Γιώργης Γιατρομανωλάκης- Το βραχιόλι του κ. Ντομινίκ

Αθήνα
Από όλα τα βασανιστήρια που έκαναν οι κακοί Αμερικανοί στον καλό ευρωπαίο πολίτη κ. Ντομινίκ Στρος Καν, εμένα περισσότερο με εντυπωσίασε το βραχιόλι που του φόρεσαν. Πρόκειται –για όσους ενδεχομένως δεν το γνωρίζουν– για ένα μαγικό εξάρτημα, ένα είδος, ας πούμε, θεϊκού οφθαλμού, ος τα πάνθ' ορά. Καλύτερα, θα έλεγα, είναι ένας ηλεκτρονικός πανεπόπτης Άργος που παρατηρεί 24 ώρες τον δεσμώτη-τραπεζίτη πότε βγαίνει από το «χρυσό κλουβί» του στο αριστοκρατικό Μανχάταν, πότε επιστρέφει, σημειώνει πότε ανοίγει η πόρτα, πότε κλείνει, ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει κ.λπ. Ούτε στην ομηρική Νέκυια, ούτε στην αριστοφανική παρωδία της στους Βατράχους, ούτε στη δαντική Κόλαση, πουθενά δεν υπάρχει τέτοιο βραχιόλι. Αν, λοιπόν, η εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας ορίζεται και από την εφεύρεση των βασανιστήριων, έχω την εντύπωση πως έχουμε ήδη μπει σε μια νέα εποχή.

[ΑΝΑ-ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ]
Ο κ. Γιώργης Γιατρομανωλάκης είναι καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας και συγγραφέας.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ -Ηταν ο Αρχίλοχος blogger;

Λέγεται πως ο Αρχίλοχος (7ος αι. π.Χ.), ποιητής, πολεμιστής, εραστής και διάσημος ρίψασπις, χολωμένος επειδή διαλύθηκε ο αρραβώνας του με τη Νεοβούλη, εξαιτίας του μελλοντικού πεθερού του Λυκάμβη, έγραψε και δημοσιοποίησε, προφανώς, τόσο φαρμακερούς στίχους εναντίον όσων τον πλήγωσαν ώστε ο πατέρας και οι κόρες του δεν άντεξαν και αυτοκτόνησαν. Το περιστατικό (αληθινό ή όχι) δηλώνει δύο πράγματα: πρώτον, η λογοτεχνία, η γραφή γενικότερα, διαθέτει τεράστια δύναμη (τα γραπτά μένουν!) και, δεύτερον, εκείνος που θέλει να ψέξει ή ακόμη και να δυσφημήσει κάποιον με τη γραφίδα του, ηλεκτρονική ή μη, δεν πρέπει να κρύβεται πίσω από την ανωνυμία. Η χειρότερη δυσφήμηση, το απρεπέστερο υβρεολόγιο, «νομιμοποιείται» ηθικά όταν γίνεται με το πρόσωπο ακάλυπτο. Αντίθετα, κάθε «ηθικής τάξεως» καταγγελία που γίνεται με το πρόσωπο κρυμμένο είναι ανήθικη. Μπορεί το ΣΔΟΕ ή η Ασφάλεια να χαίρονται με αυτή την τακτική, αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική ηθική. Ανώνυμες «ανήθικες» καταγγελίες δεν κυκλοφορούν πάντοτε στο Διαδίκτυο.

Ως και τον περασμένο Φεβρουάριο είχαν καταμετρηθεί παγκοσμίως 156 εκατομμύρια δημόσια ιστολόγια και είναι βέβαιον ότι όλοι οι χρήστες έχουν κάποιον λόγο να βρίσκονται εκεί. Δεν είναι λίγα επίσης τα μανιφέστα των ιστολογίων (μερικά θυμίζουν τα υπερρεαλιστικά μανιφέστα της δεκαετίας του 1920) και οι ανάλογοι κώδικες προτεινόμενης συμπεριφοράς. Θα αναφέρω ένα άρθρο από τον «Κώδικα συμπεριφοράς ενός blogger» που δημοσιεύθηκε το 2007 από το ΒΒC: «Μη γράψεις τίποτε στο ιστολόγιο που δεν θα μπορούσες να το πεις αυτοπροσώπως». Κατάμουτρα, δηλαδή, κατά την τακτική του Αρχίλοχου. Πιστεύω πως όλα τα ιστολόγια χρειάζονται επειδή ακόμη και από τα πιο βλακώδη ή ρυπαρά μαθαίνεις κάτι. Η πληροφορία είναι ιερή υπό την προϋπόθεση ότι δείχνει το πρόσωπό της. Το πρόσωπο δίνει τη δυ νατότητα να διακρίνουμε τις προθέσεις. Αποκάλυψη ή λασπολογία; Επιθετική παρρησία και βλάσφημη οίηση ή καθύβριση εκ του ασφαλούς; Ο καθένας μας επιλέγει την τακτική του και αυτή ακριβώς η τακτική ορίζει και τις προθέσεις μας. Η πρόθεση με τη σειρά της ορίζει το ηθικό και το νόμιμο. Το μεγάλο έλλειμμα της δημοκρατίας μας, ειδικότερα το μεγάλο έλλειμμα των κυβερνήσεών μας τα τελευταία χρόνια, ήταν και εξακολουθεί να είναι η απόκρυψη των προθέσεών τους. Καλύτερα: ο στρεβλός λόγος τους. Αυτή η πολιτικάντικη τακτική είναι που μας έχει οδηγήσει στα πολλαπλά ελλείμματα των ημερών.

Λογοκρισία λοιπόν στο απύλωτο στόμα του οποιουδήποτε blogger Αρχίλοχου; Οχι βέβαια. Η λογοκρισία είναι το ίδιο ανήθικη- και αναποτελεσματική, τελικά- όσο και το ανώνυμο υβριστικό ιστολόγιο. Με τη διαφορά, θα πει κάποιος, ότι η λογοκρισία «προστατεύει», ενώ μια ανώνυμη υβριστική δημοσίευση σπιλώνει υπολήψεις και τραυματίζει. Από την άλλη, γιατί να εμπιστευθούμε την «ηθική» μιας κρατικής ενημέρωσης, γεμάτης ευπρέπεια; Η αλήθεια των δελτίων ειδήσεων βαθμολογείται από το γεγονός ότι βλέπουμε τα πρόσωπα των ομιλητών; Ποσώς. Και γιατί; Επειδή απλούστατα όσα λέγονται εκεί είναι όσα μπορούν ή πρέπει, για κάποιον λόγο, να λεχθούν. Εκ των πραγμάτων, έχουν υποστεί «λογοκρισία». Τα ιστολόγια, από την άλλη, υποτίθεται πως λένε (αν αφαιρέσουμε τις υπερβολές και τις ανακρίβειες) όσα δεν ακούμε στα δελτία ειδήσεων. Με κουκούλα στο πρόσωπο; Γίνεται; Πώς λοιπόν λύνεται το πρόβλημα; Με τη μέθοδο του blogger Αρχίλοχου. Λέμε αυτά που θέλουμε και αυτά που πρέπει να πούμε, ακόμη κι αν πληγώνουν, αρκεί να δείχνουμε καθαρά το πρόσωπό μας. Με φανερό το πρόσωπο της δημοκρατίας όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα.

