ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ///ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΘΡΗΝΟΣ

Όσο πιο έντονα μιλάει

η φωνή χάνεται...

Ένας πνιγμός, ένα ξεραμένο στόμα

Το σάλιο άσπρο, στερεό.

‘’Πάρε το παιδάκι μου ύπνε

και δώστο μου μεγάλο’’

Δεν τραγούδαγε η μάνα του

Μια άγνωστη, χαμογελαστή ήταν.

Θέλει να μιλήσει....

Τον κρεμάσαν απο πίσω,

κρυφά του πήραν το σώμα

σβήσαν το φεγγάρι μπαμπέσικα.

Οι έρωτές του είχαν ξεθωριάσει

Τα μάτια του κόκκινα

Τα παιδιά, τα πολυ μικρά

τoυ χαμογελούσαν, πια.

Κολυμπούσε αμήχανα στο κόκκινο

Ήθελε όλη η γειτονιά να το καταλάβει.

‘’Φλύαρε, περπάτησες λιγότερο,

δεν έδειρες κανέναν

ανοιγόκλεινες το στόμα βουβά

Η γλώσσα......

πόση σημασία σε ενα τόσο αντιαισθητικό απαθές κομμάτι!’’

-‘’Αγάπη μου!’’-

Κάπου την ξέρει αυτή τη φωνή

Είναι κοντά του ;

Mα, δεν τη βλέπει…

….μίλησε μόνο στο μυαλό του;

Σιωπή επιτέλους!

Τελευταία στάση

Γλυκά ήρεμα σκυλιά -χτεσινοί φονιάδες

με τρυφερές μουσούδες ,

έρχονται σαν σύννεφο.

Συνοδεία του πόθου του:

Παιδάκια και γλυκά σκυλιά.

Όμορφα που είναι....

 

Εύη Γκάλαβου///Φυλακισμένη στο παλιό σώμα

Δεν είχε αποφασίσει αν ήθελε να τρέξει. Τα πόδια δεν υπάκουσαν περπάτησαν πάνω στο ξύλινο πάτωμα γεμάτο ακίδες.  Σκονισμένες αναμνήσεις στο δάπεδο και στους τοίχους έμοιαζαν μικροσκοπικά σκουπίδια. Φύσηξε αναποφάσιστα, είχαν γίνει ένα με το δωμάτιο, δεν άλλαζαν θέση. Δύο παράθυρα κλειστά χωρίς κανένα εμπόδιο μα χωρίς αντικείμενο. Πάσχιζε να μαντεύει τι έκρυβαν δε τολμούσε να τα πλησιάσει. Ίσως γνώριζε και έτρεμε στην ιδέα πως μάντευε σωστά. Συνομίλησε αιώνες πολλούς, ώσπου έμαθε το μυστικό που έκρυβαν πίσω από την πλάτη τους. Πέρασε μια στιγμή από το μυαλό να στρέψει το βλέμμα έξω, η καρδιά τρόμαξε  το χέρι κοιμήθηκε στο σώμα ακόμα μια φορά. Ξάπλωσε πάνω στις ακίδες όπως κάθε βράδυ, πόνο δεν ένιωθε, αιμορραγούσε εσωτερικά από την αδυναμία να ανοίξει τα κλειστά βλέφαρα στο φως. Κάθε κύτταρο πυροδοτήθηκε από μια ξεχασμένη σταγόνα ζωής, φυλακισμένη στο παλιό σώμα. Αλλεπάλληλες εκρήξεις εκτίναξαν το σώμα. Αιωρήθηκε για μερικά λεπτά από το πάτωμα ψηλά, έσβησαν ανάσα και μυαλό. Το βαρύ σώμα έπεσε με δύναμη στις ακίδες που χάθηκαν μέσα σε πληγές. Κάθε μέλος του σώματος αποστασιοποιείται από το όλον, διαμελισμένο τρέχει χωρίς σκοπό μέσα στο δωμάτιο με τα δύο παράθυρα. Η καρδιά χτυπά ακόμα, κοιτάζει λυπημένα και αναπολεί. Πλησιάζει κάθε μέλος το φιλά στοργικά, το αγγίζει εγκάρδια, το μαγεύει με τη δύναμη της, το κολλάει πάνω της. Ένα. Τα σκόρπια, ένα ολόκληρο πάλι. Με καρδιά δυνατή, με βλέμμα καρφωμένο στο φως, με πόδια που υπακούν σε επιθυμίες, χέρια που εκτελούν. Τι σημασία έχει που έξω από το παράθυρο θεριεύει θάλασσα αδυσώπητα!

ΑΝΤΙ Χ ΛΟΓΟΥ/// ΤΕΥΧΟΣ 15

Το 15ο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού αντί × λόγου είναι γεγονός. Διηγήματα, ποίηση, άρθρα και λογοτεχνικές προτάσεις από επαγγελματίες λογοτέχνες και από νέους ταλαντούχους συνθέτουν ένα τεύχος με ποικιλομορφία, αλλά με  βασικό άξονα την αγάπη για τη συγγραφή και την ανάγνωση.

  

Το 15ο τεύχος έχετε την δυνατότητα να το μονάχα σε ηλεκτρονική μορφή μέσα από τη σελίδα μας. 

Στο 15ο τεύχος συμμετέχουν οι: Θανάσης Χειμωνάς, Στάθης Κομνηνός, Μάρω Λεονάρδου, Έκτορας Δέλτα, Ευαγγελία Ευσταθίου, Διονύσης Λεϊμονής, Ευάγγελος Ευθυμίου, Ιωάννα Σαμαρά, Δημήτρης Νίκου, Θοδωρής Τσαφής, Αγγελική Σχοινά, Έκτορας Ιωάννου, Μιχάλης Καλαμαράς, Νικόλαος Φωτιάδης, Μανώλης Μεσσήνης, Δημήτρης Αρμένος, Ελένη Μπάρκα, Μιχάλης Λαζανάς, Τ.Π. Καπανίκος, Μαρία Προδρόμου και η Μαρία Αννίτσου.

Πληροφορίες για το τεύχος μπορείτε να βρείτε εδώ:

http://www.antiepilogou.gr/

http://www.facebook.com/antiepilogou

  

η συντακτική ομάδα του αντί × λόγου.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

www.antiepilogou.gr

www.facebook.com/antiepilogou

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ Β

                                                               

http://varelaki.blogspot.gr/2012/10/artmaniacs.html-στηλη the artmaniacs///Γιώργος Ικαρος Μπαμπασάκης





http://varelaki.blogspot.gr/2012/09/arold-pinter.html- ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ///ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ


http://varelaki.blogspot.gr/2012/09/h-like.html Η ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ LIKE///AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

http://varelaki.blogspot.gr/2012/09/blog-post_1158.html ΤΖΩΝ ΚΗΤΣ -ΩΔΗ ΣΤΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

http://varelaki.blogspot.gr/2012/09/blog-post_19.html ΝΕΑ ΖΩΗ///ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

http://varelaki.blogspot.gr/2012/10/a.html ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ//ΣΑΝ ΑΓΡΙΜΙΑ

http://varelaki.blogspot.gr/2010/06/blog-post_1544.html ερωτικη επιστολη Γιωργου Σεφέρη

http://varelaki.blogspot.gr/2012/10/rtmaniacs.html Στηλη THE ARTMANIACS///ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ///ΣΑΝ ΑΓΡΙΜΙΑ

