notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014, ΦΑΝΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ///ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                            

ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ  ΑΣΤΡΩΝ


Δέσμες φιλιών καμώνονται το έπος
σέρνονται αργά,ρίχνοντας το μαύρο στο σκοτάδι
γυρνάνε τον ουρανό με τον τροχό και με το κάρο 
και σπάνε με τη σειρά τα σουραύλια της νεότητας


στριμώχνονται τα άστρα στη θαλπωρή του ουρανού
και μέσα σε πέπλα ταξιδεύουν
ηλεκτρικά άνθη χλωμά και ακανόνιστα
εκλιπαρούν τη νύχτα
με τις κραυγές των καλωδίων και των καναλιών

βία και αβεβαιότητα
και στην ομίχλη εμφανίζονται αγαπημένοι
σαν θρόισμα

είναι λευκές οι λέξεις
και τα αστέρια τους είναι βαρίδια μπρούτζινα

πέφτοντας πλένονται
στο πλυντήριο των στεναγμών -το κανάλι της βροχής




*******





ΑΛΛΟΚΟΤΗ ΝΥΧΤΑ




 Στις αποβάθρες του υπογείου σπάνια κάποιος αγγίζει το φως,
γιατί στους ουράνιους θόλους κορδώνονται αειθαλή δέντρα,
με συστοιχίες ευκίνητων κλαδιών
που ξυπνούν τις πέρδικες και τις πευκοβελόνες
και κάνουν τους συρμούς να μιλάνε
όπως ακούγεται ένας ραβίνος

έτσι που με συγ-κινεί ένα καρφί,
λάμπες,λαμπάκια και σήματα μόρς
όταν βγαίνουν δειλά από τις οπές
κάποιου φορέματος
που με χρώματα και φωνές κρύβει τα άστρα

γυναίκα είναι αυτή που κρύβει στα πόδια της 
ένα ομοιοκατάληκτο ποίημα
και απλώνει τη μυρωδιά της στις τέσσερις διαστάσεις
μιας ανοιχτής πόρτας



 -------------------------------------------------------------------

Πλυντήριο άστρων

Φάνης Παπαγεωργίου
επιμέλεια σειράς: Ιορδάνης Κουμασίδης

Λογότεχνον, 2013
64 σελ.

notationes /// Μ Α Ι Ο Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// AΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ /// ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΩΝ ΝΤΟΠΕΡΜΑΝ‏

                                                                  

                                    φωτο Κ.Γουνελάς

Στο βάθος του δρόμου, η δεσποινίς Λίλι, κρατούσε χαλαρά και με χάρη τα δύο άγρια ντόπερμαν, τους Σάκκο και Βαντσέτι.  Τα δύο πανέμορφα σκυλιά, με το δολοφονικό ένστικτο, εφορμούσαν με πάθος δεξιά κι αριστερά, απειλώντας και κυνηγώντας τους πάντες και τα πάντα. Επειδή όμως σουρούπωνε και η κίνηση ήταν μηδαμινή εκείνη την ώρα στην δημοσιά, η δεσποινίς Λίλι δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία και μιλούσε ανέμελα με τη φίλη της Λούλου στο κινητό. 

Λίλα, της είπε η φίλη της Λούλου, ξέρεις ότι η Ιρέν και ο Ρόκο χθες χωρίσανε;

Μην μου πεις.

Ναι, στο λέω. ΄Εγινε χαμός σου λέω. Παίξανε τόσο άγριο ξύλο μεταξύ τους που ήλθε η αστυνομία, κόσμος, περιπολικά, μεγάλο νταβαντούρι.

Ε, ρε, γλέντια.

Γλέντια τρικούβερτα, σου λέω.  Σήμερα η Ιρέν θα πάει στον δικηγόρο της για το διαζύγιο.

Το έχει αποφασισμένο;

Μα, ναι, σου λέω. Τώρα πια είναι οριστικό.

Οριστικό, ε;

Οριστικό κι αμετάκλητο σου λέω.

Να σου πω, το κατευχαριστήθηκα.

Αμέ. Κάτι τέτοια σε κάνουν και ξανανιώνεις.

