Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου)
ανθολόγηση: Χάρης Βλαβιανός
μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
Εκδόσεις Πατάκη, 2013
149 σελ.
Παρουσίαση του βιβλίου στο BOOKSTAND :
METAΦΡΑΣΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΕΙΣ ,γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη
Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2013
notationes ///ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013///ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
ανθολόγηση: Χάρης Βλαβιανός
μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
Εκδόσεις Πατάκη, 2013
149 σελ.
Παρουσίαση του βιβλίου στο BOOKSTAND :
METAΦΡΑΣΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΕΙΣ ,γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη
Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2013
EIΡΗΝΗ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ///////ΕΝΣΤΟΛΗ
ΠΗΓΗ/ΕΙΡΗΝΗ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ
Με μπερδεύουν οι στολές, και από παλιά.
Ξέρεις, αυτές που φοράμε, ανάλογα με την περίσταση.
Δεν μπαινοβγαίνουν εύκολα, όπως πι χι, οι φτηνές μασκούλες μας.
Κείνες μωρέ, οι χάρτινες, τα σκαριφήματα τα πρόχειρα,
που είναι πολύχρωμες και μπόλικες, για εναλλαγή,
με το ψιλό λαστιχάκι που εύκολα σπάει ωστόσο,
και δεν τις συγκρατεί καλά.
Οι στολές από την άλλη, είναι βαριές, είναι ολόσωμες,
μας περικλείουν ολόκληρους μέσα.
Και μεις τις αναρτούμε στο κορμί μας σαν πανοπλίες,
στολίζοντάς τες , για να τις μπορούμε, με κάτι χαζά λιλιά,
που τα υπολογίζουμε για πούπουλα,
αλλά είναι όμως σιδερένιοι μεντεσέδες.
Με μπερδεύουν οι στολές, γιατί συγχύζεται η ψυχή μου λίγο εντός τους.
Δεν ξέρω αν, με την αντίστοιχη ζωσμένη πάνω μου,
εγώ είμαι στ’ αλήθεια, όταν πάω για δουλειά,
ή εγώ είμαι στ’ αλήθεια όταν ενδύομαι τάχατές μου τον ποιητή.
Ποια φορεσιά μου πάει καλύτερα,
ποια είναι λιγότερο τραχιά, και ποια είναι κάπως υποφερτή,
δεν έχω καταλάβει.
Τρέμω μόνο, μπας και με τραβήξουν βαθύτερα μέσα τους,
ετούτες και οι άλλες , οι διάφορες κουστουμιές.
Μην σφαλίσουν στα μανίκια, και στα μπατζάκια και στους γιακάδες οι μεντεσέδες,
και δεν μπορώ ύστερα καθόλου,
όχι ένστολη,
αλλά ούτε απλά εγώ να είμαι.
Με μπερδεύουν οι στολές, και από παλιά.
Ξέρεις, αυτές που φοράμε, ανάλογα με την περίσταση.
Δεν μπαινοβγαίνουν εύκολα, όπως πι χι, οι φτηνές μασκούλες μας.
Κείνες μωρέ, οι χάρτινες, τα σκαριφήματα τα πρόχειρα,
που είναι πολύχρωμες και μπόλικες, για εναλλαγή,
με το ψιλό λαστιχάκι που εύκολα σπάει ωστόσο,
και δεν τις συγκρατεί καλά.
Οι στολές από την άλλη, είναι βαριές, είναι ολόσωμες,
μας περικλείουν ολόκληρους μέσα.
Και μεις τις αναρτούμε στο κορμί μας σαν πανοπλίες,
στολίζοντάς τες , για να τις μπορούμε, με κάτι χαζά λιλιά,
που τα υπολογίζουμε για πούπουλα,
αλλά είναι όμως σιδερένιοι μεντεσέδες.
Με μπερδεύουν οι στολές, γιατί συγχύζεται η ψυχή μου λίγο εντός τους.
Δεν ξέρω αν, με την αντίστοιχη ζωσμένη πάνω μου,
εγώ είμαι στ’ αλήθεια, όταν πάω για δουλειά,
ή εγώ είμαι στ’ αλήθεια όταν ενδύομαι τάχατές μου τον ποιητή.
