Translate

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

notationes ///ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013///ΈΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ////ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                          Εγώ είμαι της θύελλας

                          Γι’ αυτό σ’ αγαπώ

                          Είμαι της λαίλαπας


                          Γι’ αυτό σ’ αγαπώ

                          Είναι που εντός μου είσαι η δίνη

                          Είναι που έσπασες τον άξονα

                          Που κράταγε την τάξη

                          Κι όλα γίναν ιαχές

                          Νικηφόρα έξαλλα φωνήεντα

                          Γι’ αυτό σ’ αγαπώ…
 
 
_____________________________________________________________________

 

 

                            ΑΞΟΝΟΜΕΤΡΙΑ



                       Χιλιότρυπος από τους διαλογισμούς
                       έβγαλε το δεξί του μάτι.
                       Ξαναμμένος τότες απ' τον ηλιοφυσητήρα
                       με ορθωμένο τον φαλλό όπως γλυκόριζα
                       χύθηκε να φτουχτιάζει αχινούς,

                       κάτι λιγώματα καν τσιριξιές ήτανε της θαλάσσης
                       καθώς ανέβαινε άλαλη με κόκκινο γιαταγάνι.


                                           (Ισότοπον)



~
                                  ΠΥΞΙΔΑ


                       Εριστικός σχεδόν ημέρα εχτρεύομαι τη λέξη βέβαια,
                       συνήθισα τη μοναξιά και το σκυλί της.
                       Είμαι λοιπόν με τ' αγριολίθαρα και τον ασβέστη
                       που κουφάθηκε με το λιόκαμα.

(                                             (Ισότοπον













                        

                                         ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΠΑΝΤΑ Η ΠΟΙΗΣΗ

  

                   Κι αν ακόμη το νόημα είναι του βυθού
                   ο αυτάρκης πυρόλιθος του ονείρου...
                   μόνο εσύ ω ποίηση έμεινε να φέγγεις
                   μέσα από βράχο διάφανο το μόνο πλοίο
                   Γιατί άλλο από το παραλήρημα δεν σου μεινε φυσίγγι
                   δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου
                   που πλημμυράει την πολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο
                   σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει
                   ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής
                   με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες
                   όπως απλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη
                   κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνει η ηχώ
                   Πιο κορυφαίο σπόνδυλο απ τη σιωπή δεν έχεις
                   χαράδρα η μνήμη μάγμα απέραντο η οργή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου