notationes////OΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013/////ΚΟΥΛΑ ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ ////immigrant's - τρόπον τινά

                                       *

Από τον ιμάντα πήρα τις βαλίτσες

βγήκα στην αίθουσα αφίξεων

ήσουν τριών και με υποδέχτηκες.

Από τον ιμάντα παίρνεις τις βαλίτσες

βγαίνεις στην αίθουσα αφίξεων

είμαι πενήντα δυο και σε υποδέχομαι.

Θέλει δε θέλει ο χρόνος μίκρυνα

ένα παιδάκι.

Κλαίει ήσυχα και χώνεται στη αγκαλιά σου.

·          

Ήσουν εδώ. Χαρτιά βιβλία σκόρπια, μια αταξία.

Ήσουν εδώ. Μπουμπούκιαζαν οι λέξεις, κάθε πρωί νοτίζονταν οι φθόγγοι, μελίρρυτοι, γλύκαιναν τα νέα, φιλτράριζαν τις πιο βαριές ειδήσεις.

Όλα σε τάξη. Αποστειρωμένο σπίτι.

Μυρίζει καθαριστικό, φρεσκάδα!

Και λείπεις.

Φθόγγοι τραχιοί μού γδέρνουν το λαρύγγι,

με βομβαρδίζουνε ειδήσεις χωρίς έλεος.

Σαν μετανάστη που παλεύει άτσαλα να μιμηθεί τον ντόπιο όλη η γλώσσα μου.

·          

Πήρε το «εδώ» του και έφυγε.

Πήγε «εκεί» που τώρα είναι δικό του εδώ.

Ρίζωσε. Πετάει μικρά κλαράκια  πράσινα φυλλούρια.

Ρουφάει δροσοσταλίδες που την αυγή παίρνουν τα χρώματα

του ουράνιου τόξου.

Ριζωμένη εδώ, νιώθω τις ρίζες μου να τρέμουν.

Ούτε πουλιά ούτε άνθη στα κλαδιά μου.

Ποτέ δεν υπήρξα τόσο φυλλοβόλα.

                                      ********

Αποσπάσματα από ευρύτερη ενότητα ποιητικής συλλογής υπό έκδοση, από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν

notationes//////OKTΩΒΡΙΟΣ 2013///// Μνήμη Λευτέρη Βογιατζή

 γράφει η Ασημίνα Ξηρογιάννη 

Μνήμη Βογιατζή

Θέατρο που σαν καλή

ποίηση μοιάζει! 

[ένα χαικού,Α.Ξηρογιάννη]