[ανα-δημοσιευση απο το ΒΗΜΑ]
Ο κ. Γιώργης Γιατρομανωλάκης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας και συγγραφέας.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ Το Σώμα του Εγινε Σκιά

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ -ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ
Δεύτερη παρουσίαση της νουβέλας της Ασημίνας Ξηρογιάννη με τίτλο «Το σώμα του έγινε σκιά», από τις εκδόσεις Ανατολικός.

Κυριακή 29 Μαΐου Ώρα 20:00

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου
Ηρακλείου Αττικής
«Βίλα Στέλλα»
Σοφίας & Γαλήνης
(πλησίον Σταθμού ΗΣΑΠ Κεντρικός Μελίνας Μερκούρη)

ΑΥΤΟΣ, ένας χορευτής, στο τέλος της καριέρας του, διαπιστώνει ότι δεν έχει νόημα η ζωή του χωρίς την δυνατότητα να ασκήσει την τέχνη του. ΑΥΤΗ , η γυναίκα του, προσπαθεί να τον πιέσει ότι αξίζει να ζήσει τη ζωή του ακόμα και μετά το τέλος μιας πετυχημένης καριέρας,... ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να τον ξανακερδίσει, να την ξαναγαπήσει. Μια νουβέλα για την τέχνη, τις εξαρτήσεις, τον έρωτα. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:
Η Ασημίνα Ξηρογιάννη σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Υποκριτική στο ΘΕΑΤΡΟΝ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ. Δεκαεπτά χρόνια σπουδές μπαλέτου και σύγχρονου χορού. Δυο χρόνια σπουδές πιάνου και θεωρίας στο Εθνικό Ωδείο. Σεμινάρια Θεάτρου με τους: Δ. Καταλειφό, Α. Μακράκη, D. Glass, Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής στη Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, εργάζεται ως εμψυχώτρια Θεατρικού Παιχνιδιού και παραδίδει μαθήματα Γλώσσας και
Λογοτεχνίας και Θεωρίας Θεάτρου. Έχει πάρει διακρίσεις σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ της κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δωδώνη. Η νουβέλα της ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΚΙΑ πήρε έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (2009), στα πλαίσια λογοτεχνικού διαγωνισμού. 'Έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις. Έχει σκηνοθετήσει και ανεβάσει με τους μαθητές της διάφορα έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει [π.χ. Πλούτος, Ειρήνη του Αριστοφάνη κ.ά], και κάποια άλλα έχει γράψει η ίδια [π.χ. Ο
Χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ Βασίλη και Η Εξαφάνιση του Αϊ Βασίλη]. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο http://varelaki.blogspot.com/ «Σελίδες Τα έχνης και Πολιτισμού». Επικοινωνία: minaxirogianni@hotmail.com


Για το βιβλίο και τη συγγραφέα θα μιλήσουν:

Έρικα Αθανασίου, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας
Δανάη Παπουτσή, Ηθοποιός
Σπύρος Πετρίτης, Θεατρολόγος – Εκπαιδευτικός, υποψήφιος Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών


Αποσπάσματα από το βιβλίο διαβάζουν οι

Αγγελική Βαλαβάνη
Ράνια Ντανάκα

Γιαννούλης Χαλεπάς ,της Ασημίνας Ξηρογιάννη

   Ειναι από τις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής τέχνης από τα τέλη του 19ου αιώνα και ως σήμερα.Μοναχικός,αινιγματικός και καταραμένος,πλανιέται σαν μύθος αξεπέραστος μέσα στην ιστορία και στις καρδιές των ανθρώπων.Από την Τήνο ,απο οικογένεια μαρμαράδων ,θα παλέψει με τη μοίρα,την τρέλα και την μοναξιά,θα χαθεί σε σκοτάδια και σιωπές για να αναδυθεί πάλι καθάριος και ωραίος σαν όλους τους μεγάλους της Τέχνης.Χωρίς να δεσμεύεται από σχολές ,ρεύματα και κινήματα προχωρά στον δικό του δρόμο ,δημιουργεί με δικό του ιδιαίτερο ύφος,με βλέμμα στον μοντερνισμό.Διδάσκεται για ένα φεγγάρι από τον Λύτρα και από τον Δρόση και από τον κλασικιστή γλύπτη Μαξ Φον Βίντμαν(Ακαδημία Μονάχου),μα έχει την δύναμη να χαράξει την γραμμή του , όπως κάθε εμπνευσμένος καλλιτέχνης!Εχοντας πάρει εφόδια ακαδημαικής εκπαίδευσης και έχοντας αφομοιώσει τον κλασικισμό επιστρέφει στην Αθήνα και θα κερδίσει την εκτίμηση ολων την ίδια στιγμή που βγαίνει στην επιφάνεια η ψυχική του πάθηση.Η Κοιμωμένη και ο Σάτυρος που παίζει με τον Ερωτα αποτελούν ώριμα δέιγματα υψηλής τέχνης..Προκειται για εργα που <οδηγούν τον κλασικισμό στα όριά του και τον υπερβαίνουν>.Ο γλύπτης πάντα παίζει με τα όρια στη ζωή του,υπάρχει και δεν υπάρχει,κινείται για σαράντα χρονια περίπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας .Το μυαλό του γνωρίζει το απόλυτο χάος!Την τρέλα.
Ενα φαντασμα,μια σκιά....Στο Φρενοκομείο Κέρκυρας για <δεκατρία έτη ,δέκα μήνες και είκοσι επτά ημέρες>,στο σωφρονιστήριο του Πύργου,με μια υπερπροστατευτική μητέρα.Παρατά την εργασία του,<κλειστόν λόγω μελαγχολίας υπέρμετρης>,βυθίζεται σε σκοτάδια....Το ευθραυστον της ύπαρξής του....Αυτή ήταν η πορεία.Υπερευαισθησία,καταπίεση από τους γονείς,σπουδές μισοτελειωμένες,ανταγωνισμός από τους ομοτέχνους του,υπερκόπωση,ο βαθύς έρως για την Μαριγώ Χριστοδούλου...Με όλα αυτά η διάλυση μοιραία!Γέλοια άνευ λόγου,φόβοι και φοβίες,παραμιλητά,έντονοι πονοκέφαλοι,σύγχυση,ατελείωτη σιωπή.
Προσπάθειες για αυτοκτονία.Πολλαπλές.Συνεχείς ονειρώξεις και τάσεις προς αυνανισμό.Ακρατη επιθετικότητα κατά οικείων και μη οικείων.Η τέχνη πάει στην άκρη για μεγάλα διαστήματα....η τέχνη πνίγεται μαζί με τον δημιουργό .Μα εκείνη θα ζήσει κι όταν αυτός θα χαθεί.Κιεδώ δεν μπορώ να μην κάνω λόγο για την τραγική του μητέρα.Αυτή θα δει έναν ακόμη γιο της,τον Αριστοκλή,να αυτοκτονεί και την κόρη της ,την Αικατερίνη,επίσης τρελή,να ΄΄τρέχει μισόγυμνη τις θυελλώδεις νυχτες του χειμώνα μέσα στις σπηλιές του νησιού΄΄.Η μάνα αρνείται τον εγκλεισμό του,ο πατέρας τον επιβάλλει.[Ωστόσο,το βιβλιο κινήσεως του Φρενοκομέιου της Κέρκυρας μαρτυρά ότι ποτέ κανένα μέλος της οικογενείας του δεν τον επισκέφθηκε.]Μετά το θάνατο της αυταρχικής μητέρας του ο Χαλεπάς λυτρώνεται.Μέχρι τότε ηταν φυλακισμένος σε αυτήν,ειδικά μετά την έξοδό του από το Φρενοκομείο και τον θάνατο του πατέρα.Ο θάνατος της μάνας αυτόματα σημαίνει την άρση των απαγορεύσεων για να ασχοληθεί με τον πηλό του,με την τέχνη που αγαπά.Γιατί εκείνη τον απέτρεπε και υπονόμευε τις προσπάθειές του εέιδή θεωρούσε ότι η ενασχόλησή του με την τέχνη ήταν μια από τις αιτίες της ΄΄επίκτητης ΄΄πάθησής του.Μετά λοιπόν από αυτόν τον θάνατο ακολουθεί μια κάπως φωτεινή περίοδος.Ο Χαλεπάς δημιουργεί θαύματα απερίσπαστος.Η Αριάδνη,το παραμύθι της Πεντάμορφης,ο Σάτυρος,ένας καθολικός ιερέας καθισμένος σε θρόνο!Σιγά σιγά μπαίνει και πάλι στον αγαπημένο του χώρο της τέχνης...επικοινωνεί,ενημερώνεται δουλέυει,δημιουργεί την Ακαδημία Τέχνης για να διδάξει σε παιδιά την πλαστική,ονειρεύεται και ελπίζει πάλι,ζητά την αναγνώριση των άλλων.Κι ας ζει μόνος ,φτωχικός,ατημέλητος,μέσα στη εγκατάλειψη και μέσα στην εξαθλίωση,με χαλασμένα επιπλα κι ένα παλιό παλτό για σκέπασμα.Ωσπου βρίσκεται στον δρόμο του και τον <ανακαλύπτει> ο καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Θωμάς Θωμόπουλος και του οργανώνει Εκθεση στην Ακαδημία Αθηνών.(1925).Ενθουσιασμένος και συγκινημένος από το μεγαλείο της τέχνης του Χαλεπά δηλώνει σε σχετική ομιλία του για τον γλύπτη ότι<εξετάζει την τέχνη του Χαλεπά ΄΄ως το έργο ενός μεγαλοφυούς που προσήγγισε τα όρια της τρέλας΄΄> Οταν τον <ανακάλυψε > ο Θωμόπουλος ο Χαλεπάς είχε προχωρήσει πολύ στην Τέχνη του ,είχε υπερβεί συμβατικότητες,Ακαδημιες,Κλασικισμούς,Σχολές,είχε πετάξει προς άλλες ,νεωτερικές μορφές ΄'εκφρασης και δημιουργίας,γοητευτικές και ρωμαλέες.Συμφωνα με ψυχιάτρους , η αυθεντικότητα,η πρωτοτυπία και η <πρωτόγονη τεχνοτροπία> οφείλονται στον αποκλεισμό και την τρέλα.Χωρίς καλά καλά κι ο ίδιος να το καταλάβει από κλασικιστής είχε γινει μοντέρνος!Λογω της κλειστής ζωής του δεν καταφερε να έρθει σε επαφή με τους μεγάλους ευρωπαίους γλύπτες της εποχής του,αλλά οι ειδικοί τον θεωρούν έναν από αυτούς τελικά και<κάνουν λόγο για ύπαρξη μεγαλοφυίας].Πρόκειται για έργο εκφραστικά καθαρό,λαμπερό,ευρηματικό,ευφάνταστο,εργο που έχει συνδέσεις με αρχαία πρότυπα και ενώνει τους θεούς της μυθολογίας με τους αγιους της εκκλησίας.
Κι ο ίδιος μέσα στην οδύνη του αγιοποιείται και μυθοποιείται οπως κάθε καταραμένος.Και...ΔΕΝ ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΤΡΑΓΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΙΡΑ!ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΩΣ!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.ΗΛΙΑΣ ΖΙΩΓΑΣ,ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ,Αθήνα 1941.
2.ΣΤΡΑΤΗΣ ΔΟΥΚΑΣ,Ο ΒΙΟΣ ΕΝΟΣ ΑΓΙΟΥ(ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ,Θεσσαλονίκη 1967)
3.ΣΤΕΛΙΟΣ ΛΥΔΑΚΗΣ,ΟΙ ΄ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΛΥΠΤΕΣ,ΑΘΗΝΑ 1981,σελ:63-64,492-497.
4.ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ,ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΙ,ΤΑ ΝΕΑ

Όρνιθες και ιεράρχες του Αλέξη Καζαντζίδη

Tι ρομαντισμό, έστω σκοτεινό, να έχουν πέντε ευρώ στην τσέπη, Σάββατο βράδυ,όταν είσαι είκοσι χρονών ή τριάντα κι αμήχανα τα δάκτυλά σου -με τα χέρια χωμένα στις τσέπες, μουτρωμένα- κινούνται απ' το ένα κέρμα στο άλλο, ψηλαφίζοντας «κορώνα ή γράμματα», «κιθαρίστας ή ντράμερ»;

Ελεύθεροι σκοπευτές στις ταράτσες.Δημοκόποι στη σκηνή και δημοσκόποι στις οθόνες.

Χώρα χωρίς χωριά αλλά με υπό ανάπτυξιν τουριστικά τοπία, στρέμματα και τετραγωνικά -οι γεωργοί ένα βαρίδι στα πόδια μας, σαν τους παλιούς Ρωμαίους της Δημοκρατίας, που κανείς εργολάβος - στρατηγός δεν τους χρειάζεται πια.