Ποια φορεσιά μου πάει καλύτερα,
ποια είναι λιγότερο τραχιά, και ποια είναι κάπως υποφερτή,
δεν έχω καταλάβει.
Τρέμω μόνο, μπας και με τραβήξουν βαθύτερα μέσα τους,
ετούτες και οι άλλες , οι διάφορες κουστουμιές.
Μην σφαλίσουν στα μανίκια, και στα μπατζάκια και στους γιακάδες οι μεντεσέδες,
και δεν μπορώ ύστερα καθόλου,
όχι ένστολη,
αλλά ούτε απλά εγώ να είμαι.
ΣΟΔΕΙΑ 18 [ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013 - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014] - ΝΕΟ ΤΕΥΧΟΣ
[ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΩΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΩΝ] Οι εμπορικοί δρόμοι της πόλης, μέσα στην
ευρύτερη αναθεώρηση που επέφερε η οικονομική καταβαράθρωση, απώλεσαν το
οφίκιο που τους είχε αποδώσει η κοινωνία, με αποτέλεσμα να καταλήξουν να είναι και πάλι
δρόμοι. Δίχως εμπόρευμα,
δίχως στολίδια, δίχως Χριστούγεννα.
Εγκλωβισμένοι σε μία συμπλεγματική
κατάσταση, αγχωνόμαστε. Αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα δια των
αντικείμενων και όταν τα αντικείμενα μας προδίδουν, μια αγχόνη αρχίζει να
θωπεύει το λαιμό μας. Έχουμε μάθει να επιβεβαιώνουμε την ύπαρξη μας με τα
δόκανα του νου. Η αλήθεια πρέπει να περιγραφεί επαρκώς και ορθολογικώς, να ψηλαφηθεί
λαίμαργα, όπως τα αντικείμενα στη βιτρίνα, διαφορετικά δεν είναι τίποτα άλλο
από ένα ψέμα, μια απάτη.
Τα συναισθήματα τα οποία
απορρέουν από τα αντικείμενα, η ανάγκη για εμπορική συνδιαλλαγή, ακόμα και οι
αναμνήσεις από γλυκανάλατα έθιμα, συνθέτουν την κατανόηση της γιορτής των
Χριστουγέννων. Καθετί, οφείλει πρωτίστως να αντικειμενοποιηθεί, ώστε στη
συνέχεια να επιβεβαιωθεί. Διαδικασία απαραίτητη για να βρει κάθε έννοια αιτία
ύπαρξης και εντέλει ορθότητα/αλήθεια.
_______________________________
η [ΝΕΑ] ΣΟΔΕΙΑ τχ.18 διατίθεται ελεύθερα
σε ψηφιακή μορφή (link): ΕΔΩ
και εντύπως: σε κεντρικά βιβλιοπωλεία
και εντύπως: σε κεντρικά βιβλιοπωλεία
περιεχόμενα έκδοσης
04 [ΑΠΟΨΗ] Λέξεις τρυφερές και αέρινες του Βασίλη Μίχου (άρθρο)
05 [ΘΕΣΗ] Σκέψη και πράξη του Γιάννη Τόλια (πεζό)
06 [ΘΕΑΤΡΟ] Ο ποιητικός υπερρεαλισμός του Βασίλη Ζιώγα του Κορνήλιου Ρουσάκη (αφιέρωμα στο θεατρικό συγγραφέα)
09 [ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ] Εφιάλτης από το μέλλον από το Ζιζάνιο (σατυρογράφος)
10 [ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ] Meet John Doe – Frank Capra (1941) του Γιώργου Ρούσσου
14 [ΠΕΖΟ] Σεβίγια των Ματθαίου Ματθαιάδη και Μαρίας Ροδοπούλου
16 [ΔΟΚΙΜΙΟ] Μήτσος Παπανικολάου, περί ποίησης του
Απόστολου Θηβαίου (αφιέρωμα)
20 [ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ] Κεντρικό Βιετνάμ (από τη Χουέ στη Ντανάνγκ παρακάμπτοντας τα τούνελ) του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη
23 [ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ] Αζίζ Νεσίν σε ελληνική απόδοση της Ισαβέλλας Μήτρου
24 [ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ] Ο δρόμος της Ματίνας Αναγνωστοπούλου
26 [ΘΕΣΗ] Τα δώρα των Χριστουγέννων του Μπατίστα Μαλαματένιου (άρθρο)
27 [ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ] Έκτωρ Κακναβάτος (ανθολόγιο)
28 [ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ] Δημήτρης Τρωαδίτης, Κατερίνα Κατσίρη,
Δημήτρης Δικαίος, Κωνσταντίνος Ιωαννίδης, Αλέξης Αντωνόπουλος, Σταμάτης
Καβαλλάρης, Τζένη Κουφοπούλου.