 Ποτέ δεν μετανοιώσαμε όλοι εμείς που κάναμε ομαδικές κοπάνες από τις δικές μας πρόβες όταν φοιτούσαμε στην δραματική σχολή για να πάμε να παρακολουθήσουμε τις παραστάσεις του Λευτέρη Βογιατζή.Ο άνθρωπος αυτός άφησε το στίγμα του στο ελληνικό θέατρο και σφράγισε μια εποχή.Και τώρα είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς τί θα μας φέρει η μετά Βογιατζή εποχή.Μπορεί πολλά.Μπορεί και τίποτα καινούριο.Το μέλλον είναι μπροστά.'Ιδωμεν!Βογιατζής ίσον ορόσημο,λοιπόν.Βογιατζής ίσον τομή.Γνωστός και λατρεμένος για αυτό που ήταν.Για την τελειομανία του,για την αγάπη του να φωτίζει την λεπτομέρεια,για τον υπέρμετρο ζήλο,το ήθος και την απόλυτη αφοσίωσή του στην τέχνη που επέλεξε να υπηρετήσει.Γνωστός και λατρεμένος για την αυθεντικότητά του.Έπαιζε και σκηνοθετούσε ανελλιπώς.Ακούραστος εργάτης του θεάτρου,απέραντα δημιουργικός,γοητευτικά ασυμβίβαστος.Σημαντικές συνεργασίες με άλλους θεατρανθρώπους, ίδρυση ξεχωριστών θιάσων για να καταλήξει στο θέατρο της οδού Κυκλάδων ,το οποίο θα γίνει στέκι ομορφιάς,έμπνευσης και δημιουργικότητας και θα αποκτήσει φανατικό κοινό!Ένας από τους παράγοντες που έκανε τη διαφορά ήταν θα έλεγε κανείς η εκ πεποιθήσεως έλλειψη λαικίστικης τακτικής.Το κοινό ''ανέβαινε'' προς την τέχνη του,από άποψη δεν ''κατέβαινε'' εκείνος και οι συνεργάτες του.Μακριά από κάθε είδους στράτευση και πουριτανισμό πορεύτηκε τον δικό του δρόμο,που όμως είχε μιαν μοναχικότητα και αλήθεια. Kι όμως όταν ρωτήθηκε σχετικά με την ''τελειομανία'' του σε συνέντευξη της εφημερίδας LIFO στον Χρήστο Παρίδη,απάντησε τα εξής:'' ''Καθόλου δεν είμαι τελειομανής! Είναι τελειομανία η κάποια μου επιμονή να βοηθήσω τους ηθοποιούς ώστε να ανοίξει μια μεγαλύτερη περιοχή μέσα τους και να μπορέσουμε να συμπορευτούμε για να υπηρετήσουμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε; Είναι μια φυσιολογική αναζήτηση ενός τρόπου που καλύπτει μια βασική εκφραστική ανάγκη. Είναι κάποια επιμονή. Από 'κει και πέρα δεν έχω την πολυτέλεια αυτή την ανάγκη να την μεταθέσω σε άλλα επίπεδα, να την σπάσω, να την καταστρέψω αν θέλω, να την οδηγήσω σε κάτι πιο πολύπλοκο, ας πούμε παράφωνο--- έτσι όμως που να δίνει ευφωνία. Τελειομανία θα ήταν αν είχα στη διάθεση μου τον τρόπο και τα όργανα και το ηθικό να κάνω αυτά τα πράγματα. Θά 'πρεπε να έχω πολύ μεγαλύτερη ευχέρεια χρόνου και χρήματος για να πω ότι εξυπηρετώ την τελειομανία.'' Πηγή: www.lifo.gr «Σπασμένη στάμνα» του Κλάιστ,«Σάρα»,'Eλλη Λαμπέτη,«Αγροίκοι» του Γκολντόνι,«Κατζούρμπος» του Χορτάτζη,«Σε φιλώ στη μούρη» και το «Bella Venezia» του Διαλεγμένου,«Με δύναμη από την Κηφισιά» των Δημήτρη Κεχαΐδη - Λένας Χαβιαρά ,«Σε σας που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη, «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ,Μολιέρος,Σάρα Κέην,Χάρολντ Πίντερ,«Ημερη» του Ντοστογιέφσκι,''Τόκος'' του Δημητριάδη,είναι μερικές λέξεις κλειδιά που σχετίζονται με το θεατρικό σύμπαν του Λευτέρη Βογιατζή που υπήρξε κατά την ταπεινή μου γνώμη ένας ''εν ζωή μύθος'' για πολλά χρόνια .Και τώρα που έφυγε και αναστοχαζόμαστε ,καταλήγουμε πάλι στο ίδιο,δηλαδή σε αυτό που ήδη ξέρουμε,ότι ο Λευτέρης Βογιατζής ήταν από μόνος του και ρεύμα και σχολή.Δεν είχε θεατρικούς και σκηνοθετικούς προγόνους,αλλά ούτε και απογόνους.Στο ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι,οι υπάρχοντες κλασικοί,μοντέρνοι ή μεταμοντέρνοι σκηνοθέτες,όσο αξιόλογοι και ευρηματικοί κι αν είναι,έχουν τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις,θέσεις και μεθόδους εργασίας,αλλά και τελείως διαφορετική φιλοσοφία στον τρόπο θέασης των πραγμάτων,αλλά και αναφορικά με τη θεατρική πράξη.Ο Λευτέρης Βογιατζής έφυγε νωρίς.Είχε πολλά ακόμα να δώσει στο θέατρο Σε όλους εμάς είναι ήδη αισθητή απουσία του.


https://www.facebook.com/LeuteresBogiatzesLefterisVogiatzis 

notationes////ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013///ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ////ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ

Πιάνω τον εαυτό μου πότε πότε

να αναστενάζει, 

βαθιά,

με αναφιλητό.