<..κι όμως ,μου λές,μονάχα
    μέσα από τα κορμιά μας
    υπάρχουμε>

Σαν αγρίμια
γαντζώνεστε ο ένας πάνω στον άλλο
τον μυρίζεις
κάθε που έρχεται απ΄έξω
μπαίνεις μέσα στο στόμα του
ελέγχεις την υγρότητα της γλώσσας του
έπειτα αρχίζεις να τον τρως
μετά μανίας
επιδεικτικά
ξεδιάντροπα
κι αυτός αφήνεται
κι ενδίδει
και σκληραίνει
και σου επιτίθεται
σε βιάζει 
κι αρχίζει τώρα να σε τρώει εκείνος
με λύσσα
να σου διαλύει το αιδοίο
με τους πιο απίθανους τρόπους
οδηγώντας σε
κάπου πολύ μακριά...
(Εκείνη την .ωρα η Ποίηση
δεν έχει κανένα απολύτως νόημα)

Από την <Μυστική Ζωή της Μάγιας Μ.>

ΣΤΗΛΗ THE ARTMANIACS///ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ

         

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Σε γυρνάω πίσω στο χρόνο...Πώς έμπλεξες με τη γραφή; Μίλησέ μου για το πρώτο βιβλίο που εξέδωσες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ: Μπλέξιμο; Ναι, μπλέξιμο. Έμπλεξα στην εφηβεία μου, στο Βόλο, μες στην ωραία τρέλα της Μεταπολίτευσης, καθώς κάποιοι φίλοι (γεια σας Γιάννη Τζώρτζη, Ματσούκα Κωνσταντίνε, Νικόλαε Λουδοβίκο, Χαΐμ Πολίτη!) χανόμασταν, καθημερινώς πρέπει να πω, αλλά και τις νύχτες, στους λαβυρίνθους του ροκ, στα νάματα της παπαδιαμαντικής γλυκύτητας, στη λαχανιασμένη προσωδία του Άλλεν  Γκίνσμπεργκ και του Τζακ Κέρουακ, στα απανωτά χαοτικά ερωτικά σκιρτήματα, που μας οδηγούσαν βέβαια σε αναπάντεχες αφροσύνες αλλά και σε δημιουργικά διαβάσματα.  Το να γράφουμε ήταν λύτρωση και εξερεύνηση, λύση και εξέγερση, χάσιμο και ανακάλυψη. Και παραμένει. Το πρώτο μου βιβλίο, όπως είπε όχι και τόσο χιουμοριστικά, ο φίλος κι αδελφός μου, ο ποιητής Θάνος Σταθόπουλος, είναι το μυθιστόρημα Διασυρμός, που μόλις κυκλοφόρησε από τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Βιβλιοπωλείον της Εστίας, στην θρυλική πια άσπρη σειρά. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Κάνε μου ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Η Αμερική έχει περάσει μπροστά, και πάλι: ο Τζόναθαν Φράνζεν,  ο Τζέφρυ Ευγενίδης, και ο μακαρίτης Ντέηβιντ Φόστερ Γουάλλας  μπόρεσαν να κρατήσουν το μυθιστόρημα όρθιο, όπως άλλωστε οι Φίλιπ Ροθ, Ντον ΝτεΛίλλο και Τόμας Πύντσον. Από εκεί αντλούμε θάρρος και ιδέες. Και από τον Τζέημς Έλλροϋ, φυσικά. Στην Ελλάδα, έχουμε καταπληκτικές πένες και πυραυλοκίνητα μυαλά που όσο κι αν τα ανακαλύπτουμε τόσο θα επιμένουμε να τα ανακαλύπτουμε κι άλλο. Τι να πρωτοπώ για τους κλασικούς, για τον Παπαδιαμάντη και τον Ροΐδη, για τον Πεντζίκη, για τους ποιητές, για τον Καρούζο, για τους δοκιμιογράφους και στοχαστές, για τον Λορεντζάτο, για τον Ράμφο, για τον Παπαγιώργη, και τους αταξινόμητους θεσπέσιους,  για τον Ε. Χ. Γονατά και τον Γιώργο τον Μακρή και τον Νίκο Καχτίτση, για όλον αυτό τον ανεξάντλητο πλούτο, για όλο αυτό το μεγαλειώδες κέρασμα! Τι να πω για την εμμένουσα λεπταισθησία των Αχιλλέα Κυριακίδη, Γιάννη Ευσταθιάδη, Κώστα Μαυρουδή! Τι να πω για τον δάσκαλο Θανάση Βαλτινό κι αυτό το πρόσφατο επίτευγμα, τον Τελευταίο Βαρλάμη!

  AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Λογοτεχνία και Διαδίκτυο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Το Διαδίκτυο είναι πολύ χρήσιμο για αναμεταδόσεις πληροφοριών και για αλλεπάλληλα private jokes. Ποτέ δεν θα χαθεί η μαγεία τού να πιάνεις μολύβι και χαρτί. Κάποιοι, εμείς οι λίγοι ευτυχείς, τ’ αδέρφια εμείς, we few, we happy few, we band of brothers, δεν παρατάμε το μελάνι, το χαρακάκι, το τετράδιο με το ντύμα, τους καβγάδες στο ουζομεζεδοπωλείο, τη συνάφεια, τον ιδρώτα και το χνώτο του φίλου, το αναψοκοκκίνισμα όταν σου τη δίνει επειδή σου έθιξαν μια παράγραφο ενός τυπογραφικού από ένα βιβλίο κάποιου συγγραφέα που σου έκανε σκόνη τέσσερις χιλιάδες ψευδαισθήσεις, τα εκατομμύρια (κυριολεκτώ) τσιγάρα που κάηκαν γράφοντας και διαβάζοντας – ε, όχι, όλα αυτά, συν τα λίτρα του τσίπουρου, της βότκας, του οίνου, και του ουίσκυ (με ύψιλον, παρακαλώ), όσο έγραφες κι άκουγες Ιωάννη Σεβαστιανό και Μάρκο Βαμβακάρη και Τομ Γουέιτς, όχι, όλα αυτά δεν μπορεί να τα προσφέρει το Διαδίκτυο, δεν γίνεται. Και είναι δική μας δουλειά να μη χαθούν. Και δεν θα χαθούν. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Αγαπημένοι σου συγγραφείς ,ποιητές και μεταφραστές παλαιότεροι /σύγχρονοι.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Οι κλασικοί. Ο Ηράκλειτος. Ο Σαίξπηρ. Ο Ντοστογιέφσκι. Οι Έλληνες και οι Αμερικανοί που ανέφερα μόλις πριν. Συν ο Μπόρχες. Συν ο Μάλκολμ Λόουρυ. Αλλά και ο Ρέιμοντ Τσάντλερ. Και ο Ντάσιελ Χάμμετ. Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο (τι μυαλό, τι guts!).   Ο Τόμας Μπέρνχαρντ, πάντα. Γυρίζω στον Νίκο Καρούζο και στον Μίλτο Σαχτούρη, συχνά, συχνότατα. Είναι οι αγαπημένοι μου ποιητές, μαζί με τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ και τον Νίκο Εγγονόπουλο. Οι σπουδαίοι λογοτέχνες Άρης Αλεξάνδρου, Ε. Χ. Γονατάς, και Αχιλλέας Κυριακίδης έχουν προσφέρει ανεκτίμητη δουλειά ως μεταφραστές, και δεν μπορώ να παρά να τους θαυμάζω και να τους ευγνωμονώ. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Αγαπημένα σου βιβλία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Παραμένουν αυτά που τσάκισαν τις βεβαιότητες και άνοιξαν δυνατότητες εκπληκτικές. Και αυτά που συντέλεσαν στο να γίνω ό,τι μπόρεσα να γίνω, και να γράψω ό,τι μπόρεσα να γράψω. Ό,τι έχει γράψει ο Γκυ Ντεμπόρ και ό,τι έχει γράψει ο Ντοστογιέφσκι είναι παρόντα πάντα μέσα μου. Επίσης, η Φαινομενολογία του Νου του Εγέλου, όπως μας την μετέφρασε ο Γιώργος Φαράκλας, και η Ιλιάδα στην απόδοση του Δ. Ν. Μαρωνίτη, βρίσκονται μονίμως στο γραφείο μου. Τα άπαντα του Τόμας Πύντσον, επίσης. 

 AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πέρα από την Τέχνη του λόγου, ποια άλλη τέχνη σε συγκινεί;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Η μουσική, η ζωγραφική, και ο κινηματογράφος. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Θεός;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Όπως Τον είδε ο Αντρέι Ταρκόφσκι, όπως Τον εκθείασε ο Ιωάννης Σεβαστιανός Μπαχ, και όπως Τον αγκαλιάζει με τις λέξεις του που γίνονται μουσική ο Πεντζίκης. Όπως Τον βλέπεις σ’ ένα δάκρυ, όπως Τον ακούς σ’ ένα γέλιο, όπως Τον γεύεσαι σ’ ένα ροδάκινο, όπως Τον νιώθεις αγγίζοντας τον φλοιό μιας γέρικης ελιάς, όπως Τον μυρίζεις στη γη μετά τη βροχή. Μόνον έτσι. Και, πίστεψέ με, δεν είναι καθόλου λίγο. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Μίλησε μου για το βιβλίο που τελευταία εξέδωσες. 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Εκδόθηκαν δύο βιβλία μαζί. Το Hotel Hegel [1976-2006], από τις εκλεκτές εκδόσεις Αρμός. Πρόκειται για εισιτήρια από τα ταξίδια μου στην ποίηση αυτές τις τρεις δεκαετίες, για ποιήματα που εντάχθηκαν σε συλλογές, και που τώρα συγκεντρώνω χωρίς, και το τονίζω, χωρίς να αλλάξω λέξη. Τα άφησα όπως ήσαν τότε, ακόμα και τα εφηβικά ποιήματα του 1976, και του 1977, με την ταχύτητα και την τραχύτητα του άφρονος ενθουσιασμού. Προχθές, στα μέσα Οκτωβρίου, εκδόθηκε όπως είπα πιο πάνω από το Βιβλιοπωλείον της Εστίας, στην θρυλική πια άσπρη σειρά, το μυθιστόρημα Διασυρμός. Πρόκειται για το πρώτο, αυτόνομο, μέρος της Τριλογίας του Χάους, μιας προσπάθειάς μου να ιστορήσω μυθιστορηματικά, σε νεγκατίφ, σε αρνητικό φιλμ, τον τρόμο και την παράνοια, το μεγαλείο και την τρέλα, τα χαμένα στοιχήματα και τους ιδανικούς & δανεικούς καημούς στην Ελλάδα από το 1981 έως σήμερα. Ο Διασυρμός είναι μια πολύ καλοσχεδιασμένη, μ’ όλα τα λάθη και τους εκτροχιασμούς, αν θέλεις, απάντηση/συνέχεια στον ανυπέρβλητο «Μπάλλο» του Διονύση Σαββόπουλου. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πόσα βιβλία έχεις μεταφράσει. Ποιο θα ήθελες διακαώς να μεταφράσεις στο μέλλον;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Πάνω από εκατό έχω μεταφράσει. Ανάμεσα στα οποία και ορισμένα που στοίχειωναν την πρώτη μου νεότητα και λαχταρούσα να τα γυρίσω στα ελληνικά: η Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ο Τροπικός του Καρκίνου του Χένρυ Μίλλερ. Θα ήθελα να αξιωθώ να μεταφράσω το Κάτω από το Ηφαίστειο του Μάλκολμ Λόουρυ. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Τι δεν θα συγχωρούσες ποτέ στον εαυτό σου;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Την υποτροπή. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Κάποιος σύγχρονος νέος λογοτέχνης που ξεχωρίζεις ;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Ο Χρήστος Αστερίου. Ο Γιώργος Μητάς. Η Μαρία Ξυλούρη. Ο Γιάννης Δούκας. Ήρθαν για να μείνουν. Ας πω ότι, μολονότι διαθέτουν, και οι τέσσερις, πολύ χιούμορ, δεν αστειεύονται! 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Tι διαβάζεις τώρα;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Διαβάζω συστηματικά βιβλία φίλων που είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια, και τώρα τα ξαναπιάνω βλέποντας πόσο πολύτιμα ήσαν, και πόσο πολύτιμα παραμένουν. Ο Θάνος Σταθόπουλος, ο Ευγένιος Αρανίτσης, ο Χρήστος Βακαλόπουλος, ο Αχιλλέας Κυριακίδης, ο Κώστας Μαυρουδής, ο Ηλίας Λάγιος, ο Γιώργος Κακουλίδης, ο Κωστής Παπαγιώργης, ο Χάρης Βλαβιανός, είναι οι συγγραφείς και ποιητές που (ξανα)διαβάζω μεθοδικά εδώ και δύο χρόνια. Επίσης, όσο οργανωμένα μπορώ, συγκεντρώνω τα βιβλία που θα αρχίσω να διαβάζω/μελετάω από τις αρχές του 2013 και που έχουν ως κεντρικό του θέμα τις δεκαετίες, στην Ευρώπη, ανάμεσα στα 1930 και 1950. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Γράφεις κάτι τώρα;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Έχω ξεκινήσει να γράφω το δεύτερο μέρος της Τριλογίας του Χάους. Ο τίτλος είναι Περίληψη Προηγουμένων, και θα αρχίσει να δημοσιεύεται, και να γράφεται, σε συνέχειες, όπως παλιά. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:H γνώμη σου για τα λογοτεχνικά βραβεία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Παραμένει αξεπέραστη η γνώμη του Νίκου Καρούζου. Είναι σαν να μου προσφέρουν μια ανθοδέσμη, έλεγε ο Νίκος. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ως θεατρολόγος δεν θα μπορούσα να μην σου κάνω αυτήν την ερώτηση. Παρακολουθείς θέατρο;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Όχι τόσο πολύ όσο θα το ήθελα. Πρέπει να έχω σπάσει μερικά ρεκόρ παρακολούθησης κάποιων παραστάσεων, όπως ο Ρωμαίος & Ιουλιέττα του Μιχαήλ Μαρμαρινού που είδα καμιά εικοσαριά φορές, άρα μπορείς να πεις ότι σύχναζα εκεί, και το Motherland της Ομάδας Blitz που με είχε στοιχειώσει. 

  AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πιστεύεις στην κριτική;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Πιστεύω-δεν πιστεύω, ο καιρός κυλάει. 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Από τα διαβάσματά σου: αν σε ρωτούσα να μου επισημάνεις 3 βιβλία που διάβασες και σε σημάδεψαν τόσο που σου άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα, τι θα απαντούσες;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Οι Αδελφοί Καραμαζόφ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου, και το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας του Τόμας Πύντσον, μου άλλαξαν, και εξακολουθούν να μου αλλάζουν το ήδη αλλαγμένο και αενάως εναλλασσόμενο βλέμμα για τα πάντα. Το παράδοξο ίσως έγκειται στο ότι άλλα ήσαν τα βιβλία που επηρέασαν τους τρόπους μου να εκφράζομαι με το χαρτί και το μολύβι. Για σκέψου!

 

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Γίνονται πολλές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη του ψηφιακού βιβλίου. 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ:Καλώς γίνονται!

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ///ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ο ΛΟΣΤΡΟΜΟΣ

Ποθούσε να ταξιδέψει.
Η θάλασσα τον μαγνήτιζε
κι οι ορίζοντες φαντάζαν ανοιχτοί.
Κάποτε το μπόρεσε.
Χρόνια θαλασσοδέρνεται λοστρόμος
με τον ορίζοντα γεμάτο μεροκάματα.
Στο τέλος της βάρδιας
μετεωρίζεται με τα θαλασσοπούλια στην κουπαστή.
Δεν είναι η θάλασσα αυτή που τόνε πνίγει.


