Δύο ερωτικά ποιήματα /// Της Ασημίνας Ξηρογιάννη

Το γράμμα

Σκέψου πως θα φύγω, του λέει

Σκέψου πως θα μπει μια θάλασσα ανάμεσα

Το βλέμμα σου θα πνιγεί στο βυθό της,

η τρυφερότητά μας θα σωπάσει

Και μετά, ξέρεις,

θα έρθει το καλοκαίρι-

θρασύ θα είναι-

και δεν θα μας ρωτήσει.

Θα μας διασπάσει

σε μικρούς πόνους,

θανάτους αργούς.

Και γω θα θέλω

να σε κάνω στίχο, για να λυτρωθώ.

Μα δεν θα μπορώ,

γιατί μέσα μου θα ζεις

και πάντα θα ελπίζω

σε μιαν Άνοιξη

Σε μια κοινή περιπλάνηση

Σε μια συμπόρευση

Στη απόφασή σου

Σε εσένα.

****

 

Εξομολόγηση

Θέλω να σου το πω,

μα πώς να αρχίσω;

Σε περιέχω

Τα μάτια σου αγκαλιάζουν τα δικά μου

Τα υιοθετώ

Μου ανήκουν

Κατοικίδια

Τα κουβαλώ με τόση στοργή

όπου πάω

Τα προσέχω

Τα αγαπάω πολύ τα μάτια σου

καθώς ανιχνεύουν την απόγνωση

που το ανείπωτο γεννάει

Και μου μιλούν ψιθυριστά

για σένα και για μένα

Είναι σοφά τα μάτια σου

Τα φιλώ

Τα φυλάω

Τα κοιμάμαι

Τα αντέχω

Τα χαμογελώ

Να, σ’ αυτά θα το πω!

Σ’ αυτά το λέω!

Ξέρεις ποιο.

***

Πρώτη δημοσίευση στο : https://www.fractalart.gr/dyo-erotika-poiimata/

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Χρίστος Λάσκαρης Ποιήματα

Οι εκδόσεις Τύρφη, με την ευκαιρία της έκδοσης απάντων των δημοσιευμένων ποιημάτων του Χρίστου Λάσκαρη, σας καλούν την Παρασκευή 17 Μαρτίου και ώρα 19:00 στο θέατρο Κνωσσός (Κνωσσού 11, & Πατησίων 195, Άγιος Νικόλαος, Αθήνα) σε μια συνάντηση αφιερωμένη στο έργο και την προσωπικότητα του ποιητή Χρίστου Λάσκαρη.

Άπαντα τα δημοσιευμένα ποιήματα του Χρίστου Λάσκαρη περιλαμβάνονται στην παρούσα έκδοση· στο σύνολό τους, 402! Ολιγόστιχα σαν επιγράμματα στην πλειονότητά τους, σε μια ποιητική απαλλαγμένη από τον περιορισμό οποιασδήποτε φόρμας, που χτίζεται πάνω στα γερά θεμέλια μιας γλώσσας ζωντανής, ευεργετημένης από την οικειότητα και τον αυθορμητισμό της καθημερινής συναναστροφής. Ο λόγος του ρέει αβίαστα όπως το αίμα στις φλέβες, όπως το νερό στα ποτάμια και τη θάλασσα, όπως ο άνεμος και το απαλό αεράκι στο ύπαιθρο. Ο ρυθμός είναι διάχυτος στους στίχους κι η μουσική, πανταχού παρούσα, γίνεται η Μούσα του ποιητή. Δημιουργήματα της νύχτας τα ποιήματά του, βαθιά στη γη θαμμένα και σε μνήμες παιδικές, ή αιωρούμενα στον ουρανό, απ’ όπου αντλεί τα δομικά υλικά του. Έτσι, η ευτυχία βρίσκεται πάντα στο άπιαστο.

Σθεναρή η παρουσία τού θανάτου από την πρώτη κιόλας ποιητική συλλογή, εντείνει την κυριαρχία του όσο περνούν τα χρόνια. Όλο και πιο συχνά ο ποιητής επικαλείται τους πεθαμένους του ή συνομιλεί μαζί τους. Εκείνοι, μακάριοι και σιωπηλοί, τον επισκέπτονται στον ύπνο, μετατρέποντας τα όνειρα σε τροφοδότες της ζωής. Και η ποίηση του Χρίστου Λάσκαρη, δεκατέσσερα χρόνια μετά το θάνατό του, διατηρεί με σθένος τη νεανική της φύση, που κατορθώνει να μας αφυπνίσει, να μας συγκινήσει, να μας ταξιδέψει στο χώρο και στο χρόνο χωρίς σύνορα και χωρίς στεγανά.

 

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν η Βερονίκη Δαλακούρα, ο Κώστας Καναβούρης και ο Παντελής Μπουκάλας, ενώ θα διαβάσει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Δημητρακάκης. Για τον βίο και το έργο του Χρίστου Λάσκαρη θα μιλήσει και η κόρη του Σοφία Λάσκαρη, ενώ την βραδιά συντονίζει και παρουσιάζει η Μαρία Σύρρου.