Σα να 'χει μέσα μου σαλέψει

κάποιο ναυάγιο.


 ****



 Στο τσίρκο

 
Δεν άντεξε τη μοναξιά του ποιητή.
Προσχώρησε κι αυτός
στο τσίρκο.


 ****


Μέρες του '50

 
Επιστροφή σε χρόνια φτώχειας:
ασπρόμαυρη ζωή,
γεμάτη αξιοπρέπεια -
πού η σημερινή υπερπληθώρα.
Οι απολαύσεις μας λιτές:
κάνας Καβάφης,
κι αυτός δυσεύρετος.


*****


Γράφουμε Ποιήματα Σημαίνει



Γράφουμε ποιήματα σημαίνει
εμποδίζουμε το θάνατο,
δεν τον αφήνουμε να εκδηλωθεί.

Με λέξεις τον τυλίγουμε,
με όμορφα επίθετα.  


******

ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ

Τὸ φωτεινὸ χαμόγελό σου,

πού ἕως θανάτου

τὸ ἐπόθησαν οἱ ἐραστές,

ἡ τερηδόνα

θὰ τὸ ἀχρηστέψει.

********** 

ΚΛΟΙΟΣ

Κάποτε τὸ λευκὸ κουράζεται

καὶ ὑποκύπτει στὸν κλοιὸ

τοῦ μαύρου.


******** 

ΕΓΡΑΨΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ἔγραψε ποιήματα,

ὅπως ἄλλοι

δούλεψαν στὰ λατομεῖα.

Κι οἱ δυό τους σκάψανε βαθιά.

Ἐκεῖνοι γιὰ ἕνα μεροκάματο·

αὐτὸς ὅμως γιὰ τί;



******




Για να φτάσω ως εσένα


 
Για να φτάσω ως εσένα,
χαμόγελο παιδικό,
πρέπει πολύ να ονειρευτώ.
πολύ,
μέσα στο όνειρο να ευτυχίσω.




 ****







Έτσι έζησα


 
Μέσα σ' ένα πηγάδι έζησα.
και πάνω μου περνώντας
το φεγγάρι μακρινό.


****** 


Παραίτηση



 
Δε μπόρεσα να σε δημιουργήσω.
έμεινες μέσα μου μία
μοναχική κραυγή,
μια πρώτη πρόταση.


**********



Φοβερότερος αυτός

 
Εκτός από τον φυσικό,
υπάρχει και ο άλλος θάνατος: 
αυτός, της Κυριακής.


*********


BIOΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΚΑΙ ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

notationes/////OKTΩΒΡΙΟΣ 2013////ΤΟ ΒΟΟKSTAND ΣΤΟ VARELAKI/////ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΑΦΗΣ

Πηγή:http://bookstand.gr/2013/09/17/%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%85/





«Δεν υπάρχει ποίηση, δεν υπάρχει τέχνη
δεν υπάρχει θρησκεία
Το μόνο που υπάρχει είναι ένα σώμα
που σαπίζει και λιώνει μέσα στο χώμα.»