ΕΡΙΝΥΕΣ

Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας,
συχνά θυμόταν τον Ορέστη.
Τον φανταζόταν να μπαίνει κυνηγημένος στην πόλη
βρίσκοντας εδώ επιτέλους το δίκιο του.
΄Ισως και τώρα να μπορούσε κανείς
να βρει το δίκιο του σ' αυτή την πόλη.
Φτάνει να τον κυνηγούσαν Ερινύες.
Μα ποιός πιστεύει πια σ' αυτές;
Ποιός τις φοβάται;


ΤΟ ΒΑΡΟΣ

Σκέφτηκε να ξαλαφρώσει από τ' άχρηστα.
΄Αλλα πέταξε, άλλα χάρισε.
Κράτησε μόνο τους στίχους.
Από τ' ασήκωτο βάρος τους
ποτέ δε θά 'θελε
να ξαλαφρώσει.

Έρως ονειρευόμενος//ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ σας προσκαλούν
στο art bar ποιήματα και εγκλήματα,
Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου), Μοναστηράκι
την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου στις 8:30 μ.μ.
στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής
του ΘΑΝΟΥ ΠΑΣΧΟΥ
Έρως ονειρευόμενος
από τον ποιητή και μουσικό Γιώργο Σπανό

ποιήματα θα απαγγείλουν οι ηθοποιοί
Ζέττα Πασπαράκη και Νέστορας Κοψιδάς

την εκδήλωση θα συντονίσει η σκηνοθέτης και ηθοποιός
Φρόσω Μπενετή

art bar ποιήματα και εγκλήματα
Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι (60 μέτρα από το μετρό), τηλ. 210 3228 839

Το στοίχημα της ειλικρίνειας///του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου

Το στοίχημα της ειλικρίνειας//Ανάγνωση της ποιητικής συλλογής Πληγές

Ασημίνα Ξηρογιάννη

«Πληγές»

εκδ. Γαβριηλίδης

2011, σελ. 46

Ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα (αν όχι το μεγαλύτερο, πάντως το πρώτο), που οφείλει να κερδίσει ένας άνθρωπος ο οποίος ξεκινάει να γράφει στίχους, είναι το να κατορθώσει να ισορροπήσει επάνω στη λεπτή (λεπτότατη) γραμμή που χωρίζει την εξομολόγηση από την ποίηση· να βρει, με άλλα λόγια, τη χρυσή τομή μεταξύ ειλικρίνειας και μορφής. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία πως η ποίηση εκκινεί, για τους περισσότερους ποιητές τουλάχιστον, ως μια άμεση έκφραση συναισθημάτων και συγκινήσεων και όταν ο ποιητής δεν καταφέρνει να αποτυπώνει τους ψυχικούς κλυδωνισμούς που τον οδηγούν στο χαρτί σε μια μορφή που να αφορά με κάποιον τρόπο κάθε αναγνώστη, τότε η ποίηση δεν είναι εκεί.  

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη με τη δεύτερη ποιητική της συλλογή (έχουν προηγηθεί τα ποιήματα «Η προφητεία του ανέμου» το 2009 και η νουβέλα «Το σώμα του έγινε σκιά» το 2010) φαίνεται να ξεπερνάει τον κίνδυνο αυτό χάρη στην προγραμματική τόλμη της να επιμείνει στην ειλικρίνεια και την αμεσότητα της ψυχικής έκφρασης:

Κι εγώ

ελεύθερη

θα σου ψιθυρίζω την αλήθεια μας

κι εσύ

για πρώτη φορά

θα την αποδέχεσαι.