31 [ΒΙΒΛΙΟ – ΝΕΕΣ ΑΦΙΞΕΙΣ]
Μαρία Α. Κονταλή [Κουπί στο νερό] - εκδ. Γαβριηλίδη
Ασημίνα Ξηρογιάννη [Εποχή μου είναι η ποίηση] - εκδ. Γαβριηλίδη
Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013
ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS////////ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ
...συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη
Σου δίνω λέξεις, μου δίνεις σκέψεις. Όχι, θάλασσα, ποίηση, Αν, έρωτας, πολιτική, Ελλάδα, λέξη, φόβος, μουσική.
Όχι, δεν έχω δίλημμα· μεταξύ της θάλασσας και της ποίησης, προτιμώ τη θάλασσα. Αν όμως μπει ο έρωτας στη μέση, τα πράγματα αλλάζουν. Η πολιτική πρέπει να έχει ως απώτερο στόχο την εξάλειψη του φόβου μας ― οποιουδήποτε φόβου απορρέει από τη συμμετοχή σε μια κοινωνία. Όπως και να ’χει όμως, έχουμε πάντα τη μουσική. Η μουσική όλα τα ξέρει και όλα τα μπορεί.
Αν ήσουν εποχή, ποια εποχή θα ήσουν και γιατί.
Θα ήμουν το καλοκαίρι, ειδικά αυτό του 2013. Και ένα ακόμα, παλαιότερο. Μπορεί και να μην ήμουν εποχή. Προτιμώ να είμαι ώρα, στιγμή, και άλλα τέτοια εύπεπτα.
Αν έκανες τατουάζ και θα έπρεπε να χαράξεις μόνο έναν στίχο πάνω στο σώμα σου, ποιος θα ήταν αυτός;
«Το να δίνεσαι από το να δίνεις είναι ανώτερο», της Ευτυχίας Παναγιώτου.
Λογοτεχνικά πρότυπα και επιρροές σου.
Πρότυπο παραμένει η Μαστοράκη, ο Καβάφης, ο Ιωάννου, ο Ασλάνογλου, ο Σαχτούρης, ο Σολωμός, η Κάρσον, η Σέξτον, η Πλαθ. Μακάρι να ’ταν όλοι αυτοί οι επιρροές μου. Μακάρι...
Ποίηση και διαδίκτυο.
Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Είναι μία ευτυχής σύμπτωσις.
Εσύ και η μετάφραση. Υπάρχει κάποιο βιβλίο που επιθυμείς διακαώς να μεταφράσεις;
Η μετάφραση κι εγώ είμαστε δυο κόσμοι σε διαρκή αναθεώρηση, σε διαρκή διαμάχη, είμαστε ερωτευμένοι ― πότε από κοντά, πότε από μακριά. Θα ήθελα να μεταφράσω διακαώς το «At swim two boys» του Jamie O’Neill. Ξέρω ότι δεν μπορώ.
Ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.
Δώστε πόνο!
Τι δεν συγχωρείς στον εαυτό σου;
Τις εξάρσεις, τις εντάσεις και τις αδιανόητες εκτονώσεις του. Δεν του συγχωρώ που ανεβοκατεβαίνει σκάλες με κλειστά μάτια.
Αγαπημένος σου λογοτεχνικός ήρωας.