Εκδόσεις Τύρφη

Ασκητού 5

56424

Θεσσαλονίκη

*****

Πηγές φωτογραφιών:

1. limassoltoday.com.cy/journal/arades/oi-erastes-tis-nyktas-christos-laskari/

2.E%https://www.linkedin.com/pulse/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82-1931-2008-constantine-saridakisB1%CF%84%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B7%CF%82-1931-2008-constantine-saridakis

****

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ /// ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ //// ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο ΙΑΝΟΣ και οι  Εκδόσεις 'Εσοπτρον σας προσκαλούν 

στην παρουσίαση του  νέου βιβλίου του Γιάννη Φαρσάρη

ΣΟΥΣΑΜΙ   ΑΝΟΙΞΕ

Τριάντα τρόποι για να απελευθερώσεις την δημιουργικότητά σου

που θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ της Αθήνας

(Σταδίου 24, στάση Μετρό: Πανεπιστήμιο)

Πέμπτη 9 Μαρτίου 2023, ώρα 8.30 μ.μ.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν :

Eλένη Γκίκα, δημοσιογράφος, συγγραφέας

Παναγιώτης Κάπος, διδάκτωρ Επικοινωνίας,  Μέσων και Πολιτισμού

Μάνος Κοντολέων, συγγραφέας

Στέφανος Ξενάκης, συγγραφέας(διαδικτυακά)

Αντιγόνη Σταυροπούλου, ηθοποιός

****

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ /// 5 ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΣΤΟΧΑΣΤΗ

Αν πάρετε τη θέση μου πάνω στην πέτρα,

ακόμα και για λίγα λεπτά

θα συμφωνήσετε πως ο Ροντέν

μου έδωσε μια άβολη στάση.

Η επιρροή του Μικελάντζελο είναι αισθητή.

Είμαι μπρούτζινος, γυμνός

και παρόλο που κάθομαι

όλοι μου οι μύες είναι σφιγμένοι.

Ο δεξιός αγκώνας είναι παραδόξως

ακουμπισμένος στον αριστερό μηρό,

ενώ τα δάχτυλα του δεξιού χεριού

στηρίζουν το κεφάλι μου

συμπιέζοντας το στόμα.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά,

ο καρπός, λυγισμένος απ’ το βάρος,

μου προκαλεί τόσο πόνο,

ώστε είναι πρακτικά αδύνατον

να κάνω οποιαδήποτε σκέψη.

Η ειρωνεία είναι

πως παριστάνω τον σκεπτόμενο.

***

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΧΕΡΙΟΥ

Η ποινή για το αδίκημα,

ήταν δέκα χρόνια εξορίας

και ακρωτηριασμός του δεξιού χεριού.

Για να γλιτώσει, διέφυγε στην Ιταλία.

Υπηρέτησε στις Ισπανικές δυνάμεις,

και στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου

έχασε ως γνωστόν το άλλο του χέρι.

Στο ταξίδι της επιστροφής,

πειρατές κατέλαβαν το πλοίο του

και βρέθηκε ξαφνικά στα σκλαβοπάζαρα της Αλγερίας.

Επέστρεψε οριστικά στην Ισπανία

μετά από δώδεκα χρόνια,

και αφού η οικογένειά του

αναγκάστηκε να εξαγοράσει την ελευθερία του.

Ας μη βιαστούμε ωστόσο,

να αποφανθούμε

για τον βίο και την πολιτεία του.

Σημασία έχει

ότι αυτός ο άνθρωπος

έσωσε το χέρι

που λίγο αργότερα

έγραψε τον Δον Κιχώτη.

****

NARCISSUS VERSUS NARCISSUS

Πάνω απ’ το κρεβάτι

κρέμεται μια παλιά αφίσα του Ηρακλή,

ενώ στο πάτωμα,

είναι ριγμένη μια αυτοσχέδια λεοντή

από δέρμα μοσχαριού.

Γύρισε ξεθεωμένος.

Έχει αφήσει το ρόπαλο στο κομοδίνο

και καθώς κοιτάζει το ταβάνι ξαπλωμένος,

ονειρεύεται την Ρώμη να τον αποθεώνει.

Οι γείτονες διαμαρτύρονται.

Έχει εξοντώσει όλες τις γάτες της πόλης.

Ωστόσο ο παππούς του,

συνταξιούχος αυτοκράτορας πλέον,

τους εκβιάζει.

Ο πατέρας του, Μάρκος Αυρήλιος,

αγνοεί τα ανδραγαθήματα του γιου του.

Λείπει σ’ εκστρατεία εδώ και μήνες.

Όλα αυτά βέβαια, πριν από χρόνια.

Σήμερα ο Κόμοδος

ηγείται μιας απέραντης αυτοκρατορίας.

Οι συνήθειες όμως δεν άλλαξαν.

Την προηγούμενη Κυριακή στο Κολοσσαίο,

θανάτωσε μόνος του εκατό λιοντάρια.

Οι φιλοζωικές εταιρείες

τον έχουν καταγγείλει

για κακοποίηση άγριων ζώων.

Διώκεται ποινικά για ρατσιστικές επιθέσεις

σε δεκάδες ανθρώπους με ειδικές ανάγκες

καθώς και για σωρεία ανθρωποκτονιών από πρόθεση.

Το ποτήρι ξεχείλισε.

Η Σύγκλητος τον πιέζει να παραιτηθεί.

Εκείνος προσπαθεί,

να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.

Αλλάζει ονόματα στους μήνες,

παραγγέλνει νέες προτομές.

Απορεί με την ευθιξία του κόσμου.

Κάποτε λάτρευαν τους ήρωες

όταν εξολόθρευαν κτήνη,

ενώ αυτός τώρα

κινδυνεύει με αποπομπή.

Παραμονή πρωτοχρονιάς, κι είναι μόνος στο παλάτι.

Προ ολίγου τηλεφώνησε ο δικηγόρος του.

Ακούστηκε αισιόδοξος.

Έχει σχεδιάσει ήδη τη γραμμή υπεράσπισης.

Ο Κόμοδος χαμογελά.

Ετοιμάζεται να πάρει το λουτρό του,

να χαλαρώσει.

Κόβει το λαιμό του

πως με το νέο έτος

θα φανεί πιο τυχερός.

* O Κόμοδος (161-192), γιος του Μάρκου Αυρηλίου, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας.

Στις 31 Δεκεμβρίου 192, δολοφονήθηκε με στραγγαλισμό στο λουτρό του απ’ τον προπονητή του στην πάλη  Νάρκισσο.