Απομεινάρια, αγέλες που ψήφιζαν κοπαδηδόν -εκατό ψήφοι το μαντρί, δέκα μαντριά ο κυαίστωρ- τι θα τους κάνουμε τώρα; απομεινάρια και τα τρακτέρ τους, σαν αχρείαστες πανοπλίες από λεγεώνες, σκονίζονται και θαμπώνουν στοιβαγμένες στις αποθήκες. Ζητώντας πίσω ένα δίκιο ακριβά, που οι ίδιες πούλησαν φθηνά.

Δεν έχουμε λύσεις για όλα αυτά ούτε και χρόνο... «Φέρτε πίσω τα λεφτά».

Το τοπίο στις πόλεις τετραγωνίζεται συνεχώς -μαύρα κουτιά, δίπλα σε γκρι κουτιά, δίπλα σε αλάνες-πάρκινγκ και οι διαφημίσεις στις γιγαντοαφίσες ποπ στημένες φωτογραφίες- δεν είναι οι άνθρωποι σταρ, αλλά οι φωτογραφίες επιμένουν. Στημένες, τυραννικές, βέβαιες για τον εαυτόν τους διατάσσουν, υπαγορεύουν ελεύθεροι σκοπευτές στις ταράτσες.

Μιλάς φθηνά απ' την τάδε κινητή, βιώνεις τις συγκινήσεις της ζωής με τη δείνα κινητή, νοιώθεις με την υποστήριξη της άλλης κινητής. σε νοιώθουν οι κινητές.

Στα δωμάτιά τους οι πιτσιρικάδες πιάνουν τις γωνίες. «Καχύποπτοι και δυσαρεστημένοι». Μερικοί χάνονται μέσα τους μοχθηροί κι άλλοι προσπαθούν να πιαστούν απ' την αστρόσκονη των ελπίδων για να μη φάνε λάχανο τις χοντρές κοιλιές - πιάσε μιαν αστακομακαρονάδα, έναν τηλεοπτικό σταρ κι ένα παπαγαλάκι να έχει ευχάριστη παρέα απόψε στο κότερο ο κύριος καναλάρχης.

Η πόλη βράζει. Μάης με εικοσί πέντε βαθμούς, με δυο πτυχία και εξακόσια ευρώ μισθό.

«Φέρτε πίσω τα λεφτά» φωνάζει ο ένας Καραγκιόζης στον άλλον.

Ελεύθεροι σκοπευτές στις σκεπές, στην τσέπη μου πιστωτικές και κάμερες στο μυαλό μου.

Τι θα γίνουμε όταν μας ξεριζώσουν τελείως την αγάπη; Τίποτε τότε δεν θα τους σώζει.

Είχε πολλή δουλειά ο Διάβολος όλα αυτά τα χρόνια να διαφημίζει το καλό (τον Μπλαιρ, τα δάνεια, την τέχνη για την τέχνη), τώρα βγάζει στους δρόμους τον Σαρκοζί να μαζέψει την απόδοση των επιτοκίων...

Η φύση πεθαίνει, η βενζίνη ακριβαίνει.

Για το πρώτο ο αποσυνάγωγος παρίας της παρέας δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Για το δεύτερο απορεί με τον ανταγωνισμό -δεν θα έπρεπε να φθηναίνει τα πράγματα, όπως κανοναρχούν χρόνια τώρα οι μαλάκες;

«Δεν καταλαβαίνει την καινούργια μουσική» θυμώνει• κι όμως, κατά βάθος, τα ξέρει όλα. Χρόνια τώρα τα ξέρει όλα: το μεγάλο φαγοπότι γύρω του και τη ρητορική του.

Οσο για τον ίδιο στα ζόρικα, ένα ουζάκι κι έρχεται στα ίσα του• ο «ήλιος της Ελλάδας» βλέπετε -άσχετο, αν το έχει κάνει θερινό το μαγαζί αυτή η φάμπρικα.

Ελεύθεροι σκοπευτές στις ταράτσες -ψυχρός πόλεμος ξανά, θερμικές κάμερες -το φαινόμενο του θερμοκηπίου, είναι πολύπλευρες πια οι παράπλευρες απώλειες.

Την αγάπη μας και μίαν καλύβην (με στεγαστικό δάνειο) -στην ψάθα, μεγάλε, με την Τράπεζα συνεταίρο στη ζωή σου για όσο θα ζεις.

Ω ναι, ξέρω, δεν φταις εσύ. Η διαφήμιση σε εξαπάτησε. Κι εμένα.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ

                               

 


         

.....Αν ειχε γράψει τα διηγήματά του στη δημοτική,ίσως να είχε αναγνωριστεί η σπουδαιότητα του έργου του νωρίτερα!Η καθαρεύουσά του ωστόσο είναι καθαρεύουσα που ρέει,εύπλαστη,δροσερή,δεόντως ειρωνική,γεμάτη πολλές ιδιωματικές λέξεις και
δροσερούς διαλόγους.Αναστατώνει το νεοελληνικό διήγημα με την ποιότητα της αφηγηματικής τεχνικής του .Τα πραγματικά γεγονότα της ζωής του λειτουργούν ως οι μύθοι του έργου του .Από τη μια η αντίξοη οικογενειακή πραγματικότητα,από την άλλη ο πόθος για τη δημιουργία μια νέας πιο όμορφης πραγματικότητας ,καθώς και για κάθαρση παθών.Υποκειμενισμός,προσωπικές εμπειρίες και βιώματα,έντονος εξομολογητικός τόνος,κυρίαρχο το βιογραφικό στοιχείο στο οποίο όμως πετυχαίνει να δώσει αντικειμενική μορφή.Αφήγηση με τέχνη,ζεστασιά ,τρυφερότητα και ποίηση.
Το εύθραυστο της ανθρώπινης ζωής γίνεται τέχνη σπουδαία ζηλευτή.'Ηρωες σε πλάνη ή σε άγνοια που γεννά την δραματικότητα.Ενδοοικογενειακές και προσωπικές συγκρούσεις,δράσεις που ματαιώνονται ,ενοχές που σκοτώνουν.'Αρτια ψυχογραφήματα διαποτισμένα από διάθεση για εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής.Πρωτοπόρος,μάστορας στην διάρθρωση της πλοκής,ικανότητα στην διαγραφή χαρακτήρων,γεμάτος χιούμορ ,ευαισθησία και γνώση της ψυχής,γεμάτος ωριμότητα στην τεχνική της δομής.Που δημιουργεί ποιοτικό σκηνισμό (ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣΜΌ),που σχεδιάζει το κείμενό του με την πρόθεση να μαντεύουμε ή να μαντεύουμε περίπου την εξέλιξή του αλλά να μην μαντεύουμε την ανέλιξή του.Μια αντίληψη που μοιάζει να συνοψίζεται ως προς το τεχνικό τουλάχιστον βάρος της,από το στίχο του Έλιοτ:<στην αρχή μου είναι το τέλος μου>.
Ο συγγραφέας πηγαίνει μόνος του...μοναδικός ...αμίμητος....χρειάστηκε να
περάσει πολύς καιρός για να εκτιμηθεί.Το σημαντικό είναι ότι εκτιμήθηκε τελικά-
(μετά τη φρενοπάθειά του και κυρίως μετά το θάνατό του,στα 1896)
Κακός ποιητής,αλλά ο πιο εμπνευσμένος έλληνας διηγηματογράφος!
<Μου΄παν ήταν τρεις.Καβάφης,Σολωμός,Παπαδιαμάντης.Μπορεί να είναι αλήθεια>,γραφω σε ένα ποίημα.Θα θελα να προσθέσω και τον τέταρτο:ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΥΖΗΙΝΟΣ.

Ασημίνα Ξηρογιάννη

<Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ> ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Aπό τη συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη...ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ[Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ,ΔΩΔΩΝΗ 2009]



                                                                    

***

Μια σκέψη έκανα για τη Φρύνη.
Τη φαντάστηκα να μεθά στα συμπόσια των ανδρών
Να χαρίζει το απαλό μυρωδάτο της σώμα.
Ελεύθερη από ενοχές για ταπεινές καταγωγές κι άλλα παρόμοια.
Η υπόνοια και μόνη ότι μπορεί να πλανεύθηκε από τον καλλιτέχνη...
Την απαλλάσσει από την κακή της φήμη.

***

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


Περάσαμε έρωτες πολλούς.

Ανταμώσαμε σατύρους αγκιστρωμένους

σε σώματα που΄ξεραν μόνο να ξεχνούν.

Ψυχές δεν γνώρισα πολλές να μου ανοιχθούν σε πλάτος και σε βάθος

Της δικής σου τις διαστάσεις δε λησμόνησα.



Περάσαμε έρωτες πολλούς-

Κρυφά και φανερά-

Μας στιγμάτησαν για να μας αφήσουν μετά

εκεί απ΄όπου ξεκινήσαμε,

Στην πρώτη νιότη.



Μαζί.

Μαζί βαδίζουμε σιωπηλά ακούγοντας τους κραδασμούς
του ανέμου της ζωής.
Τις ελευθερίες μας μοιράσαμε σωστά.Με οικονομία.
Και ο χρόνος μάς σεβάστηκε.


***

....αυπνία


Απ την ταρατσα βλεπω φωτα να τρεμοπαιζουν περα μακριά.

Κι ακούω θορυβους της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται.

Τα βραδια του καλοκαιριού έχει δροσιά.

Φορώ λευκό νυχτικό - σατέν.

Μαύρους κύκλους θα χω το πρωί και στα μάτια μου

γραμμένα ερωτηματικά.

Που την άλλη νύχτα δεν θ΄απαντήσω πάλι.


***


Η Προφητεία του ανέμου


( Στην Δέσποινα)


<Να περάσεις το ποτάμι.
Να ανακυκλώσεις τη ζωή που σπατάλησες.>

Mα εγώ...καρφωμένη στην μία όχθη,
αρκέστηκα στο να ονειρευτώ την άλλη.


***


ΚΑΠΟΤΕ...

Ο αοιδός Ορφέας διαμελίστηκε από τις μαινάδες στη Θράκη.
Οι ύμνοι του θάφτηκαν στο σκοτάδι πάνω στα βουνά.
Κι ο ίδιος ως γύρη ταξίδεψε στο σύμπαν
ώσπου ξανάγινε η μουσική του φως.
...υπάρχει Θεός.



***


ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Λέξεις σε λευκή κόλλα...αυτό ειμ΄εγώ.
Τίποτα και όλα.
Ειλικρινά,μόνο αυτό.



***



ΑΙΣΘΗΣΙΣ

Η βροχή
Το βράδυ
Το φεγγάρι
Η Γη
Η Γεύση τους
Το Άρωμα
Που βγαίνει από τα χείλη της Αγάπης σου
Ανεξίτηλο είναι
Μοιάζει
Με Φύση
Με Εποχή
Με θάλασσα
Με Σύμπαν



***



ΑΝΤΙΘΕΣΗ

Είναι φτωχές οι λέξεις μου,γιατί έτσι είναι τα χρόνια,
η περιουσία ,τα ταξίδια μου.
Τα πλούσια όνειρα μόνο με κρατούν στη ζωή.



***


ΣΙΩΠΗΛΑ....

Ο ήλιος αντάμωνε με τα φύκια του πελάου
Στη Δύση
Η αρμύρα της θάλασσας ευωδίαζε
Στην Ανατολή
Ο ουρανός έκρυβε το βυθό με στοργή
Στην αγκαλιά του

Δεν είναι άρνηση η σιωπή.



***



Την κάθε μέρα την προσέχω σαν κόρη οφθαλμού-
Μην μου πέσει κάτω και γίνω κατά τι φτωχότερη.



***


- Σπατάλη είναι να σκορπίζεσαι σα φύλλο
-Μα ποιός θεωρεί τα φύλλα αμελητέα;



***


Υπάρχουν μερικά βράδια που οι άνθρωποι περιμένουν.
Δεν κοιμούνται,περιμένουν.
Κι ο χρόνος μένει ακίνητος -κολλημένος σ΄ενα βασανιστικό παρόν...
Που δε λέει να γίνει αύριο.



***



ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Και να σκεφτείς,
Ούτε στιγμή δεν πίστεψα
Πως η κοπέλα με τα σανδάλια,τα λυτά μαλλιά,τα μύρα
Η σχεδόν διάφανη
Ήταν η Αφροδίτη.

Κι όμως την είδα να κατεβαίνει
Από ψηλά το κόκκινο βουνό
Με ελαφρό περπάτημα
Αγέρωχο βλέμμα
Πλατύ χαμόγελο.

Μα με προσπέρασε
Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει
Τα βλέφαρα,τα μάτια,το πρόσωπο
Που το βασάνιζε ένα συννεφάκι θλίψης.



***


ΘΛΙΨΗ


Στο κλειστό δωμάτιο
Με τους μαύρους καθρέφτες
Εκεί.Υπάρχει μια αίσθηση
Θανάτου απελπιστικά βαριά
Μυρωδιά πεθαμένου λουλουδιού
τραγουδιού του χρόνου
του φθίνοντος του αγγίζοντος
την θαλπωρή παρέχουν
τα φαντάσματα
του παρελθόντος ονείρου
που καλούσαμε ζωή.



***


ΠΕΡΑΣΜΑ

Στέκομαι σε απόσταση
Ικανή.
Με βλέπω να περπατώ
Ανάμεσα απ΄το πλήθος
Να περνώ....

Χωρίς να γυρίσουν να με κοιτάξουν
Τα χαμηλωμένα βλέμματα
Οι πόνοι οι κρυμμένοι πίσω από μαύρα γυαλιά
Όλοι την ίδια ηλικία μοιάζουν να΄χουν
Έτσι περνώντας...