Ο Χουάν Πρεσιάδο από το «Πέδρο Πάραμο» του Χουάν Ρούλφο.
Ποια άλλη τέχνη πέρα από την τέχνη του λόγου σε συγκινεί;
Η μουσική και η φωτογραφία. Η πρώτη έχει και λέξεις ― πολλές φορές, όχι. Η δεύτερη δεν τις χρειάζεται συνήθως. Είναι τέχνες που με ξεκουράζουν.
Πρότεινε στους αναγνώστες του varelaki/notationes δυο-τρία βιβλία που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσουν.
Είμαι σίγουρος ότι οι αναγνώστες σου δεν έχουν ανάγκη τις δικές μου προτάσεις. Να διαβάζουν ― αυτό φτάνει και περισσεύει.
Πιστεύεις στα λογοτεχνικά βραβεία;
Αν υπάρχουν και αν είναι λογοτεχνικά, ναι.
Διαβάζεις κάτι τώρα;
Διαβάζω από την αρχή τον Καβάφη, τον Ιωάννου, τον Ασλάνογλου και τον Χριστιανόπουλο. Ξανά και ξανά, μετά μανίας.
Γράφεις κάτι τώρα;
Μάλλον σβήνω για την ώρα. Σβήσε, σβήσε, όλο και κάτι θα μείνει.
Τι ονειρεύεσαι;
Να έρθει η στιγμή που θα σταματήσω να ονειρεύομαι ― και να ελπίζω.
Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2013
ΘΕΑΤΡΟ/ΛΟΓΟΣ -ΤΕΥΧΟΣ 6
...για όσους αγαπούν το θέατρο,
το έκτο τεύχος του ΘΕΑΤΡΟ/ΛΟΓΟΥ μόλις τυπώθηκε.Μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.pesyth.gr/images/Teatrologos6.pdf
το έκτο τεύχος του ΘΕΑΤΡΟ/ΛΟΓΟΥ μόλις τυπώθηκε.Μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.pesyth.gr/images/Teatrologos6.pdf
Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013
notationes//// ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////
ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ-ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ////ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ(Τζούλια Γκανάσου/εκδ.ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ)///
ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ -ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΒΑΝΤΕΣ////“Η ιστορία του φιλήδονου Ιβάν Ιβάνοβιτς και η πλήξη του διαβόλου την ημέρα των Θεοφανείων”.
100 ΦΙΛΟΣΟΦΗΜΕΝΑ Χ Α Ι Κ Ο Υ
ΒΙΑΘΑΝΑΤΟΣ Ή ΧΡΟΝΟΝΟΣ ///ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Β. ΜΑΚΡΗ
ΒΛΕΠΩ///ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ///ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ
AΛΕΞΗΣ ΤΡΑ Ι ΑΝΟΣ////ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ
ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS/////XΡΗΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΣ
ΕΛΕΝΗ ΑΛΕΞΙΟΥ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
ΤΟ ΒΟΟΚSTAND ΣΤΟ VARELAKI///// ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ… της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΑΛΟΥ
ΝΙΚΟΣ ΕΡΗΝΑΚΗΣ ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
notationes ////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ////ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ(Τζούλια Γκανάσου/εκδ.ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ)///
