NEEΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΊΕΣ /// ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ /// ΦΩΣ ΟΔΥΝΗΡΟ /// ΡΙΓΟΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΣΤΟΝ ΗΧΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ

Το Varelaki  έλαβε και ευχαριστεί!Τρεις νέες κυκλοφορίες,τρεις νέες ποιητικές συλλογές:



                                                              

Ρίγος αιχμάλωτο στον ήχο της φωνής σου

63 ποιήματα για τον έρωτα και την αγάπη (1966-2015)

Τόλης Νικηφόρου

Μανδραγόρας, 2015
80 σελ.

**** 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1980


πολιτεία ρημαγμένη στον μυχό του κόλπου
βάρβαροι με χρωματιστές κορδέλες
με χάντρες εξαγοράζουν την ψυχή σου
πανικός
άγριος πανικός στους δρόμους
πανικός στα γραφεία
πανικός στα σπίτια που υψώνονται
και φράζουν τον άνεμο
καθώς οι νεκροί σαπίζουν
μέσα στα βιβλία τους
και αναδίδουν οσμή βραβείων
στάχτη,αρπαχτικές κραυγές
μια άνοιξη που ευνουχίστηκε
και το αίμα της ζωγραφίζει πολύχρωμες διαφημίσεις
μια στιγμή πριν άπ'το τέλος
και έρωτας
έρωτας που κυκλοφορεί ανύποπτος
που δεν θέλει τίποτα να μάθει
έρωτας στα υγρά μάτια των κοριτσιών

(1980)

***** 


στις πράσινες κερκίδες τ' ουρανού

το βλέμμα μου και η καλοκαιρινή σιωπή 
το απομεσήμερο κάτω από τις λεύκες
ήχος ξερός των φύλλων στην πνοή του ανέμου
σαν αραιά χειροκροτήματα
στις πράσινες κερκίδες τ'ουρανού


κι έπειτα  ξαφνικά,το  κόκκινό σου φόρεμα
σημαία και λάμψη,έμβατήριο
συμπυκνωμένο φως
και η στιγμή με την κομμένη ανάσα της

(2007)  


http://www.biblionet.gr/book/201457/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%85,_%CE%A4%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82/%CE%A1%CE%AF%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%AC%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%BF_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%AE%CF%87%CE%BF_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AE%CF%82_%CF%83%CE%BF%CF%85

 ___________________________________________________


                                        

Στέργιος Τσακίρης

Ψυχολογία,

'Ενεκεν, 2015


 *****


 III

Tην ώρα που χαράζει
κι αφού ξεμπέρδεψε
με τα φαντάσματα της νύχτας,
ακούει Σοπέν-
παίρνει βαθιές ανάσες
για τα τέρατα της μέρας   

 IV

Κάθε πρωί ξυπνά,
ξυρίζει προσδοκίες,
φορά το προσωπείο που τον φωτίζει
και μάρτυρας υπερασπίσεως
                             εξαγοράζεται
της μίζερης ζωής των πελατών του.

V

Φωνάζει κι η φωνή του
ανεπίδοτη επιστρέφει.

Δεν γεννιέται καν ηχώ
στα πέτρινά του χρόνια.


 *****


ΑRS POETICA



Ξεσκίζει τις σάρκες του είναι του
και φτερουγίζει ένα τόσο δα ποίημα.  


 _____________________________________________________



                                           

 

           
 

Φως οδυνηρό

Θάνος Πάσχος

Γαβριηλίδης, 2015
85 σελ.


    *******       

__________________________________________________________________________________


ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ


Τα σώματά μας
η αρχαία Θήβα με τις επτά πύλες.
Αγωνιζόμαστε μέχρις εσχάτων
για την εξουσία στον έρωτα.


****


ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ 




Η κοινοκτημοσύνη της θάλασσας
έχει νότα αισιοδοξίας.

Στο λατομείο της νύχτας
εκρήξεις
κομμάτια χρόνου εκτινάζονται
ενώ στην γυάλα της σελήνης
εκδικάζονται τα όνειρα.