Ξαφνικά, όμως, ένα αυτοκίνητο έστριψε με υπερβολική ταχύτητα από τη στροφή και έπεσε με δύναμη και θόρυβο πάνω στον Σάκο (το ντόπερμαν) και τον σκότωσε. Καθώς η δεσποινίς Λίλι έπαθε σοκ ουρλιάζοντας,  ο οδηγός του αυτοκινήτου αναστατωμένος, βγήκε έξω να δει τι ακριβώς συνέβη. Τότε όρμησε πάνω του μανιακός ο Βαντσέτι (το ντόπερμαν) και τον άρπαξε από τον λαιμό. Ο οδηγός, ο Λένο, ένας διαβόητος γκάνγκστερ  της περιοχής και επαγγελματίας δολοφόνος,  προσπάθησε να βγάλει το πιστόλι του από την τσέπη του για να αμυνθεί, αλλά δεν πρόλαβε. Το πιστόλι εκπυρσοκρότησε και η σφαίρα έφυγε συστημένη για τη δεσποινίδα Λίλα, διαπέρασε αστραπιαία την καρδιά της  και την άφησε επί τόπου. Στο μεταξύ ο Βαντσέτι (το ντόπερμαν) έπνιξε με ασύλληπτη ταχύτητα και δύναμη το Λένο (τον οδηγό) και εξαφανίστηκε. Όταν κατέφθασε ο σερίφης βρήκε να κείτονται νεκροί ένας άνδρας (ο Λένο),  μια γυναίκα (η Λίλι)  κι ένας σκύλος (ο Σάκο).

<< Τι στο διάολο συνέβη εδώ πέρα >>,  αναρωτήθηκε φωναχτά ο σερίφης κι άρχισε να ξύνει αμήχανα το κούτελό του.

Την άλλη μέρα οι εφημερίδες γράψανε: ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ. ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΖΗΛΟΤΥΠΙΑΣ ΤΗΝ ΚΡΥΦΗ ΕΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ ΤΗΣ. ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΧΕΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ Η ΜΑΦΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ. ΤΙ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ Η ΦΙΛΗ ΤΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ ΛΟΥΛΟΥ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΧΕΣΗ.

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΗ της ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

                                                    



                                                                 

{Αχιλλέας Κατσαρός

Η ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΉ ΤΩΝ ΕΣΩ ΟΥΡΑΝΩΝ
ΕΚΔ.ARS  POETICA,2014} 

  H Χειρουργική των 'εσω Ουρανών.Η δεύτερη ποιητική συλλογή του Αχιλλέα Κατσαρού.Φαίνεται πως οι φιλολογικές του σπουδές τον έχουν επηρεάσει στην επιλογή των θεμάτων του.'Οπως και στο πρώτο βιβλίο με τίτλο ''Ιχνηλάτες Ανέμων'',έχει κι εδώ μια φιλοσοφική διάθεση.Η Χειρουργική των έσω Ουρανών ,λοιπόν!Ο τίτλος μάς φαίνεται αρκετά ανοίκειος και αινιγματικός.Η λέξη'' χειρουργική''είναι λέξη σκληρή.Κι όμως,όμορφα συνυπάρχει με τους ''έσω ουρανούς''.Μπορεί  άραγε κανείς να κάνει ανατομία στην ανθρώπινη ψυχή και να βγει αλώβητος από τη διαδικασία;Mάλλον όχι.Αξίζει όμως να προσπαθήσει,γιατί το ταξίδι είναι που έχει σημασία.
 Ο Αχιλλέας Κατσαρός παίρνει το ρίσκο του να σκάψει βαθιά  στην 'Υπαρξη και με Αγάπη να ψηλαφίσει το Χάος.Στο πρώτο ποίημα της συλλογής με τίτλο ''Βάπτισις'' ''ηδονικά σώματα μεταμορφώθηκαν σε ναυαγισμένα πλοιάρια'', ενώ ''χρόνια τώρα η έλλειψη βαδίζει.''Σε αυτό το πρωτο ποίημα αλλά  και παντού μέσα στη συλλογή δημιουργεί ισχυρές μεταφορές,οι οποίες κυριαρχούν και ρυθμίζουν τη λειτουργικότητα ή μη των ποιημάτων.Γενικά,λόγος πυκνός,σφικτός,κοφτός στα σημεία.Ύφος σοβαρό,συγκρατημένο,με σωστές δόσεις χιούμορ και ειρωνείας.Το ρήμα δεσπόζει,αφού γίνεται άφθονη χρήση του,ευτυχώς γιατί μιλάμε για ζητούμενο στην ποίηση.Η ενέργεια ρέει γενικά,το ποιόν της ενέργειας δίνει χρώμα.Χαίρομαι ιδιαίτερα-και το θεωρώ αρετή- που έχει εκπαραθυρώσει ,σχεδόν τελείως,τα  ενοχλητικά επίθετα,των οποίων η αλόγιστη και κακή χρήση από πολλούς ποιητές κουράζει αφάνταστα και καταστρέφει την ποιητική οικονομία.Απαλλαγμένος από ανούσιους βερμπαλισμούς ,και χαοτικούςλεκτικούς εντυπωσιασμούς.Κάθετος πιο πολύ παρά οριζόντιος,μεστός σε συνδέσεις και νοήματα.Συνδιαλέγεται με άλλους συγγραφείς ή ποιητές που αγαπά και πιθανόν τον έχουν επηρεάσει.Eπιλογή του η διακειμενικότητα,στην οποία,φυσικά,όλοι οι ποιητές έχουν δικαίωμα.Είναι καλοχωνεμένες ,ωστόσο ,επιρροές και αυτό είναι το πιο σημαντικό.Εκκινεί από τις λέξεις των άλλων.Τα διαβάσματά του αποτελούν το ερέθισμα της γραφής του.,του δίνουν υλικό για να αρθρώσει τον δικό του προσωπικό λόγο που σήμερα με ταξιδεύει και μου μιλάει.Θέλω να πιστεύω ότι θα μου μιλάει και αύριο αν αν και στην ποίηση ποτέ δεν ξέρεις  το πώς ,το πότε,το μέχρι πότε.Οι λέξεις του Αχιλλέα Κατσαρού δεν είναι ανήμπορες,αντίθετα είναι ικανές να στήνουν εύγλωττες εικόνες.Πιο εύστοχα είναι,θαρρώ,τα ολιγόστιχά του.Είναι αυτάρκη και ερεθίζουν  τη σκέψη μας.Χωρίς η γλώσσα του καθόλου να τρεκλίζει,εμπλέκει σκηνικά και τρόπους από τον αρχαίο μας κόσμο και τα συνδυάζει-εύστοχα συνήθως- με σύγχρονα δεδομένα,αρνούμενος ταυτόχρονα τον εύκολο λυρισμό και την αταίριαστη με το ιδιάζον ύφος του μουσικότητα.

