σκονάκι της βιβλιοθήκης, τα βιβλία μου είναι μοιρασμένα στους πέντε δρόμους.   

Η γνώμη σου για τα λογοτεχνικά βραβεία.

Από την μία, ένας θεσμός δεκτός και θεμιτός όπως και τόσοι στο χώρο του βιβλίου – φεστιβάλ, εκθέσεις, παρουσιάσεις, εκδηλώσεις, κριτικές, συνεντεύξεις, προωθήσεις. Προσωπικά απλώς μου προτείνουν ονόματα και δεν ορίζουν τις αναγνώσεις μου, οι οποίες έχουν πολλαπλές πηγές, κοινώς με ενδιαφέρει το ίδιο ο βραβευμένος και το ίδιο ο άγνωστος ή πεπαλαιωμένος ή αβράβευτος συγγραφέας που θα ανακαλύψω σε απανταχού «πίσω ράφια».

Τελευταία γίνεται μεγάλη προσπάθεια για τη διάδοση του ψηφιακού βιβλίου. Υπονομεύεται έτσι το βιβλίο, πιστεύεις; 

Είναι μια πρόσθετη μορφή ανάγνωσης που διευκολύνει σε διάφορους τομείς αλλά δυσκολεύει σε άλλους τόσους. Επιλέγω ένα τυχαίο παράδειγμα από την προσωπική μου ζωή: όταν τόσος κόσμος επιλέγει κατασκηνωτικές διακοπές σε έρημα ή ημιέρημα μέρη, τι πιθανότητες έχει να χαρεί την ανάγνωση από μαραφέτια που απαιτούν ηλεκτρισμό; Προς το παρόν απέχω και για έναν άλλο λόγο: είναι τόσο κακές οι τεχνικές – τεχνολογικές υπηρεσίες στη χώρα μας (από τα καταστήματα και τα σέρβις των συσκευών μέχρι τις διαδικτυακές συνδέσεις) που και μόνο η ιδέα ότι θα πρέπει να τα υποστώ και για την ανάγνωση μου δημιουργεί ρίγη.  Και δεν βλέπω και πλήθη να τολμούν το μεγάλο άνοιγμα. 

Διαβάζεις κάτι τώρα;

Πολλά βιβλία ταυτόχρονα, όπως πάντα, που ικανοποιούν τις διαφορετικές ανάγκες των αλλοπρόσαλλων ημερών μου (ή του χαρακτήρα μου) αλλά και την επιθυμία για διαφορετικά είδη– μυθιστόρημα, δοκίμιο, συνομιλία, αυτοβιογραφία, λογοτεχνικά περιοδικά. Διαβάζω λοιπόν παράλληλα την Καμένη Βάτο του Μ. Σπέρμπερ, την ανθολογία Σκάκι και Λογοτεχνία [ως θερμός σκακιστής], τις Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας του Χάουαρντ Ζιν, τον δεύτερο τόμο των συνεντεύξεων του Α. Χρυσοστομίδη, την αυτοβιογραφημένη Τάξη στο Χάος του Κυριάκου Κατζουράκη, το graphic novel για την φωτογράφο Tina Modotti, το τελευταίο τεύχος των (δε)κάτων. Παράλληλα διαβάζω λίγες και πυκνές γραμμές από διάφορα περί μνήμης βιβλία, για ένα προσωπικό γραπτό.  

H σχέση σου με την ποίηση.

Τόσο προσωπική που αδυνατώ να την μεταφέρω στο χαρτί, γι’ αυτό και το Πανδοχείο δεν παρουσιάζει ποιητικές συλλογές. Όσες φορές το δοκίμασα διολίσθησα σε παραλήρημα, αυτόματη γραφή, παράθεση εικόνων, ταύτιση στίχων με δικές μου εμπειρίες, αναζήτηση κατάλληλης μουσικής για το κάθε ποίημα. Φυσικά την διαβάζω αλλά ανακαλύπτω αξιανάγνωστα ποιήματα και εκτός βιβλίων, στα πιο απίθανα μέρη – σε λογοτεχνικά περιοδικά, μουσικά φανζίν, διαδίκτυο, σημειώσεις χωρίς ένδειξη, ανθολογίες σε ιστοσελίδες.