Η ώρα είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Δεν ξέρεις ποιον θα συναντήσεις, ποιος θα φύγει.


*****



 ΜΟΥΣΙΚΗ


Το σώμα
το τελειότερο μουσικό όργανο
αντηχεί τον βουβό πόνο του βυθού
τον αντίλαλο της άνοιξης
την σπαραχτική κραυγή της χορδής,
ενώ σπάει από τον θάνατο.  


****
  
 ΑΡΧΑΙΑ ΕΡΕΙΠΙΑ

Περπατάμε σκυφτοί από το βάρος
του χρέους,της μνήμης,της τέφρας.
Σκιές τρεκλίζουν.
Πέτρες στο καύμα του ήλιου
λιγοψυχούν αλλά βαστούν
στις μισοφαγωμένες επάλξεις της ειμαρμένης.
Τα αρχαία ερείπια
εντός ημών. 


****


 http://www.biblionet.gr/book/201592/%CE%A0%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%BF%CF%82,_%CE%98%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82/%CE%A6%CF%89%CF%82_%CE%BF%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B7%CF%81%CF%8C





    
 

 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΣ /// ΜΙΚΡΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

                                           

Μικρή διαθήκη

Γιώργος Λίλλης

Περισπωμένη, 2012
49 σελ.

 ___________________________________________________

 Γράφει ο Γιώργος Λίλλης

Λέγεται πως όταν εξηγεί ένας συγγραφέας το έργο του στην πραγματικότητα ψεύδεται. Δεν θα διαφωνήσω. Αν θέλεις να μιλήσεις για το έργο σου χωρίς περιστροφές, βρίσκεσαι στο δίλλημα ενός γεγονότος που ούτε εσύ γνωρίζεις γιατί και πως κατάφεραν να στεριώσουν αυτές οι λέξεις στο χαρτί και όχι κάποιες άλλες. Αναγκάζεσαι να παραδεχτείς πως δεν είχες τις ίδιες προθέσεις όταν έγραφες με το τελικό αποτέλεσμα, και πως μερικές φορές δεν είχες καθόλου προθέσεις, απλά ήρθε η κατάλληλη στιγμή για να εκφραστούν με αυτόν και όχι με κάποιο άλλο τρόπο. Που σημαίνει πως όλο αυτό το παιχνίδι είναι λιγουλάκι αόριστο για να μπορέσει να το ταξινομήσει κάποιος ή να δικαιολογήσει τι ήταν αυτό που τον οδήγησε για να γράψει ένα βιβλίο. Υπάρχει και μια ακόμη εκδοχή που οδηγεί τους συγγραφείς να ψεύδονται. Μερικές φορές, είναι τόσο πεζός ο λόγος που γράφτηκε το βιβλίο τους, που αν φανερώνονταν θα έχανε την αίγλη του μύθου που κουβαλούν και θέλουν πάσα θυσία να διατηρήσουν. Μετά από αυτό τον πρόλογο τι να πω για την Μικρή Διαθήκη; Αν ήθελα να φτιάξω ένα μύθο γύρω από αυτό το έργο θα μου ήταν εύκολο. Η φαντασία εξάλλου είναι ένα οικείο εργαλείο σε όλους αυτούς που καταπιάνονται με την γραφή. Θα πω μόνο ότι δυο ποιήματα, το Αρχέτυπο και η Βαλτική γράφτηκαν το 1996 όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Γερμανία. Το πρώτο με γύριζε πίσω, στα παιδικά μου χρόνια, στο χωριό και στο πηγάδι του παππού Γιώργου, το δεύτερο, όταν είδα για πρώτη φορά τα θολά νερά της Βαλτικής, μια βροχερή και κρύα μέρα, νοστάλγησα τόσο πολύ την Μεσόγειο και τον τόπο μου, που έπρεπε να γράψω τον παρακάτω στίχο για να αντιδράσω σε αυτό το αίσθημα εξορίας που ένοιωθα τότε έντονα: "Η δική μου εκδίκηση είναι το χαμένο σας φως". Αυτά τα δυο ποιήματα δεν τα δημοσίευσα στις κατοπινές συλλογές, αλλά τα κράτησα στο συρτάρι, για ανεξήγητο λόγο, αλλά τελικά βρήκαν  τυχαία την θέση τους στην Μικρή διαθήκη 16 χρόνια αργότερα. Τα ποιήματα Μουντζουρωμένο χαρτί, Κατανόηση, Τιμώμενος, Επιείκεια, Στο μπαλκόνι, γράφτηκαν το 2009 στην Σάμο. Είχα πάει διακοπές, ένιωθα ήρεμος, χαλαρός, χωρίς τον φόρτο εργασίας που τόσο πολύ με άγχωνε και ένα απόγευμα, είχα καθίσει στην βεράντα πίνοντας καφέ κοιτώντας την θάλασσα στο βάθος, έγραψα χωρίς πρόθεση αυτά τα ερωτικά ποιήματα. Ήταν μια ανάγκη της στιγμής. Μια επανασύνδεση με τον παλιά λυρική μου φωνή που είχα αφήσει προ πολλού. Το καλοκαίρι του 2010 βρέθηκα στην Μαγιόρκα κι εκεί γράφτηκε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής. Την τελευταία μέρα πριν επιστρέψω Γερμανία η θάλασσα είχε γεμίσει μέδουσες. Μιας και δεν μπορούσα να κάνω μπάνιο, πήρα το αυτοκίνητο που είχα νοικιάσει και αποφάσισα να πάω ένα ταξιδάκι στην ενδοχώρα. Βρέθηκα τυχαία σε ένα γραφικό χωριό, την Ντέια και αποφάσισα να περπατήσω στα στενά του σοκάκια. Άφησα το αυτοκίνητο και στην τύχη πήρα ένα ανηφορικό καλντερίμι μου με οδήγησε στην κορυφή του λόφου όπου υπήρχε το κοιμητήριο του χωριού. Εκεί, σ΄ ένα τάφο, διέκρινα πως υπήρχαν ανάμεσα στα στεφάνια και αρκετά βιβλία. Περίεργος πλησίασα διαπιστώνοντας πως ο τάφος ανήκε στον μεγάλο άγγλο ποιητή Ρόμπερτ Γκρέιβς που αγαπούσα πολύ αλλά δεν γνώριζα πως τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε αυτό το μικρό χωριό της Μαγιόρκας. Τα βιβλία που ήταν τοποθετημένα εκεί, ήταν διάφορες ποιητικές του συλλογές τις οποίες είχαν αφήσει διάφοροι αναγνώστες που είχαν περάσει από τον τάφο του. Επικρατούσε ησυχία, στο βάθος έβλεπα την θάλασσα και χωρίς να το πολυσκεφτώ κάθισα σε ένα πεζούλι και έγραψα σελίδες ολόκληρες στο σημειωματάριο μου.  Αργότερα, όταν επέστρεψα στην Γερμανία κάθισα να διαβάσω τι είχα γράψει, μιας και ήταν τόσο έντονο το παραλήρημα εκείνο που δεν ήξερα τι είχα γράψει. Τελικά διάλεξα τα καλύτερα κομμάτια τα οποία αποτελούν τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής. Θεώρησα πως Μικρή διαθήκη, θα ήταν ο κατάλληλος τίτλος όχι μόνο γιατί ηχούσε ωραία, αλλά και γιατί ήθελα μυστικά να ευχαριστήσω το απρόοπτο που μερικές φορές μας οδηγεί ν΄ ανακαλύψουμε στοιχεία του εσωτερικού μας κόσμου που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν. Μια μικρή παρακαταθήκη. Δεν ξέρω πως θα είχε εξελιχθεί η γραφή μου, αν εκείνο το πρωινό όντως δεν εμφανίζονταν οι μέδουσες στην θάλασσα και τυχαία ανακάλυπτα τον τάφο του Γκρέις. Το 2011 συμπλήρωσα ακόμα μερικά ποιήματα, το Κάνοντας περίπατο στη λίμνη, Ράβω τις αποστάσεις, Αυτό που μένει, και την Βαβέλ που γράφτηκαν όλα στο Μπίλεφελντ. Όταν ο φίλος μου Σωτήρης Σελαβής ίδρυσε τις εκδόσεις Περισπωμένη, με πήρε τηλέφωνο δηλώνοντας την επιθυμία του να εκδώσει αν ήθελα την επόμενη συλλογή μου στον νεοσύστατο οίκο του. Κι έτσι το 2012 εκδόθηκε η Μικρή διαθήκη. Να πω, ότι οφείλω στον Σωτήρη το πιο όμορφο βιβλίο που μου έχουν εκδώσει, ένα πραγματικό διαμάντι τυπογραφίας. Όσο για τα ίδια τα ποιήματα, δεν είμαι σε θέση να τα κρίνω. Αυτό είναι δουλειά των κριτικών και των αναγνωστών. Εξάλλου όταν τυπώνεται κάτι και φεύγει από τον προσωπικό μου χώρο, δεν το νιώθω πια και τόσο δικό μου. Σπάνια επιστρέφω στα βιβλία που έγραψα και όταν το κάνω, πάντα βρίσκω διάφορα λάθη, τα οποία με οδηγούν σε αμηχανία. Ένα ποίημα δεν τελειώνει ποτέ. Και όσο μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το τυπωμένο χαρτί πιο υποψιασμένοι.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ /// ΜΟΙΡΟΛΑ3

                                                                    

To  περιοδικό Εμβόλιμον και οι εκδόσεις Τόπος

 σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του μυθιστορήματος του Βαγγέλη Ραπτόπουλου

 
                    ΜΟΙΡΟΛΑ3



       Συγκρότημα Πύλος,'Ασπρα Σπίτια Βοιωτίας,τηλ. 22670 42150

Για το βιβλίο θα μιλήσουν o ποιητής Γιώργος Θεοχάρης και ο συγγραφέας


              ΔΕΥΤΕΡΑ  11 Μ Α Ι Ο Υ, ΩΡΑ 20.00
         
    στο  εντευκτήριο του περιοδικού Εμβόλιμον

Όταν τα ποιήματα για την ποίηση είναι ποιήματα για την κοινωνία /// O ΔΗΜΟΣ ΧΛΩΠΤΣΙΟΥΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

 

ΠΗΓΗ:http://tovivlio.net/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80/

 

 Τα τελευταία χρόνια η προσοχή των ποιητών όλο και περισσότερο στρέφεται στα κοινωνικά πάθη. Η ιδιαιτερότητα των καιρών που ζούμε τους κάνει να διατηρούν αποστάσεις από την παλαιότερη ατομοκεντρική υπαρξιακή ομφαλοσκόπηση. Τούτο το ενδιαφέρον εκφράζεται είτε μέσα από κοινωνιοϋπαρξιακές αναζητήσεις ή με την υιοθέτηση εκφραστικών μέσων για καθημερινά συμβάντα ενταγμένα στην κοινωνική ποίηση. Σε ένα τέτοιο επίπεδο κινείται και η τελευταία ποιητική συλλογή της Ασημίνας Ξηρογιάννη.

 Η πρώτη της εμφάνιση στην ποίηση έγινε το 2009 με την «προφητεία του ανέμου» (Δωδώνη Εκδοτική). Ήδη από εκείνη τη συλλογή μας έδειξε την ποιητική της δύναμη. Η αποφθεγματική διατύπωση και το ιδιόμορφο εξομολογητικό της ύφος, κερδίζουν τον αναγνώστη εκθέτοντας τον σε λυρικές συνθέσεις με έντονα πεζολογικά χαρακτηριστικά. Επιρροές -άμεσες ή έμμεσες- εντοπίζονται στη λειβαδίτικη ποίηση, αλλά και στα πεζολογικά και αφηγηματικά χαρακτηριστικά της γενιάς του ’70.