Στίχοι που μου έχουν καρφωθεί μέσα στο μυαλό. Σοκάρουν αρχικά. Αλλά η αλήθεια τους δεν μπορεί να αγνοηθεί. Στίχοι που γράφει ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Λίγο πριν το θάνατο, λογοτεχνικά προετοιμάζει την ταφή του. Μετρώντας τις μέρες του μέχρι να φύγει για το μεγάλο ταξίδι, προβαίνει σε  ενδοσκοπήσεις και σκληρές καταβυθίσεις στο βαθύτερο είναι του. Παράλληλα, στέκεται ολόγυμνος μπροστά στον συνάνθρωπο, τον αναγνώστη, προσφέροντας του την εμπειρία του, έντεχνα μυώντας τον στο ανείπωτο. Λίγο πριν το τέλος καταθέτει «διλήμματα ποιητικής», λίγο πριν το τέλος κάνει ταξίδια  στους ορόφους της ογκολογικής κλινικής, παρέα με τις σκέψεις και τις αναμνήσεις του, συνομιλώντας με τη φωνή του, κατεχόμενος από μια γνώριμη μανία:

«Η ίδια μανία μ’ έχει πιάσει πάλι.
Θέλω να πηδήξω από το μπαλκόνι.»
Αφουγκραζόμενος τον πόνο  και τον χρόνο του:
«O πόνος έχει βαρύτητα, κι αφού
μεγαλώνει το βάρος του,
κατεβαίνει από το κεφάλι στο
στήθος, από το στήθος στην κοιλιά.»
Αναμετρούμενος με το Αόρατο:
«Εδώ, εδώ αφήστε με να βλέπω
εκείνο που δεν φαίνεται.
Από δω βλέπω καλά εκείνο που
δεν φαίνεται»
Ζώντας σε μια άλλη διάσταση, πατά σταθερά πάνω στον κυνισμό:
«Θα μοιραστούμε τη ζέστη
του ύπνου της μάνας, τη
σαρκική έλξη των ίδιων σκουληκιών.»

Μόνος με τον εαυτό του, γράφει ποίηση  κλειστού χώρου, ποίηση που σφύζει από βαθύ στοχασμό:

«O θάνατός μας έχει νόημα μόνο
σε σχέση με τους άλλους.
Θα πεθάνω γιατί θα υπάρξουν
για λίγο μετά κάποιοι άλλοι.
Πεθαίνοντας γίνομαι κάτι: ένα
γεγονός στη ζωή των άλλων.
Ο θάνατός μου αφορά για λίγο μόνο
εκείνους που θα επιζήσουν.»
Ποίηση γεμάτη λεπτό (αυτο)σαρκασμό:
«Tα ταβάνια στο νοσοκομείο σπάνια τα παρατηρούμε.
-ακόμα και στα ξενοδοχεία, όπου ένα ταβάνι
μπορεί να είναι το πιο ουδέτερο
μέρος του σκηνικού της απόλαυσης του χρόνου.»
[...]
«Αφήνω πίσω τα νοσοκομεία, για τα ξενοδοχεία,
για ταβάνια πιο απαιτητικά και φιλόδοξα, με την
υποψία κάποιου πιθανού καθρέφτη.»
Εξαιρετικοί οι Διάλογοι  με τις νοσοκόμες, καθώς και οι Χαμένοι Διάλογοι. Βαθιά εξομολογητικοί, χαριτωμένοι, καίριοι, αλλά και με σωστή δόση σουρεαλισμού. Φαίνεται πως ο ποιητής κάνει μια γενναία απόπειρα αποδόμησης της ίδιας της ενδεχόμενης νοσταλγίας του.
«Τί να νοσταλγήσεις; Δεν υπάρχει κάτι να νοσταλγήσεις.
Το μόνο που θα μπορούσες πραγματικά να νοσταλγήσεις
είναι εκείνο που δεν συνέβη.
Αλλά πώς να νοσταλγήσεις κάτι ανύπαρκτο
-κάτι που δεν έχει πρόσωπο, χέρια, θερμοκρασία,
μυρωδιά;

O ποιητής έχει την ανάγκη να κρατά ημερολόγιο, προσπαθεί με αξιοπρέπεια να διαχειριστεί τις ατελείωτες αϋπνίες του, αλλά και τις αναμνήσεις του:

«Mετά τρεις μήνες όμως θεραπείας έγινε φανερό πως η
αρρώστια
δεν ήταν κάτι έκτακτο και διαφορετικό, αλλά μιας άλλης
μορφής ρουτίνα.
Και  τότε ο ρυθμός έπεσε και προσαρμόστηκε στη
συνηθισμένη καθημερινή αδράνεια,
έγινε όπως σε κάθε ρουτίνα: τις δύσκολες μέρες της
αρρώστιας
έγραφα κάποιο ποίημα, και τις καλύτερες μέρες
προχωρούσα λίγο το μυθιστόρημα.»
[...]
«Δεν μπορεί πρώτα απ’ όλα να θυμηθείς με ακρίβεια.
Θυμάσαι τους τόπους, τον καιρό, την ώρα, τις μυρωδιές,
τους ήχους, το φως και το μισοσκόταδο της μέρας,
αλλά δεν θυμάσαι με ποιάν, με ποιόν, με ποιούς ήσουν
εκεί
-γιατί σίγουρα δεν ήσουν μόνος,
αυτή την πολυτέλεια σπάνια την είχες στη ζωή σου.»
[...]
«Άραγε πόσο σημαντικό κομμάτι μιας ανάμνησης
είναι το πρόσωπο που ίσως να υπήρξε κι η βασική
αφορμή της;
Ίσως οι τόποι είναι πιο σημαντικοί, γιατί είναι πιο
σταθεροί,
γιατί δεν γερνούν, δεν έχουν συναισθήματα που
αλλάζουν,
δεν έρχονται και φεύγουν απρόβλεπτα.»
 

Ο Αθανασόπουλος προετοιμαζόμενος για «το μόνον της ζωής του ταξίδειον», ακροβατεί ποιητικά  πάνω στις διάφορες χρονικές βαθμίδες. Όσο ο  π ρ α γ μ α τ ι κ ό ς του χρόνος τείνει να συρρικνωθεί μέχρι να ελαχιστοποιηθεί και τελικά να μηδενιστεί, τόσο ο  π ο ι η τ ι κ ό ς του χρόνος αλλάζει δομή, απλώνεται, μακραίνει, αποκτά αυθεντική διάσταση και υφή μοναδική:

«Δεν είμαι πια χρόνος που κυλά, αλλά χώρος που
συνεχώς απλώνει
μέσα σε χρόνο βιωμένο, μια έκταση που πάλλεται με
σχεδόν σταθερό ρυθμό
και αποβάλλει έναν έναν τους τόπους της.»
Λίγο πριν έρθει ο θάνατος, ο απόλυτος αφανισμός, ο χρόνος νοηματοδοτείται αλλιώς:
«O χρόνος έχασε πια εντελώς τη δομή του.
Μέλλον δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν βδομάδες και μέρες
που θα έρθουν.»
[...]
«Μόνο η μετάνοια μπορεί να φτιάξει κάποια σχήματα
χρόνου.
Μόνο για πράξεις για τις οποίες μετανιώνω υπάρχει ο
χρόνος.»
[...]

Σ’ αυτό το βιβλίο οι ιδιάζουσες συνθήκες, οι περιστάσεις είναι που γεννούν τα ποιήματα. Είναι το βλέμμα ενός μελλοθάνατου. Είναι το βλέμμα που σκύβει με σοφία και διεισδύει  αποφασιστικά στα πράγματα και που γεννά διαρκώς νέες λέξεις, σκέψεις και σχήματα. Είναι το βλέμμα το αλλοτριωμένο από το στροβίλισμα του ατέρμονου πόνου που όμως διαθέτει ακόμα τη μαγική δύναμη να αντιστέκεται στη φθορά και να αναθυμάται αισθήσεις και αισθήματα.