Α.Ξ.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ

                            στην Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Σου έχω γυρίσει το κεφάλι.

Δεν φοβάμαι να σε μεταμορφώσω.

Φοβάμαι να μεταμορφωθώ.

Τα μαλλιά μου μαύρα και ίσια

απλώνονται ως την πλάτη μου

κι ακολουθούν τα βήματά σου

έτσι όπως σε βρίσκει η σιωπή.

Σέρνω αλυσίδες.

Γυναίκα είμαι.

Επανάσταση είμαι.

Σίσυφος βυθισμένος

μες στον γαλάζιο λαιμό της Λυπηού.

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// ΑΝΝΑ ΓΡΙΒΑ /// ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                                                                

           




ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ





Κοιτάζω ψηλά
πάνω άπ' τις πλάτες
του διαβήτη
ζωγραφίζω
στα μάτια μου
τη διαδρομή
των σπονδύλων του
και τη μιμούμαι
με την ακρίβεια
του οστού σκότωμα κλώνων
καταφέρνω
σε πτήση αέναη
όταν βογκά
το μεσημέρι
στο νήμα
του υδραργύρου
και τρέμω αταίριαστα
σαν να μου κλέβουν
μέσα άπ' τα ρούχα 
το κορμί

δέχομαι το χορτάρι 
ατελείωτο
πριν να καρπίσει πάνω μου
τη δροσιά του
και στην ψυχή μου ένα φτερό
πιασμένο άπ´ τ'αυτί
του ανεμόμυλου
αλέθει την ανάσα


αντιστρέφεται η βαρύτητα
ως της πορείας μου
τη βέβαιη απόληξη
στο σύμπαν
με κυνηγούνε πάντοτε
τα πόδια της καρδιάς μου
άστεγες λεύγες
και μια αγάπη υπνοβάτης:
στην αιώρα του κόσμου
μικρό περιστέρι
γουργουρίζω  το φόβο μας 
και άπ'τα θρύψαλα της φωνής μου 
φτιάχνω πάντα το ίδιο ποίημα
ένας κύκλος που κλειδώνει
άπ' τον κύκλο των πουλιών.

--------------------------------------------------

Οι μέρες που ήμασταν άγριοι

Άννα Γρίβα

Γαβριηλίδης, 2012
90 σελ.

