ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS////ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΘΕΟΧΑΡΗΣ

                               

           

.....συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη

Κ. Θεοχάρη...σας καλωσορίζω στο varelaki και ξεκινώ αμέσως.Παρακολουθείτε φαντάζομαι, τις πολιτικές,κοινωνικές και  οικονομικές εξελίξεις!Ζούμε λοιπόν σε ανισόρροπους καιρούς.Σε καιρούς δύσκολους για την Ελλάδα ως έθνος και για τους πολίτες της.Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στην κρίση .Και δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης.Μέσα σε όλα αυτά ,μήπως οι Ποιητές και η Ποίησή τους περισσεύουν;Mήπως δεν είναι τούτη εποχή για Ποίηση και άλλα παρόμοια;

Όλες οι εποχές είναι για την Ποίηση. Ίσα ίσα που τώρα είναι απαραίτητη η Ποίηση ακριβώς για να αποτυπώσει την πραγματικότητα της εποχής, γιατί η Ποίηση είναι σαν την αξίνα και το σκουπάκι του αρχαιολόγου, αποκαλύπτει τα ευρήματα χωρίς να καταστρέψει την αρτιότητά τους. Η Ποίηση λειτούργησε κυρίως στις δύσκολες εποχές, στους στενούς καιρούς. Τα σημαντικά κινήματα στην Τέχνη αναπτύχθηκαν σε σκοτεινές περιόδους της ιστορίας του ανθρώπου, σε καιρούς ανελεύθερους και δύσκολους. Θυμηθείτε τους φουτουριστές στην προεπαναστατική Ρωσία, τους συρρεαλιστές στον Μεσοπόλεμο και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου πολέμου. Επίσης, ακριβώς επειδή στους δύσκολους καιρούς αναπτύσσονται οι συλλογικότητες γιατί οι άνθρωποι τότε μόνο, δυστυχώς, αισθάνονται την ανάγκη να περάσουν από το ε γ ώ στο ε μ ε ί ς, εμφανίστηκαν και ευδοκίμησαν λογοτεχνικά περιοδικά που άφησαν το ιχνος τους ανεξίτηλο: στη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, στην Κατοχή, στην Απριλιανή δικτατορία δημιουργήθηκαν συντροφιές νέων λογοτεχνών που διακόνησαν την Ποίηση αποτελεσματικά. Συνεπώς, και σήμερα η Ποίηση προβάλλει ως αναγκαιότητα πρώτης γραμμής.

Προσωπικά θεωρώ ότι η ποίηση [και γενικά η λογοτεχνία ] ανθίζει μέσα στο διαδίκτυο. Γίνονται όμορφες δημιουργικές ζυμώσεις και ανταλλαγές.(Το έχω μάλιστα υποστηρίξει δημόσια σε σχετικό άρθρο μου στο Protagon).Ποιά είναι δική σας άποψη αναφορικά με το θέμα ''Λογοτεχνία και διαδίκτυο''. 

Είμαι σύμφωνος με την άποψη ότι η λογοτεχνία μπορεί ν’ ανθοφορήσει στο διαδίκτυο, αρκεί να μπορέσει ο αναγνώστης να πετάξει από την όρασή του τα σκουπίδια, γιατί πολλές αναρτήσεις είναι για πέταμα. Κάνω κι εγώ χρήση συστηματική του διαδικτύου αναρτώντας, με το προσωπείο του «χαρτοκόπτη», κάθε πρωί ένα ποίημα με πλήρη βιβλιογραφική τεκμηρίωση –ένα ποίημα που «μιλάει» στην δική μου αισθητική και προσδοκία και που, κατά τεκμήριο, αρέσει και στους «αναγνώστες» μου…

Πώς βλέπετε το μέλλον της Ποίησης στον τόπο μας; 

Ευοίωνο το βλέπω! Ο Έλληνας έχει σαν ζωτικό στοιχείο της ανάσας του τον δεκαπεντασύλλαβο, έτσι ζει, έτσι θα συνεχίσει να πορεύεται…

Πείτε μου δυο λόγια για τα ποιητικά σας βιβλία. Ποιο αγαπάτε περισσότερο. 

Τέσσερις ποιητικές συλλογές έδωσα μέχρι τώρα στην ανάγνωση. Ως το τέλος του χρόνου θα κυκλοφορήσει στις εκδόσεις του βιβλιοπωλείου Σύγχρονη Έκφραση, της Λιβαδειάς, η συγκεντρωτική μου, στην οποία θα ενσωματωθούν και 12 ποιήματα γραμμένα την εποχή της δικτατορίας τα οποία είναι αδημοσίευτα αλλά έχουν ακουστεί σε δημόσιες αναγνώσεις τον καιρό που γράφτηκαν. Γι’ αυτά τα ποιήματα θα υπάρχει και ένα επίμετρο της Μαρίας Ν. Ψάχου. Ο τίτλος της έκδοσης είναι «Πιστοποιητικά θνητότητας ποιήματα 1970-2010».

Αγαπώ περισσότερο το κάθε φορά ά γ ρ α φ ο ν βιβλίο μου.

Aγαπημένοι σας ποιητές ,συγγραφείς και μεταφραστές. 

Βύρων Λεοντάρης, Θωμάς Γκόρπας, Τζένη Μαστοράκη, Γιώργος Μαρκόπουλος, Κώστας Μαυρουδής, Δημοσθένης Βουτυράς, Επαμεινώνδας Γονατάς, Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, Μάρω Δούκα, Ζυράννα Ζατέλη, Γιάννης Ευσταθιάδης, Ερρίκος Μπελιές, Αχιλλέας Κυριακίδης, Δημήτρης Δημοκίδης.

Ως θεατρολόγος δεν θα μπορούσα να μην σας κάνω αυτήν την ερώτηση. Παρακολουθείτε θέατρο; 

Παρακολουθώ, πάντα παρακολουθούσα και συνέδραμα. Υπήρξα εξ αρχής μέλος της Θεσσαλικής Πνευματικής Πορείας από την οποία ξεπήδησε το ακμάζον πάλαι ποτέ Θεσσαλικό Θέατρο και μετέχοντας σε συλλογικές δράσεις στον χώρο που ζω βοήθησα στη μετάκληση θιάσων με σημαντικό ρεπερτόριο στη Βοιωτία. Είμαι εντυπωσιασμένος από τη δουλειά του Σίμου Κακάλα και άλλων νέων σκηνοθετών που τολμούν και πειραματίζονται ακροβατώντας.

Πιστεύετε στην κριτική; 

Η κριτική όταν ασκείται με αγαπητικό τρόπο μπορεί ακόμη και να καταχεριάζει δημιουργικά. Όμως έχουμε και φαινόμενα κριτικής/χειροκρότημα και κριτικής/δηλητήριο. Υπάρχει, δυστυχώς μεγάλη μιζέρια στην κριτική που ασκείται σήμερα…

Aπό τα διαβάσματά σας....αν σας ρωτούσα να μου επισημάνετε 3 βιβλία που διαβάσατε και σας σημάδεψαν τόσο που σας άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα ,τί θα απαντούσατε; 

Τα Άπαντα του Σολωμού στην κριτική έκδοση Πολυλά στα 17 μου, στο Λύκειο που μου έδειξε ότι εκτός από τους μίνορες, και ειδικά τον Πορφύρα, την ποίηση του οποίου αγαπούσα παράφορα ως τότε, υπάρχει και η Ποίηση που χρειάζεται να προσεγγίσω με το μυαλό μου και όχι μόνο με το συναίσθημα. Τις «Θέσεις για τον Καρυωτάκη», του Λεοντάρη, στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Σημειώσεις», το 1973, που μου φώτισε την ποίηση ενός ογκόλιθου της λογοτεχνίας μας. Την ποιητική συλλογή  «Άλογα στον Ιππόδρομο» του Μάρκου Μέσκου, το 1973 της οποίας το moto «Όταν είμαστε λυπημένοι γράφουμε ποιήματα» μου αποκάλυψε τη βαθύτερη ουσία της ποιητικής δημιουργίας.
Αυτά από την ελληνική λογοτεχνική παραγωγή. Από τις ξένες λογοτεχνίες: το «Εμβατήριο Ραντέτσκυ» του Γιόζεφ Ροτ, στην εξαιρετική μετάφραση του Δημ.  Δημοκίδη, γιατί κατάλαβα πώς γίνεται λογοτεχνία της ανάμνησης δίχως γλυκερότητα, του Βίκτωρα Σερζ «Υπόθεση Τουλάγιεφ», γιατί μου αποκάλυψε τον ζόφο της σταλινικής περιόδου και αναλογίστηκα πόσα θα είχε κερδίσει ο έλληνας αναγνώστης αν τέτοια βιβλία μεταφράζονταν στη γλώσσα μας την ώρα που εκδόθηκαν στη γλώσσα γραφής τους και όχι με καθυστέρηση δεκαετιών, και τέλος «Ο κόσμος του χθες» του Στέφαν Τσβάιχ, γιατί μου έδειξε για πόσα πρέπει να αισθάνομαι αγάπη για τη γηραιά μας ήπειρο.


Γίνονται πολλές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη του ψηφιακού βιβλίου.. 

Έτσι πρέπει! Κάθε τι συμβαδίζει με τα τεχνολογικά μέσα της κάθε εποχής. Αλλά δεν θα εκλείψει το τυπωμένο βιβλίο. Θα υπερασπιστούμε μέχρις εσχάτων τον τελευταίο τυπογράφο, όπως και τον τελευταίο ταχυδρομικό διανομέα…

Yπάρχει από πολύ κόσμο μια αγανάκτηση απέναντι στους εκδοτικούς οίκους και τις πολιτικές τους. Είναι δικαιολογημένη η αγανάκτηση αυτή; 

Εν πολλοίς είναι δικαιολογημένη γιατί ζητούν πολλά χρήματα προκειμένου να εκδώσει ένας νέος ποιητής το πρώτο του βιβλίο, όμως είναι έμποροι και δεν έχει κανένας απαίτηση να λειτουργούν με μη εμπορικά κριτήρια.