     «η λατρεία του κορμιού που όλο δυναμώνει,
που μέσα από τη συνεχή της επανάληψη
δεν ατονεί και δεν επαναλαμβάνεται,
που αργά μα σταθερά κι απαρέγκλιτα
φέρνει τον παροξυσμό ανοίγοντας έτσι τον δρόμο
στη μανία, την υστερία, την τρέλα
της σκληρής επιθυμίας,
τον αυστηρό, τον αδυσώπητο, τον σοβαρό πόθο,
τον γλυκό αφανισμό,
την ηδονική εκμηδένιση.»

Προετοιμασία ταφής: Πεζόμορφα ποιήματα, τόνος στοχαστικός, ύφος μελαγχολικό και εξομολογητικό, εσωτερικός ρυθμός, σελίδες ημερολογίου, προσευχή, μελέτη θανάτου. Ο πόνος γεννάει αυτήν την ιδιαίτερη ποιητική προσέγγιση. Είχατε ποτέ την ιδέα του ετοιμοθάνατου; Την είχατε ποτέ; O Bαγγέλης Αθανασόπουλος μυεί σε μια εμπειρία, που είναι ιερή, γιατί ακριβώς έχει να κάνει με την ψυχή του ανθρώπου.

«Η πραγματική πίστη είναι  άμεσα συνδεδεμένη με την αγάπη και τον πόνο.»


Ασημίνα Ξηρογιάννη

notationes////OKTΩΒΡΙΟΣ 2013////ΜΑΙΡΗ ΓΙΟΣΗ////ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

                                     
                                         
                                                 

                                          Φωτό:K.Γουνελάς
















Τα  πράγματα μιλούν με τις σιωπές μας
Με τις βαθύτατες επιθυμίες μας
Τα πράγματα
Αθώα πολύ υπάρχουν
Έξω άπ' την κίνηση
'Εξω άπ' την πρόθεση ή την αμέλεια του βλέμματός μας.





Έτσι κι εγώ μες στο δωμάτιο
Της μνήμης κάποιου που μ ' αγάπησε
Υπάρχω κάποτε ως αγχόνη
-Πράγμα αθώο δίχως βλέμμα-
Ή ωσάν μαχαίρι στο σκοτάδι.




''Η παρουσία μου στη μνήμη, Ι'',
''Οι γάμοι'',εκδ.Στιγμή,1993




                                               
                            *****

30 υπέροχες βιτρίνες βιβλιοπωλείων σε όλο τον κόσμο

Πηγή: www.lifo.gr


    ...αν είστε λάτρεις των βιβλίων και των  βιβλιοπωλείων....
ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ!!!!!!!

Εάν είστε αναγνώστης καταλαβαίνετε πως αισθανόμαστε για τα βιβλιοπωλεία. Και για τις βιτρίνες τους. Αυτές είναι τριάντα από τις πιο εντυπωσιακές. Αλλες είναι υπέροχα διακοσμημένες, άλλες είναι ταπεινές, όμως όλες είναι ενδιαφέρουσες. Πηγή: www.lifo.gr

notationes/////ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013///ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ///ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

                                        



                                                      

     O  σύλλογος Κρητών ''Μίνως'',

       οι εκδόσεις  Οσελότος και 

       η Νατάσα Ζαχαροπούλου 

            σας   προσκαλούν

          στην παρουσίαση 

             του  βιβλίου



           ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Η παρουσίαση θα γίνει την Τετάρτη

2 Οκτωβρίου
και ώρα 19:00 στο 

Σπυροπούλειο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ψυχικού ,οδός Αγίας Σοφίας 1 και Ολυμπιονικών Νέο Ψυχικό


Για το βιβλίο θα μιλήσουν 


Μαρία Μαρκαντωνάτου,ποιήτρια

Ασημίνα Ξηρογιάννη,ποιήτρια

Έλσα Παντοπούλου,συγγραφέας  


  



                     ************





                                         

Παρουσίαση της ποιητικής 

συλλογής "Έρωτας Πανσέληνος"


(Vakxikon.gr 2013) του Βασίλη 

Ακριβούση στο βιβλιοκαφέ 

Έναστρον (Σόλωνος 101 Αθήνα),

 την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου  

 2013, στις 19.30. 