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014, ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                    

ΝΕΑ  ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Σύνδεσε τη λέξη

με την εποχή.

Σύνδεσε το ποίημα

με το πρόσωπο του ανθρώπου.

Φτιάξε μία νέα ποιητική.

                                 










                                                                             

                

ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ

Γράψε ένα ποίημα για τον ρυτιδιασμένο άντρα

που πέθανε μόνος στο νοσοκομείο

για το πρεζόνι της Ομόνοιας

για τον μετανάστη που ψάχνει στα σκουπίδια
για τη φτωχή γυναίκα που γερνάει πρόωρα ανέγγικτη.
Γράψε ένα ποίημα τιμής ένεκεν-
αλλιώς κανείς δεν θα τους θυμάται.

Εποχή μου είναι η Ποίηση.Γαβριηλίδης 2013

                                    

                                     φωτό Α.Αναγνωστάκη

                                                  

ΔΙΚΗ ΣΟΥ

Δες με!

Καλύτερη και από μαριονέτα.

Λύνομαι

Και πάλι δένομαι

(είμαι θεατράλε)

Σε στραβοκοιτάω!

Το σώμα μου

Αλλάζει σχήμα

Σκέτο ζυμάρι

Πλάθεται ανάλογα

Χύνω πολύ ιδρώτα

για να γίνω η λέξη σου

Το αριστερό μου χέρι

αγγίζει την πλάτη σου.

Το δεξί μου πόδι χα ι δεύει τη μύτη σου.

Το στήθος μου

αναζητά απεγνωσμένα

το στέρνο σου

(αλλόκοτοι χαιρετισμοί ανταποδίδονται).

Το μάτι μου πάλι

τρώει το δικό σου μάτι

Τα αυτιά μου πίνουν μονορούφι

τον βήχα σου

Ένα από τα μπροστινά δόντια μου

ροκανάει τη γλώσσα σου.

Κι όλα αυτά χωρίς να είναι καν φθινόπωρο.

(Τέλος πάντων,χωρίς να είναι καν η εποχή των εραστών)

Χωρίς ν' ανήκω στις χειρονομίες μου,

Χορεύω τον έρωτα

Αναιρούμαι

Ανθίζω

Αναπλάθομαι

Ανήκω.

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// ΣΠΥΡΟΣ Λ. ΒΡΕΤΤΟΣ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                            

ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΑΠΛΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ


Θα προτιμούσε να μονολογήσει
χωρίς καμία κίνηση στο σώμα του θεατρική.
Μέσα στη σκέψη του να μπει.
Την σκέψη του να την προλάβει προτού να γεννηθεί
και πριν να τα σκεφτεί
τα λόγια του ν' αρχίσει.


Aλλά σ' αυτά τα δύσκολα μπροστά
το θέατρο του σώματος υπερτερεί.
Κι έτσι με μία κίνηση σχεδόν απλή
από την πρόκα του τον ξεκρεμά τον τοίχο
κι ανοίγει πίσω το κενό ωσάν ελευθερία.

Μα κι η ελευθερία άλλο κενό
και η αντήχηση μέσα σ' αυτό μικρή,
όχι γιατί λιγόστεψε η κραυγή
αλλά γιατί δεν έχει πλέον η φωνή
πού να χτυπήσει.


Και προτιμά ,σ' αυτά τα δύσκολα μπροστά,
εν τέλει να μονολογήσει.


-----------------------


ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ


Κατηγορίες  βαριές του προσήψαν
ότι για πόλεμο διαρκώς ετοιμαζόταν
βαφτίζοντας εχθρό του το ελάχιστο.



'Εριχνε, είπαν,τα λεφτά σε πανοπλίες και εξοπλισμούς
μα σαν τον ρωτούσανε για τον εχθρό
εκείνος έδειχνε αόριστα πίσω από τα κορμιά τους.
Και σαν γυρνούσαν όλοι τους εκεί να δουν,
ακούω,τους έλεγε,τα ποδοβολητά
από το άλλο μέρος.

Όλους εν τέλει τους κατάφερε.
Τους έκανε στρατιώτες και πολεμούσαν ,όπως πίστευαν,
τον υπαρκτό εχθρό που δεν φαινόταν.

Μετά από καιρό
ένας μονάχα τόλμησε και ρώτησε
αν πρέπει πια να πολεμά ή όχι.
Και πήρε απ' τον καθένα την απάντηση:
ίσως κανένα δίλημμα δεν τέθηκε 
για να ξεπεραστεί.


