Ιούλιος 2007
Αρ.58
ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ
΄Ετυχε φέτος,την Ανοιξη του 2007,να διαβάσω τη λυρική νουβέλα του Θεόφιλου Γκοτιέ<<Ερωτευμένη Νεκρή>>.Μετά από λίγο καιρό ευτύχησα να παρακολουθήσω στο Αμφιθέατρο την ομώνυμη ατμοσφαιρική παράσταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου.Με αφορμή την προσεγμένη και καλοστημένη αυτή σκηνοθετική δουλειά της,είχα μια συνομιλία μαζί της,την οποία με χαρά μοιράζομαι μαζί σας!
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ενα κείμενο για τον έρωτα λοιπόν...Σύμφωνα με αυτό,ο έρωτας εμπεριέχει τα πάντα.Το ρομαντισμό,τη μελαγχολία,το πάθος,το λάθος,το φαντασιακό,το παράλογο,το ηδονικό,το ασύμβατο,την ποίηση...Γιατί επέλεξες αυτό το συγκεκριμένο έργο;
KATEΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ:Εψαχνα πολύ καιρό για έργο και είχα απογοητευτεί.Είχα διαβάσει τα πάντα...Σύγχρονο έργο,κλασικό,ξένο,ελληνικό.Τίποτε όμως,δεν μου κέντριζε το ενδιαφέρον τόσο ,ώστε να το ερωτευθώ και να το ανεβάσω.Αποφάσισα να στραφώ στην μεγάλη μου αγάπη,τη λογοτεχνία,και συγκεκριμένα στο είδος του <<Φανταστικού>>,που από παιδί με συνάρπαζε.Ετσι,έπεσα πάνω στην<< Ερωτευμένη Νεκρή>....Κεραυνοβόλος ο έρωτας.Αμέσως είπα<<αυτό είναι>> και-παρά τις τρομερές δυσκολίες που παρουσίαζε-η γοητεία που μου άσκησε υπερίσχυσε.
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Θα ήθελα ένα σύντομο σχόλιο για τη Θεατρική πραγματικότητα στην Ελλάδα.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ:Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι κατά τη γνώμη μου το κενό στην εκπαίδευση του ηθοποιού και του σκηνοθέτη.Συγκρίνοντας με άλλες ευρωπαικές χώρες,το σύστημα της Ελλάδας,που δεν είναι σύστημα βέβαια,ωχριά ,και αίναι κρίμα,γιατί το ανθρώπινο υλικό είναι εξαιρετικό.Χρειάζεται μια οργανωμένη αντιμετώπιση αυτού του θεμελιώδους προβλήματος για να μπορέσει το σύγχρονο ελληνικό θέατρο να προχωρήσει δυναμικά,όπως του αξίζει.
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιά είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
KATEΡΙΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ:Θα είναι μια γεμάτη χρονιά η επόμενη.Ξεκινάμε με την επανάληψη της <<Ερωτευμένης Νεκρής>>στην Είσοδο Κινδύνου του Αμφιθεάτρου.Η απήχηση που είχε στο κοινό ήταν πολύ μεγάλη κι έτσι,προς μεγάλη μας χαρά θα συνεχιστεί από τα τέλη Οκτωβρίου.Τον Νοέμβριο έχω την πρεμιέρα της <<Πλαστελίνης>>του σύγχρονου Ρώσου Βασίλι Σιγκαριώφ στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.Είναι ένα πολύ σκληρό,αλλά και ευαίσθητο έργο με ήρωα ένα μικρό αγόρι και τις περιπέτειές του σε μια απρόσωπη πόλη.Ενα εξαιρετικά δύσκολο έργο,με πολλές προκλήσεις για τον σκηνοθέτη...Εχω μεγάλη αγωνία.Μέχρι τον Φεβρουάριο σχεδιάζω μια ακόμα σκηνοθεσία,αλλά θα τα ξαναπούμε μέχρι τότε.
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Σ΄ευχαριστώ.Καλή δύναμη για τη συνέχεια.
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010
Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010
7000 ΛΕΞΕΙΣ ΑΚΡΙΒΩΣ-ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΕΤΤΥ ΝΙΚΟΛΕΣΗ
Δεκέμβριος 2004,
Αρ.46.