Τι ονειρεύεσαι;

Δεν θα επεκταθώ στα όνειρα μιας μεγάλης σκεπτόμενης κοινότητας όσον αφορά την ισοπέδωση της άδικης και ανήθικης ζωή που κανείς άνθρωπος δεν αξίζει. Άλλωστε σήμερα κάθε ευχολόγιο ακούγεται αστείο. Μιλώντας για ανάγνωση, θα ευχόμουν να γέμιζαν οι πόλεις και οι επαρχίες με βιβλιοθήκες, ορθάνοιχτες όλες τις ώρες και γεμάτες με όλες τις εκδόσεις. Είναι η μοναδικός τρόπος να βρει ο καθένας την ανάγνωση που τον ενδιαφέρει, να δει τις άλλες πλευρές της πραγματικότητας και να αλλάξει ως υποκείμενο τον «αντικειμενικό» κόσμο. 


Η συνέντευξη και στο ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ:

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ///// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΣΥΣΣΙΤΙΑ

Εκεί αφημένο, πάνω στην καρέκλα,

Το σακάκι που κουβάλησε τη μέρα μου

Το ένα μανίκι ρίχνει προς το πάτωμα

Σαν σκύλος μακριά παρατημένος

Που σκάβει με το πόδι του να κρύψει

Το φρέσκο κόκαλο της εξορίας.

Αλλά δεν άφησα στις τσέπες παρά κέρματα.

Αύριο θα ‘χω να πληρώσω τα δάχτυλα

Που δίνουνε τα εισιτήρια στο ποτάμι

Με τέτοιους φλύαρους κορυδαλλούς απ’ το δάσος,

Απ’ όπου πέρασε το ένστικτο της ομίχλης

Αναβοσβήνοντας το φως.

Με το σκοτάδι το βαθύ του κυνηγού

Θα βγει η αλεπού απ’ τις παντόφλες.

Ύπνο κακό, σώμα με σώμα,

Οσφραίνεται ανάμεσα στα παπλώματα.

Περνάνε, λέει, πάνω απ’ τ’ απάτητα φύλλα

Κάποιοι που πάνε για συσσίτιο

Με το μυαλό στα χαρτοκούτια της στρωμνής τους,

Μήπως κλαπούν, μήπως τ’ αναστατώσει

Αέρας από κρύα πανωφόρια,

Καθώς  γυρνάνε σε σπίτι  χρεωμένο

Να κοιμηθούνε μέσα στα κλαριά…

 ****

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ΣΕ ΕΞΟΡΙΑ

«Εσείς που έρχεστε από τα χώματά μου,

Πείτε μου αν ζει ο φεγγαρόσκυλος του πόθου,

Αν σέρνει ακόμη την αλυσίδα του

Τις νύχτες που θρηνούν οι πάμπτωχοι

Κάτω απ’ τους τσίγκους τής ταράτσας.

Τρυπάει τα κόκαλά τους η λύσσα

Και οι άτιμες σκέψεις το στήθος τους

Ή έχτισε η άνοιξη τα σπίτια

Και λάμπει το χορτάρι εκεί

Που ήταν πρώτα ανοιχτά τα στόματα;

Περνάει  ακόμη ένα στεφάνι αγριοπούλια

Όταν χτυπάει στο σχολείο διάλειμμα

Και  αρχίζει η ονειροχαλασιά;

Πέθανε, ζει, τι κάνει τέλος πάντων,

Το φαρμακομάγαζο, το κρυφαλώνι,

Η ερημόπετρα ανάμεσά τους,

Όπου καθόντουσαν οι άρρωστοι και διάβαζαν

Τη συνταγή, πριν πάνε να αλωνίσουν,

Μ’ ένα σπουργίτι μπρος κι ένα πίσω τους

Για τη δίδυμη στιγμή που θα φτάσουν;

Εσείς, που έρχεστε από τα μέρη μου,

Είναι ακόμη εκεί ο αραχνοκέφαλος

Με τα μαυρόφυλλα  της τράπουλας στο χέρι;

Εγώ  στα τραγούδια τούς κέρδιζα

Κι εκείνοι πάντα στην αγάπη

-Οι εραστές είναι παιδιά της πράξης-,

Με μια κουβέρτα έφυγα.