-------------------

Σπύρος Λ. Βρεττός

Γαβριηλίδης, 2012
53 σελ.

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΑΚΗΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                   

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ




'Ομηρος της δικιάς μου οδύσσειας είμαι.


*



ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ




Τα σάντουιτς είναι σχεδόν πάντοτε χορταστικά.
'Ετσι , παραμένουν η καθημερινή μου τροφή. Συ-
νήθως προτιμώ εκείνο που φτιάχνουν ο ουρανός κι 
η θάλασσα με μια λεπτή φέτα ορίζοντα. Όταν πει-
νάω πολύ, εκείνο με μια παχιά, ματωμένη φέτα
δειλινού.


 *


Ηλικιολόγιο


Παιδί είσαι όταν μετράς άστρα, ενήλικος όταν με-
τράς υποχρεώσεις και γέρος όταν μετράς μέρες. 


*

Το ναυάγιο


Ένας απέραντος ωκεανός ή μια κουταλιά νερό δεν 
έχουν απολύτως καμία διαφορά για εκείνον που 
πνίγεται.


*

Ιδεολογία



Προσβλέπω σ' έναν κόσμο δίχως τσέπες.


*


Ερινύες



Όσο θα μαδάς πουλιά για να συγκεντρώνεις πού-
πουλα, εκείνες θα γεμίζουν καρφιά το μαξιλάρι σου.


*

Ο ουρανός

"Ο ουρανός θα κοκκινίσει απ'το αίμα", είπε το ατσάλι. Η φωτιά
συμφώνησε. "Ο ουρανός θα κοκκινίσει από την ιδέα", είπε το σφυρί. Το
δρεπάνι συμφώνησε. "Προσέξτε μην κοκκινίσει από ντροπή", συμβούλευε
στωικά, με την τεράστια εμπειρία του σε χτυπήματα, το αμόνι. 

 *

Έρημος

Γιάννης Πετράκης

Γαβριηλίδης, 2013
72 σελ.

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014 /// ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: «ΤΟ ΤΥΦΛΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ Π.Ε.ΣΥ.Θ.

                       

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 


Το Τυφλό Σημείο
του Γιάννη Μαυριτσάκη 

Από Δευτέρα 28 Απριλίου στις 21.15 (για τέσσερις παραστάσεις) 

«Θεατρική Σκηνή» Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων
(Νευροκοπίου 18, Βοτανικός) 


«Ο τυφλός εαυτός είναι ο εαυτός που τον βλέπουν όλοι οι άλλοι, εκτός από εμάς τους ίδιους». Και είναι τρομακτικός, «πιο τρομακτικός κι από το χάος».
Ελλάδα, 2008. Το μεταίχμιο μιας εποχής, η αδιόρατη κρίση της ευημερίας και η εύθραυστη ισορροπία μιας κοινωνίας λίγο πριν την πτώση. Η Νίκη, μια φαινομενικά ευάλωτη νεαρή γυναίκα, προσπαθεί να δει τον εαυτό της κατά πρόσωπο και να αντιδράσει. Με αφορμή την απώλεια του άντρα της συγκρούεται με την πραγματικότητα του σαθρού και κυνικού συστήματος, όπου όλα περιστρέφονται γύρω από το χρήμα, την εξουσία και τον καθωσπρεπισμό. Αρνείται την ήττα της αγάπης από το θάνατο κι αναζητά το δρόμο του θαύματος. Στέκεται στο φανάρι, «στειρωμένη και μελαγχολική», αλλά αποφασισμένη να ορθώσει το ανάστημά της στην κυριαρχία της ύλης. Θυσιάζοντας ακόμα και τον εαυτό της. 


Η θεατρική σκηνή του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων παρουσιάζει στην τρίτη της παράσταση το έργο του Γ. Μαυριτσάκη «Το Τυφλό Σημείο», και εγκαινιάζει τη νέα της θεατρική στέγη στο χώρο του συλλόγου. 

Ο Π.Ε.ΣΥ.Θ. λειτουργεί ως φορέας καλλιτεχνικής, επιστημονικής και επαγγελματικής ενημέρωσης των μελών του και όχι μόνο. Έχει ως σταθερή επιδίωξη τη συνεχή και σε βάθος μελέτη της τέχνης του θεάτρου, τη διάδοση και καθιέρωση της θεατρολογίας ως επιστήμης, την ενεργοποίηση ενός νέου επιστημονικού δυναμικού στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και κατά συνέπεια την απορρόφησή του. Η θεατρική ομάδα εντάσσεται στις δράσεις του συλλόγου και έχει στόχο την καλλιτεχνική δραστηριοποίηση και το ανέβασμα παραστάσεων. 



Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Αντώνης Τολάκης 


Δραματουργική επιμέλεια: Ευδοκία Δεληπέτρου, Αγαθή Τέλη 


Σκηνικά / Κοστούμια: Μαρία Ζαχαρογιάννη 


Φωτισμοί: Νίκος Βασιλόπουλος 


Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαίρη Άσπρου 

Μουσική: I am no hero (Γιώργος Μουλατσιώτης κιθάρα, Θανάσης Βασιλείου Drums,
Τάσος Μουλατσιώτης κιθάρα, Στέλιος Τακτικός μπάσο) 

Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Καρτάλος 

Βίντεο (Σκηνοθεσία: Εύη Στάμου. 

Μοντάζ: Πιέτρο Ραντίν. Voice over: Λεωνίδας
Αργυρόπουλος, Τζούλια Σπυροπούλου) 

Κατασκευή Σκηνικού: Γιάννης Σπανάκης 

Αφίσα: Μίλβα Πολυζώη 

Εκτέλεση Παραγωγής: Μαρία Πλάτανου, Αγαθή Τέλη 

Χορηγίες Επικοινωνίας: Σοφία Καραγιάννη, Μαρία Μπούμπα 

Επικοινωνία-Προβολή: Μαρία Μπούμπα 

Παραγωγή: Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων 

Ηθοποιοί:

Γιώργος Αργυρόπουλος, Αλέξανδρος Βάρθης, Σπύρος Δημακόπουλος, Χρύσα Ζιώρη
Γιάννης Κωσταράς, Γιάννης Μακρόπουλος, Γιάννης Μάρτιν, Ζωή Μίχα, Τζούλια Σπυροπούλου 


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 

Ημέρα: Από Δευτέρα 28 Απριλίου και κάθε Δευτέρα έως 19 Μαΐου 2014 

Χώρος: «Θεατρική Σκηνή» Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων 

(Νευροκοπίου 18, Βοτανικός) 


Ώρα: 21.15
Διάρκεια: 110΄
Γενική είσοδος: 5€
Κρατήσεις θέσεων/πληροφορίες: 210 5229990 

ΠΗΓΗ:
ΠΕΣΥΘ 

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014, ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ //// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                                  

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ




Είναι τόσο περίεργο,κι όμως:
δια της απλής ανατάσεως της χειρός
μπορείς
να σταματήσεις ένα ταξί
όπως
και να διατάξεις μια εκτέλεση.



 ****



'ΥΔΑΤΟΣ  ΑΝΑΚΛΗΣΙΣ 




Πιο γυμνή από γυμνή
σε βλέπω
μέσα και πίσω άπ' το στόμα σου
εκατομμύρια αστέρια ποθώντας
των δικών σου μυώνων την απορρόφηση
τη ροή στο βελούδο του ψιθύρου
την οσμή του κάποτε σώματος
όπως απλά λέει κανείς το ''κάποτε'' χθες,
η ''κάποτε'' αφή των δακρύων...


Ενδοφλεβώ στην εγκατάλειψη


πλάι το ξεσκισμένο άπ' την ορμή των ονείρων
στέρνο
(ακίδα μπηγμένη στο δάχτυλο η πυξίδα του Οδυσσέα
με θρέφει η σκουριά του αλατιού)

Καταργώντας
κάθε ιδιοτέλεια καμπύλης
ή διάστασης που προσπάθησε να σε περιορίσει
                                                               απλώνεσαι
στάλα νερού στις ρώγες των δακτύλων μου
μαγνητίζοντας όλα εκείνα που ποτέ δεν άγγιξα. 



****




ΗΜΙΤΕΛΕΣ


Πού είναι κρυμμένη η αιωνιότητα;
πάνω ή κάτω άπ' το στόμα που δεν φίλησα;

To άλλο μισό του σώματος
αναλώνεται στ' αμυγδαλόσχημα δάκρυα 
του γιασεμιού.