Στέκομαι σε απόσταση
Ικανή.
Να με ψάξω μες στους ανθρώπους
Να με βρω
Να με ρωτήσω
Για τον προορισμό,την ταυτότητα,
Την ποιότητα,την ομοιότητα,
Το λάθος,το άλλοθι....

Μα να μην θυμάμαι ούτε το όνομά μου;



***



EΠΙΘΥΜΙΑ


Δεν θα΄θελα να είμαι λέξη.
Να μην συρθώ σαν πόρνη από στόμα σε στόμα.
Να μην με σπαταλήσουν ασυλλόγιστα ασυνείδητοι δημαγωγοί του
έρωτα.
Να μην μ΄αλλοιώσουν πένες προδομένων εραστών και μετά γυρνώ
στους δρόμους
Ψάχνοντας να δώσω νόημα στην υπόστασή μου
Γυρεύοντας να τρυπώσω παράνομα στα κιτάπια κάποιου διάσημου
ποιητή...
Μήπως και σώσω κάτι από την υπόληψή μου.
Δεν θα ΄θελα να είμαι λέξη.



***



ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ

<Οι μάσκες μας περιέχουν ως τον ερωτικό σπασμό.>
Μάνος Χατζιδάκης


Ημουν μάσκα όταν με γνώρισες-μάσκα χαράς ήταν το πρόσωπό μου.
Αφημένη σ΄απατηλά όνειρα αγνοούσα τα μονοπάτια της ηδονής,τα
παράδοξα παραστρατήματα του Έρωτα.Κι όταν με κράτησες...μου
χάρισες ρούχο καθαρό-καινούριο-μα τόσο βασανιστικά ιδανικό,που
είπα να το διώξω από πάνω μου λίγο προτού αβίαστα αφανιστώ.

Κι έγινα μάσκα κούρασης-με λίγες ρυτίδες,σκιές κάτω από τα μάτια.
Πήρα τους δρόμους,κρύφτηκα στ΄αριστερό καταφύγιο-λίγο πριν το ρυάκι.
Έτρεξα...απαρνούμενη την καταστροφική φορά του έρωτα από φόβο.

Από φόβο μήπως γίνω μάσκα θανάτου.



***


ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Στης παλιάς σοφίτας το ημίφως Μάσκες αναπνέουν.
Αναπολώντας δοξασμένα σανίδια,πρόσωπα και ατάκες...
-αγαπημένα-.
Κι έτσι ξεχασμένες από τους προβολείς...
Μοιάζουν κουρασμένες από το ταξίδι τους στην Τέχνη.
Η όψη τους ωχρή,ρυτιδιασμένη...τα μάτια άτονα,μισόκλειστα
Γυρνούν πίσω σε χρόνια ευτυχισμένα
Μόνο η μνήμη τους απέμεινε πια...-
Λίγο πριν το θάνατο...
Αναζητούν θεατρίνους να τις ζωντανέψουν πάλι.




***



Σ΄όσους με αγαπάνε

Τα ωραιότερα ταξίδια είναι του μυαλού.
Να σε πηγαίνει η σκέψη σε ό,τι αγαπάς και σου αρέσει.
Και να μην είναι ανάγκη να επιστρέψεις
Αυτά κοντά σου πάντα είναι
Μέσα σου εικόνες αληθινές
Σα να πήγες...
Αναμνήσεις χωρίς χρονικότητα
Σα να πήγες...
Σαν να γύρισες...




***

ΡΟΕΣ

Πού θα μας οδηγήσει αυτή η βόλτα;
To χλωμό φεγγάρι,το πληγωμένο ατέρι
και το αγέρι που μας μέθυσε;
Πουθενά δεν φαίνεται να υπάρχει ανάλογη σύνδεση ανάμεσα
στο αθώο μου βλέμμα και στο δικό σου λάγνο χαμόγελο
σαν ταξιδεύει στο άπειρο στο όνομα της στιγμής.

Πού θα μας οδηγήσει αυτή η βόλτα;
To τοπίο θ΄αλλάξει ξανά και ξανά
Η ζωή θα τρέξει μες στα χέρια μου
Το φεγγάρι θα ζωντανέψει
Το αστέρι θα γιατρευτεί
Το αγέρι θα μας ξεχάσει.

Με τις δυνάμεις που διαθέτουμε ώστε ν αντέχουμε τη ροή,
Έτσι θα μάθουμε να μετράμε της ουσία της ύπαρξης.



***




ΥΠΕΡ ΜΝΗΜΗΣ

Τα τραγούδια,τα ονόματα
Τα αρώματα...ολα
Να τα θυμάμαι...ένα προς ένα
Άπαντα...Η λήθη θα σημάνει
Θάνατο.

Ν΄αντέξει το μυαλό μου μονάχα
Να΄ναι γερό,ατίθασο,ανοιχτό
Σαν κιβωτός,
Αδιάκοπα να δέχεται καινούριους θησαυρούς...
Νεοαποκτηθέντα λάφυρα,
Μυρουδιές και θύμησες,
Μουσικές και θάλασσες...

Ν' αντέξει το μυαλό μου μονάχα
Nα΄ναι λίγες οι απώλειες και οι φθορές
Λίγες και μετρήσιμες
Να πάρει θάρρος κι η ψυχή
Να συνεχίσει αγέρωχη
Αλώβητη
Από τις επιθέσεις του φθοροποιού χρόνου
-που ορέγεται κι αυτήν την ίδια την αθανασία της ακόμα

Να πορευθεί με τόλμη-'οσο της μένει-
Ν΄αντέξει.
Το μυαλό.




***


Ζήσαμε ό,τι μπορέσαμε να αντιληφθούμε πως μας ανήκει
Και πάλι ένα μέρος μονάχα.
Δεν διαθέταμε τη νοημοσύνη των αισθημάτων
Το ένστικτο μας πρόδωσε.
Και φαίνεται τώρα...
Σα να ξεστράτισε ο δρόμος της σκέψης μας τότε...
Έφτασε ο καιρός να αναρωτηθούμε...


***





                                                            

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Χ Α Ρ Ι Σ Μ Α Σ Α Σ



ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΡΙΑ ΧΑΡΙΖΟΥΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥΣ



Το 2008 βγάλαμε το μυθιστόρημα «ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Η δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Ημερολόγιο δυσμετάφραστο». Το βιβλίο πραγματεύεται το φόνο του πρώην πρωθυπουργού από ένα φανατικό θρησκόληπτο, εξαιτίας της αφαίρεσης του θρησκεύματος από τις ταυτότητες. Και είναι το ημερολογιακό παραλήρημα του δολοφόνου.



Καλό ή κακό, το μυθιστόρημα αγνοήθηκε σχεδόν πλήρως∙ δύο μόνο μίντια έγραψαν γι’ αυτό∙ δεν πήρε καν αρνητικές κριτικές∙ πούλησε ελάχιστα αντίτυπα. Είναι περίπου σαν να μην υπήρξε ποτέ.