Υπάρχουν νέοι εμπνευσμένοι ποιητές σήμερα; Ποιά λόγια θα απευθύνατε σε έναν νέο ποιητή; 

Υπάρχουν, όπως σε κάθε εποχή άλλωστε… Υπάρχει μια πλειάδα νέων ποιητών, αγοριών και κοριτσιών που είναι πολύγλωσσα, μορφωμένα, και που η ως τώρα κατάθεσή τους είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και η ιδιοπροσωπία καθενός είναι ήδη διακριτή. Θα έλεγα σ’ αυτά τα παιδιά να μη δουν την Ποίηση μονάχα σαν ανάσα για τους ίδιους αλλά, κυρίως,  σαν αναπνευστική συσκευή που έχουν την υποχρέωση να την τροφοδοτούν με οξυγόνο και να συντρέχουν τους συνανθρώπους τους στους πνιγηρούς καιρούς που ζουν…

Τι γνώμη έχετε για τα λογοτεχνικά βραβεία; 'Εχετε κιόλας αποσπάσει ένα για το Χρονικό '' Δίστομο 10 Ιουνίου 1944: Το ολοκαύτωμα'' 

Ο θεσμός αυτός έχει κατά καιρούς υπονομευθεί, η αξιοπιστία του θέλω να πω, από εκείνους που θα έπρεπε να έχουν την ευθύνη της προστασίας του. Ωστόσο είναι καλό να υπάρχει, αλλά να έχει και μια πρακτική αντανάκλαση, δηλαδή δεν φτάνει μονάχα το χρηματικό ποσό της βράβευσης, αλλά θα ήταν ωφελιμότερο να αγοράζει το Υπουργείο έναν αριθμό αντιτύπων από εκείνα που καταλήγουν στις βραχείες λίστες και να τα στέλνει στις δημόσιες και σχολικές βιβλιοθήκες.

Πότε πρωτοκυκλοφόρησε το Εμβόλιμον. Η πορεία του είναι αυτή που ονειρευτήκατε όταν ξεκίνησε; Mιλήστε μου για το περιοδικό. Εσείς ποια άλλα περιοδικά παρακολουθείτε; 

Τον Χειμώνα του 1988 επιχειρήσαμε –μια μικρή παρέα εργαζομένων στην βιομηχανία παραγωγής αλουμινίου που κάτι γράφαμε παράλληλα με τη βιοποριστική μας ενασχόληση- να παρεμβάλουμε και την δική μας ελάχιστη παρουσία στον συνωστισμό του έντυπου λόγου. Στην δυτική άκρη της Βοιωτίας, στον Κόλπο της Αντίκυρας, εκείνη την εποχή συμπληρωνόταν μία 25ετία έντονης βιομηχανικής δραστηριότητας και ξέραμε πως είχε αφήσει χαρακιές και σημάδια μέσα μας, έτσι ώστε να μπορούμε να ισχυριστούμε εντύπως, και συνεπώς δημοσίως, ότι ο χώρος στον οποίο ζούσαμε και δουλεύαμε δεν θα έπρεπε να συστήνεται στην ελληνική κοινωνία μονάχα με την τεχνολογική του ταυτότητα και την συνεισφορά του στο Α. Ε. Π., ούτε μονάχα με την εντύπωση από τις επιδράσεις της βιομηχανίας στο περιβάλλον και τον απόηχο των εργατικών και κοινωνικών αγώνων, αλλά και με ό,τι πνευματικό είχε να δώσει, με όποιους φθόγγους Λόγου μπορούσε να συλλαβίσει, με ό,τι «άφωνο» ποδοβολούσε μέσα στις ψυχές των κατοίκων. Ονομάσαμε το περιοδικό Εμβόλιμον ακριβώς για να σηματοδοτήσουμε την πρόθεσή μας να εμβολίσουμε την αγκυλωτικήν αγκίστρωση της μικρής μας κοινότητας στους παγετώνες της βιομηχανικής μας καθημερινότητας.

Ξεκινήσαμε θέλοντας κατ’ αρχήν να πείσουμε τους συντοπίτες μας για την αναγκαιότητα αυτής της εκδοτικής παρουσίας, ν’ αγγίξουμε τον ψυχισμό τους. Να μην θεωρήσουν το περιοδικό ξένο σώμα και το απορρίψουν.

Αφού το κατορθώσαμε, προχωρήσαμε σε πρόσκληση και παραίνεση, με κουβέντα πολλή, σε όσους ξέραμε πως είχαν γραπτά στο συρτάρι τους και τα κρατούσαν εκεί μη θεωρώντας τα σπουδαία. Τους καλέσαμε να ‘ρθούν μαζί μας, να τα δούμε μαζί, να μετρήσουμε την ποιότητα της συγκίνησης που θα προξενήσουν στην φιλική μας ανάγνωση και όσα διαλέξουμε να πάρουν θέση στις σελίδες του περιοδικού.

Ξεκινήσαμε λοιπόν κάνοντας τη σύμβαση πως ακόμη κι αν κάποια κείμενα είχαν αδυναμίες και εξ’ αιτίας τους το επίπεδο ποιότητας της ύλης χαμήλωνε, εμείς οφείλαμε να τα δημοσιεύουμε έχοντας την πεποίθηση πως μακροπρόθεσμα η επιλογή μας θα λειτουργούσε υπέρ της γραφής, επειδή είναι σημαντικό να πείσεις έστω και έναν συντοπίτη σου να βάλει στο χαρτί τις μνήμες και τα συναισθήματά του που στριμώχτηκαν σε άφωτους, μυστικούς χώρους, που καταχωνιάστηκαν σε κλειδωμένα συρτάρια αυτοεγκλεισμού από έλλειψη αυτοπεποίθησης.

Πιστέψαμε πως όταν ακούς τη σιωπή του διπλανού σου να χλιμιντρίζει και να σκάβει με τις οπλές την περίφραξη της ατολμίας, οφείλεις να του δείξεις μία διέξοδο, εκείνη που χαράσσει η πέννα, ώστε να βγει, ν’ ανασάνει στην άπλα της έκφρασης.

Πετύχαμε εκείνο το στοίχημα. Δεκάδες δημιουργοί από τον γεωγραφικό χώρο που ορίζεται στο πολύεδρο Άμφισσα – Λαμία – Θήβα – Λειβαδιά συντάχτηκαν μαζί μας και κάποιοι συνεχίζουν, αφού όλοι τους σιγά σιγά κατάλαβαν πώς οριοθετείται η γραμμή που χωρίζει την αγαθή προαίρεση από την ποιότητα της γραφής.

Φυσικά εξασφαλίζουμε συνεργασίες από λογοτέχνες δόκιμους, όμως δεν θέσαμε αυτή την επιλογή ως προτεραιότητα.

Παρακολουθώ όλα τα λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα και ψηφιακά, που κυκλοφορούν και έχω ένα πλούσιο αρχείο παλιών περιοδικών.

Τι ελπίζετε; Σχέδια για το μέλλον.

Ελπίζω ν’ αξιωθούμε ένα καλύτερο αύριο, αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται η αυτενέργειά μας στο πολιτικό επίπεδο και η μαχητικότητά μας στη γραφή. Όχι η στράτευση αλλά η καθαρή στόχευση. «Τον ξέρουμε τον ένοχο κι είναι γνωστή η αιτία» έλεγε ένα παλιό σύνθημα….Για το μέλλον εύχομαι να είμαι καλά στην υγεία μου και να μη μ’ εγκαταλείψει η έμπνευση.

ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS//////ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΣΤΟ VARELAKI

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ  :ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

 


BAΣΙΛΗΣ ΣΑΡΔΕΛΗΣ


ΜΑΡΙΑ ΣΟΥΜΠΕΡΤ


ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΠΕΚΑΣ


ΜΑΡΙΛΟΥ ΒΑΛΕΟΝΤΗ


ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΡΗΓΟΡΕΑ



ΝΟΠΗ ΡΑΝΤΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ


ΛΕΙΑ ΒΙΤΑΛΗ


ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ


 ΒΟΥΛΑ ΜΑΣΤΟΡΗ

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ


ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ


 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ


ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΑΡΛΑΣΗ

AYΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ



ΔΑΝΑΗ ΠΑΠΟΥΤΣΗ

XΡΙΣΤΙΝΑ ΜΠΑΜΠΟΥ ΠΑΓΚΟΥΡΕΛΗ


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ


ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΟΙΝΙΤΣΗΣ



ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ


ΕΡΙΚΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ


ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ


ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΡΙΚΟΠΟΥΛΟΣ


KΩΣΤΑΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΡΗΣ


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ



ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΑΛΑΜΑΛΙΚΗ



ΛΑΚΗΣ ΦΟΥΡΟΥΚΛΑΣ



ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΚΟΥ


ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ


ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΩΤΑΚΗ


ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ


ΝΙΚΟΣ ΑΡΑΠΑΚΗΣ


Μαίρη Κόντζογλου Τσιαχτσίρη


ΝΑΤΑΣΑ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ


ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ


ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ


ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ


ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ


XΡΥΣΑ ΣΠΗΛΙΩΤΗ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ


ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΠΟΥΖΟΣ


ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ


ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ


ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ


ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ


ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ


ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ


ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ


ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΤΣΙΚΟΝΟΥΡΗΣ


ΠΑΝΟΣ ΣΤΑΘΟΓΙΑΝΝΗΣ


ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ


ΠΕΤΡΟΣ ΓΑΛΛΙΑΣ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ


ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ


AΛΕΞΗΣ ΖΗΡΑΣ


XΡΗΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΣ


XΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ-ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ


ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΚΟΥΖΑΚΗΣ


ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΚΟΥΔΕΑΣ


ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ


ΕΥΑ ΣΤΑΜΟΥ


 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ



ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ


  ΛΕΙΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΡΑΒΙΑ


ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ -ΡΟΥΚ



 ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ 


  'ANNA MAΝΩΛΟΠΟΥΛΟΥ


 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ


ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗΣ 

 MIΣΕΛ ΒΟΛΚΟΒΙΤΣ

 ΦΑΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

TEIΡΕΣΙΑΣ ΛΥΓΕΡΟΣ

 KEΛΛΥ ΚΟΥΝΑΛΑΚΗ

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ

ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS/////ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΟΙΝΙΤΣΗΣ

...συνέντευξη στην Ασημίνα Ξηρογιάννη

Πες μου λεπτομέρειες για τον theatergoer! Πότε ξεκίνησε αυτή η ιστορία; Tι απήχηση έχει;

 Τον Νοέμβριο του 2006 όταν έβαλε λουκέτο το CITY 210 – σ.σ. o εβδομαδιαίος οδηγός πόλης όπου είχα τη στήλη του θεάτρου- είπα να φτιάξω ένα μπλογκ όπου θα συνέχιζα τη σχέση που είχα αναπτύξει με τους αναγνώστες του περιοδικού και θα έγραφα και πάλι για το θέατρο, αλλά αυτή τη φορά αποκλειστικά κριτικά σημειώματα. Εν τω μεταξύ, ήρθε η συνεργασία με το DOWN TOWN, το ET-WEEKLY του Ελεύθερου Τύπου, το FAQ, το EXODOS και τώρα η METRO της Παρασκευής δίχως όμως μια στιγμή να διανοηθώ να εγκαταλείψω το μπλογκ! Είναι η πιο σταθερή σχέση μου με τους αναγνώστες που αναζητούν να διαβάσουν τη γνώμη για κάποιες από τις παραστάσεις που βλέπω δίχως περικοπές ή τροποποιήσεις, ναι, όπως καλά καταλαβαίνεις σε ορισμένα “μαγαζιά” συμβαίνει κι αυτό ερήμην των συντακτών, δυστυχώς! Η απήχηση είναι μεγάλη και διαρκώς αυξάνεται μιας και κάθε φορά αποκτά νέους φίλους και περισσότερους εχθρούς, ορκισμένους ανα κρίνω από τα μέιλ τους! 2.

