ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ PROJECT

ΕΙΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΝ
Μοῦσά μοι ἔννεπε ἔργα πολύχρυσου Ἀφροδίτης, Κύπριδος,
ἥτε θεοῖσιν ἐπὶ γλυκὺν ἵμερον ὦρσε καί τ᾿ ἐδαμάσσατο φῦλα
καταθνητῶν ἀνθρώπων, οἰωνούς τε διιπετέας καὶ θηρία πάντα...

ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ (V) [Απόσπασμα]

Το ART / EUROPEAN ANIMATION CENTER και το ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, συνδιοργανώνουν το project «ΑΦΡΟΔΙΤΗ 2012: Ιεροί και Βέβηλοι Καθαρμοί» στο Λουτρό των Αέρηδων, παράρτημα του Μ.Ε.Λ.Τ., στην Πλάκα, Αθήνα, από 12 Δεκεμβρίου 2012 έως 30 Απριλίου 2013, με αφορμή την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία, για το Β' Εξάμηνο του 2012.

Η Έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η Έκθεση επιχειρεί έναν αναστοχασμό πάνω στο ανθρώπινο και κοινωνικό σώμα σήμερα.

Περισσότεροι από 50 έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες με αφορμή τον μύθο της θεάς Αφροδίτης, προσεγγίζουν την περιπέτεια του ανθρώπινου σώματος, ως πάσχον ιστορικό υποκείμενο, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα εργαλεία της τέχνης τους: λόγο, χρωστήρα, σμίλη, pixel, νότες.

Συνδιαλεγόμενοι με το αρχέτυπο κάλλος, καταθέτουν τους εικαστικούς στοχασμούς τους και φανερώνουν πώς τα πάθη από τον έρωτα, καθιστούν την περιπέτεια της ζωής -εν πολλοίς- συναρπαστική!

Η Έκθεση εμπλουτίζεται με λογοτεχνία, όπου κείμενα σχετικής θεματολογίας διαβάζονται από τους ίδιους τους συγγραφείς τους, είτε από ηθοποιούς.

Μουσικές εκδηλώσεις, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα επιλογών: από την αρχαιότητα μέχρι το μπαρόκ, το τάνγκο, το έντεχνο και τον λαϊκό λυγμό, συνοδεύουν την Έκθεση.

Επίσης, θα γίνουν προβολές ταινιών όπου πρωταγωνιστεί ο έρωτας σε διάφορους ρόλους.

H Αφροδίτη αποθεούμενη ή πάσχουσα είναι εδώ, ανάμεσά μας.

Συντελεστές

Διοργανωτές

• ART / EUROPEAN ANIMATION CENTER
• ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού

Συμβουλευτική Επιτροπή

• Ανδρέας ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, Λέκτορας Ιονίου Πανεπιστημίου
• Έλενα ΜΕΛΙΔΗ, Διευθύντρια Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης
• Σίσσυ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Ph.D. Θεατρολόγος, Σκηνοθέτις
• Κριστόφ ΣΤΑΝΙΣΛΑΒΣΚΙ, Κριτικός Τέχνης και Κινηματογράφου, Επιμελητής
• Χρυσάνθη ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Επίκουρη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Πατρών

Εκτελεστική Επιτροπή

• Αργυρώ ΔΕΛΗΖΩΝΑ, Βοηθός Διευθυντή Παραγωγής
• Ούρσουλα - Ελένη ΚΑΣΣΑΒΕΤΗ, Communication Manager
• Δημήτρης ΚΑΤΣΕΛΗΣ, Διευθυντής Παραγωγής

Επιμέλεια Προγράμματος

• Βασίλης ΜΠΟΥΤΟΣ, Συγγραφέας, Σεναριογράφος

Σε συνεργασία

• Association Kampania Artystyczna, Poland

Συνεργαζόμενοι Φορείς

• ARTOS Cultural and Research Foundation, Nicosia, Cyprus
• Association Internationale du Film d'Animation, Egypt
• Caldas Superior Arts and Design School - ESAD.CR
• DameBlanche
• Διεθνές Φεστιβάλ Φιλίππων και Θάσου
• Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
• MONSTRA, Animation Festival, Lisbon, Portugal
• Ταινιοθήκης της Ελλάδος
• Vilnius Academy of Fine Arts
• Warsaw Academy of Fine Arts
• Φιλοπρόοδη Ένωση Ξάνθης / Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης

Υποστηρικτές

• Infomail
• New Star
• Fotovision
• diastixo.gr
• Aktis AVTeam
• Κτήμα Σκούρα
• Οινοποιία Παπαντώνη
• Αίθουσα Τέχνης Καλεσάκου
• Βασιλείου Lighting for Effects
• Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
• Αθηναϊκή Επιθεώρηση του Βιβλίου

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ
http://aphrodite-project.eu/gr/artists
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
http://aphrodite-project.eu/gr/events

ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ///Il padre è morto και τα κρεβάτια των ετοιμοθάνατων

(Το Τριβείο του χρόνου
υπό έκδοση (εκδ. Μανδραγόρας, Μάρτιος 2013)
 