Ομιλητές:


Βασίλης Ακριβούσης, ποιητής

Ασημίνα Ξηρογιάννη, ποιήτρια

Νέστορας Πουλάκος, εκδότης —

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ////ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ, «ΑΘΩΕΣ ΛΟΓΟΚΛΟΠΕΣ»- ΕΚΔ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ

•            Παρασκευή  ,27 Σεπτέμβρη 2013

• POLIS ART CAFE, (Πεσμαζόγλου 5 Αίθριο Στοάς Βιβλίου, τηλ. 2103249588)

• Ώρα  7-9 μ.μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ, «ΑΘΩΕΣ ΛΟΓΟΚΛΟΠΕΣ»- ΕΚΔ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ χαρακτικά: Δημήτρης Καρλαφτόπουλος [ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ] Ο Κωνσταντίνος Μελισσάς είναι, μεταξύ άλλων, ερασιτέχνης συγγραφέας. Από μικρή ηλικία έχει εθιστεί στην αρνητική κριτική. Οι «Αθώες Λογοκλοπές» αποτελούν το πρώτο του βιβλίο, μέσα από το οποίο επιχειρεί να καταδείξει αυτοπυρπολούμενος το φαινόμενο των ποιητικών λογοκλοπών που κατατρύχει την ελληνική ποίηση. Το βιβλίο σχεδιάστηκε και επιμελήθηκε από μέλη της ομάδας του Intellectum (www.intellectum.org). [ ΟΜΙΛΗΤΕΣ ]   -- Χάρης Βλαβιανός, ποιητής - διευθυντής του περιοδικού "Ποιητική", καθηγητής ιστορίας των ιδέων στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ντηρί -- Βασίλης Χατζηιακώβου, ιδρυτής των εκδόσεων "Παρουσία" -- Βασίλης Λαλιώτης, ποιητής "HABENT SUA FATA LIBELLI" [ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ] ΚΑΤΑΓΩΓΗ Στον Στέφαν Τσβάιχ Δεν είμαι από τη Γαλικία της Ουκρανίας. Δεν είμαι από τη Γαλικία της Πολωνίας. Δεν είμαι από τη Γαλικία της Ισπανίας. Δεν είμαι από τη Γαλικία της Γαλλίας (!) Είμαι βγαλμένος από έναν πίνακα του Μέντσελ ή του Σίλλε από ένα αρχέτυπο βιβλίο Βενετσιάνου από μια άγραφη λίστα Μεντελοδασκάλου από ένα πείραμα μικρό της Βερενίκης από μια Γαλικία της παλιάς Θεσσαλονίκης. Η ΓΥΜΝΗ ΠΛΕΥΡΑ Ο γυμνός αναγνώστης κάθεται σε μια φθαρμένη πολυθρόνα με το ρολόι χειρός στη μια παλάμη κι ένα βιβλίο ποίησης στην άλλη. Ο γυμνός αναγνώστης κοιτά συνεχώς την ώρα. Δεν διαβάζει στοχαστικά, δεν συναντά ούτε τον Λόνγκλεϊ ούτε τον Πάουντ. Ο γυμνός αναγνώστης δεν ανοίγει το βιβλίο. Περιμένει απλώς ένα μπουρνούζι νυκτός από την άλλη πλευρά του δωματίου. ΣΑΜΟΥΡΑΙ Είτε μόνος είτε με πολλούς είτε με φίλους είτε με εχθρούς με θύελλα ή με λιακάδα με συννεφιά ή πυροβόλο βροχή με χρόνου πίεση ή ρέμπελη ζωή σε αμφιθέατρο ή μουσείο σε βιβλιοθήκη ή συνεδριακή αίθουσα ξενοδοχείου σε εστιατόριο ή καπηλειό σε λεωφόρο ή σοκάκι σωστό στη Σαλονίκη ή στο Άνω Ψυχικό στην Πορταριά ή στο Βελβεντό στη Βαρσοβία, στη Βολιβία ή στον Μικρό Τιτανικό με πένα «Τρόικα» ή ένα μπικ στυλό (φαγωμένο απ' τους κυνόδοντες και το καπάκι αυτό) σπαθί Κατάνα στο χέρι τ' αριστερό και κάνα δυο σελίδες από φύλλο κίτρινο ή λευκό ασπίδα Ρωμαίου στο άλλο να κρατώ μ' ένα μικρόφωνο κλειστό ή ανοικτό σάρισα λόγχη με το δεξί και τ' αριστερό να προχωρώ μαζί με πλήθος ή μ' ένα σκιάχτρο-σύντροφο με πάθος, θάρρος, ορμή και κορμί από ατσάλι, τιτάνιο και λάβα μαζί. Μόνος αντίπαλος να μένει ο καιρός, το ρολόι, ο χρόνος κι ο μήνας ο παλιός. Αυτόν που να νικήσω μπορεί να μην μπορώ μα τόσο θέλω να το επιχειρώ. **** notationes////ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013////ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ////ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