7000 λέξεις ακριβώς
Στο <<Θέατρο Εμπρός>> <<7000>> ανταλλάσσουν η Μπέττυ Νικολέση και ο Βλάσης Ζώτης χωρίς να κοιταχθούν ούτε μια στιγμή,υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση της Αννας Μακράκη,με αφορμή το έργο του Κίμωνα Ρηγόπουλου.Εμείς συναντήσαμε στο σπίτι της την Μπέττυ Νικολέση και μας παραχώρησε την παρακάτω μίνι συνέντευξη.
ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ;
ΜΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ :Επειδή η μητέρα μου ήταν ηθοποιός ,έζησα όλα μου τα παιδικά χρόνια μέσα στα θέατρα.Εχω κάτσει στα πόδια σημαντικών ανθρώπων,όπως ο Βόκοβιτς,ο Κατράκης,οΜινωτής.Μάλιστα έτυχε,σε ηλικία έξι χρονών να συμμετέχω σε παράσταση του Ευαγγελάτου στην Επίδαυρο ως παραχορήγημα.Η διάθεσή μου ήταν να γίνω σκηνογράφος,όμως μου μπήκε το μικρόβιο του ηθοποιού μετά τη συμμετοχή μου στην COMMEDIA του Σκούρτη,με μουσική Ξαρχάκου και σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη.Αργότερα,φοίτησα στη Θεοδοσιάδη και όλα πήραν το δρόμο τους.
ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Επειδή είναι η πρώτη παραγωγή του ΘΕΑΤΡΟΥ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ θέλαμε ένα έργο που να μας αρέσει,δηλαδή να΄ναι καθαρά ελληνικό,να΄χει σχέση με την πραγματικότητα του σήμερα,να΄ναι επίκαιρο.΄Ηταν μια πρόκληση,γιατί κρίναμε ότι ήτανένα κείμενο <<ηθοποιοκεντρικό>>,αν μπορώ να το πω έτσι,με την έννοια ότι μπορούσε να πετύχει ή όχι,ανάλογα με τη δουλειά των ηθοποιών.Διότι δεν στηρίζεται στα φανταχτερά σκηνικά,ούτε στην συγκλονιστική μουσική ή την πλοκή.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Μέσα σε μια ώρα και δέκα λεπτά δύο πρόσωπα ξεδιπλώνουν τις απόψεις τους για το τί σημαίνει νικητής,ηττημένος,γυναίκα,άνδρας,σχέση ,αγάπη.Προσπαθούν να πείσουν ,να συγκινήσουν ,να εκφραστούν μέσα από έναν αγώνα λόγων.Η Ιωάννα Μπλάτσου στο ΤΙΜΕ ΑΟUT έγραψε στην κριτική της για εμάς:<>,ένα σχόλιο που εύστοχα μεταφέρει την ποιότητα των ανθρώπων αυτών.
Η ΣΧΕΣΗ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΡΟΛΟ;
ΜΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:O ρόλος της Ιωάννας με δυσκόλεψε αρκετά,γιατί είναι μια γυναίκα πολύ διεκδικητική,επιθετική,ανταγωνιστική,αριβίστρια,αποφασισμένη να νικήσει πατώντας και επί πτωμάτων.Οσο κι αν υποδύεσαι ένα ρόλο,πρέπεινα ψάξεις να βρεις την αλήθεια του ρόλου μέσα σου.Κι εγώ ήμουν πιο κοντά στην ψυχοσύνθεση του Γιώργου,παρά στη δική της.
ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Πρώτη.Ελπίζω και όχι τελευταία.Είναι η πρώτη φορά που έχουμε τόσο κοντινή επαφή μέσα από το Θέατρο.Γιατί έχει τύχει να συμπέσουμε σε δύο παραστάσεις ως ηθοποιοί,αλλά δεν ανταλλάξαμε λέξη,γιατί δεν είχαμε σκηνή μαζί.Στις πρόβες οποιαδήποτε δική μου ασυνείδητη απόπειρα να ξεφύγω από κάποιο σκόπελο,να είμαι ψεύτρα,να χρησιμοποιήσω κάποιο κλισέ προκειμένου να αποδώσω το ρόλο...έπεφτε στο κενό.Γιατί η Αννα με ήξερε...Εδώ πάει το <<δεν μπορείς να κρυφτείς γιατί εγώ σε γέννησα...>>
ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Προσπαθεί να βρει τη φυσιογνωμία της.Υποστηρίζω μια πολυφωνία σπουδών,όπου ο μαθητής επιλέγει από ποιόν και πώς θα διδαχθεί .Καλό θα ήταν να μπει το Θέατρο στα σχολεία ολοκληρωτικά,ώστε τα παιδιά από μικρή ηλικία να έρχονται σε επαφή με τον κόσμο του.