Γυρίζω απ’ την κηδεία τού πατέρα
έβαλε και μας μοίρασαν
τραγούδια παιδικά
παράξενα αλλοιωμένα
πάνω σε μια κούνια τραγουδά
μικρό παιδί ο ίδιος

η κούνια δεν τρίζει
ο κόσμος γυρίζει
φυτρώνουμε για λίγο

στάχυα −ξερά–
μας κρατούν τα παιδιά
για λίγο στο χέρι

(στο ενδιάμεσο)

περιφέρομαι
σε ετοιμοθάνατων κρεβάτια
τα τελευταία τους λόγια καταγράφω
κουράστηκα, μπερδεύτηκα, άρχισα να φωνάζω:

«Ο επόμενος, ο επόμενος παρακαλώ
να δούμε τι θα μας πει κι αυτός, παρακάτω»

(«Την έγνοια του για τη ζωή που φεύγει, καημένε
κι αν φεύγει ξαφνικά την έγνοιά του για τους δικούς του»)

προετοιμάζομαι, διακριτικά να πεθάνω
σαν άλλος σκύλος του Σελίν
δίχως να παραπονεθώ
και δίχως θέατρο προπάντων, απλά
όπως ο θάνατος συμβαίνει
κι εκεί που το σχεδιάζω
σκοτώνομαι σε ατύχημα
χωρίς ποτέ μου να το μάθω

Παράξενο που σας μιλώ 
Παράξενο

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ///ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩΝΑ ΓΙΝΩ

 Σού  έρχεται στο στόμα ο τίτλος
 Aυτός θα σε οδηγήσει στο περιεχόμενο
 (αντίστροφη πορεία τελικά)    
Το ποίημα δε λέει να ησυχάσει 
Στριφογυρνά μέσα στο σώμα σου 
Παιδεύεται να βγει 
 Mα είναι δύσκολες οι συνδέσεις 
 Γιατί ποίημα σημαίνει φως  
Και σένα τώρα οι περιστάσεις σε καλούν 
Έλα, μέτρησε τις δυνάμεις σου,  
αν μπορείς να κάνεις φως 
τα σκοτάδια του σήμερα.


Από την ποιητική συλλογή “Εποχή μου είναι η ποίηση”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013

πηγή:
http://toparathyro.com/2013/03/20/%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BE%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1/ 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟ POLIS ART CAFÉ

Την Κυριακή 24 Μαρτίου, μετά τις 6 το απόγευμα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης το www.diastixo.gr, η Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, το περιοδικό Μετρονόμος και το ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση www.poiein.gr διοργανώνουν στο Polis Art Café εκδήλωση με απαγγελίες ποιημάτων από ανθρώπους του λόγου και του θεάτρου, και μελοποιημένα ποιήματα από μουσικά συγκροτήματα. Συμμετέχει στο μουσικό μέρος η Ομάδα Μουσικής Πρωινής και Βραδινής Επανένταξης ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ.
Συμμετέχουν:

Δημήτρης Αθηνάκης, ποιητής
Παναγής Αντωνόπουλος, ποιητής
Σπύρος Αραβανής, ποιητής, δημοσιογράφος, εκδότης www.poiein.gr
Κώστας Αρβανίτης, δημοσιογράφος, διευθυντής Στο Κόκκινο 105,5 fm
Χάρης Βλαβιανός, ποιητής
Γιάννης Γκούμας, ποιητής, μεταφραστής
Γιώργος Δουατζής, συγγραφέας
Τατιάνα Ζωγράφου, συνθέτρια
Γεωργία Ζώη, ηθοποιός
Αλέξανδρος Ίσαρης, ποιητής, ζωγράφος, μεταφραστής
Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης, συγγραφέας
Αργυρώ Καπαρού, τραγουδίστρια
Βύρων Κατρίτσης, μουσικός
Δήμητρα Κονδυλάκη, δραματολόγος, μεταφράστρια
Στέλιος Κρασανάκης, ψυχίατρος, δραματοθεραπευτής, σκηνοθέτης
Παναγιώτης Κριμπάς, συγγραφέας
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, ηθοποιός
Βασίλης Λαλιώτης, ποιητής, μεταφραστής
Δημήτρης Μανιάτης, δημοσιογράφος
Άννα Μανωλοπούλου, ποιήτρια
Παυλίνα Μάρβιν, ποιήτρια
Κωνσταντίνος Μπούρας, συγγραφέας, θεατρολόγος
Δάφνη Πανουργιά, τραγουδίστρια
Χρίστος Παπαγεωργίου, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας
Δέσποινα Παπάζογλου, ηθοποιός
Σωτήρης Παστάκας, ποιητής, εκδότης www.poiein.gr
Δημήτρης Προύσαλης, εκπαιδευτικός, αφηγητής παραμυθιών
Έρη Ρίτσου
Κώστας Ριτσώνης, ποιητής, μεταφραστής
Μιχάλης Σπέγγος, συγγραφέας
Γεωργία Σπυροπούλου, συνθέτρια, ερευνήτρια της μουσικής
Δημήτρης Στεφανάκης, συγγραφέας
Κώστας Φασουλάς, στιχουργός, ραδιοφωνικός παραγωγός ΕΡΑ
Δημήτρης Χαρίτος, ποιητής, κριτικός κινηματογράφου
κ.ά.
Το μουσικό μέρος παρουσιάζει η μουσική ομάδα του ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ (Δημ. Μητσοτάκης).
Συμμετέχουν μουσικά ο Γιώργος Λυκούρας, ο Θάνος Ανεστόπουλος, ο Γιώργος Σχοινάς, η Μπέτυ Χαρλαύτη κ.ά.
Είσοδος ελεύθερη
Οργάνωση: Βασίλης Χατζηιακώβου / Παρουσία
Επιμέλεια Ήχου: Studio MX – TEAM, www.studiomxgr.com
Επικοινωνία: Μαρία Σούμπερτ / Cloud 7
Polis Art Café (Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, 210 3249588)