Αχ, λόγια μου φτιαχτά,  διπλογράμματα,

Σε μια  και μόνη σκυφτή βουβαμάρα,

Καθώς βαδίζει η εξορία τον χρόνο της,

Ως τον επαναπατρισμό,

Μην  προσπερνάτε!  Ζει, θα ζήσει

Το θαλασσί φτερό που σχεδίασε

Με τόσα γέλια τον πατρικό ουρανό; »

**** 

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Φαντάσου, στέκει ακόμη ο βοσκός

Δίπλα στο πιο παλιό ποτάμι που θυμάμαι

Μ’ ένα αριστοκρατικό παράπονο,

Ας πούμε σαν διωκόμενος προφήτης!

Κάμποση λάσπη κατεβαίνει απ’ το βουνό

Κι αυτός εκεί, στον έρωτά του για Παράδεισο,

Περιμένει να βοσκήσουνε τ’ άστρα…

Πόσο αργά γερνούν, πόσα λίγα μαθαίνουν

Οι άνθρωποι ενώ σιγοπεθαίνουνε.

Με μάτια διάπλατα και υγρές βλεφαρίδες

Ακούνε των διαβόλων το τραύλισμα,

Κάθε πρωί σκύβει στ’ αυτί τους η Κόλαση.

Κι αυτοί εκεί, με τα παιχνίδια, τα βιβλία τους,

Τόσο γενναία, τόσο πένθιμα νέοι…

notationes //// ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014

Στις πρώτες σημειώσεις του 2014:



ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ///ΣΤΑΣΙΩΤΙΚΟ ΕΝΕΝΗΚΟΣΤΟ ΕΚΤΟ




Λώρα (Ράιντινγκ) Τζάκσον Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΙ ΕΓΩ ///ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ





Η ποίηση της Ασημίνας Ξηρογιάννη – παρουσίαση από την Αλεξάνδρα Μπακονίκα





Χουάν Βιθέντε Πικέρας ,ΕΓΩ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ,μετάφραση ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ 






ΑΣΥΓΚΙΝΗΤΗ ΒΡΟΧΗ { Ελευθερία Π. Τσίτσα,Στο μείον δύο}///ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ  






 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΡΙΤΣΙΝΙΩΤΗΣ/////Η ΔΑΦΝΗ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ






ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΙΖΕΡΙΑΣ, Χοσέ Άνχελ Βαλέντε/// Μετ. Βασίλης Λαλιώτης  





«Τα σινεμά της Αθήνας 1896 -2013. Ιστορίες του αστικού τοπίου»  





ΛΕΝΑ ΣΑΜΑΡΑ / ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ  





ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ //// Ι r i d i u m  





ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ  




ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ  





  ΠΕΤΡΟΣ ΠΟΛΥΜΕΝΗΣ //// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

notationes/// IANOYAΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014 ///// ΠΕΤΡΟΣ ΠΟΛΥΜΕΝΗΣ //// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                     

     

          

             ΦΛΟΣ  ΡΟΥΑΓΙΑΛ



Κάθε μέρα επιβιβάζονται σε λεωφορείο απαράλλακτο
ίδιες οι στάσεις,ω ναι,το τέρμα ίδιο.
Στο διάδρομο φτεροκοπάνε
κορμοράνοι ερωδιοί θέλω εξωτικά
σώματα ντυμένα τραπουλόχαρτα.



Στην απογείωση φυλλορροούν ατάκτως οι επιβάτες
ντάμες πέφτουν λιπόθυμες σε προσόψεις  λα ι κές
βαλέδες ξαπλώνουν σε κήπους με τριφύλλια
δροσερά καρό συναντιούνται σε τυχαίο ξέφωτο
στυλώθηκαν τα μπαστούνια  σε επικίνδυνα στενά.



Μια καινούρια ηθική σε χρώμα κόκκινο
σαν φλος ρουαγιάλ απλώνεται στο δρόμο. 





                       ****





                   ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ



Αυτό το άδειο σπίτι σε περίμενε.
Αγκαλιά ,χωρίς την ανάγκη λέξης καμίας
τα σώματα κουμπώσανε ιδανικά
σκεπάζοντας έκθετες νύχτες.



Ανάμεσά τους ζωγράφισες μια θάλασσα,
επιθυμίες ζαλισμένες  άφιξη επιτέλους
άκρη κυματισμών πανιά γεμάτα.



Στα δάχτυλά μου φτάνουν με χυμούς από ροδάκινα
κάθε που στήνω τρελό κυνηγητό
με ιδέες πιασμένες χέρι χέρι.
Στα χείλη σου σβήνεται ο κόσμος  όλος.












