Θωμάς Μοσχόπουλος /// Ποιήματα

Η ΣΙΩΠΗ

Ήρθαν να νοιώσουν τη δύναμη

Αγριεμένοι με φλόγες στα μάτια

Με νύχια και δόντια

Ξίφος και φωτιά

Το κορμί να λιώσουν

Να σκλαβώσουν

Κι όμως παραμένω ελεύθερος ακόμα

Κι όταν απ’ το χέρι με τραβήξουν αποφάσισα

Να κοιτάω μόνο το φως του φεγγαριού

 ***

ΑΡΧΑΙΟΣ ΘΡΗΝΟΣ

Οι μέρες χάνονται λευκές

Γέλια μίζερα τραγούδια αταίριαστα

Κι οι αλήθειες που χτίσαμε

Πέφτουν με τον πρώτο σεισμό

Σκλάβοι μάς δυναστεύουν

Ελπίδες έγιναν στάχτη

Αστέρια που έσβησαν

Ζάλη που τυφλώνει

Και σκότωσε την καλή μας μάνα

***

ΤΑΞΙΔΙ

Η θλίψη μάς κυρίεψε ξανά

Ας φύγουμε μακριά απόψε

Έχουμε να δούμε παράξενους τόπους

Πέρα απ’ τα όρια της γνώσης

Φίλοι μας περιμένουν εκεί

Φωνές για νέες συγκινήσεις

Το νήμα χάνεται αρμονικά

Οι μύθοι μας δένουν με την ελπίδα

 ***

Η ΒΡΟΧΗ

Σκοτείνιασε ξαφνικά ο ήλιος χάθηκε

Η πόρτα έκλεισε βιαστικά

Η φωνή της μάνας διαταγή

Το παιδικό μουτράκι θλιμμένο

Βροντή και βροχή άρχισε δυνατή

Τα παιχνίδια τα ανέμελα τελείωσαν

Το μαγευτικό τραγούδι της νύχτας

Ρυθμός ακατάπαυστα γλυκός

Έφερε δώρο όνειρα για παρηγοριά

Αφότου οι πόρτες για πάντα άνοιξαν

Ήρθε ο καιρός που τα δάκρυα ξεχάστηκαν

Οι άνδρες δεν κλαίνε ποτέ λένε

Μα όταν καμιά φορά η βροχή αρχινά

Τότε να θυμάσαι τι έχασες

 ***

ΑΥΤΟ

Η μέρα έφυγε

Η νύχτα το έφερε

Το νιώθω στο στήθος μου

Σαν είμαι μόνος

ΑΥΤΟ

Παράξενα με ξύπνησε γλυκά

Περίεργα πήρε τις σκέψεις

Γκρέμισε κάτω την λογική

Ξεσήκωσε μέσα μου τις πιο παλιές αναμνήσεις

ΑΥΤΟ

Απρόσμενος επισκέπτης σ’ ανύποπτες ώρες

Σε ημέρες χαράς

Και καμιά φορά στα όνειρα έρχεται κοιτώντας με

Μέσα απ’ τα μάτια της

ΑΥΤΟ

Τρομάζει

Χάνεται σαν αγρίμι

Κρύβεται επιδέξια

Ξαφνικά γρυλίζει

Πετιέται μπροστά

Ωραίο και άγριο

ΑΥΤΟ

Κομμάτι φωτιάς, Ιδιωτική έκδοση, Αθήνα  2020

Διεύθυνση Internet: https://www.ebooks4greeks.gr/kommati-fwtias

Ανθολόγηση για το Varelaki Ασημίνα Ξηρογιάννη

*Η πρώτη φωτογραφία είναι παρμένη από τη Βιβλιονέτ,

η δεύτερη φωτογραφία είναι παρμένη από εδώ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΙΑΤΖΟΥΡΑ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Δελτίο ειδήσεων

Ραμμένα στόματα εκκενωμένα βλέμματα καμένες ψυχές ανθρώπινα ναυάγια χαμένες γενιές δακρυσμένα μάτια ματωμένα πόδια ανέλπιδοι ώμοι παλάμες πληγωμένες από των ανθρώπων τα καρφιά.

Υπομονή.

Καρτερικότητα.

Εμπόλεμες ζώνες πουλημένες πατρίδες εξαργυρωμένες ελπίδες φιλεύσπλαχνοι αλληλέγγυοι ζωντανοί ανταποκριτές ακατανόητες ηθικές αξίες επαναπροσδιορισμένες ευρωπαϊκές πολιτικές βαθύπλουτα εμβάσματα στο Panama συσσίτια και ξέχειλη φιλανθρωπιά αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες κοινωνίες αυτόχειρες και τρομοκρατίες.

«The borders are closed»

Τι δεν καταλαβαίνετε;

Κι όμως τα βρέφη γεράσανε πρόωρα.

Κυρτώσανε οι ράχες τους

καμπούριασε η ελπίδα.

 *

Προσκυνητές

Ρασοφόροι προσκυνητές παχύσαρκοι επιβιβάστηκαν

σε όχημα υψηλών προδιαγραφών σέρνουνε

σωσίβια καλοπέρασης σε διαδρόμους μισαλλοδοξίας.

Στοίβαξαν κρεάτινα σωσίβια πάνω στην πλαδαρή τους ματαιοδοξία.

Και αυτά στις παραλίες; Μπας και δεν είναι κομμάτι του εαυτού τους;

Κραυγές βγάζουνε άναρθρες

για μοναχές και απόρθητες πατρίδες

με πράξεις αλληλέγγυες καλύπτουν

την πολύ σύντομη τους εφημερία.

Δεν ξέρω για Αλλάχ ή για Θεό

ή για του Βουδισμού το δόγμα

μα ξέρω για μεγαλοσύνη και αγάπη και ανθρωπισμό

λέξεις μικρές με μεγάλη σημασία

ξέρω και την Ιστορία ενός Θεανθρώπου

που την ζωή του δεν λογάριασε

μα αιώνες τώρα

το κακό εξόρκιζε

για τον Άνθρωπο

που τον συνάνθρωπο του

ως κόρη οφθαλμού

μέλει να προσέχει.

 *

Ο ήρωας μου

Ήρωας μου ένας ρακοσυλλέκτης

που σε κάδους απορριμμάτων και σε χωματερές

ψάχνει να βρει το δικό του «καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση».

Επίμονος συλλέκτης ανθρωπίνων εμπειριών εξορύσσει

έναν και μοναδικό θησαυρό. Την λήθη.

Ένα κακό που κρυφοκοιτάζει διαρκώς

που συντρίβει περιεχόμενο και μορφή

ένας δάγκειος πυρετός

που νεκρωμένες αισθήσεις αποσυνθέτει.

Μα μόνο στα σαθρά χώματα

μόνο στα σάπια υποκατάστατα του ανθρώπου.

Ο ήρωας μου ανηφορικούς δρόμους κακοτράχαλους ακολουθεί

γεμίζει καθημερινά με ανθρώπινες ιστορίες την πρέσα

να καθαρίσει το θυμικό από περισσεύματα

να καθαρίσει η μνήμη από περιττώματα

για να αλαφρύνει το μυαλό

για να είναι ελαφρύς ο ύπνος.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΗΣ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 Θα πάμε πάλι

Ένα πρωί θα πάμε πάλι
στην παιδική χαρά

τώρα θα μου κρατάς
εσύ το χέρι

μη φύγω
-όπως φεύγουν οι μεγάλοι-

όλα απαράλλαχτα

οι κούνιες οι τραμπάλες
τα σχοινιά

θα είναι Κυριακή και θα φυσάει

*

Δεν βλέπει

Αφήνει ακόμη
μέσα απ' τα μπατζάκια μάκρος

μήπως ψηλώσω

στα πενήντα μου
μην και πετάξω μπόι

στριφώνει
μια ανάμνηση

δεν βλέπει

πόντο τον πόντο
ο χρόνος πώς με τρώει

*

Σαν ύστατη πνοή

Μέσα σε κάθε ποίημα
είμαι εγώ

όπως στα φιλμ ο Χίτσκοκ

δείτε καλύτερα

πίσω απ’ το σκριπτ
στα ράμματα

στο σκοτωμένο αίμα
κάποιου στίχου

μ’ αρέσει να λουφάζω
στις γωνιές

σκύλος
σφιχτά το κόκαλό του
που κρατάει

σαν ύστατη πνοή σαν φυλαχτό

     Θαμπή πατίνα, Πόλις, 2017

Ανθολόγηση για το Varelaki Aσημίνα Ξηρογιάννη

*Η φωτό είναι παρμένη από το site apodyoptes.com

ΜΥΡΣΙΝΗ ΓΚΑΝΑ /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

5. 

Όλο το πρωινό χαζεύοντας
αυτό το σκοτεινό πανί
που όλο φουσκώνει και τεντώνεται
και σκίζεται εδώ κι εκεί
κι αστράφτουν τ' άσπρα ξέφτια του
και χάνονται.