 

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ///20ΜΑΡΤΙΟΥ 2013

                                  O  ποιητής και μεταφραστής  Χάρης Βλαβιανός
                                  μιλά για τη σχέση της ποίησης με τον έρωτα
                                  την Τετάρτη 20 Μαρτίου στις 20:00 με αφορμή
                                  την έκδοση της Ανθολογίας Ερωτικής Ποίησης
                                           στο FREE THINKING ZONE

METAΦΡΑΣΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΕΙΣ

ανθολόγηση: Χάρης Βλαβιανός
μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός

Εκδόσεις Πατάκη, 2013
149 σελ

                                        
*****

Γράφει η  Ασημίνα Ξηρογιάννη


       Ο,τι έχει να κάνει με την ψυχή του ανθρώπου είναι ιερό.Και ο έρωτας και η ποίηση έχουν να κάνουν με την ψυχή του ανθρώπου!Ο τίτλος του βιβλίου που έχω στα χέρια μου είναι''Ανθολογία Ερωτικής Ποίησης ''με υπότιτλο'' κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου''),από τις εκδόσεις Πατάκη,σε εισαγωγή και μετάφραση Χάρη Βλαβιανού .Αν ο έρωτας είναι  σε τέτοιους δυσκολους καιρούς το καταφυγιο που ποθούμε,τότε ο Χάρης Βλαβιανός έχει αφουγγραστεί σωστά τις ελληνικές αναγνωστικές ανάγκες!Ισως όντως  τον έρωτα να τον χρειαζόμαστε απεγνωσμένα σήμερα περισσότερο από ποτέ.Μου ΄ρχονται στο μυαλό και οι στίχοι του Αργυρη Χιόνη:''Eλα να κάνουμε έρωτα /να ξεκάνουμε τον θάνατο΄΄.Τα τελευταια χρόνια στον τόπο μας μυρίζει θάνατο και δεν το λέω μόνο μεταφορικά.Επίσης,στις μέρες της κρίσης έρχεται πάλι η ποίηση να σε βρει,να σου χτυπήσει φιλικά τον ώμο,να σου θυμισει πως τιποτα δεν χάθηκε ή ,έστω,πως κάτι θα μπορούσε να σωθεί.Στις μέρες της κρίσης,ναι,η ποίηση δεν σιωπά!Eιναι μάλλον περισσότερο παρουσα παρα ποτέ και υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν σε αυτό,αρκεί να είναι κανείς δεόντως παρατηρητικός ωστε να τα εντοπίσει.
Ερωτας και ποίηση λοιπόν μπορεί να είναι ο ελπιδοφόρος συνδυασμός για όσους ακόμα παλεύουν.Ένας συνδυασμός που είναι ίσως ικανός να καταπνίξει κάθε ατομική ,αλλά και κάθε μαζική ή ακόμα και εθνική καταθλιψη .
     Μετά την αναμέτρηση με τον 'Ελιοτ και τη  μεταφραστική και εμπορική επιτυχία των  Τεσσάρων Κουαρτέτων ο μεταφραστής παρουσιάζει ενα άλλο ιδιαίτερο και αξιομνημόνευτο επίτευγμα.Μια Ανθολογία ποιητική  με θέμα τον έρωτα, που συνδέει ποιητές διαφόρων χωρών ,εποχών ,σχολών,ρευμάτων,τεχνοτροπιών .Ειναι ενδιαφέρουσα αυτη η ποικιλομορφία ,είναι γοητευτικός αυτός ο ερωτικός πλουραλισμός και όλες αυτές οι παράξενες συναντήσεις ασύμβατων μεταξύ τους φωνών,καθώς και η διαφορετική θέαση του έρωτα.Ετσι ,η δική μας Σαπφώ συναντά  τον Pessoa και τον E.E.Cummings,αλλά και τους W.B.Yeats,Wendy Cope,Ted Hughes,την Carson, τον Μπάιρον, τον Σπένσερ, τον Γκαίτε, τον Σέλεϊ, τον Γουίτμαν, την Ντίκινσον ,ακόμα τους Τ.Σ. Ελιοτ, Εζρα Πάουντ, Γουάλας Στίβενς, Οκτάβιο Πας, Τζον Ασμπερι, Πολ Ελιάρ,και όλοι αυτοί συναντιούνται μεταξύ τους-άκου τώρα!μεταφυσική σχεδόν - και ένα σωρό άλλους!Ενενήντα ποιήματα στο σύνολο,ενενήντα διαφορετικές έκδοχές  του  έρωτα,ως συναίσθημα,ως φαινόμενο,ως κινητήρια δύναμη,ως ζωοδόχο πηγή,ως πάθος,ως πένθος,ως  μάχη,ως απώλεια,ως αμαρτία.''Κάθε δημιουργός και μια νέα απόπειρα ,ένας άλλος τρόπος για να μιλήσει κανείς για τα πολλαπλά είδωλα του έρωτα'',επισημαίνει ο Χάρης Βλαβιανός.''Έχει  μουσικότητα αυτό το εγχείρημα.Ο συνθέτης του φαίνεται ότι έσκυψε πάνω από αυτό με κέφι και ενορχήστρωσε με μεράκι ,αφού όπως λέει στη μικρή αλλά περιεκτική εισαγωγή του βιβλίου : «.