Πώς βλέπεις τους νέους<<θεατρικούς δημιουργούς>> στις μέρες μας; Eίναι αρκετά δημιουργικοί; Yπάρχει χώρος γι΄αυτούς στο θεατρικό στερέωμα; 

 Οι νέοι δημιουργοί στην Ελλάδα τραβούν μόνοι τους κουπί, αποδιωγμένοι και κατακριτέοι ευκαιρίας δοθείσης από το σαθρό κατεστημένο. Η πολιτεία αδιαφορεί και οι παλαιότεροι ¨συνάδελφοι” –οι έχοντες και ουχί παρέχοντες!- αντί να διευκολύνουν μάλλον τους βάζουν τρικλοποδιές. Ένα απλό παράδειγμα: για να βρει στέγη ένας νεανικός θίασος σε ένα θέατρο που “επικροτεί” τους νέους ανθρώπους του χώρου τους ζητάει από 250, 300, 350 ευρώ και πάει λέγοντας τη βραδιά. Αν αυτό δε λέγεται κλέψιμο και εμπόδιο στην έκφραση των νέων, τότε… Είναι εμετική η κατάσταση και τρομακτικά αποθαρρυντική. Τα χάλια του κρατικού μηχανισμού τα ξέρετε, μην τα ξαναλέμε. Ωστόσο, οι νέοι τολμούν και τρομάζουν τους βρικόλακες της Σκηνής, το πόσο το χαίρομαι κάθε φορά δε λέγεται! Η ελπίδα να ξεφύγουμε από μια παραδοσιακή πρακτική περασμένων “μεγαλείων” προέρχεται από τις νέες ομάδες τις οποίες και θα πρέπει να ψηφίζουμε με τη φυσική μας παρουσία συστηματικά.


  Mίλησέ μου για την τελευταία σου σκηνοθετική δουλειά...

 Με την Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ συμμετείχαμε στο Φεστιβάλ Μονολόγων από την “Τέταρτη Διάσταση” του Γιάννη Ρίτσου στο Θέατρο Έναστρον που διοργάνωσε ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος και η εταιρία ΣΥΝ-ΚΑΤΙ, με το ποιητικό έργο “Φιλοκτήτης”, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά. Δουλέψαμε με αισθητικά κριτήρια επικεντρωμένα στη δεκαετία του 1960 σχολιάζοντας την καθοριστική συνδρομή του Γιάννη Τσαρούχη στην εικαστική ζωή του τόπου αλλά και τη βαθιά του φιλία με τον Ρίτσο. Είναι ό,τι πιο κλασικότροπο / παλιομοδίτικο ερμηνευτικά έχω κάνει αλλά κι αυτό το εκλαμβάνω ως μια δοκιμασία ορίων και αντοχών. Πολύτιμη εμπειρία και χρήσιμη γνώση που επιβεβαιώνει την επιθυμία του κοινού για ήπια θεάματα, όχι διαφοροποιημένα από την πεπατημένη. Τα συμπεράσματα, φυσικά, προς συζήτηση!

Μια ερώτηση σε σχέση με την θεατρική παιδεία. Πιστεύεις ότι το θέατρο πρέπει να μπει ως BAΣΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης στην χώρα μας;

Το πιστεύω ακράδαντα κι όχι επειδή είμαι πτυχιούχος θεατρολογίας. Κακώς, κάκιστα έχει καθυστερήσει η ένταξή του σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Δεν αποτελεί άλλοθι το γεγονός ότι το “θέατρο” ενυπάρχει σε όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Τα αποτελέσματά του τα βλέπουμε καθημερινά, ιδίως από την υποκρισία των κρατούντων!

Ποιά τα μελλοντικά σου σχέδια;

Θέατρο, θέατρο, θέατρο! Η δημοσιογραφία αρχίζει σιγά-σιγά να μην με αφορά επαγγελματικά. Όταν είσαι ο ίδιος παραγωγικός, βαριέσαι κάποια στιγμή να γράφεις για τους άλλους... Έτσι έχω πει “ναι” σε ένα ισπανικό έργο του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο αλλά και στο θεατρικό αναλόγιο του ΙΤΙ, και τα δύο μετά το Πάσχα.

ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS////ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ

.Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; 

Τελείως φυσικά. Θα έλεγα όπως αναπνέει κάποιος και δεν ρωτά «πως ξεκίνησα να αναπνέω», έτσι συνέβη και με την συγγραφή. Οπότε, δεν μπορώ να θυμηθώ κάποιο σημάδι στον χρόνο που να είναι η αφετηρία για το γράψιμο. Θαρρώ ότι είναι τόσο δεμένο με την ζωή μου ώστε μπορώ να πω ότι ταυτίζονται κιόλας. 


.<<Νόστιμον ήμαρ>>.Μιλήστε μου γι΄αυτό... 

Α, το Νόστιμον ήμαρ! Γλυκό κουταλιού τριαντάφυλλο! Μυρωδάτο ποτήρι τσάι καυτό γεμάτο με μυρωδικά! Μπαχάρια και μνήμες! Πρόσωπα που χάθηκαν από τα μάτια για να αναστηθούν στην καρδιά! Το νόστιμον ήμαρ είναι το παραθυράκι για να βλέπω την αλήθεια της ζωής, όταν θολώνει η ματιά και παρασύρεται από το εφήμερο. Είναι το αιώνιο παρόν μιας πατρίδας τοποθετημένης στα εικονίσματα. Μαζί με τις φωτογραφίες των παππούδων και των γιαγιάδων. Καντηλάκι θύμησης αλλά και χρέους. Δεν είναι μεγάλες οι κουβέντες που το χρωματίζουν αλλά μεγάλη η υποχρέωση που έδωσα πριν χαθεί το νησί μου, το σπιτικό μου για πάντα από τα μάτια μου: να μην ξεχάσω ποτέ!

Πώς βλέπετε σήμερα την <<λογοτεχνική πραγματικότητα>> στην Ελλάδα; 

Με πολλή συμπάθεια έως θαυμασμό. Μου φαίνεται πως όλοι μας γράφουμε. Η λογοτεχνία είναι η ανάγκη μας να υπάρξουμε μέσα στην πραγματικότητα που πάει να μας ισοπεδώσει. Να θυμηθούμε ότι έχουμε συναισθήματα. Τα βιβλία, υπηρετούν αυτή μας την ανάγκη. Κάθε μέρα γεννιούνται βιβλία που έχουν κάτι να μας πουν, να μοιραστούν. Την χαρά, την λύπη τον πόνο και την λύτρωση. Τούτα εδώ, μόνο με το μοίρασμα μπορούν να καρπίσουν, αλλιώς μαραίνονται. Οι νέες τεχνολογίες έρχονται για να βοηθήσουν όσους πασχίζουν να βρούν τον «άλλον», πες τε τον: αναγνώστη. Που δεν είναι αναγνώστης αλλά συμπορευτής.Στην Ελλάδα λοιπόν ανθίζει η ελπίδα πως όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότεροι θα βρίσκουν το θάρρος και τα μέσα να υπηρετήσουν την τεχνη, τον λόγο, τον άνθρωπο. Οι κοινωνικές συνθήκες μπολιάζουν την διάθεση αυτή και πιστέυω ότι θα έχουμε την δυνατότητα να ανακαλύψουμε ακόμα περισσότερο τον εαυτό μας μέσα από την λογοτεχνία.


Ποιά τα λογοτεχνικά σας πρότυπα; 

Είμαι νοσταλγός. Πολλές είναι οι φορές που βρίσκομαι να τριγυρνώ στα σοκκάκια του παρελθόντος και να διαβάζω ο,τι βρω. Μα δεν μπορώ να μην αναφέρω της εφηβείας μου το στήριγμα, τον Λουντέμη. Το ξάναμμα του πάθους για ουρανό, τον Καζαντζάκη, τον ερωτευμένο αγώνα του Ρίτσου και ύστερα να χαθώ στους στίχους και τα κεφάλαια του πακόσμιου λογοτέχνη. Με συγκινεί η απλότητα και η χάρη. Είναι ικανές να γίνουν το χαστούκι που χρειάζεται ο λιπόθυμος και το χάδι ο πικραμένος. Ετσι θα ήθελα να δω κι εγώ τον εαυτό μου, να υπηρετεί αυτό τον σκοπό.


Σήμερα οι νέοι διαβάζουν λογοτεχνία ; 

Θα έπρεπε. Θέλω να πιστεύω ότι διαβάζουν. Κρίμα όμως, επειδή είναι λίγοι όσοι το αποτολμούν. Το φταίξιμο δεν είναι δικό τους. Ασφυκτική η πολιορκία των Σειρήνων. Τεχνολογία, πιεστικό σχολικό πρόγραμμα, λιγοστός χρόνος. Υστερα είναι όπως μάθεις. Όταν βρούν τον χρόνο, δεν ξέρουν πως και τι να διαβάσουν. Θαρρώ ότι είναι αναγκαίο εμείς να υποστηρίξουμε την διάθεση για διάβασμα. Επειδή αυτή υπάρχει πέραν πάσης αμφιβολίας. Εκείνο που είναι απαραίτητο, είναι να το ποτίσουμε αυτό το εύθραυστο φυτό, αλλιώς θα μαραθεί, και είναι κρίμα.