                        
                                    ****




                                            
                     'ΕΨΙΛΟΝ ΚΑΙ  ΠΙ




                        



 Χαράξανε  τα αρχικά τους στο σώμα     της άνοιξης.
'Εψιλον και Πι.


'Εψιλον  για το αεράκι το ψιλό
    όταν χαιδεύει  απλωμένα όνειρα.
 Πι για τη σιωπή
    όταν προσεύχεται στην ομορφιά της.


 Ο ένας για τον άλλο
 ελευθερία μαζί και πεπρωμένο.




(Ασώτου   Μύθοι,Γαβριηλίδης  2004)



                            

notationes // IANOYAΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014 //// ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ

                                            

  
   ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ ΛΕΥΚΙΟΣ

		Μ' ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΛΥΠΗ ISBN13 9789605760250 Εκδότης ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2013 Επιμέλεια ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ ΛΕΥΚΙΟΣ

... Οι σκέψεις δεν μ' άφηναν, ίσως και να μην επιστρέψω ξανά εδώ. Ξένος, τι γυρεύω στον κόσμο αυτόν. Αναρωτιόμουν ποια θα 'ναι η μοίρα του νησιού στην αμείλικτη προοπτική του χρόνου. Το ρόδινο βασίλειο της Αφροδίτης, όπως είχε αποκαλέσει το νησί ο Ντισραέλι. Η αίσθηση της Ιστορίας ή μήπως η σκιά του θανάτου άφηνε αυτό το γκρίζο χρώμα στην ψυχή μου; Το μπαρ Ο Μαύρος Γάτος, ο σύντομος αλλά συναρπαστικός βίος των ανθρώπων στη Λάρνακα, με τη Μάρω να της υπονομεύει τη φαντασία η καθημερινή πραγματικότητα... Σ' αυτή την πόλη, που σύμφωνα με την παράδοση, είχε ως πρώτο οικιστή τον Χεττίμ, δισέγγονο του Νώε, και είχε καλό και περίκλειστο λιμάνι, καθώς διηγείται ο Στράβων.
Στο μπαρ ένα βράδυ, ή στο πανδοχείο Το Εθνικόν, δεν θυμάμαι πια, η Πόπη ή κάποια άλλη είπε ότι είχαν βρει ασήμι στις Αλυκές. Γι' αυτό Φράγκοι, Βενετοί, Οθωμανοί κι Εγγλέζοι ήρθαν εδώ και γέμισαν την παραλία κουσουλάτα (προξενεία). (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΠEΡΙΟΔΙΚΟ  ΠΟΙΗΤΙΚΗ, ΤΕΥΧΟΣ 12, ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ - ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2013

Εκδ.Πατάκης

Διευθυντής  Έκδοσης :Xάρης  Βλαβιανός 

Στο κεντρικό αφιέρωμα παρουσιάζονται όψεις του έργου του κορυφαίου νομπελίστα ποιητή Seamus Heaney. O Βαγγέλης Χατζηβασιλείου και ο Χάρης Βλαβιανός μεταφράζουν δύο εμβληματικά του δοκίμια, ενώ ο Ερωτόκριτος Μωραΐτης και ο Χάρης Βλαβιανός μεταφράζουν ποιήματά του από την τελευταία του συλλογή, «Ανθρώπινη αλυσίδα» καθώς και το γνωστό του ποίημα «Ο Σεφέρης στον κάτω κόσμο» - ποίημα στο οποίο ο Heaney συνομιλεί με τρόπο δραστικό αλλά και τρυφερό με τον δικό μας Έλληνα ποιητή.