Αρ.46.
7000 λέξεις ακριβώς
Στο <<Θέατρο Εμπρός>> <<7000>> ανταλλάσσουν η Μπέττυ Νικολέση και ο Βλάσης Ζώτης χωρίς να κοιταχθούν ούτε μια στιγμή,υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση της Αννας Μακράκη,με αφορμή το έργο του Κίμωνα Ρηγόπουλου.Εμείς συναντήσαμε στο σπίτι της την Μπέττυ Νικολέση και μας παραχώρησε την παρακάτω μίνι συνέντευξη.
ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ;
ΜΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ :Επειδή η μητέρα μου ήταν ηθοποιός ,έζησα όλα μου τα παιδικά χρόνια μέσα στα θέατρα.Εχω κάτσει στα πόδια σημαντικών ανθρώπων,όπως ο Βόκοβιτς,ο Κατράκης,οΜινωτής.Μάλιστα έτυχε,σε ηλικία έξι χρονών να συμμετέχω σε παράσταση του Ευαγγελάτου στην Επίδαυρο ως παραχορήγημα.Η διάθεσή μου ήταν να γίνω σκηνογράφος,όμως μου μπήκε το μικρόβιο του ηθοποιού μετά τη συμμετοχή μου στην COMMEDIA του Σκούρτη,με μουσική Ξαρχάκου και σκηνοθεσία Ισίδωρου Σιδέρη.Αργότερα,φοίτησα στη Θεοδοσιάδη και όλα πήραν το δρόμο τους.
ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Επειδή είναι η πρώτη παραγωγή του ΘΕΑΤΡΟΥ-ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ θέλαμε ένα έργο που να μας αρέσει,δηλαδή να΄ναι καθαρά ελληνικό,να΄χει σχέση με την πραγματικότητα του σήμερα,να΄ναι επίκαιρο.΄Ηταν μια πρόκληση,γιατί κρίναμε ότι ήτανένα κείμενο <<ηθοποιοκεντρικό>>,αν μπορώ να το πω έτσι,με την έννοια ότι μπορούσε να πετύχει ή όχι,ανάλογα με τη δουλειά των ηθοποιών.Διότι δεν στηρίζεται στα φανταχτερά σκηνικά,ούτε στην συγκλονιστική μουσική ή την πλοκή.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΡΓΟ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Μέσα σε μια ώρα και δέκα λεπτά δύο πρόσωπα ξεδιπλώνουν τις απόψεις τους για το τί σημαίνει νικητής,ηττημένος,γυναίκα,άνδρας,σχέση ,αγάπη.Προσπαθούν να πείσουν ,να συγκινήσουν ,να εκφραστούν μέσα από έναν αγώνα λόγων.Η Ιωάννα Μπλάτσου στο ΤΙΜΕ ΑΟUT έγραψε στην κριτική της για εμάς:<
Η ΣΧΕΣΗ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΡΟΛΟ;
ΜΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:O ρόλος της Ιωάννας με δυσκόλεψε αρκετά,γιατί είναι μια γυναίκα πολύ διεκδικητική,επιθετική,ανταγωνιστική,αριβίστρια,αποφασισμένη να νικήσει πατώντας και επί πτωμάτων.Οσο κι αν υποδύεσαι ένα ρόλο,πρέπεινα ψάξεις να βρεις την αλήθεια του ρόλου μέσα σου.Κι εγώ ήμουν πιο κοντά στην ψυχοσύνθεση του Γιώργου,παρά στη δική της.
ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΣΟΥ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Πρώτη.Ελπίζω και όχι τελευταία.Είναι η πρώτη φορά που έχουμε τόσο κοντινή επαφή μέσα από το Θέατρο.Γιατί έχει τύχει να συμπέσουμε σε δύο παραστάσεις ως ηθοποιοί,αλλά δεν ανταλλάξαμε λέξη,γιατί δεν είχαμε σκηνή μαζί.Στις πρόβες οποιαδήποτε δική μου ασυνείδητη απόπειρα να ξεφύγω από κάποιο σκόπελο,να είμαι ψεύτρα,να χρησιμοποιήσω κάποιο κλισέ προκειμένου να αποδώσω το ρόλο...έπεφτε στο κενό.Γιατί η Αννα με ήξερε...Εδώ πάει το <<δεν μπορείς να κρυφτείς γιατί εγώ σε γέννησα...>>
ΠΩΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;
MΠ.ΝΙΚΟΛΕΣΗ:Προσπαθεί να βρει τη φυσιογνωμία της.Υποστηρίζω μια πολυφωνία σπουδών,όπου ο μαθητής επιλέγει από ποιόν και πώς θα διδαχθεί .Καλό θα ήταν να μπει το Θέατρο στα σχολεία ολοκληρωτικά,ώστε τα παιδιά από μικρή ηλικία να έρχονται σε επαφή με τον κόσμο του.
...Αίτημα: H AΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Φεβρουάριος 2008
Αρ.61.
ΜΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ
Στις μέρες μας παρατηρείται το φαινόμενο της συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού θεατρικών σκηνών στο κέντρο της Αθήνας.Θα λέγαμε,μεταφορικά, ότι πρόκειται για την <<αστικοποίηση του θεάτρου>>Σας καταθέτω μια δική μου εμπειρία:το καλοκαίρι του 2004 κάποιοι αγαπημένοι φίλοι με προσκάλεσαν στο Μαρκόπουλο να παρακολουθήσω παράσταση των Βακχών από μία Ομάδα που άκουγε στο όνομα<<Περίακτοι>>.Για να μη μακρυγορώ,από τότε μέχρι σήμερα επιζητώ να βλέπω-και το κάνω-κάθε νέα δουλειά των <<Περιάκτων>>Σημειώνω τις ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές προσσεγγίσεις του Σπύρου Κολιαβασίλη καιτο συλλογικό πνεύμα που διέπει κάθε φορά τις παραστάσεις ,και που αποτελεί προυπόθεση ,αλλά και ζητούμενο για ένα καλό και ποιοτικό θέατρο.Για τις ανάγκες του άρθρου αυτού μίλησα με τον κ.Κολιαβασίλη,ο οποίος πρόθυμα ανταποκρίθηκε και μου είπε τα εξής:<> πια περιλαμβάνει δύο σκηνές,την Κεντρική και την Παιδική και ο θίασός του αποτελείται από επαγγελματίες ηθοποιούς.Είναι το μοναδικό επαγγελματικό Θέατρο στην περιοχή της Ανατολικής Αττικής.Παρουσιάζει ετησίως τρία έργα,δύο κατά τη χειμερινή περίοδο-το ένα για παιδιά-και ένα το καλοκαίρι,το οποίο περιοδεύει σε δήμους,εντός και εκτός Αττικής.Φέτος στην Παιδική Σκηνή παρουσιάζουμε το έργο του Μάρκ Τουέιν<<Τομ Σώγιερ>>Είναι η όγδοη χρονιά που παρουσιάζουμε έργο για παιδιά.Η ανταπόκριση των σχολείων είναι πολύ μεγάλη.Πάντα προσπαθούμε να παρουσιάζουμε έργα χωρίς περιττές φιοριτούρες,εντυπωσιασμούς και καταστάσεις καζούρας,διότι τα παιδιά οφείλουμε να τα αντιμετωπίζουμε ως κανονικούς θεατές και όχι ως ένα εύκολο κοινό που πρέπει απλά να διασκεδάσει.Πρέπει και να ψυχαγωγηθεί.Στην Κεντρική Σκηνή φέτος ανεβάζουμε τον <<ΜΑΚΜΠΕΘ>> του Σαίξπηρ.Ενα πολυθεματικό έργο,γεμάτο συμβολισμούς,που κάθε του ερμηνεία στο τέλος φαντάζει φτωχή.Δώσαμε ιδιαίτερη σημασία στο μεταφυσικό στοιχείο του έργου διατηρώντας την μεσαιωνική ατμόσφαιρα του,κάνοντας το ,όμως, πιο ανθρώπινο,για να μπορεί να έχει θέση στο σήμερα.>>
Αρ.61.
ΜΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ
Στις μέρες μας παρατηρείται το φαινόμενο της συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού θεατρικών σκηνών στο κέντρο της Αθήνας.Θα λέγαμε,μεταφορικά, ότι πρόκειται για την <<αστικοποίηση του θεάτρου>>Σας καταθέτω μια δική μου εμπειρία:το καλοκαίρι του 2004 κάποιοι αγαπημένοι φίλοι με προσκάλεσαν στο Μαρκόπουλο να παρακολουθήσω παράσταση των Βακχών από μία Ομάδα που άκουγε στο όνομα<<Περίακτοι>>.Για να μη μακρυγορώ,από τότε μέχρι σήμερα επιζητώ να βλέπω-και το κάνω-κάθε νέα δουλειά των <<Περιάκτων>>Σημειώνω τις ενδιαφέρουσες σκηνοθετικές προσσεγγίσεις του Σπύρου Κολιαβασίλη καιτο συλλογικό πνεύμα που διέπει κάθε φορά τις παραστάσεις ,και που αποτελεί προυπόθεση ,αλλά και ζητούμενο για ένα καλό και ποιοτικό θέατρο.Για τις ανάγκες του άρθρου αυτού μίλησα με τον κ.Κολιαβασίλη,ο οποίος πρόθυμα ανταποκρίθηκε και μου είπε τα εξής:<
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010
MIA ANAMNHΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΜΟΡΕ-ΔΟΚΙΜΕΣ
Μάιος 2005
Αρ.48.
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ...Η ΔΟΚΙΜΗ!*
Ο Καβάφης στο ποίημα <<Το πρώτο σκαλί>> αναφέρει:<>.Είναι τα λόγια ενός φτασμένου ποιητή σε έναν νεαρό που φιλοδοξεί να γίνει ποιητής.Αυτοί οι στίχοι μου έφεραν στο νου τις ΔΟΚΙΜΕΣ του <<Αμόρε>>.
Πρόκειται για ένα φεστιβάλ πειραματικών παραστάσεων που καθιερώθηκε πριν από τέσσερα χρόνια περίπου.Μερικές από αυτές τις παραστάσεις είχα την τύχη να δω.Και λέω τύχη,γιατί είδα όμορφα πράγματα.Σ΄αυτή τη θεατρική γιορτή συναντά κανείς <<νέο αίμα>>,νέους δημιουργούς,νέα κείμενα,νέους σκηνοθέτες και ηθοποιούς,νέους συγγραφείς,νέες εμπνεύσεις.Καλλιτέχνες στο πρώτο σκαλί ,με όνειρα και φιλοδοξίες!
Μας ενδιαφέρει το σκεπτικό και τα κίνητρα που οδήγησαν στις Δοκιμές.Το Θέατρο του Νότου,σε δύσκολους καιρούς,απορίας και αμηχανίας,στηρίζει την Τέχνη και τα Νιάτα.Δίνει την ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες να πορευτούν με τέχνη και ομορφιά,να εκφραστούν και να πειραματιστούν αξιοποιώντας τις γνώσεις και το ταλέντο τους.
Αξιοσημείωτη ως τώρα η ανταπόκριση του κοινού,οι θετικές κριτικές,οι αναφορές σε εφημερίδες και περιοδικά.Ολα δείχνουν ότι ο κόσμος επιδοκιμάζει την πορεία καινοτομίας που χάραξε το ΑΜΟΡΕ.Ας αναφέρουμε επιγραμματικά και άλλες ,ανάλογες κινήσεις ,όπως στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού,στο Φεστιβάλ του Θεάτρου <<Φούρνος>>,στους διαγωνισμούς του Θεάτρου<<Ιλίσια>> και στο Φεστιβάλ Εναλλακτικής Σκηνής στο Θέατρο <<Εντροπία>>.