***

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 335 π.Χ.

Όλα πήγαν κατ’ ευχήν.

Η Θήβα ισοπεδώθηκε.

(Με εξαίρεση το σπίτι

του αγαπημένου του ποιητή.)

Εκτελέστηκαν χιλιάδες Έλληνες.

Άλλοι τόσοι πωλήθηκαν ως δούλοι.

(Τα έσοδα προβλέπονται σημαντικά.)

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ικανοποιημένος.

Έτσι όπως έχει γείρει πάνω στο ξίφος του,

δείχνει μελαγχολικός.

Είναι πολλές ημέρες,

που δεν έχει καταφέρει

να γράψει στη μητέρα του.

Στον μοναδικό άνθρωπο

που του στέκεται στα δύσκολα.

Παιδί ακόμα,

όταν οι άλλοι χλεύαζαν

το μικρό του ανάστημα,

ή την ετεροχρωμία των ματιών του,

εκείνη για να τον ανακουφίσει,

του υπενθύμιζε με τραγουδάκια

πως είναι Θεός

προορισμένος για αιώνια δόξα.

Θυμάται,

τότε που ο πατέρας του

μεθοκοπούσε στα συμπόσια,

ερωτοτροπούσε με παρθένες

κι ύστερα επέστρεφε σπίτι

τρεκλίζοντας.

Τους μεταμεσονύχτιους καβγάδες τους,

για τα φίδια που εκείνη έβαζε στο κρεβάτι,

τις ερωτικές τελετές

που διοργάνωνε με τις Βακχίδες

με σκοπό να τον ρεζιλέψει.

Στο τέλος βέβαια,

ο Φίλιππος την ταπείνωσε

παίρνοντας για σύζυγο

μια γυναίκα πολύ νεότερή της.

Πάντως, φρόντισε να φέρει

απ’ την Αθήνα στο παλάτι

τον πιο διάσημο παιδαγωγό,

όχι γιατί αγαπούσε τη φιλοσοφία

ή καταλάβαινε από ηθική,

αλλά γιατί αυτό του υπαγόρευε

η υψηλή κοινωνική του θέση.

Τώρα δε ζει πια.

Έγκλημα πάθους, είπαν κάποιοι.

Τι τον έπιασε όμως και τα θυμήθηκε όλα αυτά;

Μήπως γιατί αντικρίζει ερείπια;

Η διάγνωση των γιατρών: μανιοκατάθλιψη.

Ωστόσο, αρνείται πεισματικά να πάρει φάρμακα.

Αυτό το βράδυ θέλει να μείνει με την Ολυμπιάδα.

Μόνος.

Να της γράψει για τη σημερινή του επιτυχία.

Να της αφηγηθεί με λεπτομέρειες

πως έκανε δική του, μια ολόκληρη πόλη.

Ξέρει πως μόνο έτσι

θα μπορέσει ίσως να κοιμηθεί.

Τουλάχιστον απόψε.

Αύριο θα χρειαστούν νέα τεκμήρια.

***

ΣΤΟΝ Χ. Β.

Ο Ελύτης

κατοχύρωσε τα δικαιώματα

της θάλασσας.

Ας σερφάρει μόνος του λοιπόν

πάνω στον αφρό των κυμάτων.

Σάμπως είναι νησί η Ιθάκη;

******

Βιογραφία ενός χεριού, Περισπωμένη 2022

ΑΡΙΑΔΝΗ ΚΑΛΟΚΥΡΗ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Μικρές ανάσες

Κολυμπάω σε ένα κρύο και θαμπό νερό.

Θρυμματισμένα εχινόδερμα παντού

νεκρά όστρακα σκορπισμένα ανάμεσα

σε κομμάτια ξύλο·

          σπασμένο σκαρί κι εγώ

          επιπλέω.

Ποια δύναμη θα μπορούσε να ενώσει

το υγρό κατοπτρικό σύνορο;

Σαν σε καθρέφτη κοιτάζω απέναντι

αιχμηρό θηρίο αιωρείται, στιβαρό και ακίνητο

τεμαχίζοντας, σε μικρές ανάσες

τον αέρα.

Το παρακολουθώ εμμονικά

ετοιμάζεται να βουτήξει

διάφανα νήματα το συγκρατούν γιατί

αν

τελικά πέσει

από τη θάλασσα θα μείνει μόνο το αλάτι

ξερό να λαμπυρίζει στα βράχια

τσουχτερό και κατακόκκινο τα απογεύματα.

Και ούτε ψάρια, ούτε φύκια, ούτε τίποτα

που να θυμίζει

την παιδική ηλικία όσων – έτυχε

να γεννηθούν εδώ.

Τα λιμάνια εντέλει καταργήθηκαν.

Θα συνηθίσουν τα γυμνά πέλματα το έδαφος;

Και το αλάτι – για πόσο ακόμα να καίει

το αφυδατωμένο δέρμα;

Η αταξία βασιλεύει

σ΄ αυτόν τον άλλοτε

υδάτινο τόπο.

Το ενδιάμεσο όριο

έγινε καπνός.

Τουλάχιστον, σώθηκε το νερό.

 (ανέκδοτο)

 ***

Παράλληλη πτήση

Αγγίζω την αστραπή

διακρίνω μπροστά μου

το πορτοκαλί όριο του ήλιου.

Η επιστροφή μου στην επίγεια

τρυφερή μας μάχη, πλησιάζει.

Το φτερό κρύβει την πηγή του φωτεινού ορίζοντα

πρέπει να σκύβω ή

όταν κουραστώ

να αφεθώ στη φαντασία.

Μου ζητάς να μεταφέρω μήνυμα πολέμου.

Όσο πιο έντονο το δικό μας φως

τόσο πιο τίποτα το έξω.