πρώτη δημοσίευση:http://www.diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/1951-os-to-telos
...γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη
Η επιθυμία είναι κίνηση
''Συγγνώμη που επεθύμησαν πολύ''.Μ'αυτά τα λόγια τελειώνει το νέο μυθιστόρημα της Τζούλιας Γκανάσου που φέρει τον τίτλο''Ως το τέλος''.Η λέξη κλειδί εδώ είναι η λέξη ''επεθύμησαν''.Επιθυμία που εκπληρώνεται.Επιθυμία που μένει ανεκπλήρωτη.Και ποτέ η επιθυμία δεν μπορεί να είναι μόνο μία.Οπότε μιλάμε για πλήθος επιθυμιών που αποτελούν κινητήριο δύναμη της ζωής των ανθρώπων.Πρώτη φορά ερχόμενη σε επαφή με τη γραφή της Γκανάσου,συναντώ ένα σφιχτό,δωρικό κείμενο που σου κρατά το ενδιαφέρον ''ως το τέλος''.Αρχικά νομίζεις ότι ζεις μέσα σε κάποιο μπεκετικό σκηνικό,σού μοιάζουν όλα αλλόκοτα και ανερμήνευτα,όμως σιγά σιγά οι μάσκες πέφτουν και σταδιακά ρίχνεται φως στην υπόθεση. Η αφήγηση του παρελθόντος συμπλέει με την αφήγηση του παρόντος.Το παρόν εμπλέκεται με το παρελθόν και το συμπληρώνει,ολοκληρώνοντας το ψηφιακό μιας ιστορίας που άνετα συναντάμε στην καθημερινότητά μας.Δεν υπάρχουν κανονικά ονόματα πρωταγωνιστών ή δευτεραγωνιστών ως είθισται.Υπάρχουν μόνο ιδιότητες και ανθρώπινα χαρακτηριστικά.H χλωμή,ο κοντός,ο οστεωμένος ή ''λαξευτής'',ο ψηλός γεροδεμένος,η ηλικιωμένη,η τριχωτή πρωτευουσιάνα,η παχουλή καλοντυμένη είναι δοσμένοι σκόπιμα όλοι ως καρικατούρες .Όλοι ευάλωτοι μπροστά στις επιθυμίες τους.Αυτές κινούν τα νήματα της ζωής τους.Πώς οι επιθυμίες μπορούν να αποτελέσουν κινητήρια δύναμη ζωής;Πως η ακύρωσή τους μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ακραίες και νοσηρές καταστάσεις;Ακόμα,ανατρέπεται το Πεπρωμένο του ανθρώπου,αν υποθέσουμε ότι υπάρχει;Πολλά τα ερωτήματα που κεντρίζουν τη σκέψη.Ο πρωταγωνιστής θέλοντας να βιώσει το όνειρο...φτάνει στα άκρα,ξεπερνά τα όρια.Με κάθε τίμημα κυνηγά την εκπλήρωση του ονείρου προκειμένου να κερδίσει χαρά,πληρότητα,γαλήνη,αλλά να έχει και υλικές απολαβές.Γεγονός είναι ότι φτάνει στην ύβρη τελικά .Στην ύβρη με την αρχαία ελληνική έννοια του όρου που ορίζει ότι όποιος υπερβαίνει το μέτρο πέφτει και τσακίζεται,αφού τιμωρείται από ανώτερες από αυτόν δυνάμεις.Ο πρωταγωνιστής της Γκανάσου συνεχώς προσπαθεί:αρχικά να επιβιώσει,μετά να επιτύχει.Στο τέλος να εκδικηθεί.Όλες αυτές οι εξαντλητικές προσπάθειες τον στέγνωσαν,του στέρησαν την ευτυχία της ηδονής.Παρόλα αυτά ως αναγνώστες δεν συμμεριζόμαστε τον πόνο του.Στεκόμαστε απλά θεατές της ιστορίας του.Ούτε καν η συγγραφέας δεν παίρνει το μέρος των ηρώων της.Δεν παίρνει το μέρος κανενός ήρωα.Από απόσταση αφηγείται αυτήν την ιστορία,δίνοντας ικανά και επαρκή στοιχεία,επιλέγοντας να μην εμπλακεί συναισθηματικά και να μην βάλει και εμάς σε αυτήν την διαδικασία.Δεν συγκινούμαστε.Στοχαζόμαστε όμως πάνω στα πράγματα.Και αυτό είναι το πιο σημαντικό στους καιρούς που διανύουμε.
...γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη
Η επιθυμία είναι κίνηση
''Συγγνώμη που επεθύμησαν πολύ''.Μ'αυτά τα λόγια τελειώνει το νέο μυθιστόρημα της Τζούλιας Γκανάσου που φέρει τον τίτλο''Ως το τέλος''.Η λέξη κλειδί εδώ είναι η λέξη ''επεθύμησαν''.Επιθυμία που εκπληρώνεται.Επιθυμία που μένει ανεκπλήρωτη.Και ποτέ η επιθυμία δεν μπορεί να είναι μόνο μία.Οπότε μιλάμε για πλήθος επιθυμιών που αποτελούν κινητήριο δύναμη της ζωής των ανθρώπων.Πρώτη φορά ερχόμενη σε επαφή με τη γραφή της Γκανάσου,συναντώ ένα σφιχτό,δωρικό κείμενο που σου κρατά το ενδιαφέρον ''ως το τέλος''.Αρχικά νομίζεις ότι ζεις μέσα σε κάποιο μπεκετικό σκηνικό,σού μοιάζουν όλα αλλόκοτα και ανερμήνευτα,όμως σιγά σιγά οι μάσκες πέφτουν και σταδιακά ρίχνεται φως στην υπόθεση. Η αφήγηση του παρελθόντος συμπλέει με την αφήγηση του παρόντος.Το παρόν εμπλέκεται με το παρελθόν και το συμπληρώνει,ολοκληρώνοντας το ψηφιακό μιας ιστορίας που άνετα συναντάμε στην καθημερινότητά μας.Δεν υπάρχουν κανονικά ονόματα πρωταγωνιστών ή δευτεραγωνιστών ως είθισται.Υπάρχουν μόνο ιδιότητες και ανθρώπινα χαρακτηριστικά.H χλωμή,ο κοντός,ο οστεωμένος ή ''λαξευτής'',ο ψηλός γεροδεμένος,η ηλικιωμένη,η τριχωτή πρωτευουσιάνα,η παχουλή καλοντυμένη είναι δοσμένοι σκόπιμα όλοι ως καρικατούρες .Όλοι ευάλωτοι μπροστά στις επιθυμίες τους.Αυτές κινούν τα νήματα της ζωής τους.Πώς οι επιθυμίες μπορούν να αποτελέσουν κινητήρια δύναμη ζωής;Πως η ακύρωσή τους μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ακραίες και νοσηρές καταστάσεις;Ακόμα,ανατρέπεται το Πεπρωμένο του ανθρώπου,αν υποθέσουμε ότι υπάρχει;Πολλά τα ερωτήματα που κεντρίζουν τη σκέψη.Ο πρωταγωνιστής θέλοντας να βιώσει το όνειρο...φτάνει στα άκρα,ξεπερνά τα όρια.Με κάθε τίμημα κυνηγά την εκπλήρωση του ονείρου προκειμένου να κερδίσει χαρά,πληρότητα,γαλήνη,αλλά να έχει και υλικές απολαβές.Γεγονός είναι ότι φτάνει στην ύβρη τελικά .Στην ύβρη με την αρχαία ελληνική έννοια του όρου που ορίζει ότι όποιος υπερβαίνει το μέτρο πέφτει και τσακίζεται,αφού τιμωρείται από ανώτερες από αυτόν δυνάμεις.Ο πρωταγωνιστής της Γκανάσου συνεχώς προσπαθεί:αρχικά να επιβιώσει,μετά να επιτύχει.Στο τέλος να εκδικηθεί.Όλες αυτές οι εξαντλητικές προσπάθειες τον στέγνωσαν,του στέρησαν την ευτυχία της ηδονής.Παρόλα αυτά ως αναγνώστες δεν συμμεριζόμαστε τον πόνο του.Στεκόμαστε απλά θεατές της ιστορίας του.Ούτε καν η συγγραφέας δεν παίρνει το μέρος των ηρώων της.Δεν παίρνει το μέρος κανενός ήρωα.Από απόσταση αφηγείται αυτήν την ιστορία,δίνοντας ικανά και επαρκή στοιχεία,επιλέγοντας να μην εμπλακεί συναισθηματικά και να μην βάλει και εμάς σε αυτήν την διαδικασία.Δεν συγκινούμαστε.Στοχαζόμαστε όμως πάνω στα πράγματα.Και αυτό είναι το πιο σημαντικό στους καιρούς που διανύουμε.
notationes ////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΓΙΑΝΝΗΣ Η. ΠΑΠΠΑΣ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
Το ανεκτίμητο τίποτα
Τίποτα είναι το κλάμα του μωρού,
το ζεστό ψωμί στα χέρια του μετανάστη,
ένα ποτήρι νερό στα χείλη του διψασμένου˙
είναι το πρώτο φως της αυγής,
το σ'’αγαπώ του έφηβου κοριτσιού,
το σκίρτημα του ζαρκαδιού.