Κι ύστερα το νησί.
Βουίζει και τρέμει απαλά
χαρταετός μέσα σε μπλε πυκνό
με όλα του τα κρόσια ν' ανεμίζουν.

Κι όπως αργά-αργά μας κλείνει
η νύχτα στις κουρτίνες της
κρατάμε την ανάσα μας να μη μας βρουν
κι ακούμε το μοτέρ της φύσης να δουλεύει.

6.

Λέγε με Πηνελόπη
μέρα τη μέρα
υφαίνω
ξηλώνω
το σώμα μου.
Πού να 'ξερα
ότι ο νοσταλγός που μου συστήθηκε
ως Οδυσσέας
ήταν στ' αλήθεια ο Κανένας.

 

      Στα πέρα μέρη, Μελάνι, 2017

Ανθολόγηση για το Varelaki Aσημίνα Ξηρογιάννη

*Η φωτογραφία είναι παρμένη από το Andro

ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ /// ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

[Στάζουν μεσάνυχτα 1]

Γέννησα τη μητέρα και τον πατέρα μου
Βλαμμένα δίδυμα 
Να μη μπορούν να μιλήσουν
Να μη ξέρουν πώς να το ζητήσουν
Μαμά μαμά!...
Όλη την ώρα και τα δυο τους
Με κάνανε μητέρα
Με ένα παιδί
Που είναι δύο
Που είναι όλα
Ορφανά

  Στάζουν μεσάνυχτα, Μελάνι, 2013

[σπασμένα άλογα 3]

Εκεί έτρωγα ήλιο
Κι έπλενα τα δόντια μου με υπνοστεντόν
Με ξυπνούσαν για να με λυπηθούν
Γιατί εγώ δεν κοιμόμουνα
Κι ούτε ήξερα τι να λυπηθώ σε μένα
Μου έκαναν ό,τι μου έκαναν και με καλούσαν
στο νηπιαγωγείο τους
Μια φορά πήγα από περιέργεια για τ' άλλα παιδάκια
Αλλά δεν είχε πλάκα
Τις άλλες μέρες έβγαινα σο ένα τετράγωνο κήπου
έκανα τα μάτια μου πινέλα
Κι έφτυνα απ' το στόμα μου μπογιές

Μόνο ο φύλακας ήταν καλός
Με άφηνε τις νύχτες να καπνίζω

 

     Σπασμένα άλογα, Γαβριηλίδης, 2017

Ανθολόγηση για το Varelaki Ασημίνα Ξηρογιάννη

*Η φωτό είναι παρμένη από εδώ

Ζ. Δ. Αϊναλής /// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Κούσκο,  Περού,  1572 μ.Χ.  ή  Η Μελαγχολία  της Αντίστασης

Είπε ένα απ’ τα παιδιά που συνοδεύανε τον Ηλία
στην τελευταία του κατοικία
θα βρέξει
επάνω ένας ουρανός ξεσκισμένος κατουρούσε αίμα
τριγύρω μια σιωπή τρυπημένη
μια μουσική πένθιμη τσαλαβουτούσε στις λάσπες
ένα ταμπούρλο σκισμένο από ενάντια πυρά κυλούσε
αιμάσσον
οι μπάτσοι χτυπούσαν με τα γκλοπς
τ’ αδέσποτα που ασελγούσαν
στην απαλλοτριωμένη πλατεία
με υποκόπανους και δακρυγόνα.

Την ίδια ώρα
στο κοινοβούλιο προωθούνταν επιτυχώς
ο εκδημοκρατισμός των θεσμών.

Ένα εμπύρετο προαίσθημα με κατέβαλεν όλον.

 

      Ηλεκτρογραφία, Γαβριηλίδης, 2006 (2η εκδ. Θράκα, 2018)

ο χρησμός

χοροστατώ λέει ανυπότακτος σε μια πέτρινη έρημο
παγωμένη
πέτρα ύπνος παγωμένων αισθήσεων καρδιά μου ο ισοθάνατος
ανευδαίμων
συνθλίβομαι
το βλέμμα του ανδριάντα μου
αυτού του εκτοπλασματικού εγώ εκτός του εγώ μου
την απόγνωση σκληρή της πέτρας άτρεπτη
ακινητοποιημένη στους βολβούς των οφθαλμίων οδών του
τυφλούς τυφλός
ίλιγγος
στο βάθος βαθύ του κόσμου
μόνος
κυκλωμένος πτώματ’ αμέτρητα πεθαμένα μαλάκια
επιπλέοντα
οι μέρες μου
υδροκέφαλες