Η ξένη ποίηση εκπροσωπείται στο ευρύτερο δυνατό φάσμα της. Από τα ποιήματα του κορυφαίου Πορτογάλου ποιητή Fernando Pessoa (η Μαρία Παπαδήμα μεταφράζει τα «ποιήματα του Άλβαρο ντε Κάμπος» - βασικό «ετερώνυμo» του Pessoa) και την κλασική σύνθεση, «Η παραλία του Ντόβερ», του μεγάλου Άγγλου ποιητή Mathew Arnold (μτφρ. Αλέξανδρος Κοσματόπουλος), φτάνουμε σε δύο άλλους σημαντικότατους ποιητές: στον Aimé Césaire, που σφράγισε με την τολμηρή, ανυπότακτη γραφή του την ποίηση της μετααποικιακής Αφρικής (η Ευγενία Γραμματικοπούλου μεταφράζει το έργο του, «Τη νεγροσύνη μη την κλαις»] και τον Vittorio Sereni, που θεωρείται ένας από τους πλέον αξιόλογους Ιταλούς μεταπολεμικούς ποιητές [ο Σωτήρης Παστάκας μεταφράζει ποιήματα από τη βραβευμένη του συλλογή «Η μνήμη σου μέσα μου»]. Επιπλέον, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος και η Ναταλία Κατσού μεταφράζουν ποιητικά κείμενα δύο κορυφαίων αγγλόφωνων ποιητών: του «καταραμένου» Αμερικανού James Wright και της Αγγλίδας Ruth Fainlight, της οποίας το έργο, «Σίβυλλες», που παρουσιάζεται, φανερώνει τη βαθιά της σχέση με την αρχαία ελληνική γραμματεία και μυθολογία. Τέλος, η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ μεταφράζει ποιήματα του ελληνικής καταγωγής Στέφανου Παπαδόπουλου, την ποίηση του οποίου έχει επαινέσει επανειλημμένα ο Derek Walkott.

Στον χώρο του δοκιμίου, το 12ο τεύχος της ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ φιλοξενεί, στο κλείσιμο του έτους Καβάφη, δύο πολύ σημαντικά δοκίμια για την ποίηση του Αλεξανδρινού και την υποδοχή που επεφύλαξαν στο έργο του διάφοροι καβαφιστές αλλά και cavafistas. Τα υπογράφουν ο Δ. Ν. Μαρωνίτης και ο Νάσος Βαγενάς. Ο γνωστός αμερικανός ποιητής Kenneth Goldsmith, συγγραφέας του πολυσυζητημένου έργου, «Uncreative Writing: Managing Language in a Digital Age», στο ανά χείρας δοκίμιο που τιτλοφορείται, «Στην ψηφιακή εποχή ονομάζεται ‘επαναστόχευση’», επιχειρεί να υπερασπιστεί, μέσα στο σημερινό ψηφιακό πλαίσιο, την πρωτοτυπία της «μη-πρωτότυπης» γραφής (μτφρ. Νίνα Μπούρη), ενώ ο Δημήτρης Μανούκας αναλύει σε βάθος το ποιητικό έργο της κορυφαίας Sarah Kane.

Τέλος, η πρόσφατη σοδειά της ελληνικής ποίησης αναδεικνύεται με την παρουσία δεκαοκτώ ποιητών, νέων ή καταξιωμένων: των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, Δήμητρας Χριστοδούλου, Γιώργου Βέη, Αλεξάνδρας Μπακονίκα, Αγγελικής Σιδηρά, Ευριπίδη Γαραντούδη, Χάρη Βλαβιανού, Ευαγγελίας Ανδριτσάνου, Γιάννη Ζέρβα, Γιάννη Ευθυμιάδη, George le Nonce, Δ. Κανελλόπουλου, Γιώργου Κασαπίδη, Γαλάτειας Δημητρίου, Γλυκερίας Μπασδέκη, Ελευθερίας Τσίτσα, Πόλυ Μαμακάκη, και Μιχαήλ Μήτρα.

Το τεύχος συμπληρώνουν οι μόνιμες στήλες των et cetera και της Κριτικής, στις οποίες παρουσιάζονται και κρίνονται βιβλία ποίησης και σχολιάζονται ζητήματα σχετικά με την ποιητική τέχνη.





ΣΤΑΧΤΕΣ

Η αθανασία των σκύλων

(70 σύντομες ιστορίες)

Κώστας Μαυρουδής

Πόλις, 2013
213 σελ.
ISBN 978-960-435-430-6, [Κυκλοφορεί]


 Ιστορίες ανθρώπων που διαδραματίζονται στην Αθήνα και στην επαρχία, σε πόλεις της Ευρώπης, σε μυθιστορηματικές σελίδες και σε φιλμ. Ιστορίες σκύλων που "τριγυρίζουν με σιωπηλή σοβαρότητα", εμβολίζουν επίσημες πομπές, ακολουθούν παρελάσεις, διασχίζουν τα γεγονότα...