Ένα μεγάλο ερωτικό πάθος – οι πληγές του τίτλου – είναι αυτή η αλήθεια που ξετυλίγεται απ’ το ένα ποίημα στο άλλο και η αφηγηματική φωνή που κυριαρχεί στη συλλογή δίνεται ολόψυχα σε αυτό το πάθος. «Εγκατέλειψα αφρόντιστη την ψυχή μου», θα δηλώσει και θα αφεθεί στον πόνο και στην απουσία· και θα αγκαλιάσει την ψευδαίσθηση ότι η ποίηση, οι λέξεις μπορούν – κάπως – να αναπληρώσουν το κενό της απουσίας. Δοκιμασμένη μέθοδος με αμφίβολα αποτελέσματα, από τον καιρό που ο Αχιλλέας γύρευε παρηγοριά για τον χαμό του Πάτροκλου τραγουδώντας με δάκρυα στα μάτια στην άκρη της θαλάσσης και η Σαπφώ έγραφε ποιήματα για τις ξενιτεμένες φιλενάδες της. «Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως, / που κάμνουνε – για λίγο – να μη νιώθεται η πληγή», καθώς το διατύπωσε ο Καβάφης.

Το πρώτο κι ίσως το μόνο που ζητάει η ποιήτρια σε αυτή τη συλλογή είναι να ζωντανέψει με την ποιητική αφήγηση ό,τι κάποτε έζησε κι έγινε ύστερα απώλεια και είναι πια το σύμπαν στο οποίο ζει τις μέρες και τις νύχτες της. «Φοβάμαι τις λέξεις / που δεν είναι δεμένες με τα βιώματά μου», θα δηλώσει και θα ριχτεί χωρίς δισταγμό στην αλήθεια που καθημερινά βιώνει. Θα γράψει για το σκοτάδι, για τις μοναχικές νύχτες και τους πανικούς της, για τις μέρες που περνάνε αδιάφορες, για τις αποφάσεις που δεν μπορεί να πάρει και να κρατήσει, ζωντανεύει εικόνες μιας ζωής που δεν είναι πια, τολμάει να ελπίσει πάλι έναν έρωτα έξω από τις λέξεις, ξαναγυρνάει στην ποίηση και αναζητάει πάντα «αυτό που πραγματικά σε αφουγκράζεται», το μόνο που αξίζει.

Και όλα αυτά χωρίς σε καμία περίπτωση να ζημιώνεται η ποίηση από την κυριαρχία του άμεσου βιώματος. Το ζύγισμα μεταξύ ειλικρίνειας και μορφής, στο οποίο παίζεται όλο το παιχνίδι της ποίησης, το έχει πετύχει η Ασημίνα Ξηρογιάννη. Είτε από ένστικτο είτε από γνώση είτε από τόλμη είτε από σοφία, η ποιήτρια έχει κατορθώσει να γράφει «Θέλω να πάρω ένα δρόμο. / Να πω: “Θα πάω από δω” / και να πάω» και αυτό να μας αφορά όλους. Γι’ αυτό εξάλλου δεν διαβάζουμε τα βιβλία,  επειδή μας αφορούν προσωπικά;  

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Μάτση Χατζηλαζάρου - Σβήσε το πρόσωπό μου και ξαναρχίζουμε

H θεατρική παράσταση <Μάτση Χατζηλαζάρου - Σβήσε το πρόσωπό μου και ξαναρχίζουμε> θα παρουσιαστεί στις 15,16,22 και 23 Οκτωβρίου στο <Θεατρο του Νέου Κόσμου>(κεντρική σκηνή)
από τη θεατρική ομάδα AMOUR  AMOUR.

Η σκηνοθεσία και η δραματουργική επεξεργασία έγινε από την  θεατρολόγο και σκηνοθέτιδα 
Δήμητρα Κονδυλάκη,η οποία αναφέρεται εν προκειμένω τόσο στην  ποιητική προσωπικότητα της Χατζηλαζάρου όσο και στο ερέθισμα που το έργο της αποτελεί για τη θεατρική προσέγγιση και ερμηνεία του.Ερμηνεύει η Δέσποινα Παπάζογλου.Τα σκηνικά και τα κοστούμια έγιναν από την Φωτεινή Γεωργίου.


                                                                Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Αθήνα)

                                                                                        Ωρα έναρξης: 9.00 μ.μ. | Διάρκεια: 60' | Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ

                                                                                      Κρατήσεις θέσεων: 210 9212900 (Καθημερινά 16:00-22:00)