μέρες
άχρηστες
σπαταλημένες πολύτιμες ώρες της ήβης μου
νεκρές πιο
νεκρές τίποτα
κι άλλο τίποτα
όλα
τίποτα

 

      Ηλεκτρογραφία, Γαβριηλίδης, 2006 (2η εκδ. Θράκα, 2018)

Άπειρο

Και τώρα
μπορούμε
να κλείσουμε τα μάτια
επιτέλους
να κοιμηθούμε
κάτω απ’ την άδολη επιφάνεια της σιωπής
με μονάχη σκεπή
έναν ουρανό ξυρισμένο
και μυριάδες κλαδιά δέντρων γυμνά
μέσα στο ψύχος αύξων
ενός λευκού πρωινού
ελάχιστος
χάνομαι σύσσωμος μες σ’ έναν μαρμάρινο ήλιο

 

      Ηλεκτρογραφία, Γαβριηλίδης, 2006 (2η εκδ. Θράκα, 2018)

Επιλογή για το Varelaki Aσημίνα Ξηρογιάννη

Η εικόνα είναι από το pixabay

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ /// [το σώμα της μητέρας]

[το σώμα της μητέρας]

Η μητέρα υποθέτει ότι το υλικό της μητέρας
  συμπεριλαμβάνει μία αγιότητα.
Σε κάθε περίπτωση, την ευπρόσδεκτη και οικειοθελή
  απομόνωση του μάρτυρα.
Έτσι κάνει τραμπάλα κατά το δοκούν μεταξύ
  μαρτυρίου και έκστασης.
Αυτή την τραμπάλα την κάνει μόνη της.

Μάλλον γίνεται γιατί –ε, το ξανάπαμε – δεν αγαπά το
σώμα της.

Η μητέρα, στα 18, είναι ανορεξική.
Μετά τρώει σοκολάτες.
Τα σωματικά της υγρά τα απεχθάνεται.
Μάλλον δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κάτι θα μπει, κάτι
  θα βγει από μέσα της.
Μέχρι και τις ανάγκες της τις κάνει στο σκοτάδι.

  μ_otherpoem: μόνο λόγος, Νεφέλη, 2014

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ /// ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Συρία

Ο βίος των ανθρώπων δεν ήταν παρά
ένας,
δεν ήταν παρά
πολλοί,
αντικατοπτρισμοί
κατοικημένοι από ίσκιους

σύννεφο πάνω από τις χώρες
τρεμόσβηνε στο μάτι του πουλιού

χώθηκα στη σπηλιά σαν κάπρος και περίμενα

   

Όρια άνοιξης

"Μην κοιτάξεις τα φαγώσιμα που προσφέρθηκαν ως θυσία,
ούτε καν να περάσεις από δίπλα.
Καλύτερα δώσε μια δραχμή κι αγόρασε λουκάνικα.
Με μια δραχμή παίρνεις κι ένα σύκο, κι αν περιμένεις λίγο,
χίλια. Ο χρόνος είναι θεός για τους φτωχούς."

Επωδός

Κάτω απ' τη σάρκα μου
σκοτεινοί - άγνωστοι
υπογράφουν τη μοναξιά μου
εργάζονται ως εσώτερη ρωγμή
πέρα από τον νόμο της ζωής
και της ηλεκτρικής σιωπής τους

Αγκαλιάζουν ο ένας την αμφιβολία του άλλου
τόσο γερά, που επαληθεύεται ο χρησμός
που άκουσα στα αψινθοπωλεία της Βοημίας
"Από τη Δύση κύριοι γυρίσαμε πάλι πεινασμένοι"

Κι από την άλλη,
ούτε ένα ερωτικό σονέτο απόψε
να υπογράψει
την αιωνιότητά μας

 Παιχνιδότοπος , Κίχλη, 2016 

Ανθολόγηση για το Varelaki : Aσημίνα Ξηρογιάννη

*H φωτό είναι παρμένη από εδώ

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ /// ΠΕΝΤΑΣΗΜΟΝ /// ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΜΙΛΗ

  Στον τόμο "Πεντάσημον", οι ποιητές Γιώργος Βαρθαλίτης, Θεοδόσης Βολκώφ, Αλέξανδρος Κορδάς, Χάρης Ψαρράς και Δημήτρης Κοσμόπουλος καταθέτουν από εννέα ποιήματα ο καθένας τους. Το έργο του εξωφύλλου είναι πίνακας του Σωτήρη Σόρογκα, ενώ το βιβλίο κοσμείται από σχέδια πάνω σε πέτρα του Δημήτρη Κοσμόπουλου. Εκείνο που ενώνει τους πέντε ποιητές είναι η αναζήτηση ενός καινούργιου ρίγους στην ποιητική έκφραση. Σ’ ένα τοπίο όπου τα τηλεοπτικά χαρακτηριστικά εισβάλλουν στην σύγχρονη ποιηματογραφία οι πέντε ποιητές του βιβλίου, διαφορετικής ηλικίας, με διακριτή την παρουσία τους στα ποιητικά πράγματα συμφωνούν μέσ’ απ’ την διαδρομή τους –άλλος στο ξεκίνημα, άλλος με μεγαλύτερη θητεία– σε ένα ζητούμενο: η σύγκραση των μοντερνιστικών κατακτήσεων με τον παραδοσιακό ρυθμό και την εμμετρότητα μπορεί σήμερα να αναζωογονήσει τα ποιητικά πράγματα. Η δήθεν ελευθερόστιχη ασυδοσία κι η άγονη μίμηση παλαιών ρετρό στερεοτύπων είναι οι δύο πόλοι μέσα στους οποίους κινείται σήμερα η ποιηματογραφία μας. Σε αντίθεση με αυτό, οι πέντε ποιητές αναζητούν έναν άλλο δρόμο που αντιλαμβάνεται την ποιητική παράδοση ως ενιαίο σύνολο.

Χάρης Ψαρράς – ‘’Υπενθυμίσεις (ΙΙ)’’

 

Του ασανσέρ ο θόρυβος ανεβοκατεβαίνει.

Στον κήπο μύτη σκάει η κουφοξυλιά.

Κι η σουσουράδα; Πάντα αναστατωμένη.

Τρεις στιγμές, νοσταλγίας πνιχτά φιλιά.

 

Μυρωδιές κρυφακούς, ρινίσματα εικόνων,

Παλιών καιρών κατοικία μνημονική.

Εκμυστηρεύσεις νεκρών γονιών και γόνων

στης αναπόλησης που ζουν τη φυλακή.

 

Ο πυρετός του μέλλοντος σε καταβάλλει τώρα.

Προβλέψεις φρούδες, βλέψεις αστρονομικές.

Η αρχή του τέλους ξεκινά. Παράκτια μπόρα

 

ξεσπάει. Καιρό μετά στου νου τις αλυκές

η τύψη θα ‘ρθει αλάτι να συλλέξει

μιας πλέον που σίγησε φωνής την κάθε λέξη.

 

‘’Υπενθυμίσεις (Ι)’’ (απόσπασμα)

 

Κυλά των γεγονότων ο ποταμός κι εκβάλλει

στη θάλασσα του χρόνου τη γαλήνια.

Άλλοι τραντάζονται στης ησυχίας τη ζάλη

κι άλλοι ησυχάζουν στα επίνεια.

***

Θεοδόσης Βολκώφ – ‘’Άποφις ή Ο ύμνος των τελευταίων ανθρώπων’’ (απόσπασμα)

 

Ιδού, απ’ τις ακρώρειες φερμένος

του σύμπαντος, ο Άποφις, μεστός

από των ουρανών το πύριο μένος

κι από τις προσευχές μας καλεσμένος,

πέτρινος των θεών μας ο βλαστός.

 

Γι’ αυτόν ξεσπά στα χείλη μας ο αίνος

και προσδοκούμε γρήγορα να ‘ρθεί

ο από την πρώτη αυγή υπεσχημένος

κι από πανάρχαιες γλώσσες αρθρωμένος

με το εκδικητήριο το σπαθί.

 

(…)

 

Τα πάντα θα τυλίξει το σκοτάδι,

τα πάντα θα καλύψει η φωτιά

και το ελαχιστότατο σημάδι

από το ανθρωπόμορφο κοπάδι

η κοσμική θα καταπιεί νυχτιά.

 

Άγρια χαρά η καρδιά θα δοκιμάσει

-αλαλαγμός και βρούχος και ιαχή-

σαν συνταράξει σύγκορμη την πλάση

ο Άποφις που μέλλει να δικάσει

τον άνθρωπο και τα έργα του στη Γη.

 

Και κάποτε η γαλάζια τούτη σφαίρα

όταν ορίσει ο Νόμος κι ο καιρός

θ’ αποκαθάρει πάλι τον αιθέρα

και η καινούρια θ’ ανατείλει μέρα

και κόσμος απ’ ανθρώπους αδειανός

Πηγή:BIΒΛΙΟΝΕΤ ΚΑΙ www.fractalart.gr