Τίποτα είναι το δάκρυ στο μάγουλο της μάνας,
ο ήχος της καμπάνας σ'’έρημο ξωκλήσι,
το λάλημα του πετεινού τα χαράματα˙
είναι η κάθε μέρα που ανυπόμονη περνάει,
είναι η ίδια μας η ζωή,
τίποτα είναι αυτό το ανεκτίμητο τίποτα.
Ποίημα από την ομότιτλη ποιητική συλλογή, Μεταίχμιο 2011
notationes////ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΝΙΚΟΣ ΕΡΗΝΑΚΗΣ ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ
[Μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει]
Μακριά από πέπλα
Δεν έχει γωνίες πια η αγάπη μας· εξημερώθηκε
Ακούς άραγε τη μυρωδιά
Mια ελευθερία πιο ελεύθερη μας αναζητάει
Ένας αντίλαλος
Μόνο πατρίδες υπάρχουν εδώ
Δεν είναι τα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν
αλλά ο χώρος ανάμεσά τους
Μοιχευτήκαμε
Για όσα σχεδόν θα ζήσουμε
Παρεκτραπήκαμε
Προς το μοναδικό νήμα
Μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει
Για όσα σπαθιά δεν κρατήσαμε
Για τη θλίψη του θαύματος
Όπως φιλιούνται οι εχθροί
Όπως αναβλύζουν τα μάτια σου μέσα από ό,τι αντικρίζω
Ο κόσμος μια μέρα θα διαλυθεί·
Όχι από εμάς αλλά για εμάς
Και υπέροχη όπως είσαι
Άβατη και εφήμερη Πέφτοντας προς τον ουρανό
Εκείνη τη μέρα μαζί σου θα σμίξω
Δεν είναι παιχνίδι πια
Στέκομαι στον άνεμο
Στους ψιθύρους που ερεθίζουν
Πόσα λουλούδια έγειραν
Χωρίς εσένα θάνατε όλα θα αναβάλλονταν
Τόσες θυσίες για ένα μαζί
Μόνο μέσα από τάφους ξέρεις να έρχεσαι άνοιξη
Μακριά από πέπλα
Δεν έχει γωνίες πια η αγάπη μας· εξημερώθηκε
Ακούς άραγε τη μυρωδιά
Mια ελευθερία πιο ελεύθερη μας αναζητάει
Ένας αντίλαλος
Μόνο πατρίδες υπάρχουν εδώ
Δεν είναι τα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν
αλλά ο χώρος ανάμεσά τους
Μοιχευτήκαμε
Για όσα σχεδόν θα ζήσουμε
Παρεκτραπήκαμε
Προς το μοναδικό νήμα
Μέχρι η ελευθερία να μας ικετέψει
Για όσα σπαθιά δεν κρατήσαμε
Για τη θλίψη του θαύματος
Όπως φιλιούνται οι εχθροί
Όπως αναβλύζουν τα μάτια σου μέσα από ό,τι αντικρίζω
Ο κόσμος μια μέρα θα διαλυθεί·
Όχι από εμάς αλλά για εμάς
Και υπέροχη όπως είσαι
Άβατη και εφήμερη Πέφτοντας προς τον ουρανό
Εκείνη τη μέρα μαζί σου θα σμίξω
Δεν είναι παιχνίδι πια
Στέκομαι στον άνεμο
Στους ψιθύρους που ερεθίζουν
Πόσα λουλούδια έγειραν
Χωρίς εσένα θάνατε όλα θα αναβάλλονταν
Τόσες θυσίες για ένα μαζί
Μόνο μέσα από τάφους ξέρεις να έρχεσαι άνοιξη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)