προτίμησα να μεταφράσω ποιήματα που με συγκινούν ή με κεντρίζουν και όχι να συνθέσω έναν εξαντλητικό κατάλογο που να περιέχει όλα τα σπουδαία ερωτικά ποιήματα του 20ού αιώνα»Ωστόσο,είναι εμφανής η αδυναμία του στον  Ε.Ε.Cummings:''Και ο Κάμμινγκς:par excellence o  ερωτικός ποιητής του 20ου αιώνα (ο οποίος δικαιωματικά ανθολογείται στον παρόντα τόμο με περισσότερα του ενός ποιήματα )υμνεί τον έρωτα όσο κανένας άλλος ομότεχνός του,με πεισματική εμμονή και καθηλωτική ένταση."Κάνοντας μια μικρή σχετική έρευνα ,διαπιστώνει κανείς πως δεν υπάρχει  ανάλογο εγχείρημα  στην ελληνική παραγωγή .Κανω λογο για δυο περιπτώσεις:
Πιο συγκεκριμένα ,ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανθολογία  που έχει επιμεληθεί ο Γιάννης Η.Παππάς και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο  με τον τίτλο''Επειδή σε αγάπησα και σε αγαπώ ακόμη''(ποιήματα για την αγάπη και τον έρωτα).Αυτή η Ανθολογία περιλαμβάνει μονάχα ελληνικά ποιήματα για τον έρωτα  περιέχοντας υλικό από την αρχαία ποίηση(8ος αιπ.χ-3ος αιμ.χ.),ηρωικά ποιήματα(11ος-12ος αιώνας),αποσπάσματα από  τα ιπποτικά μυθιστορήματα ''Βελθανδρος και Χρυσάντζα '' και ''Λίβιστρος και Ροδάμνη''(13ος -15ος αιώνας),αποσπάσματα από έργα του Κρητικού θεάτρου (16ος -17ος αιάνας),αλλά και  από δημοτικά μας τραγούδια και τέλος έργα ελλήνων πάντα ποιητών που εντάσσονται στην Νεότερη Ποίηση(19ος-20ος αιώνας),όπως ποιήματα της Ρουκ,του Αναγνωστάκη ,του Βάρναλη,του Γκάτσου,του Γκανά,του Ελύτη,του Πατρίκιου,του Σεφέρης,Του Χατζιδάκη ,τυ Χριστιανόπουλου ,του Παυλόπουλου και πολλών άλλων .
Υπάρχει και μια ακόμα ανθολογία με τίτλο''Η νεοελληνική ερωτική ποίηση'' σε δύο τόμους σε επιμέλεια
Ευγένιου Αρανίτση.Ο πρώτος τόμος της ανθολογίας περιλαμβάνει ποιήματα των ποιητών πριν τον Σολωμό και φτάνει μέχρι τα ερωτικά κείμενα των Άγγελου Σικελιανού, Νίκου Καζαντζάκη, Λευτέρη Αλεξίου, Κώστα Βάρναλη, Βασίλη Ρώτα, Όμηρου Μπεκέ, Γιάννη Σκαρίμπα.
Ο δεύτερος τόμος της ανθολογίας ξεκινά με τα μελαγχολικά ερωτικά ποιήματα των Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Γεωργίου Αθάνα, Κώστα Ουράνη, Κώστα Καρυωτάκη και καταλήγει με τα ερωτικά ποιήματα των
Α. Βουγιούκα, Πάρι Τακόπουλου, Μίλτου Σαχτούρη, Γιάννη Δάλλα, Μιχάλη Κατσαρού, Κικής Δημουλά, ..., Νίκου Καρούζου.
  Οπότε η ερωτική Ανθολογία του Βλαβιανού με τον ιδιαίτερο και πολυπολιτισμικό προσανατολισμό της εισάγει το νέο και ,δεδομένου ότι η μετάφραση είναι πολιτισμός στην ουσία,φέρνει σε επαφή τον αναγνώστη με άλλες φωνές ,άλλες κουλτούρες περισσότερο ή λιγότερο γνωστές.Συναντάμε μεσα στην ανθολογία και ποιήματα τωνΧέρμπερτ,Χόλουπ,Μίλος,
Συμπόρσκα,Ζαγκαγέφσκι ,για την μετάφραση των οποίων  ο μεταφραστής μας πληροφορεί ότι ανέτρεξε σε αγγλικές και ιταλικές αποδόσεις.Ο Χάρης Βλαβιανός αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως σκύβει πάντα με αγάπη και περίσσια προσοχή πάνω στα κείμενα που μεταφράζει και κάνει και τον αναγνώστη να τα αγαπήσει.
Στο σημείο αυτό,θα τολμήσω να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία...Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ''Γιαλός'' ένα βιβλίο με ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον,το οποίο   μου  έκαναν  δώρο.Όταν είχα ξεκινήσει  να διαβαζω ,από τις πρώτες κιόλας σελίδες άρχισα να τρώγομαι ...και να απορώ..Αυτή είναι η Έμιλυ Ντίκινσον;Αυτή είναι;Το ποίημα εκείνο είχε μεταφραστεί ως εξής από την όχι άγνωστη μεταφράστρια:

'Oμορφο γράμμα  σαν κι αυτό
Δεν θα μπορούσα να σου γράψω-
Με συλλαβές από βελούδο-
Χλιδής προτάσεις να συντάξω,
Βαθιά ως το βάθος Ρουμπινί,
Απόκρυφο ,Χείλι , για Σένα-
Κάνε πως είσαι Κολιμπρί-
Που μόλις ήπιε-όλη εμένα-


Το ίδιο ποίημα το συναντώ μέσα στην εν λόγω Ανθολογία:

'Οσες επιστολές κι αν γράψω
Καμιά σαν αυτή δεν είναι ωραία-
Συλλαβές από Βελούδο-
Προτάσεις από Μετάξι,
Βάθη από Ρουμπίνι,απύθμενα,
Κρυμμένο,Χείλη,για Σένα-
Πες πως πως είσαι Κολιμπρί-
Που μόλις ήπιε-εμένα-.

Είναι η πρώτα η γνώση,αλλά είναι και θέμα αίσθησhς και αισθητικής των πραγμάτων!

NΟΤΑΤΙΟΝΕS///MAΡΤΙΟΣ 2013///Ένα κείμενο για τον Πίντερ[Εις μνήμην]///Γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΝΕΥΜΑ

  "Αρχισε η εισβολή.Ολοι μου οι φίλοι με έπαιρναν κάθε μέρα τηλέφωνο.Αλλά υπήρχαν και μερικοί αγενείς δημοσιογράφοι.Χτύπαγαν το κουδούνι και επέμεναν να μπουν στο σπίτι μου.Δεν τους αρέσει αν δεν ανταποκρίνεσαι σαν χιμπατζής.Δεν είμαι χιμπατζής και δεν σκοπεύω να γίνω ένας γαμημένος χιμπατζής..."

  Ο Χάρολντ Πίντερ στα εβδομηνταπέντε του χρόνια τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.Και είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο βραβείο απονέμεται σε θεατρικό συγγραφέα.Αποτελεί το αποκορύφωμα των πολλαπλών διακρίσεων που έχει δεκτεί κατά την διάρκεια της πολύχρονης ενασχόλησής του με την Τέχνη.Στους ακαδημαικούς του τίτλους συγκαταλέγεται και η αναγόρευσή του ως επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.Και πραγματικά είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας,αφού από τις αρχές της δεκαετίας του 60 έχουν μεταφραστεί και παρουσιαστεί πάρα πολλά έργα του.Τα κείμενά του ,με τον πολύ προσωπικό τρόπο γραφής,κυκλοφορούν σε δεκάδες γλώσσες.Με ύφος λιτό και λόγο ελλειπτικό,γεμάτο σιωπές και καίριες παύσεις,αλλά και με χιούμορ και κυνισμό,ρίχνει εύγλωττα τα τείχη της κοινωνικής υποκρισίας και εξερευνά την αποξένωση των ηρώων ως προς τον εαυτό τους και ως προς τους άλλους.Ο Πίντερ ωστόσο, δεν είναι μόνο ο πολυμεταφρασμένος και πολυβραβευμένος συγγραφέας.Είναι  και ο αγωνιστής που έχει το όραμα για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο.Οι πολιτικές του ανησυχίες άρχισαν να καλλιεργούνται από την νεαρή του ηλικία,όταν πέρασε από δίκη ως αντιρρησίας συνείδησης.Κάποια στιγμή  ταξίδεψε με τον Αρθρουρ Μίλλερ στην Τουρκία,υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων-θυμάτων της δικτατορίας.Αντιτάχθηκε με παρρησία και σθένος στην γενοκτονία των Κούρδων,στη δικτατορία της Χιλής και σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού ή τρομοκρατίας.Το 2003 τύπωσε αντιπολεμικά ποιήματα για τον πόλεμο στο Ιράκ.Στις συνεντεύξεις του αυτοχαρακτηρίζεται ως'' πολιτικός ακτιβιστής ''και ''πολίτης του κόσμου''.Δεν ήταν λοιπόν σε καμία περίπτωση ο διανοούμενος που ζούσε κλεισμένος στον γυάλινο πύργο του κάνοντας ''τέχνη για την τέχνη''.Παρά τα χρόνια προβλήματα υγείας που αντιμετωπιζε,δε σιωπούσε,δεν κρυβόταν πίσω από την τέχνη του.Εχει μείνει στις συνειδήσεις όλων μας ως ένας μαχόμενος πνευματικός δημιουργός.