Τι παράδοξο, η δική μας ιστορία

να ανθίζει

στα χαλάσματα μιας καταστροφής.

Η αστραπή πήρε την πρώτη όψη της Αθήνας

λαμπυρίζει σε ευθείες και καμπύλες·

εστίες φωτιάς, μοιρασμένες

σε ένα γιγαντιαίο πληγωμένο σώμα.

Οι πόλεις

χωρίς όνομα, περιφέρονται

στην ασάφεια της νύχτας

κι εμείς από πάνω τους

άδεια δοχεία, επιβάτες

με άκαμπτα μηχανικά φτερά.

 (ανέκδοτο)

 *****

Μπουκέτο νερό

Η ανάμνηση

ηλεκτροφόρο σχήμα

διασχίζει το παρελθόν

στην απότομη ένωση με το παρόν.

Δένεις τη ζωή σου σε μπουκέτο νερό

πέταλα οι σταγόνες, εξατμίζονται

σε κάθε εκπνοή.

Πουθενά

δεν εντοπίζεις την εκκίνηση

της μικρής σου ιστορίας.

Κρατάς βελόνα και κλωστή

προσπαθώντας επιδέξια

να μπαλώσεις το κενό που χαράζεται στο σώμα.

Είναι όμως μεγάλο

το κομμάτι που πήρες.

Ξερίζωσες – τρύπησες – έκλεψες

πού θα βρω τόσα υλικά

συμβατά

να τα υφάνω;

Ο πυρετός καίει και φθείρει.

Θα κόψω

σε μικρές μπουκιές το ωμό χρώμα της απώλειας

να ψηθεί πιο γρήγορα, άλλωστε

θα μπορούσα να ξεχάσω

αναμμένο το μάτι

να μυρίσει

το σπίτι

καμένο.

             (ανέκδοτο)

 ****

Αλλαγή σχεδίου

Γεμίζω, αδειάζω και σκορπίζω

στιγμές της εκτροπής.

Αλλάζει χρώμα η πλέξη σου από τη σκόνη.

Υπάρχει, μια εσωτερική απόσταση που οδηγεί σε λάθος δρόμο.

Στρεφόμαστε αλλού, αποφεύγουμε το σημείο

τομής, αλλά ψυχικής — μην κοπούμε·

παίζουμε με τις ώρες, ξεγλιστράμε στον χρόνο.

Δεν θέλω να με νοιάζει

να τα βλέπω όλα σε ατμόσφαιρα ξηρού πάγου, αλλά

δένω στο τώρα τη λάθος ησυχία

φτερωτή στην άκρη άκρη των αισθήσεων· αν

οι πολλαπλοί μας καθρέφτες συγκρουστούν, θέλω να πω αν

έτσι είμαι περίεργη πολλές φορές

για να προλάβεις μια έκρηξη σπαταλάς την αφορμή.

Ο δικός μου κώδικας θέλει σιωπή ανθίζει εκεί, μελαγχολικά και φωτεινά

κουτάκια με καταδιώκουν, ίχνος πλήκτρων στο σκοτάδι του ύπνου δυναμώνω

την ένταση στην παύση, να με ξυπνήσει η δυνατή εκκίνηση να τρέξω στον πρώτο

που θα με φωνάξει γεμάτη αφοσίωση. Τελείωσε η ορμή

τη βύθισε η άποψη, στο ένστικτο.  

Αλλαγή σχεδίου σαν σύνθημα. Δόντια που τρίζουν, μεγαλώνουν, δαγκώνουν.

 

 Χώρα αναμονής, Kίχλη 2021

 *****

 

Το δαχτυλίδι

 

Ασημένιο, οβάλ, με δύο δέντρα και ένα μαύρο φεγγάρι.

Το μόνο που

επανέρχεται σταθερά στις βάσεις των δαχτύλων μου.

 

Λίγο μεγαλύτερο απ' όσο θα ήθελα

ταιριάζει

υποχρεωτικά

στον δείκτη του δεξιού χεριού.

 

Ανάμεσα στους δυο κορμούς σχηματίζεται

το μονοπάτι

— τώρα είναι εμφανές, οδηγεί ξανά σ' εμένα —

αλλά τότε

 

τότε, έμπαινα στο ασημένιο δάσος και

η περίμετρος του φεγγαριού έλαμπε

 

ασημένια δροσιά

ασημένια γρυλίσματα

~

Πρέπει να προστατευτούμε

απ' αυτό το χέρι

ας το κόψουμε

(το χέρι που τολμάει και αγγίζει)

γεμάτο κοσμήματα και λούσα — όλα περιττά.

Μάταιο να σπάει έτσι η σιωπή.

Διαβάζω με τον ήχο της σκέψης

τις λέξεις σου, καθώς

κρύβομαι πίσω απ’ το δάχτυλό μου.

Χώρα αναμονής, Κίχλη 2021

*****

Η φωτογραφία είναι παρμένη από το pixabay.

KΡΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ /// Μαρκ Στραντ, Προσωρινή αιωνιότητα. Ανθολόγιο ποιημάτων, Επιλογή – Μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη, Πρόλογος: Αναστάσης Βιστωνίτης, Βακχικόν, Αθήνα 2019.

 

Ο ποιητής Μαρκ Στραντ 

Μαρκ Στραντ, Προσωρινή αιωνιότητα. Ανθολόγιο ποιημάτων, Επιλογή – Μετάφραση: Ασημίνα Ξηρογιάννη, Πρόλογος: Αναστάσης Βιστωνίτης, Βακχικόν, Αθήνα 2019.