Επειδή όμως υπήρξε, αποφασίσαμε τώρα να χαρίσουμε το στοκ. Ελπίζουμε ότι, έστω έτσι, θα διαβαστεί και θα κριθεί κατά την όποια αξία του. Είναι, απ’ όσο ξέρουμε, μια σπάνια –αν όχι πρωτοφανής– κίνηση στα συγγραφικά / εκδοτικά χρονικά.



Λοιπόν: αναγνώστες, συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί, δημοσιογράφοι, φίλοι και φίλες, γνωστοί και γνωστές, άγνωστοι και άγνωστες, σας καλούμε να έρθετε την Κυριακή 8 του Μάη, ώρα 12 το πρωί στον φιλόξενο «Μικρόκοσμο», Συγγρού 106, τηλ. 210 9215305, mikosmos@otenet.gr. Θα γίνει μια ελεύθερη συζήτηση «έτσι, χωρίς πρόγραμμα», και θα χαριστεί το βιβλίο. Για όσο υπάρχουν αντίτυπα, θα μπορείτε να παίρνετε, επιτόπου και δωρεάν, όσα θέλετε. Όπως αντιλαμβάνεστε, κάθε άλλο παρά για συμβατική «παρουσίαση» πρόκειται.



Σας περιμένουμε με χαρά. Θα υπάρχει και bonus: ένας μικρός αριθμός δύο παλιότερων φύλλων της «Athens Review of Βooks».



Όποιος/α θέλει, μπορεί να δημοσιεύσει / διαδώσει το κάλεσμα αυτό με όποιους τρόπους θεωρεί προσφορότερους.



Δημήτρης Φύσσας Μαρία Βασιλάκη

συγγραφέας εκδότρια

ΕΡΙΚΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ,συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη

....στα πλαισια της στηλης THE ARTMANIACS...το blog varelaki φιλοξενεί με
ιδιαίτερη χαρά την Έρικα Αθανασίου,συγγραφέα εφηβικών μυθιστορημάτων!!!


                              

A.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πώς ξεκίνησες με την συγγραφή;

Ε.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Όπως οι περισσότεροι που γράφουν μου άρεσε από μικρή να γράφω ιστορίες και να φτιάχνω βιβλία οικογενειακής κατανάλωσης. Η γνωριμία μου με τη αείμνηστη συγγραφέα Κίρα Σίνου υπήρξε καταλυτική στο να γράψω κάτι με σκοπό την έκδοσή του. Με σύστησε στην Αριάδνη Μοσχονά από τις εκδόσεις «Κέδρος» και σύντομα βρέθηκα με το πρώτο τυπωμένο μου βιβλίο.

A.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Mια σύντομη αναφορά στα βιβλία που έχεις γράψει.


Ε.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Το πρώτο μου βιβλίο λέγεται «Μετρώντας βήματα» και αφορά έναν μαθητή Γυμνασίου, ο οποίος παρότι είναι έξυπνος βαριέται φοβερά να διαβάσει και να ασχοληθεί με το σχολείο παραπάνω από όσο χρειάζεται για να περάσει την τάξη. Κάποια στιγμή όμως αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με τη μόνη καθηγήτρια που συμπαθεί και αναλαμβάνει δράση, ξεχνώντας τη βαρεμάρα του, προκειμένου να τη βοηθήσει.

Το δεύτερο βιβλίο έχει τον τίτλο «Στοιχειωμένα Θεμέλια» και περιγράφει τις περιπέτειες δύο παιδιών στην Άνδρο προκειμένου να αποκαλύψουν ένα αρχαίο νεκροταφείο που βρέθηκε στα θεμέλια του ξενοδοχείου που ετοιμάζονται να φτιάξουν οι γονείς τους. Το βιβλίο αυτό έχει γίνει θεατρική παράσταση για παιδιά από τη σκηνοθέτρια, Κική Αυγουστάτου.

Το τρίτο μου βιβλίο λέγεται «Κίρα Σίνου, αγαπημένη σύντροφος των παιδικών μας χρόνων» και αποτελεί τη βιογραφία και εργογραφία της αγαπημένης πολλών παιδιών συγγραφέως. Το βιβλίο γράφτηκε στο πλαίσιο λογοτεχνικού διαγωνισμού της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, όπου και πήρε εύφημη μνεία.

Τελευταίο βιβλίο μου είναι το «Στο σταυροδρόμι της ημισελήνου – Η ναυμαχία της Ναυπάκτου 7 Οκτωβρίου 1571». Το βιβλίο αυτό γράφτηκε μαζί με την Κίρα Σίνου. Η ιδέα ήταν δική της, αλλά ήταν πια αρκετά μεγάλη και φοβόταν ότι ίσως δεν τα κατάφερνε μόνη της με την έρευνα. Δυστυχώς, έφυγε το Σεπτέμβριο του 2007, χωρίς να προλάβει να δει το βιβλίο τελειωμένο. Το βιβλίο πραγματεύεται με ήρωες φανταστικούς αλλά και πραγματικούς το χρονικό της ναυμαχίας της Ναυπάκτου.

Όλα μου τα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Κέδρος».

A.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Θα ήθελα να μου μιλήσεις για την εφημερίδα «Κηφισιά» και τη δουλειά που κάνεις εκεί.


Ε.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Η εφημερίδα «Κηφισιά» είναι τοπική εβδομαδιαία εφημερίδα που ασχολείται με τα θέματα που αφορούν το Δήμο Κηφισιάς, τώρα πια και της Ν. Ερυθραίας και Εκάλης, μια και συνενώθηκαν αυτοί οι Δήμοι.

Δεδομένου ότι πρόκειται για οικογενειακή εφημερίδα με λίγους υπαλλήλους κάνω σχεδόν ό,τι χρειάζεται για μια επιχείρηση να λειτουργήσει, καθώς και την αρχισυνταξία της εφημερίδας και τη σύνταξη άρθρων. Μέσα από μία συνέντευξη για την εφημερίδα γνωρίστηκα και με την Κίρα Σίνου, που ήταν Κηφισιώτισα αλλά και με πολλούς ακόμα συγγραφείς, αφού η Κηφισιά έχει παράδοση ως τόπος κατοικίας λογοτεχνών, από την αρχαιότητα ακόμα, αφού εκεί έζησε ο φημισμένος κωμωδιογράφος Μένανδρος ο Κηφισεύς.

A.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Λογοτεχνικές επιρροές....Βιβλία και συγγραφείς που σε έχουν επηρεάσει....