Γεωγραφία δωματίου

Χαρίλαος Μιχαλόπουλος

Στοχαστής, 2000

notationes /// M A I O Σ - Ι Ο Υ Ν Ι Ο Σ 2014, ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Γιώργος  Γώτης
MORE VENETO
Εκδ.Στιγμή




"ACQUA ALTA":


Λίγες είναι οι φορές που σου δίνεται, η χάρη να βαδίσεις επί των υδάτων. Όχι επάνω στη βεβαιότητα ενός πλεούμενου ή με τη βοήθεια κάποιου άλλου πλωτού μέσου, αλλά απλά με τα πόδια σου να κρατούν σταθερό τον ρυθμό του βαδίσματος επάνω στο νερό. Κάτι πρωτόγνωρο έχει αφαιρέσει όλο σου το βάρος, καταργώντας τους νόμους της βαρύτητας, και σε έχει κάνει ανάλαφρο με το κέντρο σου να επιπλέει, στο διάστημα μεταξύ νερού και αέρα.
Δεν συμβαίνει τακτικά, σπάνια θα '
έλεγα, και σε μερικούς καθόλου. Χρειάζεται πολλές ζωές να σ' εκπαιδεύσουν, οξύνοντας τις αισθήσεις σου ώστε να αντιλαμβάνεσαι το πώς και το πότε συμβαίνει το θαύμα.
Ένας νόμος της Φυσικής λέει ότι τα υγρά είναι ασυμπίεστα. Μπορούν δηλαδή να υποχωρούν κάτω από τα πέλματά σου, αλλά η ελάχιστη σταγόνα που θα παγιδευτεί σε περιορισμένο χώρο μπορεί να σηκώσει απίστευτο βάρος. Έτσι λοιπόν και η σταγόνα του χρόνου, η στιγμή που θα παγιδευτεί στον προκαθορισμένα περιορισμένο χρόνο του βίου σου, μπορεί να σηκώσει όλες τις προηγούμενες χρονικά στιγμές του και πάνω της να ολισθαίνει απαλά η μνήμη όσο κρατά το θαύμα. [...]


 (Από την έκδοση)


*********************************

 

Ζωοφιλικά - Περικλής Σφυρίδης 

 

 

 

 

Οι Εκδόσεις της Εστίας ανακοινώνουν με χαρά την κυκλοφορία του νέου βιβλίου του Περικλή Σφυρίδη «Ζωοφιλικά». Μια μαρτυρία και δώδεκα διηγήματα.

Τα Ζωοφιλικά περιλαμβάνουν μια αδημοσίευτη μαρτυρία, με τον τίτλο «Πώς μέσα από τα ζώα γνώρισα τους ανθρώπους», ένα ένθετο με φωτογραφίες για όσα εξιστορούνται στη μαρτυρία και δώδεκα ζωοφιλικά διηγήματα. Η μαρτυρία, γραμμένη με το λογοτεχνικό μεράκι που χαρακτηρίζει τον Περικλή Σφυρίδη, αποτελεί την ιστορία της ζωής του συγγραφέα που αφορά τη σχέση του με τα ζώα, αλλά και τη σχέση του με ποικίλους άλλους ανθρώπους, που η ζωή τους διασταυρώθηκε με τη δική του, με αφορμή κάποιο ζώο. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό αυτοβιογραφικό κείμενο  στο οποίο παρελαύνουν, εκτός από τα ζώα (πτηνά, άλογα, κατσίκια, γάτες και σκυλιά), γνωστά πρόσωπα από τον λογοτεχνικό, καλλιτεχνικό και ιατρικό χώρο και άλλα, άγνωστα στους πολλούς, από το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον  από τη Θεσσαλονίκη και τη Σκύρο. 

Ακολουθούν τα δώδεκα ζωοφιλικά διηγήματα:

Πρόκειται ουσιαστικά για ιστορίες θανάτου, που προκαλούν, όπως είναι φυσικό, βαθύτατη θλίψη. Ζώα που πεθαίνουν. Άνθρωποι που πεθαίνουν. Ο συγγραφέας δεν διαχωρίζει τα ζώα από τους ανθρώπους: ο κοινός τους θάνατος προκαλεί κοινά αισθήματα, χωρίς διαβαθμίσεις και ιεραρχίες. Αν στον Ροΐδη η ζωοφιλία αποτελεί έκφραση διαφοράς (θυμίζω ότι έχει ερμηνευθεί ως αντίθεση προς τη μισανθρωπία του), εδώ εκδηλώνεται ως εξομοίωση μέσω του πόνου. Πικραμένος και απογοητευμένος από τους ανθρώπους, αλλά διόλου μισάνθρωπος, ο Σφυρίδης εκφράζει εδώ ένα αίσθημα που δεν φαινόταν με τόση καθαρότητα στα προηγούμενα έργα του: την τρυφερότητά του.»