Στις «Πληγές» (Γαβριηλίδης, 2011) η ποιήτρια πειραματίστηκε ακόμη βαθύτερα με τη λιτή έκφραση και την αποφθεγματικότητα. Πρόκειται για μία ποιητική πλούσια σε υπαρξιακούς χρωματισμούς, δίχως καμία απόχρωση αινιγματικότητας. Ωστόσο, δεν εκλείπουν οι κοινωνικές αναφορές (όνειρα, αστυνομική βία, μαθητική καταπίεση).

Η υπαρξιακή αποφθεγματική διατύπωση δένεται με μία μελαγχολική διάθεση πλούσια σε λυρισμό. Αν και απουσιάζει παντελώς η εικονοπλασία, ξεχωρίζει η αφηγηματική προσέγγιση. Η μουσικότητα στο στίχο εξάγεται μέσα από την αφαιρετικότητα στις διατυπώσεις. Δεν αποζητά να συγκινήσει με εικόνες. Αντίθετα, στηρίζεται στη λιτότητα των διατυπώσεων ωθώντας όχι μόνο το συναίσθημα, αλλά τη λανθάνουσα στοχαστική διάθεση.

Ασημίνα Ξηρογιάννη
Γαβριηλίδης
ISBN: 978-960-336-917-2

Στην τελευταία της ποιητική συλλογή, την "εποχή μου είναι η ποίηση" (Γαβριηλίδης, 2013), η αποφθεγματικότητα περιορίζεται σε λίγες ολιγόστιχες συνθέσεις και το επιμύθιο, ενώ πλέον επεκτείνεται η αφηγηματικότητα. Πιστή στην πειραματική φύση της τέχνης, η δημιουργός εγκαταλείπει (όχι παντελώς) το ύφος των μικρής έκτασης ποιημάτων της, δείχνοντας ότι η ποίηση δε γνωρίζει καλούπια.

Πρόκειται για μία ιδιάζουσα λογοτεχνική προσέγγιση που κινείται μεταξύ ποίησης για την ποίηση και κοινωνικής ποιητικής, καθώς σταθερά κέντρο αναφοράς είναι τα κοινωνικά βιώματα της εποχής μας.

Η δημιουργός με αφηγηματική λιτότητα, γλώσσα απλή και λυρική μελαγχολία παρατηρεί και αναρωτιέται απελευθερωμένη από σχήματα λόγου κι απαλλαγμένη από περιττά στολίδια και βερμπαλισμούς. Συχνά η αποφθεγματική διατύπωση λειτουργεί ως επίλογος σε ένα αφηγηματικό μοτίβο που μοιάζει με εξομολογητικό ύφος. Είναι και η στιγμή που αποκαλύπτεται ότι η ποιητική της δεν είναι προσωπική ούτε εξομολογείται σε κάποιον ανώνυμο ακροατή, αλλά ένα ποιητικό τέχνασμα.

Και σε τούτο ακριβώς έγκειται η καινοτομία της Ξηρογιάννη. Το εξομολογητικό ύφος (με α΄ και β΄ ενικό γραμματικό πρόσωπο) είναι μία φενάκη που προσδίδει μία θεατρική διάσταση στην ποιητική της. Η αφηγηματική διατύπωση σε αντίθεση με την επιλογική αποφθεγματική αφαιρετικότητα του επιμύθιου εντείνει τη δραματικότητα μέσα από ένα σχήμα κορύφωσης.

Κυρίαρχα είναι το α΄ ενικό και το β΄ ενικό πρόσωπο. Το δεύτερο πρόσωπο σταθερά αποτελεί το είδωλο του πρωτοπρόσωπου ποιητικού υποκειμένου. Είναι ένας άλλο τρόπος της εκφραστικής δεινότητας της ποιήτριας να μιλά για τον εαυτό της στον εαυτό της σα να στέκεται σε έναν καθρέφτη. Δημιουργεί την αίσθηση ενός άτυπου διαλόγου με ένα βουβό πρόσωπο στην ποιητική σκηνή, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν εξωτερικό μονόλογο.