.Λογοτεχνία και διαδίκτυο!θα θελα ένα σχόλιο! 

Το αναφέραμε και παραπάνω. Αυτή η συναρπαστική σύγχρονη και ζωντανή πραγματικότητα, δεν μπορούσε να αφήσει αδιάφορη την λογοτεχνία. Το διαδίκτυο είναι ένα Βήμα. Ένα μικρόφωνο. Όπως παλιά ανταλάσσαμε κάρτες με ηθοποιούς, με ποδοσφαιριστές, ότι πιο πολύτιμο είχαμε, τώρα ανταλάσσουμε στιχάκια, κεφάλαια από βιβλία. Ζεσταίνουμε τις κρύες οθόνες του υπολογιστή και ζητούμε ένα μάτι να μας διαβάσει και μια καρδιά να μας δεχθεί. Οι σκέψεις δίνουν και παίρνουν, τα συναισθήματα το ίδιο. Το διαδίκτυο δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο σε αυτόν τον τομέα. Η λογοτεχνία του έκανε τα μάγια της. Του έδωσε την ζωή της.

Τί σχεδιάζετε για το μέλλον; 

Όπως κάθε πατέρας θέλει τα παιδιά του να προκόψουν. Ετσι κι εγώ, ελπίζω τα παιδιά μου, τα μέχρι στιγμής δύο μου βιβλία, το «Μικρασίας Έρως» και το «Η ζωή δεν τελειώνει με ήττα», να βρούν απήχηση και να συγκινήσουν, να προβληματίσουν και να δώσουν χαρά και ελπίδα στους συνοδοιπόρους μου. Ελπίζω μέχρι το Πάσχα να έχω ολοκληρώσει και το τρίτο μου βιβλίο, για το οποίο φιλοδοξώ να σας μιλήσω σε επόμενη μας συνέντευξη. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία αυτή της επικοινωνίας και να ευχηθώ να όλοι εμείς οι εραστές του λόγου να μην πάψουμε να προσφέρουμε την ελπίδα και την χαρά. Καλή επιτυχία στο ιστολόγιο αυτό και σε ό,τι κάνετε με αγάπη!

ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ARTMANIACS/////ΛΕΙΑ ΒΙΤΑΛΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Για αρχή, θα ήθελα μια σύντομη αναφορά, ένα σχόλιο, για κάθε ένα βιβλίο σου...

1985, «Άννα Χ.», ένα βιβλίο με θέμα μια νέα γυναίκα που ψάχνει την ταυτότητά της μέσα από τη ρευστή αλήθεια του έρωτα και την προσπάθεια της επιβίωσης  μετά από ένα επώδυνο διαζύγιο. Τότε που όλα έμοιαζαν απλούστερα και συγκεκριμένα.

1988, «Η Κοιλιά της Μεταφράστριας», ένα ψυχογράφημα με μορφή θρίλερ για μια υιοθεσία που παίρνει τη θέση της πραγματικής γέννας. Τότε που θυμώναμε με όλα γύρω μας.

1993, «Η Τρομοκρατία της Μνήμης», μια απόπειρα κατάθεσης των γεγονότων του Πολυτεχνείου από διαφορετική σκοπιά, όπου η μνήμη παίζει… τρομοκρατικά παιχνίδια. Τότε που όλα έμοιαζαν ότι μπορούσαν να αλλάξουν.

1995, «Η Μυρωδιά του Μαύρου», μια συλλογή διηγημάτων, με άξονα τις φαντασιώσεις ιδιαίτερων ανθρώπων. Τότε που άρχισε να μπαίνει στο παιχνίδι της γραφής μου το υπέρ-ρεαλιστικό.

1996, «Το Παραμύθι του Μεγάλου Φόβου». Μια ιστορία για έναν υπέροχο Βυζαντινό τρομοκράτη. Τότε που ανακάλυψα τις ρίζες του κακού στο βάθος της Ιστορίας.

1998, «Σκοτεινές Μητέρες», τέσσερα διηγήματα που αποκαλύπτουν την άλλη πλευρά της τρυφερότητας. Μητέρα ήδη ενός αγοριού ενός έτους ίσως ξόρκιζα τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου.

2000, «Ιερή Παγίδα», η ιστορία ενός 14χρονου αγοριού που τον ερωτεύτηκε ο Μωάμεθ ο Κατακτητής και πήρε για χάρη του την Κωνσταντινούπολή! Αληθινό; Ό,τι πιστεύει κάποιος είναι η αλήθεια. Το χαρακτήρισαν αιρετικό. Από τότε άρχισα να αποδέχομαι τη διαφορετική ματιά μου στα πράγματα χωρίς να νιώθω ενοχές…

 Θυμάμαι κάποια στιγμή ,πριν χρόνια, την συνεργασία σου με τον δάσκαλό μου, τον Τάσο τον Μπαντή...Ηταν το «Addio del passato», έτσι; Για πες λεπτομέρειες...

Ο Τάσος ήταν πολύ καλός μου φίλος. Μπορούσα να του μιλήσω για όλα. Το «Addio del passato» ήταν στην αρχή ένας μονόλογος μιας κόρης προς τη νεκρή μητέρα της. Όταν του τον διάβασα μείναμε μέχρι το πρωί να μιλάμε ώρες. Το κείμενο ήταν πολύ προσωπικό. Θέλησε να το ανεβάσει. Και τότε του έδωσα άλλες διαστάσεις. Ήταν η περίοδος της υπερ-ρεαλιστικής μου γραφής. Έβαλα πάνω στη σκηνή και τη νεκρή μητέρα να συμμετέχει. Καθώς και μια κοπέλα που έπαιζε βιολί. Ήταν μια μοναδική παράσταση με την Σμαράγδα Σμυρναίου και την Αναστασία Πανταζοπούλου, που πολλοί έκλαψαν, ακόμη κι εγώ που την έβλεπα συνέχεια. Δυστυχώς ήταν η τελευταία δουλειά του Τάσου.

 Άλλα θεατρικά σου έργα που ανέβηκαν στη σκηνή;

 Το «Γεύμα», ένα έργο για την αμείλικτη νέα τάξη στο σύγχρονο κόσμο, ήταν το πρώτο που ανέβηκε το 2000 και παιζόταν 2 χρόνια. Αργότερα ανέβηκε και στην Κύπρο. Το 2002 ανέβηκε το «Μεγάλο Παιχνίδι», μια ιστορία εκπόρνευσης όλων των αξιών για χάρη του χρήματος, σαν ένα ριάλιτι. Το «Ροστμπίφ» μου, μια σύγχρονη μεταφορά του μύθου της Κλυταιμήστρας σε μορφή μαύρης κωμωδίας, ανέβηκε στο Λονδίνο από αγγλικό θίασο στο Riverside studio. Πρόπερσι ανέβηκε και στην Κύπρο. Μεσολάβησε το «Addio del passato» το 2005 και πέρσι ανέβηκε στο ΚΘΒΕ το τελευταίο μου έργο, το «Rock Story», εμπνευσμένο από την προσωπικότητα του Παύλου Σιδηρόπουλου, ένα έργο ιδιαίτερο, κοινωνικό δράμα με στοιχεία μιούζικαλ, με τραγούδια δικά του, των Ρόλλινγκ Στόουνς και των Ντορς. Φέτος κλείνουν 10 χρόνια από το πρώτο μου έργο στο θέατρο και βγήκαν τα Θεατρικά μου Άπαντα σε βιβλίο. Σύντομα θα γίνει η παρουσίασή του με μορφή αναλογίου.

 Tι σημαίνει για σένα το να γράφεις....; Ποιά άλλα πράγματα σε ευχαριστούν ..πέρα από αυτό;

Τώρα πια δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς να γράφω. Κι αυτό που με ευχαριστεί, πέρα από το γράψιμο, είναι να φτιάχνω τους ήρωές μου και να συνομιλώ μαζί τους. Νιώθω μαζί τους ασφαλής, αν και αρκετές φορές μου τη σκάνε.

 Ποιες οι λογοτεχνικές σου επιρροές;

Τρέχα γύρευε πια. Πάντως μπορώ να πω ότι με σφράγισε ο Ντοστογιέφσκι των εφηβικών μου χρόνων, η αστυνομική λογοτεχνία που καταβρόχθιζα ως παιδί και ο εφιαλτικός Κάφκα. Φυσικά δεν μπορώ να αγνοήσω τον αιρετικό Καζαντζάκη και τον ερωτικό Μπατάιγ. Αλλά είναι τόσες πολλές οι επιρροές στην πραγματικότητα. Ακόμη διαμορφώνω τη γραφή μου αλλά και διαμορφώνομαι σαν άνθρωπος. Και αυτή η ρευστότητα είναι ένα υπέροχο στοιχείο της φύσης του ανθρώπου. Εκεί στηρίζεται, πιστεύω, και το μεγαλείο της Τέχνης.

 Δεν ξέρω αν το ξέρεις… κάποιος έχει γράψει ένα ηλεκτρονικό μυθιστόρημα και το διαθέτει στον κόσμο μέσω Διαδικτύου... Πώς σου φαίνεται αυτό; Τι συμβαίνει... απειλείται το βιβλίο;

 Αυτή η απειλή αφορά τους εκδότες. Εμένα με ενδιαφέρει να υπάρχουν αναγνώστες. Είτε διαβάζουν βιβλία χάρτινα είτε ηλεκτρονικά, είτε τα πληρώνουν είτε όχι. Σκέπτομαι πολύ σοβαρά να διαθέτω κι εγώ τα βιβλία μου στο Διαδίκτυο και μάλιστα δωρεάν. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι συγγραφέας μπεστ σέλλερ για να τρέμω μήπως χάσω πωλήσεις.