ΓΡΑΦΕΙ Η ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΔΗΜΟΥ

Ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, ο Μαρκ Στραντ, παρουσιάζεται στο ελληνόφωνο κοινό μέσα από τη μετάφραση και την ανθολόγηση που πραγματοποίησε η ποιήτρια Ασημίνα Ξηρογιάννη σε ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά του ποιήματα. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα περίπτωση ποιητή στο μέτρο και στο βαθμό που το έργο του εναγκαλίζεται και μεταστοιχειώνει σε τέχνη του στίχου δύο βασικές κατευθύνσεις του σύγχρονου ποιητικού λόγου, εν πολλοίς αντίθετες και αντιθετικές μεταξύ τους, τον λυρισμό και τον ρεαλισμό. Οι δύο αυτές τάσεις ή διαθέσεις του ποιητικού λόγου, όπως συνυπάρχουν μέσα στην ποιητική του παραγωγή, διαμορφώνουν ένα σύνθετο πεδίο και σκηνικό που κινείται, εν είδει εκκρεμούς, ανάμεσα σε μια έκδηλη ποιητικότητα, σε μια μουσική καθαρά αίσθηση που αφήνουν οι στίχοι καθώς ελίσσονται και εκτυλίσσονται μέσα στο ποίημα, και σε έναν ακόμα πιο έκδηλο ίσως ρεαλισμό όπως αυτός ανακύπτει από το πλαίσιο μέσα στα οποία τοποθετεί πολλές φορές τα ποιήματά του ο Στραντ, ένα πλαίσιο αφηγηματικό που συχνά προσδίδει στις συνθέσεις του τον χαρακτήρα και τα χαρακτηριστικά μικροϊστορίας. Σε αυτήν την τελευταία εντύπωση συμβάλλει και συντελεί εξ ίσου το πέρασμα μέσα στα ποιήματά του μιας σειράς από πρόσωπα, από χαρακτήρες που είναι άλλοτε οικείοι του ποιητή και άλλοτε αντιπροσωπευτικοί τύποι ανθρώπων. Το στοιχείο αυτό πέρα από την αίσθηση της ανθρώπινης παρουσίας και δράσης που γεννά, πολλές φορές δίνει το στίγμα μιας δραματικότητας που τη συναντά κανείς, με τον ίδιο περίπου τρόπο στα μονόπρακτα θεατρικά έργα. Το στοιχείο αυτό σε συνδυασμό με την έντονη και ισχυρή παρουσία του δημιουργού ως υποκινητή και καθοδηγητή της «δράσης», ως του βασικού εκείνου παράγοντα που διευθετεί και ρυθμίζει το σκηνικό προσδίδουν μια νέα διάσταση στην ποίηση του Στραντ, μια διάσταση που την προσανατολίζει στον ορίζοντα της δραματικής σύνθεσης και έκφρασης, της θεατρικότητας όχι τόσο ως υιοθέτησης συγκεκριμένων μεθόδων και τεχνικών, όσο ως ατμόσφαιρας και κλίματος, ως διάχυτης και διαφαινόμενης ροπής προς την καλλιέργεια μιας εικονικής και κινητικής ταυτόχρονα εντύπωσης: Θέλεις να ρίξεις μια καλή ματιά στον εαυτό σου./ Στέκεσαι μπροστά από έναν καθρέφτη,/ βγάζεις το τζάκετ σου, ξεκουμπώνεις το πουκάμισό σου,/ ανοίγεις τη ζώνη σου, κατεβάζεις το φερμουάρ του παντελονιού σου./ Τα εσώρουχά σου πέφτουν κάτω./ Βγάζεις τα παπούτσια σου και τις κάλτσες σου,/ αφήνεις τα πόδια σου γυμνά./ Αποσύρεις το εσώρουχό σου./ Αμήχανος, περιεργάζεσαι τον καθρέφτη./ Να ’σαι λοιπόν! Εδώ είσαι!/ Κι όμως, δεν είσαι εδώ. («Ιδιωτικές στιγμές»)

Οι εικόνες είναι το δεύτερο στοιχείο που προκρίνεται και προεξάρχει στην ποίηση του Στραντ. Πρόκειται άλλοτε για εικόνες με σαφές και ευκρινές το περίγραμμά τους και άλλοτε για θολά και αξεκαθάριστα τοπία και σκηνικά που έρχονται από το εσωτερικό της σκέψης του ποιητή για να εξωτερικευθούν και να αποτελέσουν εν τέλει τμήμα του εξωτερικού περιβάλλοντος και χωροχρόνου. Το στοιχείο αυτό δεν είναι άσχετο και δεν μπορεί παρά να ερμηνευθεί σε στενή συνάφεια και σχέση με την οικείωση του ποιητή στην τέχνη της ζωγραφικής την οποία εν τέλει κατέληξε να υπηρετεί και να θεραπεύει μέσα από την ποίηση. Γιατί πράγματι οι λεκτικές εξεικονίσεις που μπορεί κανείς να συναντήσει μέσα στην ποίησή του είναι τέτοιας ποιότητας και υφής που οδηγούν με άκρα ευθύτητα την φαντασία του αναγνώστη στην ανασύνθεση του περιβάλλοντος κατά τρόπο αναδημιουργικό, μέσα δηλαδή από μια πορεία που εκκινεί από τις λέξεις και καταλήγει στον αισθητό κόσμο ο οποίος έχει πια προικισθεί με κάτι από το νόημα και την τάξη του λόγου. Οι εικόνες του Στραντ έχουν τη θέση και τη λειτουργία στιγμιοτύπων, λεπτομερειών δηλαδή στις οποίες όμως φαίνεται πως βρίσκεται όλο το νόημα και η αλήθεια του κόσμου. Γιατί αυτό ακριβώς είναι που επιχειρεί να συλλάβει ο ποιητής μέσα και μέσω των συνθέσεών του, το νόημα του κόσμου όπως αυτό ενυπάρχει μέσα στην δημιουργία. Αυτό διαμορφώνει μια άλλη, διαφορετική ερμηνεία της ποίησής του από εκείνο που μπορεί να σχηματίζει ως πρώτη εντύπωση ο αναγνώστης. Γιατί ενώ φαίνεται ότι ο ποιητής προσλαμβάνει την πραγματικότητα και την αναπλάθει ποιητικά, κάτι που προσδίδει έναν ιδιότυπο ρεαλισμό στα ποιήματά του, η πραγματικότητα αυτή είναι κατ’ ουσίαν πλαστή και πλασματική, είναι δημιουργημένη μέσα στη συνείδηση του Στραντ όπως όμως αυτή τροφοδοτείται από τις αισθήσεις του.