NOTATIONES////MAΡΤΙΟΣ 2013///ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                                   

       





Θάνατος

"Πού βρέθηκε το νεκρό σώμα;

Ποιος βρήκε το νεκρό σώμα;

Οταν βρέθηκε το νεκρό σώμα ήταν νεκρό;

Ποιος ήταν το νεκρό σώμα;

Ποιος ήταν ο πατέρας ή η κόρη ή ο αδερφός'

Η ο θείος ή η αδερφή ή η μητέρα ή ο γιος

Του νεκρού και παρατημένου σώματος;

Οταν παρατήθηκε ήταν νεκρό το σώμα;

Παρατήθηκε το σώμα;

Ποιος το είχε παρατήσει;

Ηταν γυμνό ή ντυμένο για ταξίδι το νεκρό σώμα;

Τι σ' έκανε να δηλώσεις το νεκρό σώμα νεκρό;

Δήλωσες νεκρό το νεκρό σώμα;

Πόσο καλά ήξερες το νεκρό σώμα;

Πώς ήξερες ότι το νεκρό σώμα ήταν νεκρό;

Εκλεισες και τα δυο του μάτια;

Εθαψες το σώμα;Το παράτησες;

Φίλησες το νεκρό σώμα;".

METAΦΡΑΣΗ:ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΠΑΡΚΑ/ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

ΝΟΤΑΤΙΟΝΕS///MAΡΤΙΟΣ 2013///ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Νίκος Καρούζος 

ΜΥΘΟΣ ΜΕΛΑΝΟΜΟΡΦΟΣ

Τα έντομα δεν είναι μελοποιοί
πρωταγωνιστούν εκείθε στην άνθηση.
Τ’ αστέρια δεν είναι ελπιδοφόρα
χειροτερεύουν επίσημα στου Σύμπαντος
τη διαστολή.
Κάνετε τόπο στο μαύρο δεν είναι πενεστεία
είναι ο βραχμανικός πλούτος
το πρώην μη-χρώμα το νυν χρώμα το εσαεί
παντοδύναμο.
Δεν είναι σκλάβος; ο πενέστης του φωτός
το μαύρο; είναι ο ύπνος του έρωτα;
Το μαύρο δεν είναι κέντημα είναι εξουσίαση
καταλεί τις μορφές-ακουαρέλες.
Αλλά και λάδια να τανε το μαύρο ξέρει
τις ανυπαρξίες.
Αλίμονο σας πτωχόμουσοι.

******** 

Νίκος Καββαδίας

YARA YARA

Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος.
Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό.
Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos
κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό.
Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω.
Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά.
Απάνωθέ μου σκούπισε τη θάλασσα που στάζω
και μάθε με να περπατώ πάνω στη γη σωστά.
Κούκο φορούσες κάτασπρο μικρός και κολαρίνα.
Ναυτάκι του γλυκού νερού.
Σε πιάνει μην το πεις αλλού σα γάτα η λαμαρίνα
Και σε σαστίζει ξαφνικό προβέτζο του καιρού.
Το ντύμα πάρε του φιδιού και δος μου ένα μαντίλι.
Εγώ, - και σ' έγδυσα μπροστά στο γέρο Τισιανό.
Βίρα, Κεφαλλονίτισσα, και μάινα το καντήλι.
Σε λόφο γιαπωνέζικο κοιμάται το στερνό.
Σου πήρα από τη Νάπολη μια ψεύτικη καμέα
κι ένα κοράλλι ξέθωρο μαζί.
Πίσω απ'το φριγκορίφικο στην άδεια προκυμαία
Έβενος, - γλώσσα της φωτιάς, στο βάθος κρεμεζί.
Φώτα του Melbourne. Βαρετά κυλάει ο Yara Yara
ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά,
φέρνοντας προς το πέλαγος, χωρίς να δίνει δυάρα,
του κοριτσιού το φίλημα, που στοίχισε ακριβά.
Γερά την ανεμόσκαλα. Καφέ για τον πιλότο.
Λακίζετε, αλυσόδετοι του στεριανού καημού.
Και σένα, που σε κέρδισα μιανής νυχτιάς σε λότο,
σμίγεις και πας με τον καπνό του γκρίζου ποταμού.
Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,
όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.
Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός; - Ματώνει, δε σκοτώνει.
Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.