Μελλοντικά σου σχέδια; Μάθαμε ότι ασχολείσαι με τη βιογραφία του Βενιζέλου σε μορφή σεναρίου για την τηλεόραση, αληθεύει;

 Εδώ και ένα χρόνο διαβάζω, συζητάω και μαζεύω στοιχεία για τη ζωή του αλλά με μια διαφορετική οπτική: την ανθρώπινη. Φυσικά δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς τη σημαντικότατη συμμετοχή του στην Ιστορία. Πιστεύω ότι θα βγει κάτι πολύ ενδιαφέρον. Ο Βενιζέλος ο ίδιος, σαν ήρωας, έχει μεγάλο ενδιαφέρον σαν αντιφατική προσωπικότητα. Παράλληλα γράφω ένα μυθιστόρημα και ένα θεατρικό έργο. Με ξεκουράζει αυτή η εναλλαγή θεματολογίας και μορφής. Έτσι έκανα πάντα. 

Σάββατο, 06 Μαρτίου 2010

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ /// ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ CHARITY


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ ΣΚΟΥΖΑΚΗ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΚΟΥΚΙΔΟΥ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ


ΜΙΝΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ''ΚΗΦΙΣΙΑ'' 


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ''ΟΜΟΡΦΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ''(BBP)


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ


ΣΤΗΛΗ ΤΗΕ ΑRTMANIACS//////XΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ-ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ////ΔΙΠΛΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΡΟΥΛΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ''ΑΛΛΙΩΣ''


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΤΖΕΝΗ ΚΟΥΚΙΔΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΙΣ "Δια-Λόγου Διαδρομές" και τη ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΜΑΛΙΣΣΟΒΑ 



 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΙΣ 23 ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΚΟΥΚΙΔΑΚΙ


 Στο infrared magαzine

 ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΓΙΑ ΤΙΣ 23 ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΙΧΟ


 23 ΣΤΗΝ ΚΗΦΗΣΙΑ LIFE ΣTHN ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΜΑΛΙΣΣΟΒΑ



 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ



 ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΣΤΟ FRACTAL


 ΠΡΟΣΩΠΑ : AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ στο Cantus Firmus





ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ «ΜΕΤΑ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥ» ΣΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ «Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ»,ΔΩΔΩΝΗ 2009

23 Φεβρουαρίου 2018

https://www.mixcloud.com/enallaktikoradio/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CF%86%CE%AD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B7%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-23-%CF%86%CE%B5%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-2018/


 ******


http://varelaki.blogspot.gr/2013/10/blog-post_19.html 

ΤΑ ΣΙΝΕΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 1896-2013"ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΥΣΣΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ‏

ΤΑ ΣΙΝΕΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ 1896-2013" ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ‏

Φίλες και φίλοι

Το βιβλίο του  ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΥΣΣΑ «Τα σινεμά της Αθήνας 1896 -2013. Ιστορίες του αστικού τοπίου»  ανέβηκε και κυκλοφορεί αποκλειστικά στο διαδίκτυο, ελεύθερο και δωρεάν για πάντα. Τα πέντε σάιτ και το μπλογκ που φιλοξενούν το e-book του είναι τα εξής (αλφαβητικά).

 Αθήνα 9.84:

http://www.athina984.gr/files/cine_fyssas2.pdf

 «Athens Voice»:

Πρώτο μισό    http://issuu.com/athensvoice/docs/____________________________/27?e=1469405/5142586

Δεύτερο μισό:

http://issuu.com/athensvoice/docs/_____________________________2/1?e=1469405/5142601

 «Athens Review of  Books»:

https://docs.google.com/file/d/0B3mvzCFV851iRnVJT0ZtRjlZaTQ/edit?usp=sharing&pli=1

 «Εστία»:

http://www.hestia.gr/estia_cinema.asp

 «Στάχτες»:

https://docs.google.com/file/d/0B3mvzCFV851iRnVJT0ZtRjlZaTQ/edit?usp=sharing&pli=1

 «Η Τρύπα»:

http://tinyurl.com/mu5u6xr

Είναι ένας e- Αλφαβητικός Οδηγός για κάθε σινεμά που λειτούργησε ποτέ στο Δήμο Αθηναίων από το 1896 μέχρι σήμερα, με πλήθος στοιχεία και πολλές ιστορίες για το καθένα, και ταυτόχρονα μια εξιστόρηση της ίδιας της έρευνας για το κάθε λήμμα. Η έρευνα και το γράψιμο μού πήραν 10 χρόνια. Το e-book αποτελείται από 960 σελίδες word με 3.500 υποσημειώσεις, έχει περίπου 600 λήμματα και καταγράφει περίπου 550 σινεμά (υπάρχουν και παραπεμπτικά λήματα). Αξιοποιεί  300 περίπου προφορικές μαρτυρίες, επιτόπια επίσκεψη σε κάθε αστικό οικόπεδο,  βιβλιογραφία, προγράμματα κινηματογράφων, αρχεία εφημερίδων κλπ.

NOTATIONES//////OKΤΩΒΡΙΟΣ 2013

ΜΑΙΡΗ ΓΙΟΣΗ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ


ΤΟ ΒΟΟKSTAND ΣΤΟ VARELAKI/////ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΑΦΗΣ 


ΘΑΝΑΣΗΣ Κ. ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ/////ΠΟΙΗΜΑΤΑ 


ΒΙΛΑΝΕΛΛΑ ΠΙΚΡΗ ΧΩΡΙΣ ΒΑΝΙΛΙΑ/////ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ


ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ


ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ////ΠΟΙΗΜΑΤΑ


Μνήμη Λευτέρη Βογιατζή


ΚΟΥΛΑ ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ ////immigrant's - τρόπον τινά


ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS/////BAΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ 


ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ -ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ


ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ ///ΠΟΙΗΜΑΤΑ


ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ/////ΠΟΙΗΜΑΤΑ


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ///ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

notationes //////OKTΩΒΡΙΟΣ 2013/////ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ////ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ -ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ

Πρόσφατα κυκλοφόρησε -σε επιμέλεια της Βασιλικής  Παππά -μια ποιητική ανθολογία που φέρει τον τίτλο «Ανθολογία ποίησης – Αφιέρωμα στον Κ.Π Καβάφη. 150 χρόνια από τη γέννησή του», αφιερωμένη στον μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή που το όνομά του ξεπέρασε τα σύνορα, επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης εφέτος 150 χρόνων από τη γέννησή του.

Το βιβλίο προλογίζουν οι Κυριάκος Βαλαβάνης, κριτικός Λόγου και Τέχνης, σύμβουλος Ακαδημίας Κοινωνικών Εθνικών και Πολιτιστικών Σχεδιασμών και ο Λεόντιος Πετμεζάς, Θεωρητικός – Ιστορικός Τέχνης.

Ακολουθούν τα ονόματα των ποιητών που συμμετέχουν στην ανθολογία κατά αλφαβητική σειρά:

Ελένη Αντωνιάδου
Γιάννης Αρκέτος
Αρχοντία Δέρβου
Γλυκερία Κακούρη
Ευαγγελία (Εβίτα) Κασαγιάννη
Βάσω Μπρατάκη
Νικόλαος Νικολαϊδης
Σωτήριος Νικολαϊδης
Μίλτος Ντόβας

Ασημίνα Ξηρογιάννη
Γιώτα Παμπουκτσή
Φώτιος Πάνος
Κατερίνα Παπά
Νικόλαος Εμμ. Παπαοικονόμου
Βασιλική Β. Παππά
Νικόλαος Β. Παππάς
Κάκια Παυλίδου
Τζούλια Πουλημενάκου
Ζαχαρίας Προδρόμου
Θεόδωρος Σαντάς
Φωτεινή Σταυρινοπούλου
Ελένη Χαρμάνα

περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε κι εδώ:

http://mouzakinews.gr/?p=17963

notationes//////OKTΩΒΡΙΟΣ 2013////ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS/////BAΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ

                                                        

                            Συνέντευξη στην  Ασημίνα  Ξηρογιάννη                                     

                                          

Βασίλη, θα ήθελα, ξεκινώντας να κάνεις μια σύντομη αναφορά στα  βιβλία ποίησης που έχεις εκδώσει. Παρουσιάσου! 

 Το πρώτο βιβλίο φέρει τον τίτλο Η Κούπα του Τσαγιού (αποσπάσματα από τα τετράδια ενός τραυλού Ερημίτη), και το δεύτερο τον τίτλο Ξύλο ξανθό π' αφράτεψε στο στόμα (αποσπάσματα απ΄τις γραφές ενός Εξόριστου). Kαι τα δύο κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Οδός Πανός, που είναι το πρώτο μου σπίτι, και θέλω να το τιμώ με κάποια απ' τα βιβλία μου. Το πρώτο κυκλοφόρησε το 2010 και το δεύτερο το 2012. Πρόκειται για δύο συνθέσεις, χωρισμένες σε μέρη, που η καθεμιά απαρτίζεται από ένα συγκεκριμένο αριθμό ποιημάτων, 27 και 32 αντιστοίχως, ποιήματα που στέκονται μόνα τους αλλά και μαζί, σαν ομάδα ή οικογένεια. Στην ουσία είναι δύο ποιητικές μυθιστορίες, που ξετυλίγουν, η καθεμιά με τον τρόπο της, τον χαρακτήρα του Ερημίτη και του Εξόριστου. Ο Ερημίτης και ο Εξόριστος είμαστε εμείς. Αποτελούν, συνεπώς, αυτά τα δύο βιβλία, προσπάθειες ανασύνθεσης του βαθύτερου προσώπου μας. Στο σύνολό τους, περιέχουν ποιήματα εσωτερικού τόνου, μεγάλης και μικρής έκτασης. Σε περιπτώσεις, θα χαρακτήριζε κανείς αυτά τα ποιήματα ερμητικά. Τον καιρό αυτό ετοιμάζω ένα τρίτο ποιητικό βιβλίο, που θα έλθει να ολοκληρώσει την τριλογία, και το οποίο θα περιέχει ποιήματα πολιτικά, κοινωνικά, ερωτικά. H γλώσσα μου έχει στρώσει, έχει γίνει πιο εξωτερική. Θα κυκλοφορήσει, Θεού θέλοντος, τον Δεκέμβριο του 2014.Για το έτος που διανύουμε, ετοιμάζω ένα παραμύθι-αλληγορία με αφορμή την κατάσταση που ζούμε. Θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κουκούτσι. 