Ιδιαίτερος είναι επίσης και ο τρόπος με τον οποίο ο δημιουργός εισέρχεται στο ποιητικό του σύμπαν για να το κατασκευάσει, να το νοηματοδοτήσει, να το στήσει. Τις περισσότερες φορές μοιάζει απλός παρατηρητής, ενώ άλλες ως ο απόλυτος ενορχηστρωτής. Στην πραγματικότητα, αυτό που μπορεί κανείς να επισημάνει είναι ότι ο Στραντ ισορροπεί με απόλυτη επιδεξιότητα ανάμεσα σε μια ισχυρή παρουσία, σε μια έντονα διακριτή σφραγίδα της μορφής και της γραφίδας του ως εργαλείου κατασκευής του κόσμου του ποιήματος και στην αίσθηση που αφήνει ότι είναι απλώς και μόνο ο καταγραφέας της ποίησης του κόσμου. Πρόκειται για μια άκρως ευτυχή συγκυρία αντικατοπτρισμού που θέλει τον ποιητή δημιουργό και ταυτόχρονα αποδέκτη της δημιουργίας και το ποίημα προϊόν ή αποτέλεσμα και ταυτόχρονα προϋπάρχουσα δομή και τάξη. Ο Στραντ γνωρίζει καλά πώς να διατηρεί αυτή την ισορροπία για αυτό και το έργο του διατηρεί τη σωστή απόσταση ή, μάλλον τις σωστές αποστάσεις από τον κόσμο, τον άνθρωπο, τον ποιητή, ακριβώς για να μπορέσει να δημιουργήσει με απόλυτη ψυχραιμία, αλλά και με ένα ιδιαίτερα βαθύ και διεισδυτικό βλέμμα που συλλαμβάνει τον παλμό του κόσμου, τους χτύπους εκείνους του πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης που επιθυμούν τη μετουσίωσή τους σε λέξεις οι οποίες θα ηχούν πάντα σαν πρώτο άκουσμα: Ο βράχος είναι απόλαυση/ και ανοίγει/ κι εμείς μπαίνουμε μέσα/ όπως μπαίνουμε στον εαυτό μας/ κάθε βράδυ. («5, Επτά ποιήματα»)

ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΖΕΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΝΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το Δίκτυο Συγγραφέων γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τα πολλαπλά και περίπλοκα προβλήματα που καλείται να διαχειριστεί η καλλιτεχνική κοινότητα στην Ελλάδα δεδομένης της απουσίας κρατικής μέριμνας για τον σύγχρονο πολιτισμό, στέκεται αλληλέγγυα στον αγώνα που δίνουν οι σπουδαστές, οι μαθητές, οι καθηγητές και οι καλλιτέχνες σε όλη την χώρα. Δηλώνει την έμπρακτη υποστήριξή του στις ήδη οκτώ καταλήψεις θεάτρων και Καλλιτεχνικών Σχολών, στις πανκαλλιτεχνικές κινητοποιήσεις και στις δεκάδες εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης που πραγματοποιούνται εδώ και έναν μήνα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Το ΠΔ85 αποδεικνύει την απουσία θεσμικής στρατηγικής για την επιβίωση των καλλιτεχνών στη χώρα μας, υποβαθμίζοντας ανεπανόρθωτα τις καλλιτεχνικές σπουδές και φέροντας στην επιφάνεια όλα τα προβλήματα στην εκπαιδευτική αλλά και επαγγελματική πορεία των δημιουργών. Ο πολύπαθος κλάδος του βιβλίου και συγκεκριμένα των συγγραφέων για τον οποίο δεν υπάρχει απολύτως καμία συστηματική κρατική φροντίδα, δεν θα μπορούσε παρά να συμπαραστέκεται με κάθε τρόπο και μέσο στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων των καλλιτεχνών για πτυχία με αξία, ίδρυση νέων Ανώτατων Καλλιτεχνικών Σχολών ικανά στελεχωμένων με όλες τις απαραίτητες φοιτητικές παροχές, και σχεδιασμό μιας κρατικής πολιτικής για τον σύγχρονο πολιτισμό με όραμα, συμπερίληψη, επενδύσεις για δημόσια και δωρεάν Καλλιτεχνική Παιδεία, και το βλέμμα στραμμένο σταθερά στην πολιτισμική δημοκρατία.

Η ιδρυτική ομάδα:

Φοίβη Γιαννίση, ποιήτρια, καθηγήτρια ΠΘ Θάνος Γώγος, ποιητής, εκδότης Γιάννης Δούκας, ποιητής, φιλόλογος Νίκος Ερηνάκης, ποιητής, επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας ΠΚ Κατερίνα Ηλιοπούλου, συγγραφέας, διευθύντρια του περιοδικού ΦΡΜΚ Αλέξιος Μάινας, ποιητής, μεταφραστής Παυλίνα Μάρβιν, συγγραφέας Δανάη Σιώζιου, ποιήτρια, εκπαιδευτικός Θωμάς Τσαλαπάτης, ποιητής, αρθρογράφος

Συνυπογράφουν:

Αβούρης Παύλος, ποιητής Αγγελοπούλου Μαρία, ποιήτρια Αδαλόγλου Κούλα, συγγραφέας Αθανασέλος Δημήτρης, ποιητής Ακρίβος Κώστας, συγγραφέας Αλεξίου Ελένη, ποιήτρια Αλισάνογλου Γιώργος, ποιητής, εκδότης Αλογοσκούφι Κασσάνδρα, συγγραφέας Αλυσσανδράκη Βίκυ, μεταφράστρια Αμανατίδης Βασίλης, ποιητής Αναγνωστόπουλος Δημήτρης, συγγραφέας Ανδρεαδέλλη Μαρία, ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια, επιμελήτρια λογοτεχνίας Ανδρικοπούλου Νίκη,συγγραφέας Ανδριτσάνου Ευαγγελία, συγγραφέας Ανδριώτης Γιώργος, ποιητής Απέργης Ορφέας, ποιητής Αραμπατζής Αλέξανδρος, ποιητής Αρβανίτης Παναγιώτης, συγγραφέας Ασημακοπούλου Κατερίνα, ποιήτρια Βακαλοπούλου Ειρήνη, ποιήτρια Βατικιώτη Μιράντα, συγγραφέας Βεντούρη Μαριαννίνα, συγγραφέας Βεργέτης Νίκος, συγγραφέας Βέρδη Καρίνα, ποιήτρια, επιμελήτρια Βλάχου Ελένη, μεταφράστρια, διερμηνέας Βογιατζόγλου Αθηνά, συγγραφέας, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Βολανάκη Γιούλη, συγγραφέας, επιμελήτρια Βυζοβίτη Σοφία, Καθηγήτρια Τμήμα Αρχιτεκτόνων, ΠΘ, συγγραφέας Γαβριηλίδης Άκης, συγγραφέας, μεταφραστής Γαλάνη Ελένη, αρχαιολόγος/μουσειολόγος, συγγραφέας Γαλανός Στρατής, πεζογράφος Γεροντάσιου Βικτωρία, ποιήτρια Γεωργαντά Μαρία, θεατρική συγγραφέας Γεωργίου Κωνσταντίνος, ποιητής, φιλόλογος Γιανάκος Αντώνης, συγγραφέας Γιαννάκη Ειρήνη, ποιήτρια Γιαννακουδάκης Λευτέρης, συγγραφέας Γιανναράς Σπύρος, μεταφραστής Γιαννοπούλου Έφη, μεταφράστρια Γκανάσου Τζούλια, συγγραφέας Γκανέλης Γιώργος, συγγραφέας Γκέζος Αρμάντο Χρήστος, συγγραφέας Γκιούλος Δημήτρης, ποιητής, μεταφραστής Γκόζης Γιώργος, συγγραφέας Γλυφός Δημήτρης, ποιητής Γούλα Ελένη, συγγραφέας, μεταφράστρια Γούλα Ελένη, φιλόλογος, συγγραφέας Γουργουρής Στάθης, ποιητής Δαλακούρα Βερονίκη, ποιήτρια Δασκαλόπουλος Νίκος, ποιητής Δερμάνη Βίκυ, συγγραφέας Δημητριάδης Δημήτρης, ποιητής Δήμου Παναγιώτης, ποιητής, ψυχολόγος. Διαμαντής Οδυσσέας, συγγραφέας Διονυσοπούλου Σοφία, ποιήτρια Διονυσοπούλου Σοφία, συγγραφέας Ευαγγελίου Βαγγέλης, ποιητής Ευαντινός Νικόλας, ποιητής Ευθυμιάδης Γιάννης, ποιητής Ζαρμακούπη Μάνθα, συγγραφέας, επίκουρη καθηγήτρια Ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής UPenn Ηλιοπούλου Ελένη, μεταφράστρια Θανόγλου Ελευθερία, ποιήτρια Ισιδώρου Γιάννης, εικαστικός, ποιητής Ισιδώρου Γιάννης, συγγραφέας, εικαστικός Ιωσηφίδης Βαγγέλης, συγγραφέας Κ* Αλεξάνδρα, συγγραφέας Καβανόζης Κώστας, συγγραφέας Κακολύρης Πέτρος, συγγραφέας Καλαϊτζίδου Ξένια, μεταφράστρια, ποιήτρια Καλλέργη Λένα, ποιήτρια Καλοκύρη Αριάδνη, συγγραφέας Καλυβίτης Παναγιώτης, θ. συγγραφέας, σκηνοθέτης Κάλφα Βάγια, ποιήτρια Καλφοπούλου Αδριάννα, ποιήτρια, συγγραφέας, φιλόλογος Καμπουρόπουλος Χωκράτης, ποιητής, μεταφραστής Καναβούρης Κώστας, συγγραφέας Καπελλάκη Φωτεινή, συγγραφέας Κάππας Θάνος, συγγραφέας Καρακωνσταντάκης Σταύρος, συγγραφέας Καρπούζης Γιάννης, ποιητής, εικαστικός Καρυωτάκη Ισμήνη, συγγραφέας Κασκάλη Δώρα, ποιήτρια, πεζογράφος Κασσεσιάν Χριστίνα, μεταφράστρια, συγγραφέας, μουσικός Κατιώνη Δήμητρα, ποιήτρια Κατσού Ναταλία, ποιήτρια, θ.