Η αθανασία των σκύλων, η άγνοια δηλαδή του θανάτου και του χρόνου, δίπλα στο εφήμερο των ανθρώπων. Ο Άργος κουνάει πάντα τα αυτιά του αντικρίζοντας τον Οδυσσέα, ο Μπεντικό κυκλοφορεί στις σελίδες του Γατόπαρδου δίπλα στον Ντον Φαμπρίτσιο, ο Boatswain μνημειώνεται στον "Επιτάφιο για ένα σκύλο" του Μπάιρον. δεκαεπτά σκύλοι υποδέχονται τον Πλαστήρα σε μια προεκλογική συγκέντρωση, ένα Μπόξερ καταστρέφει το υπό συγγραφή βιβλίο, έργο ζωής, και ο Λέων -σκύλος ενός ηλικιωμένου εφημέριου- παρακολουθεί τη Λειτουργία. Συνοδοιπόροι, άνθρωποι και σκύλοι μοιράζονται πραγματικότητες και αλήθειες, συναισθήματα, εξομολογήσεις και σημαίνουσες στιγμές.

Ο Κώστας Μαυρουδής με στοχαστική και ποιητική ματιά, κάποτε ειρωνικός κι αυτοσαρκαστικός, απαθανατίζει περιστατικά και χειρονομίες και αναδεικνύει τις λεπτές αποχρώσεις. Οι 70 μικρές ιστορίες του συμπυκνώνουν το χρόνο, αντιστέκονται στις απλοποιήσεις, ανοίγονται με φαντασία και λόγο στο απροσδιόριστο και το απροσδόκητο και "καταφάσκουν παρήγορα στη ζωή".


BIBLIONET



                                                 

Επιμέλεια: ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

α’ κυκλοφορία: Ιούλιος 2013
Σχήμα: 16×24εκ., σελ.: 112, τιμή: 9 ευρώ, ISBN: 978-618-80520-7-9 ΣΕΙΡΑ: Φιλολογικά

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης ανήκει στους κλασικούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μοναδικό επίτευγμα για έλληνα ποιητή της παλαιάς, μεταιχμιακής διασποράς, εκείνης που γνώρισε μεγάλη ακμή από τον 18ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα, και μετά κατέρρευσε, για να την διαδεχθεί η μετεμφυλιακή μετανάστευση. Για τον «κλασικό» Καβάφη αποφάσισε ανέκκλητα η Ιστορία.

Ο Καβάφης όμως δεν είναι μόνο κλασικός, είναι και μοντέρνος. Για την ακρίβεια, ένας κλασικός του μοντερνισμού. Υπήρξε καινοτόμος, καθιερώνοντας τη δική του αποκλειστική ταυτότητα. Στην ποιητική αναζήτησε και κατέκτησε έναν ιδιογενή τρόπο γραφής∙ τον αναγνωρίζει κανείς από μακριά, όπως αναγνωρίζει έναν πίνακα του Πικάσο ή τη φωνή της Κάλας. Στη θεματική συγκρότησε ένα μικρό σύμπαν από πρόσωπα, γεγονότα, αισθήματα, στάσεις και σύμβολα που ενισχύουν την ιδιαιτερότητα του λόγου. Στη δημοσιοποίηση των κειμένων επινόησε κάτι μοναδικό στο πεδίο του ευρωπαϊκού μοντερνισμού: την ιδιωτική ρύθμιση της διανομής των ποιημάτων του και την άρνηση να ακολουθήσει την καθιερωμένη οδό της έκδοσης βιβλίου, και μάλιστα υπό την αιγίδα κάποιου εκδοτικού οίκου περιωπής στο εθνικό κέντρο, δηλαδή στην Αθήνα.

Ακόμη και στο περιβάλλον της μεταμοντέρνας κατάστασης, η σταδιοδρομία τού καβαφικού έργου όχι μόνο δεν κάμπτεται αλλά συνεχίζει την ανοδική της πορεία. Ο Καβάφης είναι ένας κλασικός της ελληνικής λογοτεχνίας με διεθνή ακτινοβολία∙ ένας ποιητής του κανόνα που ενδιαφέρει και συγκινεί το μεγάλο κοινό∙ ένας απαιτητικός συγγραφέας του μοντερνισμού που υπόκειται στην πολυμορφία της πρόσληψης και ανάλωσής του.  

ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ ΤΟΜΟΥ

Τα κείμενα του τόμου υπογράφουν οι: Αθηνά Βογιατζόγλου (Ο Καβάφης του Νίκου Εγγονόπουλου), Κώστας Βούλγαρης (Ο Καβάφης και η «εργολαβία» του μοντέρνου), Σπύρος Λ. Βρεττός (Για τα ιστορικά ποιήματα του Καβάφη), Δημήτρης Δημηρούλης (Ο Καβάφης ως κλασικός και ως μοντέρνος), Αλέξης Ζήρας (Η «Αραβική Αφύπνιση» και ο Κωνσταντίνος Καβάφης), Μαρία Κούρση (Κατρακύλησα), Τζέιμς Μέρριλ (After Cavafy, μτφ.: Σάκης Σερέφας), Αλέξανδρος Μηλιάς (Καβαφικά επιτύμβια: Η υφαρπαγή της δύναμης του θανάτου), Παναγιώτης Νούτσος (Κ. Π. Καβάφης και Γεώργιος Σκληρός), Ευτυχία Παναγιώτου (Ο Καβάφης, στο σχολείο και στην ποίηση), Κώστας Γ. Παπαγεωργίου (Η μνήμη και το σώμα), Εύη Προύσαλη (Επιθυμίες κ’ αισθήσεις εκόμισα εις την Τέχνην), Αλκης Ρήγος (Ένα διαφορετικό μνημόσυνο), Στέφανος Ροζάνης (Η «αποξένωση» του Καβάφη), Βασίλης Ρούβαλης (Η καβαφική πραγματικότητα), Θωμάς Τσαλαπάτης (Ο Καβάφης και οι σκιές. Η ρευστότητα της ιστορίας και η ρευστότητα των νοημάτων), Σταυρούλα Τσούπρου (Καβάφης και δημοτικό τραγούδι), Μαρία Χατζηγιακουμή (Ο Καβάφης και η «ποιητική ιδέα»), Μαρία Ψάχου (Ο Καβάφης και η ποίηση της γενιάς του ’70).

                                                       
poema editions









                                       
                                              

Αίθουσα αναχωρήσεων

Πέτρος Πολυμένης
επιμέλεια: Εύη Κώτσου
μουσική σύνθεση: Έφη Μαρκουλάκη
ερμηνεία: Μιχάλης Βιρβιδάκης, Ματίνα Μόσχοβη

Ατόλη, 2013
55 σελ.
ISBN 978-618-80807-0-6, [Κυκλοφορεί]




Στη συλλογή "Αίθουσα αναχωρήσεων" του Πέτρου Πολυμένη, μέσα στο κάθε ποίημα η φωνή που ακούγεται αρχικά διαθλάται στην εμπειρία, διαφορετικοί ήχοι και πρόσωπα αφυπνίζονται, ο ρυθμός αλλάζει και ενίοτε μια ηχώ σχηματίζεται. Παρόλ' αυτά το αίτημα της ενότητας παραμένει επίμονα, όπως φανερώνεται στη γεωμέτρηση της συλλογής, η οποία ξεδιπλώνεται σε τέσσερις ενότητες: Δρόμος, Λατρεία, Αγορά, Κατοικία. Από τα τέσσερα αυτά σημεία του ποιητικού ορίζοντα απλώνονται νήματα που διαπερνούν τα ποιήματα της συλλογής, υφαίνοντας μια εξωστρεφή ανα-σύνθεση που περιέχει το ποιητικό υποκείμενο, τοπία και αντικείμενα γύρω του, καθώς και πρόσωπα, είτε στο άμεσο περιβάλον είτε εντός του κοινωνικού σχηματισμού.

Αν και η ανάγνωση ενός ποιήματος έχει ως αναγκαία προϋπόθεση μονάχα το τυπωμένο χαρτί, στην "Αίθουσα αναχωρήσεων" επιχειρείται η εικονοποίηση έντεκα ποιημάτων, μέσα από ισάριθμα λεκτικά βίντεο. Σε ορισμένα εξελίσσεται παράλληλα ένα οδοιπορικό σε σπάνια ελληνικά τοπία. Με αυτόν τον τρόπο ερευνάται και από μία άλλη κατεύθυνση ο εμπλουτισμός της ποιητικής πρακτικής στον παρόντα χρόνο, ποιες ακόμα δίοδοι ανοίγονται μεταξύ λέξεων και εμπειρίας, ή πώς μπορούν να φωτιστούν διαφορετικά τα σιωπηρά συμφραζόμενα των ποιημάτων, και να αναδειχτούν οι ίδιες οι λέξεις.



Πηγή:BIBLIONET