Πώς ξεκίνησες να γράφεις; Γιατί γράφεις; 

Όταν ήμουν παιδί, σκεφτόμουν σαν παιδί. Όταν ξυπνούσα, έγραφα ξόρκια για να παίξω ξανά στον κήπο και στη θάλασσα. Μεγάλωσα κοντά στη θάλασσα, σε μια μεγάλη οικογένεια που ήταν όλοι καπετάνιοι. Έτσι έμαθα από νωρίς να περπατώ ξυπόλητος, γιατί όταν οι θείοι μου πηδούσαν από τα καίκια στην αποβάθρα για να δέσουν τα σκοινιά στους κάβους, εγώ, ο πιστός ακόλουθός τους, βιαστικός πάντα κι ανυπόμονος ξεχνούσα να βάλω τα παπούτσια μου πριν τον μεγάλο πήδο. Θυμάμαι όμως λίγα πράγματα από εκείνα τα χρόνια. Πέντε θαρρώ. Το πρώτο, να ξυπνώ, κι απ'τα ματόκλαδά μου να περνά η πρώτη του κόσμου εικόνα: ο γαλάζιος ουρανός, η θάλασσα, και μια παρέα ανθρώπων που γελούσε γύρω από το τραπέζι του μεσημεριού.Το δεύτερο, η μυρωδιά του μηχανοστάσιου στα καράβια. Το τρίτο, ένα  βράδυ του Αυγούστου που δραπέτευσα μέσα στην σκεπασμένη από φωτιά ικεσία του γρύλου. Δίχως κίνηση καμιά, δίχως ταξίδι, αντιθέτως με μεγαλύτερο βύθισμα των ποδιών στη ζεστή γη. Το τέταρτο, ένα κορίτσι, μεγαλύτερό μου στα χρόνια, που ένα βράδυ στην Πόλη με αγκάλιασε σφίγγοντας δυνατά το στήθος της πάνω στην πλατη μου. Και το πέμπτο, με πληγιασμένα τα πόδια μου από τα αγκάθια, να ακολουθώ τον πατέρα μου σε βράχους και αχούς μυστικών μπαξέδων της Μάνης. Γιατί όμως σου τα αναφέρω όλα αυτά; Ίσως γιατί όταν μεγάλωσα, αυτα τα πέντε πράγματα μού έδωσαν τον μπούσουλα για να πιστέψω και να απορρίψω, για να αναστήσω και να σκοτώσω, για να ευλογήσω και να καταραστώ. Ίσως γιατί, όταν μεγάλωσα, και σιγά σιγά σκοτείνιασε η ψυχή μου από την πολλή περίσκεψη, ήρθαν αυτές οι θύμησες, εικόνες τις ονομάζω, και με βοήθησαν να ιστορήσω, μαζί με τις άλλες, τις κακές, της ημέρας το πρόσωπο.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, πάλευα μέσα μου να ενώσω τον Διόνυσο με τον Απόλλωνα.

Βλέπεις σπούδασα φιλοσοφία, που άρχισα να την μελετώ στα δώδεκά μου! Ήρθε λοιπόν η επαφή με τη σκέψη και υπέταξε μέσα μου τη ύλη. Απομονώθηκα. Και για καιρό, το μόνο ζωντανό που είχα δίπλα μου ήταν ο ήχος του ζεστού νερού στις σωλήνες του καλοριφέρ, τον χειμώνα, και το σκοτεινό μου πρόσωπο στο μπαλκόνι, το καλοκαίρι πάνω στην ώρα που σουρουπώνει. Δεν ξέρω όμως πως έγινε αυτή η σύνθεση που σου μιλώ. 'Ενα πρωί ξύπνησα κι η πρώτη φράση που ξεστόμισα ήταν: Πρέπει να πιστέψω στην δύναμη της ποίησης.Και πίστεψα! Είχα δει ένα όνειρο το βράδυ.Ήμουν, λέει, μέσα σε έναν κήπο.Ο κήπος αυτός είχε πολλά δέντρα. Ήταν οι φίλοι. Πιο μακρυά, σε άλλους κήπους, υπήρχαν κι άλλα δέντρα. Ήταν όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Μαύροι, κίτρινοι, λευκοί, κόκκινοι. Υπήρχε κι ένα δέντρο. Αυτό ήμουν εγώ. Άπλωνε λοιπόν αυτό το δέντρο τα κλαδιά του κι αγκάλιαζε τα άλλα δέντρα. Τί σήμαινε όμως αυτή η ομολογία πίστεως; Σήμαινε πως κρατούσα στα χέρια μου μια πέτρα, σκοτεινή και βαριά.Σήμαινε πως έπρεπε να τη ψηλαφίσω για να βρω τα πιο αμμώδη σημεία της,και αυτά να τρυπήσω για να  περάσει από μέσα τους το φως.

Αυτή η πέτρα δεν ήταν ο πόνος μου, ήταν ο πόνος των ανθρώπων που ένοιωθα σαν δικό μου. Γιατί είχα μάθει στο μεταξύ πως εγώ είμαι ο άλλος. Εγώ ο λογικός, ο υγιής, ο αναμάρτητος, ήμουν ο τρελός, ο άρρωστος, ο δολοφόνος. Εν δυνάμει, εν ενεργεία, τι σημασία είχε. ΉΜΟΥΝ. Και η γραφή αποτελούσε το όχημα για να υψώσω τους νεκρούς, πεθαμένους ή μη.Αυτή η διαπίστωση ήταν και η πρώτη σχηματοποίηση της εμπειρίας της γραφής. Λειτούργησε καλά τον πρώτο καιρό. Τώρα δεν την πολυπιστεύω. Αφομοιώθηκε από την επόμενη. Αφού κατάλαβα πως ούτε Διόνυσος ούτε Απόλλωνας υπάρχει ( τουλάχιστον όχι ως διακριτές υποστάσεις), πως όποιος τους διακρίνει, υπηρετώντας πότε τον έναν και πότε τον άλλον, είναι γιατί η καρδιά του δεν έχει ακόμα βαστήξει πόνο, είναι γιατί τα χέρια του αρνούνται να σκύψουν πάνω στη λάσπη και να την πιάσουν, κατάλαβα επίσης ότι όλα είναι ένα, - η γη και ο ουρανός,η αιωνιότητα και ο χρόνος, η ακινησία και η κίνηση, η ζωή και ο θάνατος. Έτσι συμπέρανα ότι γράφω για έναν και μόνο λόγο. Γιατί αν σταματήσω να γράφω, θα πάψω να σέβομαι τον εαυτό μου. Η προσωπική μου θλίψη βοήθησε πολύ στην απλή αυτή διαπίστωση. 

                                             

                                                 

'Εχεις λογοτεχνικά πρότυπα;'Aν ναι, ποιά είναι αυτά; 

Δεν έχω λογοτεχνικά πρότυπα και οι σχολές με αφήνουν αδιάφορο. Μελετώ τους αληθινούς ποιητές. Και τους αγαπώ όλους εξίσου. Η μελέτη είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Απαραίτητη για όσους θέλουν να υπηρετήσουν τα γράμματα. Βέβαια, καθώς μεγαλώνεις, διαμορφώνεις τα ενδιαφέροντά σου. Με ενδιαφέρει η ποίηση και η φιλοσοφία. Αλλά αυτά είναι ποτάμια που μέσα τους χύνονται πολλά νερά. Τα ακολουθώ όλα. Η ανάγνωση είναι μια τέχνη που λίγοι ξέρουν να την ασκούν. Απαιτεί σιωπή και πολλοί "ποιητές" δεν διαβάζουν γιατί η σιωπή δεν αντέχεται από όλους τους ανθρώπους. Τελευταία κατάλαβα ότι βάζουμε τον εαυτό μας σε καλούπια. Να μελετήσω αυτό, έπειτα εκείνο, όχι το άλλο! Είναι καλό να το λέμε τούτο, είναι όμως καλύτερο να θέτεις στον εαυτό σου το ερώτημα, τι δεν ξέρω; Θέλω να μάθω; Αυτό το ''θέλω'' κάνει όλη τη διαφορά, μα λίγοι το ξέρουν. Μελετώ επίσης την φύση. Έχω μάθει πολλά για το πώς θέλω να γράφω από το κλάδεμα της ελιάς. Όπως φαντάζομαι ξέρετε, την ελιά πρέπει να την κλαδεύεις με τρόπο. Τα κλαδιά που υψώνονται προς τον ουρανό πρέπει να κόβονται αν  θέλεις το δέντρο σου να δώσει καρπούς. Πρέπει επίσης να κόβονται τα κλαδιά που στρέφονται προς  το εσωτερικό του δέντρου. Γιατί αν δεν το κάνεις, το δέντρο θα πιάσει υγρασία. Έτσι και με τη γλώσσα. Αποφεύγω την έπαρση, την εγωκεντρική δυσχέρεια στην έκφραση, και προσπαθώ να σκοτώνω μέσα μου τον ομφαλοσκοπισμό, τα σκοτεινά και υπέροχα νοήματα, τα εγκεφαλικά κομπρεσέρ όπως τα ονομάζει ένας φίλος μου ποιητής, ο Αντώνης Γκάντζης. Αυτό το τελευταίο, τώρα τελευταία μαθαίνω να το κάνω. Και μάλλον λειτουργεί. 

Tρία βιβλία ποίησης που σε σημάδεψαν. 

Τα βιβλία που με σημάδεψαν είναι αρκετά. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Μπορώ όμως να αναφέρω δύο ποιήματα που εκφράζουν ιδανικά τα δικά μου θέλω μου στην ποίηση. Το πρώτο είναι του Χαίλντερλιν και έχει τίτλο «Στους νέους ποιητές»:

Η τέχνη μας ωριμάζει, ίσως αγαπημένα αδέλφια,/ γιατί, γοργά, όπως ο έφηβος, από καιρό τώρα, στου Κάλλους/ την ηρεμίαν υψώνεται'/ ευσεβείς να είστε μόνον, όπως ο Έλληνας ήταν.//Λατρεύεται τους Θεούς και φιλικά τους θνητούς να συλλογιέστε./ Μισείτε τον θόρυβο, σαν την παγωνιά!//Περιγραφές, διδασκαλίες, μην κάνετε./ Αν σας φοβίζει ο δάσκαλος,απ΄την μεγάλη φύση συμβουλή ζητάτε.