Παν. Μουλλάς

Ο Περικλής Σφυρίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1933, όπου και ζει. Απόφοιτος του Αμερικανικού Κολεγίου «Ανατόλια», της τάξης του 1952. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ως μαθητής της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής) και εργάστηκε ως καρδιολόγος μέχρι το 1994. Διετέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1975-1981). Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές, δώδεκα συλλογές διηγημάτων, δύο μυθιστορήματα και ένα αυτοσχόλιο πνευματικής πορείας. Κυκλοφόρησε μελέτες για λογοτέχνες, ζωγράφους και τρεις ανθολογίες για τους πεζογράφους της Θεσσαλονίκης, μία εκ των οποίων μεταφράστηκε στα γερμανικά και άλλη στα αγγλικά. Διηύθυνε τα περιοδικά της Θεσσαλονίκης Τραμ (1987-1991/1996) και Παραφυάδα (1985-1990). Συνεργάστηκε με τα περισσότερα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά. Δύο βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ολλανδικά και πολλά διηγήματά του στα γερμανικά, αγγλικά και ολλανδικά. Για το πεζογραφικό του έργο  έχουν δημοσιευθεί πολλά κριτικά κείμενα και αυτοτελείς μελέτες.
Από τις εκδόσεις της Εστίας κυκλοφορούν η συλλογή  διηγημάτων του Το πάρτι και άλλα διηγήματα (2011) και το βιβλίο της επίκουρης καθηγήτριας του Α.Π.Θ. Σωτηρίας Σταυρακοπούλου, Περικλής Σφυρίδης. Ο πεζογράφος και η κριτική για το έργο του (2011).

*****************************




 ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΣ ΕΡΩΣ

Γιαγιάννου Μαρία Λαμπράκος Γιώργος Νάκος Δημήτρης σειρά: Τέχνες Εκδ.Γαβριηλίδης  σελ. 232

   Σήμερα περισσότερο από ποτέ, πατρίδα δεν είναι ο τόπος όπου γεννιέσαι, αλλά ο τόπος Όπου επιλέγεις να ζήσεις. Συχνά μάλιστα αντιλαμβάνεται κανείς ως πατρίδα έναν άνθρωπο. Ο τουρίστας ως άπατρις από επιλογή, συνάπτοντας χαλαρούς κι ακίνδυνους δεσμούς με τις χώρες και συλλέγοντας ταξιδιωτικές εμπειρίες, είναι ένα ασυνείδητο πρότυπο των σύγχρονων εραστών. Ο τουρίστας ενός ερωτικού τόπου είναι επίσης ειδικός στο να συλλέγει τα τοπ-τεν κάθε προορισμού, δηλαδή να αντιλαμβάνεται κατακερματισμένα και φετιχιστικά τον εκάστοτε ερωτικό άλλο. Αυτό το είδος αντίληψης φανερώνεται και στην τέχνη, η οποία ως καθρέφτης της κοινωνίας, την εικονίζει και μαζί την αναδιαμορφώνει. Το ανά χείρας βιβλίο πιστεύει σε ένα άλλο είδδος ταξιδευτή (και εστιάζει στη σπανιότητά του): έναν ερασιτέχνη ταξιδευτή που διατηρεί τον πυρήνα του, την ουσία του, που ανοίγεται προς το συναισθηματικό βάθος και προς τη σωτήρια ψευδαίσθηση της διάρκειας στο χρόνο. Δεν είναι άλλος από τον Ερωτευμένο, εκείνον που κατέχει και κατέχεται από το μυστήριο που επαναφέρει το υποκείμενο στο κέντρο της ύπαρξής του. Το παρόν πόνημα είναι το τοπογραφικό μιας νοερής πατρίδας, σχεδιασμένο από τρεις δοκιμιογράφους που επιμένουν να ομνύουν στην τέχνη και τον έρωτα εντός μιας σπαρασσόμενης χώρας. Ο αναγνώστης κρατάει στα χέρια του τρεις μελέτες για τρεις μορφές τέχνης: 
τα εικαστικά, τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Και στις τρεις μελέτες, ο έρωτας γίνεται αντιληπτός ως μια τριπλή δύναμη:

Σεξουαλικότητα-Ερωτισμός-Πνευματικότητα. 

 (Από τον πρόλογο του βιβλίου)

Έγραψαν

- Days of art in Greece

- Bookpress