συγγραφέας Κιοσσές Σπύρος, συγγραφέας Κοζίας Γιώργος, ποιητής Κολτσίδας Χρήστος, ποιητής Κοντού Χάρις, ποιήτρια, ψυχαναλύτρια Κορρυβάντη Κωνσταντίνα, ποιήτρια Κοσκινιώτου Βασιλική, μεταφράστρια, εκπαιδευτικός, συγγραφέας Κόσυβας Θάνος, συγγραφέας Κοτιώνης Ζήσης, αρχιτέκτονας, συγγραφέας Κούμη Νατάσα, ποιήτρια Κούρτη Κεσίνη Γεωργία, συγγραφέας Κουτσοδόντης Νικόλας, ποιητής Κουτσούνης Στάθης, συγγραφέας Κυπριώτης Αλέξανδρος, συγγραφέας, μεταφραστής Κυριαζοπούλου Νάγια, ποιήτρια Κυριακίδης Αχιλλέας, συγγραφέας, μεταφραστής Κυρίτση Ελευθερία, ποιήτρια Κωσταγιόλας Νίκος, ποιητής Λάτσαρη Μαρία, ποιήτρια Λέντζας Ευθύμης, ποιητής Λίλλης Γιώργος, ποιητής Λιούτσια Ιωάννα, ποιήτρια Μαλούτας Κωστής, συγγραφέας Μανωλέλη Μαρία, συγγραφέας Μαριανός Αγγελής, συγγραφέας Μαρούτσου Έλενα, συγγραφέας Μεζίτη Μάνια, ποιήτρια, μεταφράστρια Μηλιά Πέννυ, θεατρική συγγραφέας Μητάς Γιώργος, συγγραφέας Μίχας Νικόλας, ποιητής Μόσχος Βασίλης, συγγραφέας Μπαγκέρη Αγνή, ποιήτρια Μπακλάκος Γιώργος, συγγραφέας Μπέκας Βαγγέλης, συγγραφέας Μπλάνας Γιώργος, ποιητής Μπογιάνου Ευγενία, συγγραφέας Μπραϊμάκου Σοφία, συγγραφέας Μπρούμα Μαρία, συγγραφέας Μπρούσαλη Βίκυ, συγγραφέας Νανοπούλου Ελένη, ποιήτρια Νομικού Ειρήνη, συγγραφέας Ντούξη Ελένη, ποιήτρια Ξηρογιάννη Ασημίνα, ποιήτρια, φιλόλογος Οικονόμου Βασιλεία, ποιήτρια Ορφανάκου Ράνια, συγγραφέας Παβένος Μ. Μύρων, ποιητής Παλλαντζά Έλενα, φιλόλογος, μεταφράστρια Παναγιωτάτου Ελίζα, συγγραφέας Παναγιώτου Ευτυχία, ποιήτρια Παπαδάκη Σταυρούλα, συγγραφέας Παπαδήμας Λάμπρος, συγγραφέας Παπαδημητρίου Χίλντα, συγγραφέας, μεταφράστρια Παπαλαμπροπούλου Ελένη, ποιήτρια Παπαντωνίου Κατερίνα, συγγραφέας, νομικός Παραδεισανού Ειρήνη, ποιήτρια Πασιά Καλλιόπη, συγγραφέας Πατακιά Μαρία, ποιήτρια Περδικάρης Νικόλας, συγγραφέας Περδίκη Σοφία, συγγραφέας Πέτρου Δημήτρης, ποιητής Πλιάκου Μαριάννα, ποιήτρια, μεταφράστρια Πλιαπλιά Μιχαήλα, συγγραφέας Πολυγένη Έλενα, ποιήτρια Πονηράκου Γεωργία, φωτογράφος, ποιήτρια Πριoβόλου Ελένη, συγγραφέας Ρηγοπούλου Σήλικα, εκπαιδευτικός, ποιήτρια, μεταφράστρια Σαγρής Τάσος, ποιητής, σκηνοθέτης Σακαλής Γρηγόρης, ποιητής Σακελλαρίδης Χρήστος, ποιητής Σαμπάνη Ελένη, ποιήτρια Σαρηγκιόλης Θοδωρής, ποιητής Σιγανίδης Μιχάλης, μουσικός, ποιητής, στιχουργός Σίδερη Νατάσα, συγγραφέας Σκαργιώτης Μάνθος, συγγραφέας Σκιαθάς Αντώνης Δ., ποιητής, πρόεδρος Γραφείου Ποιήσεως Σκυθιώτης Πέτρος, ποιητής Σουβατζής Νίκος, ποιητής Σπαθάρα Εύα, ποιήτρια Συμεωνίδου Μαρίκα, εκπαιδευτικός, ποιήτρια Σφήκα Μαρία, ποιήτρια Τζανεττάτος Παναγιώτης, ποιητής Τζαρδή Μαρία, συγγραφέας Τζατζιμάκη Ελένη, ποιήτρια, μουσικός Τριανταφυλλίδου Γεωργία, ποιήτρια Τριβιζάς Σωτήρης, ποιητής Τρουλλινού Νίκη, πεζογράφος Τσάιτα-Τσιλιμένη Βάλια, ποιήτρια, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Γενεύης Τσαπραΐλης Χρυσόστομος, συγγραφέας Τσελεπίδου Βίκυ, συγγραφέας Τσόνης Λευτέρης, συγγραφέας Τσουκαλοχωρίτη Γεωργία, ποιήτρια Φελεκίδου Ρία, συγγραφέας Φούτσιας Δημήτρης, θεατρικός συγγραφέας Φρανέλη Μαργαρίτα, συγγραφέας Φρατζέτης Νίκος, ποιητής Χαϊρέτης Σπύρος, ποιητής Χαντζής Γιώργος, συγγραφέας Χαραλαμπίδη Μαρία, ποιήτρια-φιλόλογος Χατζελένης Γιώργος, συγγραφέας Χατζημωυσιάδης Παναγιώτης, συγγραφέας Χατζηπροκοπίου Μάριος, ποιητής, επίκουρος καθηγητής στο ΠΘ Χειμωνάς Θανάσης, συγγραφέας Χριστοδούλου Βάσω, ποιήτρια Ψαρράς Χάρης, ποιητής Ψυλλιά Αθηνά, ψυχολόγος, μεταφράστρια Pulkkinen Riika, μεταφράστρια Dejanović Marija, ποιήτρια