Το δεύτερο είναι ενός κινέζου ποιητή του 13ου αιώνα, του Σιν Γιεου-γκαν, και έχει τίτλο «Τραγούδι»:

Τη γεύση, νέος, δεν ήξερα του πόνου./ Στο κιόσκι  μου αγαπούσα  ν' ανεβαίνω./ Στο κιόσκι μου αγαπούσα ν' ανεβαίνω,/ Στίχους ωραίους να γράφω για τον πόνο.// Τη γεύση ξέρω, σήμερα, του πόνου./Θα 'θελα να την πω, δεν προλαβαίνω./Θα 'θελα να την πω, δεν προλαβαίνω,/ Και ''τι καλό φθινόπωρο!'' λέω μόνο.

Η μετάφραση του πρώτου ανήκει στον Άρη Δικταίο, και η δεύτερη  είναι  του μεγάλου και λησμονημένου μεταφραστή και λογοτέχνη Πέτρου Δήμα.

Νομίζω ότι το νόημά τους είναι ξεκάθαρο. Αλλά αν θα μπορούσα να πω κάτι πάνω στο δεύτερο ποίημα, και σε σχέση πάντα με την ερώτηση σου,είναι ότι τα ποιήματα που με σημαδεύουν είναι εκείνα που είναι τραγικά χαρούμενα ή  τραγικά θλιμμένα. Αυτά τα ποιήματα έχουν τη δύναμη να βγαίνουν έξω από το χαρτί, να σου χτυπάνε το μάτι, την καρδιά, να σε κάνουν να δακρύζεις ή να χαμογελάς από ευγνωμοσύνη. Αυτά τα ποιήματα είναι λίγα. Η αληθινή ποίηση είναι κάτι απίστευτα τραγικό. Επίσης, ποίηση που δεν δοξάζει την ζωή, και δεν έχει υμνητικό  χαρακτήρα ,για  εμένα  δεν νοείται ως τέτοια.Κι αυτό που λέω τώρα δα δεν έχει σχέση με τα θέματα που αγάπα ο ποιητής να εξετάζει και να μας ιστορεί με τον ιδανικότερο τρόπο.

Υπάρχουν χιλιάδες ορισμοί για την ποίηση,αν και η ποίηση δεν χωρά σε ορισμούς,όπως και κάθε τέχνη.Θα θελα τη δική σου προσέγγιση....

Η ποίηση και η αγάπη δεν ορίζονται. Αυτό δεν σημαίνει πως  όταν διαβάζεις ορισμούς για την ποίηση, πρέπει να υποψιάζεσαι ότι αυτός που τους γράφει, τη στιγμή που τους γράφει, δεν αγαπά την ποίηση. Κάνει το παιχνίδι του απλώς. Δεν μιλάει σοβαρά. Κι αν μιλάει σοβαρά, είναι ανόητος. 

Ποίηση και διαδίκτυο. 

Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά η τυπωμένη ποίηση, η ποίηση στο χαρτί, βρίσκεται στο φυσικό της σπίτι. Eξηγούμαι : μέρος της γοητείας της ποίησης είναι ότι είναι το μοναδικό

είδος λόγου που βρίσκεται τόσο κοντά στη γη. Εννοώ, στις πέτρες, στο νερό, στη λάσπη, στα ούρα, στις κατσίκες,στον  θάνατο...Και εφόσον το χαρτί προέρχεται από την φύση με έναν τρόπο που είναι πιο άμεσος θαρρώ από την άχαρη οθόνη του υπολογιστή μας, η ποίηση και το ποίημα νοιώθουν πολύ άνετα μέσα σε αυτό. Στην πράξη, η συμφωνία είναι κάτι παραπάνω από έκδηλη. Ο ποιητής που φτιάχνει μόνος του το βιβλίο του, πιστεύει ότι η διαδικασία επιλογής του μεγέθους, του χαρτιού και του γράμματος είναι πολύ σπουδαία γιατί συνεχίζει την διαδικασία της συγγραφής. Το ένα μπαίνει μέσα στο άλλο. Δυστυχώς, λίγοι ποιητές σήμερα γνωρίζουν τα της τυποτεχνίας- ο Γεωργούσης και ο Γκάντζης, είναι οι μοναδικοί από τους παλιούς που επιμένουν. Και ο Σελαβής ξεχωρίζει σε αυτόν τον τομέα  απ' τους νέους δημιουργούς. Ωστόσο, με όλα αυτά που σου γράφω, δεν θέλω να υποτιμήσω τον ρόλο του διαδικτύου. Σιχαίνομαι βέβαια να ακούω από τους φορείς των ηλεκτρονικών περιοδικών να λένε ότι είναι εκδότες με την ίδια ευκολία που λέω εγώ ή ο Αγγελής, ότι είμαστε εκδότες, και μάλιστα δικαιωματικά, τη στιγμή που πληρώνουμε αδρά για να εξασφαλίσουμε την ποιότητα στις παραγωγές μας. Το διαδίκτυο, από την άλλη, βοηθάει, στην προώθηση, αν αυτό είναι το ζητούμενο, και σίγουρα βοηθάει στην ενημέρωση, που είναι κάτι καλό. 

Ποιά ανάγκη γέννησε το Περιοδικό «Κουκούτσι», σε ποιούς απευθύνεται και μια αναφορά στους βασικούς συνεργάτες και το ποιόν τους.

Πρώτα απ' όλα, θέλω να ονομάσω τους βασικούς συνεργάτες. Είναι τρεις.Ο Κώστας Λιννός, ο Παναγιώτης Ράμμης, και ο Δήμος Μαρουδής. Είναι ποιητές. Ο Κώστας έχει εκδόσει τρία βιβλία ποίησης, και μάλιστα το τρίτο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη. Ο Κώστας είναι  ένας πολύ καλός ποιητής. Ασχολείται δε συστηματικά με την μετάφραση. Ο Πάνος, είναι μια άλλη περίπτωση. Ποιητής κι αυτός βέβαια, και μάλιστα δυνατός, με τέσσερα βιβλία στο ενεργητικό του, αλλά τώρα τελευταία γράφει πεζά κείμενα. Τι να τον κάνουμε; Το τελευταίο του βιβλίο λέγεται Η Έρημος και η Ζούγκλα. Είναι ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα για την βία και την κάθαρση του ατόμου. Ο Δήμος πάλι, είναι ο διανοούμενος της παρέας, φιλόσοφος από γεννησιμιού του. Τον θεωρώ έναν πολύ σπάνιο διανοητή. Όλοι μαζί κάνουμε την επιλογή της ύλης. Οι συνεργάτες μου είναι πολύ  βασικοί στη δουλειά που γίνεται. Χωρίς αυτούς το «Κουκούτσι» δεν θα είχε καταφέρει να βγάλει ούτε καν το δεύτερο τεύχος. Θέλω όμως να τονίσω: συνεργάτες του περιοδικού είναι όλοι όσοι γράφουν για το περιοδικό: το περιοδικό είναι αυτοί. Τώρα, όσον αφορά, την ιστορία του περιοδικού, το «Κουκούτσι» γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2009, και αριθμεί ήδη το 8ο τεύχος. Υπήρξε το πρώτο περιοδικό της νέας εποχής των περιοδικών στην Ελλάδα. Κυκλοφορεί δύο φορές τον χρόνο, και μας βοηθά ο Γιώργος Χρονάς στην διανομή του. Η ανάγκες που το γεννήσαν είναι πολλές: η ανάγκη για επικοινωνία, διάλογο, και πολυφωνία,  ανάγκη για περισσότερη άγνωστη ποίηση στα Ελληνικά (όπως ενδεχομένως γνωρίζετε, το περιοδικό βασίζεται κυρίως στις μεταφράσεις του και στα παράξενα αφιερώματα), η ανάγκη για την προβολή νέων ποιητών που δοκιμάζουν τα πρώτα τους βήματα και την εδραίωση μερικών παλαιότερων φωνών που στα χρόνια της ακμής τους δεν στάθηκαν τυχεροί, είναι μόνο μερικές απ' αυτές. Τέλος, το περιοδικό μας απευθύνεται σε ποιητές κι εραστές της ποίησης, ή απλώς σε ανθρώπους που θα ήθελαν να πάρουν μια γεύση από καλή ποίηση. 

Τί φιλοδοξεί να πετύχει το «Κουκούτσι» μέσα στους  καιρούς που διανύουμε;

Να διαμορφώσει αναγνώστες ποίησης. Ελληνικής και ξένης. 

Με τί κριτήρια γίνεται η επιλογή της ύλης; 

Με κριτήριο την αγάπη μας για την ποίηση. Ό,τι είναι βαλμένο σε  στίχους, δεν είναι κατ' ανάγκην ποίημα. Επίσης, δεν μας ενδιαφέρουν τα βιογραφικά αλλά το ποιήματα. Τούτο δεν

είναι αυτονόητο. Δεν μας ενδιαφέρουν τα ελληνοκεντρικά θέματα, αλλά ο συνδυασμός εντοπιότητας και κοσμοπολιτισμού. Μας αρέσουν οι καλές μεταφράσεις άγνωστων ποιημάτων. Μας αρέσουν επίσης τα αφιέρωμα στην ποίηση της καθ' υμάς Ανατολής, σε όχι και τόσο γνωστούς ποιητές, και σε πράγματα που αφήσαν εποχή αλλά ξεχάστηκαν από τους επόμενους. Μας αρέσουν τέλος τα δυνατά δοκίμια για την ποίηση, η θεωρία της ποίησης δηλαδή, αλλά με μέτρο.