Σε μία άλλη ερμηνεία όμως το α΄ ενικό πρόσωπο αποτελεί το συλλογικό υποκείμενο των ποιητών της αγανάκτησης και της κρίσης. Είναι σα να απευθύνεται στον κάθε ένα ποιητή της εποχής της, δίχως να περιμένει απαντήσεις, αλλά έργα. Τούτη η θεώρηση επιβεβαιώνεται από το γεγονός πως άλλοτε το ποιητικό υποκείμενο είναι ένα ποίημα ή ένας ποιητής, και πάλι όμως ως ένα συλλογικό υποκείμενο.

Χαρακτηριστικό της ποιητικής είναι ότι αποφεύγει τις επιτηδευμένες εικόνες και προσπερνά αδιάφορα τις μεταμοντέρνες υπερρεαλιστικές επιρροές. Οι εικόνες εξάγονται μέσα από την αφήγηση, λιτές, θολές, μερικής οπτικής. Δεν επιδιώκει να συναρπάσει με την εικονοπλασία της ούτε να γεννήσει συναισθήματα με τούτες, Αντίθετα, στηρίζεται στην εξομολογητική αφήγηση που ολοκληρώνεται με το ρητό επιμύθιο.

Με όχημα ποιήματα για την ποίηση η Ξηρογιάννη πρωτοπορεί θίγοντας τα κοινωνικά πάθη, Όλες οι συνθέσεις που κριτικά ταξινομούνται "για την ποίηση" στην ουσία είναι μία εκφραστική οδός με αφετηρία το ερώτημα αν χρειαζόμαστε την ποίηση σε τούτους τους καιρούς. Η δημιουργός επιστρατεύεται και απαντά αρνητικά μέσα από την ποίηση (!!!)

Αρνείται το ρόλο του απομονωμένου ποιητή και στρέφει το βλέμμα της στα σκοτεινά κελιά των ατομικών δραμάτων, στα στενά σοκάκια της περιθωριοποιημένης κοινωνίας. Δεν ικανοποιείται με το ρόλο του θεατή σε μία τραγωδία.  Διεκδικεί έναν ενεργό ρόλο για την ποίηση που να συνδέει το αισθητικό αποτέλεσμα με τον κοινωνικό βίο. Απεμπολεί το εξώκοσμο στοιχείο κι αναζητά την υπερβατική δύναμη της ποίησης μέσα στο κοινωνικό πλαίσιο που τη γεννά, είτε μιλά για τις ασχήμιες και τα βάσανα, είτε για τις χαρές. Η ποίηση δεν είναι ένα απλό καταφύγιο, αλλά μία μαχητική τέχνη που βιώνει τα δικά της πάθη μαζί με τους ανθρώπους.

Με ένα ιδιότυπο σχήμα κύκλου αναρωτιέται στην αρχή της συλλογής «μα είναι τούτοι οι καιροί για ποίηση;» για να απαντήσει τελικά ότι όλα τα κοινωνικά στιγμιότυπα και τα δεινά τούτης της χαλεπής περιόδου πρέπει να ενταχθούν στις θεματικές της ποίησης. Στην ποιητική της ο ποιητής ταυτίζεται με τον πρόσφυγα, τον τοξικομανή, την πόρνη, τον άπορο και τον άστεγο. Ο καλλιτέχνης δεν επιτρέπεται τέτοια εποχή να κοιτά απλώς έναν καθρέφτη (όπως εκφραστικά σκηνογραφεί), αλλά τον κόσμο γύρω του.

Με το φενάκη εξομολογητικό ύφος της και τα συχνά ρητορικά ερωτήματα καταφέρνει ώστε ο αναγνώστης να εισπράττει αγόγγυστα το συναισθηματικό φορτίο, χωρίς να μειώνεται η έντασή του αλλά και δίχως να του επιβάλλεται. Χωρίς να φιλοσοφεί η δημιουργός, μέσα από την έγερση των συναισθημάτων, μας προσκαλεί να στοχαστούμε για τις καθημερινές μικρές τραγωδίες που μας περικλείουν. Η ποίηση έτσι επιστρέφει στην τραγική της παράδοση οδηγώντας τελικά στην κάθαρση, σε μια αντιποιητική εποχή.