Melbourne 1951 

******** 

 

ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΥΜΝΟΣ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ Π' ΑΓΑΠΟΥΜΕ

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχη
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ' τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν' τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ' αγάλματά τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν' αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερήφανα ως ειν' -
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
λίμνες

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μεσ' στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν' οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ' άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματά τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν' το μόνο σάβανο που μας αρμόζει :
είν' οι γυναίκες που αγαπούμε σαν σημαίες

είν' οι γυναίκες που αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν' κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μεσ' σ' αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν'
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακρυά ακούμε νάρχωνται οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε - φυσικά - δε μπορεί να μας φοβίση
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π' αγαπούμε είναι σα δάση

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν' οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν' ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κ α τ ε ρ ί ν α -
είναι τα κύματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε

έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ' όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν' πια δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ' όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ' εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία
 

 

******** 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές
αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη
να τους βλέπουμε που και που
γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι
βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί - ξεχασμένοι έστω -
εκεί έρχεται το μαντάτο τους.

Οι καλοί ποιητές μας φεύγουνε μια μέρα
όχι γιατί πεθαίνουνε
από έμφραγμα ή από καρκίνο
αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους
λουλούδια τρομερά.

Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή
πάνε μετά στον οφθαλμίατρο
ρωτάνε κηπουρούς βοτανολόγους
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά
λόγια φοβισμένα κι αόριστα
οι περαστικοί κι οι γείτονες σταυροκοπιούνται.

Έτσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται
αποτραβιούνται σπίτι τους
ακούγοντας δίσκους παλιούς
γράφοντας λίγο
όλο και πιο λίγο
πράγματα μέτρια.
Στο μεταξύ μες στην κλεισούρα
τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν να ξεραίνονται
και να κρεμάνε
κι οι ποιητές δε βγαίνουν πια
μήτε για τα τσιγάρα τους στο διπλανό περίπτερο.
Μόνο σκεβρώνουνε κοντά στο τζάκι
ζητώντας την απόκριση από τη φωτιά
που πάντα ξεπετάει στο τέλος μια της σπίθα
κι αυτή γαντζώνεται
στα ξεραμένα φύλλα πρώτα
ύστερα στα ξερά κλαριά
σ' όλο το σώμα
και τότε λάμπει το σπίτι
λάμπει ο τόπος
για μια μόνο στιγμή

κι αποτεφρώνονται.

 

******** 

 

 Παντελής Μπουκάλας

«Ρήματα»


Στην ξενιτιά της γλώσσας

Τυχαία ώρα. Τυχαία πλατεία. Τυχαία Ελλάδα.

Πάντως Κυριακή,/ τότε που δέεσαι το χρόνο να ειρηνέψει.

Στα παγκάκια, μισοί να κάθονται, μισοί ανεβασμένοι.

Αλβανοί./ Τώρα μιλάνε δυνατά/ και ξαναβρίσκουν όσα έκρυψε

φοβισμένος ο καιρός της σιωπής./ Ξενιτεμένοι μες στη γλώσσα τους.



Οι εδραίοι δεν της αποδίδουν σημασία,/ καν δεν τη διακρίνουν

Γι αυτό κι ελευθερώνει ερμητικό τον ήχο της.

Στο θάλαμο τηλεφωνούν. Φιλιππινέζοι. Μάλλον.

Διπλά ξενιτεμένοι αυτοί/ της γλώσσας και του δέρματος

δεσμεύουν τη φωνή τους/ αθόρυβοι διασχίζουν το ακίνητο βλέμμα μας.



Συλλέκτης μάταιος επεισοδίων/ παίρνεις να γράφεις σιωπηρά,

δίχως χαρτί ή μολύβι,/ λες ξαναλές τις φράσεις μη χαθούν,

έχει ραγίσει ο ρυθμός,/ κομπιάζει η μνήμη.

Εκείνο το βαρύ το αγενεαλόγητο: «Πατρίδα του ποιητή η γλώσσα του»

σου τρώει το νου τον φαρμακώνει.

Μα ποια πατρίδα./ Λέξεις και λέξεις και πάλι λέξεις.

Ιθαγενής του κενού,/ μετράς, διπλή- τριπλή η ξενιτιά της γλώσσας/ όταν γράφεται.

Να μένεις έξω μακριά απ’ ό,τι πόθησες/ ό,τι σχεδίασες πριν το αναθέσεις στα ρημάτια.

Να μένεις έξω μακριά/ απ’ όσους δεν νοούν τη γλώσσα σου

σε άλλον ήλιο γεννημένοι.
Έξω μακριά κι απ’ ους ομόγλωσσους/ που διασχίζουν την παλιλλαλία σου αδιάφοροι.

Μια ξενιτιά η πατρίδα σου./ Σαν έρωτα που τον ζητάς/ μόνον για να τον χάσεις. 

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ,Adieu.[...]

ΙV

Ό,τι είδαμε,ό,τι ποθήσαμε
στις πιό κρυφές μας ώρες
κάποτε έρχεται λάμποντας στο σκοτάδι
κι αθόρυβα μπαίνει στη ζωή μας.

Στο όνομα αυτής της νύχτας
που πάλι σε μένα σε χαρίζει
έλα,καλή μου,
έλα εσύ,της ομορφιάς η ωραία,
τους θεούς που μας φθονούν ας εξοργίσουμε
με τη λάμψη των σωμάτων μας.