Κυκλοφορούν αρκετά λογοτεχνικά περιοδικά. Βιώνετε κλίμα ανταγωνιστικότητας; 

Κυκλοφορούν πολλά λογοτεχνικά περιοδικά για τον ίδιο λόγο που κυκλοφορούν πολλές εφημερίδες. Είμαστε η χώρα των πολλών εγώ. Αρκετά περιοδικά συντηρούν την εγωπάθεια των διευθυντών τους. Λιγότερα περιοδικά προσφέρουν. Στις μέρες μας τα περιοδικά περνάνε πολύ δύσκολα. Φταίει η κρίση, τα ίδια τα περιοδικά, και το διαδίκτυο. Ωστόσο, εκεί που έλεγες πάνε τα περιοδικά, κλείνουν ένα - ένα, τσουπ, ξεπηδούν δύο τρία καινούρια. Αυτό έρχεται ναεπισφραγίσει τη θεωρία περί εγωισμού. Άλλα όχι πάντα. Το νέο περιοδικό «Φρέαρ» είναι μια καλή περίπτωση ανιδιοτελούς αγάπης, όπως ήταν η «Πάροδος» του Ριζάκη. Υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που θέλουν να προσφέρουν και κατέχουν μια σπουδαία κοσμοθεωρία που θέλουν να την καλλιεργήσουν διαλογικά. Ένα καλό περιοδικό θα έχει πάντα το κοινό του. Πρώτα απ' όλα, όλους εκείνους πους τους αρέσει να διαβάζουν τον συνάδελφό τους ή έναν ποιητή που δεν γνωρίζουν. Που τους αρέσει να διαβάζουν δίχως κακεντρέχεια. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος που τα περιοδικά περνάνε δύσκολα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πάρα πολύ. Κλίμα ανταγωνισμού; Τι για καράβια πρόκειται; Eφοπλιστές είμαστε; Mόνο καλό κάνει στο περιοδικό όταν οι συντελεστές του συνεργάζονται με άλλα περιοδικά. Αρκεί να διατηρεί την ταυτότητά του. Ένα περιοδικό δίχως ταυτότητα, δεν είναι τίποτα. Τότε πρέπει να μιλάμε για ανταγωνισμό. Ένα περιοδικό που δεν ξέρει να λέει όχι, χαραμίζει την ύπαρξή του. 

Ασχολείσαι με την πολιτική;

Δεν ανήκω σε κανέναν κομματικό σχηματισμό και δεν παίρνω μέρος σε διαδηλώσεις. Αναγνωρίζω ότι η Ελλάδα αλλάζει και  ότι πρέπει να  αλλάξει. Αλλάζει όμως πολύ γρήγορα. Με ταχύτητα που δεν μπορεί πολύ εύκολα να μας αντέξει. Εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ σκληροί με τον εαυτό μας. Προσοχή: δεν λέω αυστηροί, αλλά σκληροί. Πρέπει να είμαστε αυστηροί, αλλά όχι σκληροί. Δεν το αξίζουμε, δεν το αξίζει η ιστορία μας. Οι άλλοι λαοί, οι ευρωπαικοί δεν είναι καλύτεροί μας. Στάθηκαν όμως πιο τυχεροί από εμάς. Ωστόσο, αν κάτι με ενοχλεί, αυτό είναι η μετεμφυλιακή μιζέρια, τύπου “Κλαίγομαι κι ακούω Καζαντζίδη”. Δεν μπορώ τους ανθρώπους που κάθονται πάνω στον πόνο τους. Κι εμείς σαν λαόςαυτό κάνουμε. Από το 24' και μετά. Καθόμαστε πάνω στον πόνο μας ή πάνω στο παρελθόν μας, και κλαίμε για το σήμερα. Δεν αντέχω επίσης τη συλλογική νεκρολαγνεία των ελλήνων σε σχέση με το παρελθόν. Έχω βαρεθεί,ας πούμε, να ακούω Χατζηδάκι, λές και ήταν ο μόνος μουσικός που είχαμε στην Ελλάδα. Τέλος, δεν αντέχω το αυτοκρατορικό σύνδρομο των Ελλήνων που δεν έχει ξεπεραστεί, και εκδηλώνεται παντού, ειδικά στις μέρες μας, με το φαινόμενο της γελοίας Χρυσής Αυγής. Το θέμα είναι τι κάνουμε με τη μικρή χώρα που μας δόθηκε. Όχι με αυτά που είχαμε και χάσαμε Αυτή την μικρή γωνιά πρέπει να  φροντίσουμε κι όχι να κλαιγόμαστε επειδή κάποτε ήμασταν τρανοί και σπουδαίοι στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Και κυρίως, όχι να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως κάτι το ξεχωριστό. Φροντίζω για την χώρα μου, φροντίζω για την Ελλάδα, δεν σημαίνει ψηφίζω Ν.Δ. ή Σύριζα. Σημαίνει μαθαίνω να μην πετώ τα σκουπίδια μου, μαθαίνω να είμαι ευγενικός έξω απ' το σπίτι μου, να πληρώνω τους φόρους μου, να σέβομαι το περιβάλλον, να υπηρετώ τον ξένο επισκέπτη, να προστατεύω την ναυτιλία, τον τουρισμό, κ.α. Και κάτι τελευταίο, δεν με απασχολεί η κρίση γιατί συμπονώ τον άνθρωπο που πραγματικά υποφέρει απ' αυτήν. Ακούγεται παράδοξο, αλλά λέω την αλήθεια. Πιστεύω ότι όλα θα ξεπεραστούν. Το θέμα είναι με πιο τίμημα. Σε αυτό το πλαίσιο, με προβληματίζει η μοίρα του περιβάλλοντος και της φύσης. Και συνεπώς, η μοίρα του Έλληνα. 

Ποιά άλλη μορφή τέχνης σε συγκινεί; 

Η ζωγραφική και οι πολεμικές τέχνες. Αποφοιτώντας από το λύκειο, ήθελα να γίνω ζωγράφος. Η ιστορία του ματιού με ηρεμεί. Με επαναφέρει στο κέντρο μου. Λατρεύω την δυσδιάστατη ζωγραφική. Τέτοια αμεσότητα ανάμεσα στα πράγματα, και συνάμα βάθος, είναι πράγματα που δεν συναντάς συχνά. Θα ήθελα να ταξιδέψω στον χρόνο και να γνωρίσω τον Απελλή, τον Τζιόττο, τον Κόντογλου αλλά και τον Δομήνικο. Μου αρέσουν επίσης οι γεμάτο αθωότητα λαικές ζωγραφιές στις ταβέρνες. Όταν είσαι λυπημένος και τις κοιτάζεις, σε μεταφέρουν αλλού, σε παρηγορούν, σε προβληματίζουν για τον κόσμο όπου ζεις. Άρα είναι έργα τέχνης. Η αγάπη μου για τις πολεμικές τέχνες είναι  άλλη. Το διαλογιστικό που έχουν πολλές απ' αυτές αφομοιωμένο στον κορμό τους είναι συναρπαστικό, αλλά δεν πρέπει να αγνοούμε τον πολεμικό χαρακτήρα τους. Μας κάνει καλό να καλλιεργούμε την πολεμική μας φύση. Είμαστε πολεμικά όντα. Επίσης, μου αρέσει η τέχνη του Ιδρώτα. Θεωρώ πολύ σημαντικό για το πνεύμα και το σώμα να ιδρώνει δύο φορές την ημέρα τουλάχιστον, μια το πρωί και μια το βράδυ. Είναι τέχνη αυτή μεγάλη γιατί πρέπει να κρατάς τον ρυθμό της κούρασής σου. 

Διαβάζεις κάτι τώρα;

Ναι, διαβάζω ξανά την Πολιτεία του Πλάτωνα, ξεφυλλίζω τον Τάκη Παπατσώνη, και μαθαίνω στον εαυτό μου αστρονομία! 

Ένα σχόλιο για την σύγχρονή μας ποιητική πραγματικότητα.Υπάρχουν σύγχρονοί σου ποιητές των οποίων το έργο θεωρείς σημαντικό; 

Υπάρχουν καλοί ποιητές. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί που γράφουν. Αυτό δεν είναι κακό. Κακό είναι όταν δημιουργούνται ηθικές αξιώσεις στους δημιουργούς του ενός βιβλίου ότι είναι σπουδαίοι. Καταστρέφουν τα παιδιά. Βέβαια καταστρέφονται αυτοί που είναι να καταστραφούν. Φορές αναρωτιέμαι πως μερικοί και μερικές αντί να στρωθούν στην δουλειά και τη ζωή, γυροφέρνουν τα φεστιβάλ, ενώ έχει περάσει πολύς καιρός από την έκδοση του πρώτου και μοναδικού βιβλίου τους. Την ευθύνη για αυτό την έχουν άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιών που οργανώνουν τις απαγγελίες και τα φεστιβάλ, αλλά που στην ουσία το μόνο πράγμα για το οποίο ενδιαφέρονται είναι η προσωπική τους προβολή. Την ευθύνη επίσης την φέρνουν οι κριτικογράφοι που αντί να ασχολήθουν με κάποιον που αξίζει, ασχολούνται με μετριότητες. Για τις παλαιότερες γενιές, του 70' και του 80', δεν θα μιλήσω. Σίγουρα δεν είναι τόσο σπουδαίοι όσο νομίζουν. Υπάρχουν εξαιρέσεις. Ο Χρονάς, ο Μαρκόπουλος, και ο Χιόνης, για παράδειγμα. Υπάρχουν μερικοί εξ΄αυτών που δεν έχουν την προβολή που τους αξίζει. Θέλω μέσα από τις σελίδες του περιοδικού να μιλήσω γι' αυτούς τους ποιητές. Από την άλλη, η δική μας γενιά καλείται να προστατεύσει τα όπλα της. Είναι ακόμα πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για κοινά γνωρίσματα. Ίσως αυτά και να μην προκύψουν ποτέ γιατί η κατατεμαχισμένη τούτη εποχή εγκυμονεί αποκαλύψεις και μεταμορφώσεις. Νομίζω ότι τα καλύτερα εφόδια που μπορεί να έχει ένας ποιητής, είναι: η ταπεινότητα κι η αγάπη του για τον άνθρωπο, την σιωπή, τον τόπο του, τον λαό του, και την γλώσσα του. Για πράγματα δηλαδή δύσκολα και σπάνια. 

Τι ονειρεύεσαι; 

Να είμαι υγιής. Να παραμείνω ειλικρινής. Να δουλεύω κάθε μέρα. Να φεγγοβολεί στα μάτια μου η ευγνωμοσύνη. Να αγαπώ τη γυναίκα μου.Και όταν φεύγει το καλοκαίρι, να μην φοβάμαι να πω "καλό φθινόπωρο''.Με άλλα λόγια, δεν ονειρεύομαι, αλλά θα ήθελα πολύ ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα, ή στο βουνό. Το ιδανικό υψόμετρο για εμένα είναι τα 700 μέτρα. Μπορείς εύκολα να καλλιεργήσεις τη γη και να την δεις γρήγορα να βλασταίνει.