H ΒΙΝΤΕΟΣΥΝΘΕΣΗ «Ανάμεσα» ΣΤΟ OPEN SEPTEMBER 2(ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ/ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΜΠΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

(Φεστιβάλ Tεχνών από το Vault Theatre Plus : 12-30 Σεπτεμβρίου)

Η συνεργασία του εικαστικού δημιουργού Παναγιώτη Τεμπελόπουλου με τον συγγραφέα Βασίλη Ρούβαλη εδράζεται στη σχέση αμφίδρομης επαφής και «συνομιλίας» μεταξύ της εικόνας και του ποιητικού λόγου.

Το πρότζεκτ «Ανάμεσα» αποτελεί μια εκδοχή της αρχέγονης αναζήτησης του φωτός, όπου ο στοχασμός του γνώριμου αλλά και η εμπειρία του αγνώστου οδηγούν σε ένα υπαρξιακό τοπίο - εκείνο της ολοκλήρωσης.

Η «αφήγηση» εξελίσσεται μέσα από εικόνες προσώπων εν κινήσει. Οι σύντομοι στίχοι (αφορισμοί) συμπληρώνουν το νόημα της οπτικής διαδρομής. Κοινός παρονομαστής είναι η μουσική του Atrio Serenade, η οποία δίνει τον υποβλητικό τόνο.

:::| Προβολή του βασικού βίντεο εδώ

Πρώτη παρουσίαση το Σάββατο 14/9, ώρα: 7.00 μ.μ. 


Οι προβολές θα συνεχιστούν σ' όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, ανάμεσα στις προγραμματισμένες θεατρικές παραστάσεις.

[Φθινοπωρινή ιστορία] της Ασημίνας Ξηρογιάννη

 

 πρώτη δημοσίευση:bibliotheque

 

 

 

 

 

Ραντεβού το φθινόπωρο ,λοιπόν!

Για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία μας.
Το ζήτημα είναι αν θα  μας ξανάρθουν οι λέξεις
ή  αν χάθηκαν για πάντα μέσα στους λαβυρίνθους
των καλοκαιρινών μας περιπλανήσεων.

 

 

Διάβαζα για τον εραστή μιας πόρνης
που την έλεγαν Λου
Τόσοι άντρες μπαινόβγαιναν στο σώμα της
μόνο ένας κατάφερνε να την αποπλανεί
προλαβαίνοντας ακόμα και την ίδια την νύχτα.

 

 

Και θέλω να σου διηγηθώ αυτήν την ιστορία ολόκληρη,
όταν αποκαμωμένοι από τον έρωτα,
θα χαλαρώνουμε στο κρεβάτι
και θα βυθιζόμαστε ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου
φροντίζοντας μήν μας πέσει κάτω κανένα βλέμμα.

 

 

Ποιό μήνα του φθινοπώρου αυτη τη φορά;
Σεπτέμβρη ίσως ή Νοέμβρη
θα εξιλεωθείς για την καλοκαιρινή σου προδοσία;