V

Δεν είμαι άνθρωπος κοινός.
Ένας ερωτευμένος είμαι.

Σε σκέφτομαι όχι σαν κάποιος που σκέφτεται
αλλά σαν ο ένας που αγαπάει.

ΧΙΙ

Το βράδι απόψε είναι γλυκό.
Στον κήπο ανθίζει νέο πάθος.
Μια μέθη ωραία με πολιορκεί.
Ο άνεμος,της ορμής ψάλλει τον ύμνο.
Λάμπει το βλέμμα σου
από το φως του έρωτά μας.
Τίποτα δεν προσμένει πια η ψυχή.
Τώρα μπορώ να πεθάνω ευτυχισμένος.
Θα έχω ζήσει πολύ
μετά απ'αυτήν την ώρα
της άπληστης αγάπης.

Είσαι το όνειρο που μ ' εξαγνίζει.

ΧΙΙΙ

Βλέφαρα
χείλη
ένα πρόσωπο,
γύρω του
όλα τα μικρά
γνώριμα αντικείμενα
που δίνουν σ'αυτό το πάθος
το φωτεινό του σχήμα.
Είμαι εδώ για να δοξάσω εσένα,
το αιώνιο μαργαριτάρι της ζωής.
Είμαι εδώ γιατί ένας έρωτας μεγάλος
μιά βαθιά θλίψη
μας δίνεται μονάχα μιά φορά.

ΧΙV
(έντεκα τριαντάφυλλα για σένα)

Η ιδιοφυία μου δεν είναι
παρά ένας έρωτας.
Ο δικός σου.

******** 

ΝΟΤΑΤΙΟΝΕS///MAΡΤΙΟΣ 2013///ΔΩΡΑ ΚΑΣΚΑΛΗ//ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                           

Κ Ο Κ Κ Ι Ν Η    Κ Α Ρ Α Μ Ε Λ Ι Τ Σ Α

Να σ’ αναζητώ, αυτό μου αφήνεις

μοναδικό προνόμιο επιθυμίας

να ψηλαφώ φωτογραφίες

κομμένα χέρια.

Που αναπαύονται αθέατες οι αχανείς παλάμες σου;

Να στοχάζομαι κοινοτοπίες

ν’ αντιδικώ με τους ποιητές που σ’ ολοκληρώνουν

δίνουν απάντηση στο θεώρημά σου,

αλλά είναι χρήσης κοινής

αισθήματος οικουμενικού

που πάει και στριμώχνεται

στα κοίλα του αμετάφραστου.

Γλείφω τα λάμδα σου

μια κόκκινη καραμελίτσα μετά τις εργασίες απονέκρωσης

φυσώ μες στη ροκάνα των υγρών σου

κι αυτό το χειλικό που γεφυρώνει τ’ ανοιχτά σου

αλφαδιασμένα και φωνακλάδικα φωνήεντα

είναι ένα μοιραίο γιάντες που πάντα θα με πάει

στα χαμένα.

Εγώ θα σε ζητώ μετά το τέλος.

Το αναπόδραστο μού δάγκωσε τη σάρκα

τα νύχια μου κρατούν δυο αναιμικές τριχούλες

απ’ το αριστερό σου μάγουλο

-με λυπηθήκαν φαίνεται και κάναν τη θυσία-

τα ρούχα μου τα φύλαξα σ’ αεροστεγή σακούλα

μια φούστα ως το γόνατο κι ένα κυπαρισσί μπλουζάκι

πλυμένα μ’ άσπρη σκόνη απ’ του βουνού τα ρείθρα

φρεσκαρισμένα με μαλακτικό, άρωμα καταιγίδα.

Μικρός αυτός ο θησαυρός

δεν πιάνει μία

στης ηδονής τους αργυραμοιβούς.

Ναι, θα ζούμε και μετά

θ’ αναπνέουμε μετά

θα τρώμε, θα θωπεύουμε –ημάς κι άλλους-

θα ξενυχτάμε, θα τρομάζουμε

θα νιώθουμε τι νιώθουμε μετά.

Μετά, όμως μετά.

Πες το στο τώρα

που τανύζει την καρδιά μου.

Αυτό το τώρα πώς να τ’ αναδιπλώσω

για να χωρέσει στο χαρτί

ένα ζευγάρι πόδια γυμνωμένα

μάτια ξεμπράτσωτα που διώχνουν πεταλούδες

και τ’  αναρίγισμα που γέμισε φουσκονεριές

τα πιο χέρσα χωράφια μου

που χρόνια τα ξεπάτωνα

με σύνεση μαυροντυμένων νοικοκύρηδων

φαροφυλάκων που έπιασαν τα πόστα

και στέλνουν τα σινιάλα τους

-ξετσίπωτες σειρήνες-

ξεγέλασμα των ζωντανών.

Τα βιβλία της Δ.Κ

Κάτω

Στο τρένο

H στήλη της στο περιοδικό NTOYέΝΤΕ

Το e-book "Πέντε ζωές και ένα μυθιστόρημα"