Ε.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Δε θα μπορούσα να πω αν κάποιος συγγραφέας με έχει επηρεάσει στον τρόπο γραφής μου ή στα θέματα που επιλέγω. Πιστεύω ότι μας επηρεάζουν γενικά όλες μας οι εμπειρίες και τα αναγνώσματά μας. Σίγουρα πάντως υπάρχουν κάποιοι συγγραφείς που τους διαβάζω και ξαναδιαβάζω με ξεχωριστή ευχαρίστηση, όπως ο Ντοστογιέφσκι, «Ο Ηλίθιος» θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί ποτέ, ο Ρόμπερτ Χάρις, ο Ντανιέλ Τσαβαρία, ο Πέτρος Μάρκαρης, ο Αντώνης Σουρούνης, ο Σαλμάν Ρούσντι, ο Έρικα Εμανουέλ Σμιτ και πολλοί πολλοί άλλοι.

A.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ένα σχόλιο για την σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα...


Ε.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Υπάρχουν λίγα καλά βιβλία και πολλά κακά βιβλία. Ένα από τα κριτήριά μου για το αν ένα βιβλίο κριτήριο για ένα βιβλίο αν είναι καλό είναι κατά πόσο θυμάσαι λίγο καιρό μετά τι διάβασες. Σε πολλά ελληνικά βιβλία είναι ευτύχημα να ξεχάσεις γρήγορα τι διάβασες. Θεωρείται από πολλούς συγγραφείς δείγμα απελευθέρωσης και ελευθερίας η περιγραφή διαφόρων σεξουαλικών διαστροφών χωρίς αυτό να έχει να κάνει με την εξέλιξη της υπόθεσης, αν και όποτε αυτή υπάρχει.

A.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Γράφεις κάτι τώρα;


Ε.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Πάντα γράφω. Απλά επειδή κανείς δεν ξέρει την τύχη του γραπτού του, δε μ’ αρέσει να μιλάω γι’ αυτό όταν δεν έχει ολοκληρωθεί.

A.ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Mελλοντικά σχέδια και όνειρα....


Ε.ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ:Το όνειρό μου είναι να συνεχίσω να έχω διάθεση να γράφω και να υπάρχει πάντα κάποιος εκδοτικός οίκος, πρόθυμος να μου τα εκδώσει. Είναι ωραίο να γράφεις, αγωνιώντας μόνο για την τύχη των ηρώων σου κι όχι για την τύχη του γραπτού σου. Φυσικά το πιο ευχάριστο από όλα είναι τα θετικά σχόλια των αναγνωστών σου.

Έχω γράψει και ένα θεατρικό έργο, καθώς και ένα σενάριο και θα μου άρεσε ιδιαίτερα να τα έβλεπα να εκπληρώνουν το σκοπό τους. Να ανεβαίνουν στη σκηνή ή στον κινηματογράφο και να υπάρχουν θεατές που θα τα ευχαριστηθούν.

***

....κλείνει το θεατρικό μουσείο....

[πηγή :to site του θεατρικού Μουσείου]http://theatremuseum.blogspot.com/

«Στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού
τριών αιώνων Θεατρική Ιστορία»

Παρά τις μακροχρόνιες και επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας που γέννησε το Θέατρο, κλείνει. Η ιδέα του θεατρικού Μουσείου που ξεκίνησε το 1938 από τον Γιάννη Σιδέρη, άντεξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Δικτατορία, και εδραιώθηκε το 1976 την εποχή της μεταπολίτευσης, εκπνέει την εποχή του ΔΝΤ, την εποχή της απόλυτης εκποίησης όχι μόνο των οικονομικών αξιών, αλλά κυρίως της εθνικής και πολιτισμικής απαξίωσης. Ως υπόδουλοι διαχειριστές οι κρατικοί λειτουργοί εκποιούν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Είναι μοιραίο η μοναδική θεατρική κιβωτός του τόπου να κλείνει την εποχή που κυβερνάει τη χώρα ο εγγονός του ιδρυτή του Εθνικού Θεάτρου (Γεώργιος Παπανδρέου) και που υπουργός Πολιτισμού είναι ο εγγονός του ιδρυτή του Μουσείου Μπενάκη (Αντώνης Μπενάκης).

Το Θεατρικό Μουσείο δεν αποτελεί ένα μεγάλο φορέα που απαιτεί υψηλές επιδοτήσεις και μεγάλα κονδύλια. Με 3 αιώνων θεατρικό μουσειακό υλικό εκτεθειμένο στο υγρό και ακατάλληλο υπόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας και χιλιάδες τόμους θεατρικών βιβλίων στοιβαγμένων σε μισθωμένο οίκημα στα Πατήσια, προσπαθούσε να επιβιώσει κάτω από την αναλγησία και την αδιαφορία της «πολιτισμικής» πολιτικής που στόχευε στην προβολή του πολιτισμού μας, υπό το πρίσμα μιας εμπορικής ιλουστρασιόν εκδοχής, ακριβών διεθνών διαγωνισμών και διοργανώσεων, τα υπέρογκα έξοδα των οποίων είχαν από καιρό οδηγήσει στην χρεοκοπία πολλούς σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς. Η νέα οικονομική κατάσταση απλώς ολοκλήρωσε την διαδρομή ενός τέλματος που χρόνια τώρα φαινόταν ως η κατάληξη μιας αλόγιστης και ανύπαρκτης εθνικής πολιτισμικής πολιτικής. Το Θεατρικό Μουσείο αποτελεί το μοναδικό στο είδος του Μουσείο όχι μόνο στην χώρα, αλλά και γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων. Τροφοδοτεί ερευνητές από όλο τον κόσμο και συνεργάζεται με το Υπουργείο Εξωτερικών και Πολιτισμού ως διεθνής κόμβος θεατρικών πληροφοριών. Αποτελεί το μεγαλύτερο θεατρικό αρχείο, απολύτως απαραίτητο για την μελέτη, έρευνα και καλλιτεχνική παραγωγή των παραστατικών τεχνών γενικότερα. Το υπουργείο αδυνατεί να επιδοτήσει ένα φορέα που απασχολεί μόνον 14 υπαλλήλους (οι οποίοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας) που προσπαθούν να διαχειριστούν 3 αιώνων θεατρικό υλικό το οποίο κινδυνεύει να πεταχτεί στα σκουπίδια. Αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή που διακυβεύεται η οικονομική εξαθλίωση, η εθνική μας αυθυπαρξία, η κοινωνική πρόνοια, η παιδεία, η πολιτισμική μας εξαφάνιση μπορεί να φαντάζει ως το «μικρότερο» από τα μύρια δεινά. Όμως αυτό που πάντα μπορούσαμε να αντιτάξουμε στα μεγάλα οικονομικά λόμπυ που διαχειρίζονταν την τύχη μας, ήταν η μοναδική «βαριά» βιομηχανία που έχουμε: ο Πολιτισμός μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την οικονομική και πολιτισμική εξαθλίωση που βιώνουμε και ζητούμε συμπαράσταση σε αυτό τον άνισο αγώνα.

Οι εργαζόμενοι του θεατρικού Μουσείου