Τον Μάιο αναμένουμε στο ΑΜΟΡΕ τις εξής παραστάσεις:
1.O KOΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ,του Γκάρυ ΄Οουεν,σε σκηνοθεσία Εκτορα ΛυγίζουΜια ιστορία που μιλάει για το φόβο του <<Αλλου>> και για την έλξη που ασκεί το Απαγορευμένο ,για τη Βία και την Αγάπη,για τον 'Ερωτα και τον Θάνατο.Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
2.ΠΟΛΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ,αλληγορικό έργο της Αγγελικής Δαρλάση,σε σκηνοθεσία Μελίνας Μάσχα,με αφορμή έναν μύθο της λαικής- θρησκευτικής παράδοσης.Αναφέρεται στην ξενοφοβία και στον παραλογισμό του πολέμου και της τρομοκρατίας-τρομολαγνείας.
3.ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ,για τον Ερωτα,της Γεωργίας Μαυραγάνη,σε σκηνοθεσία της ίδιας.Τί θα συνέβαινε αν τα τραγούδια που αγαπάμε έπαιρναν το λόγο και μιλούσαν για τη ζωή μας;
Tί θα συνέβαινε ,αλήθεια,αν το πειραματίζεσθαι έλειπε από τη ζωή μας;To πείραμα είναι ωραίο,είναι γοητευτικό,ειδικά όταν επιθυμείς πρόσβαση στη γνώση!
*Ευχαριστώ την Εφη Πανουργιά για τις πολύτιμες πληροφορίες της.
Αρ.48.
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ...Η ΔΟΚΙΜΗ!*
Ο Καβάφης στο ποίημα <<Το πρώτο σκαλί>> αναφέρει:<
Πρόκειται για ένα φεστιβάλ πειραματικών παραστάσεων που καθιερώθηκε πριν από τέσσερα χρόνια περίπου.Μερικές από αυτές τις παραστάσεις είχα την τύχη να δω.Και λέω τύχη,γιατί είδα όμορφα πράγματα.Σ΄αυτή τη θεατρική γιορτή συναντά κανείς <<νέο αίμα>>,νέους δημιουργούς,νέα κείμενα,νέους σκηνοθέτες και ηθοποιούς,νέους συγγραφείς,νέες εμπνεύσεις.Καλλιτέχνες στο πρώτο σκαλί ,με όνειρα και φιλοδοξίες!
Μας ενδιαφέρει το σκεπτικό και τα κίνητρα που οδήγησαν στις Δοκιμές.Το Θέατρο του Νότου,σε δύσκολους καιρούς,απορίας και αμηχανίας,στηρίζει την Τέχνη και τα Νιάτα.Δίνει την ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες να πορευτούν με τέχνη και ομορφιά,να εκφραστούν και να πειραματιστούν αξιοποιώντας τις γνώσεις και το ταλέντο τους.
Αξιοσημείωτη ως τώρα η ανταπόκριση του κοινού,οι θετικές κριτικές,οι αναφορές σε εφημερίδες και περιοδικά.Ολα δείχνουν ότι ο κόσμος επιδοκιμάζει την πορεία καινοτομίας που χάραξε το ΑΜΟΡΕ.Ας αναφέρουμε επιγραμματικά και άλλες ,ανάλογες κινήσεις ,όπως στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού,στο Φεστιβάλ του Θεάτρου <<Φούρνος>>,στους διαγωνισμούς του Θεάτρου<<Ιλίσια>> και στο Φεστιβάλ Εναλλακτικής Σκηνής στο Θέατρο <<Εντροπία>>.
Τον Μάιο αναμένουμε στο ΑΜΟΡΕ τις εξής παραστάσεις:
1.O KOΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ,του Γκάρυ ΄Οουεν,σε σκηνοθεσία Εκτορα ΛυγίζουΜια ιστορία που μιλάει για το φόβο του <<Αλλου>> και για την έλξη που ασκεί το Απαγορευμένο ,για τη Βία και την Αγάπη,για τον 'Ερωτα και τον Θάνατο.Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
2.ΠΟΛΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ,αλληγορικό έργο της Αγγελικής Δαρλάση,σε σκηνοθεσία Μελίνας Μάσχα,με αφορμή έναν μύθο της λαικής- θρησκευτικής παράδοσης.Αναφέρεται στην ξενοφοβία και στον παραλογισμό του πολέμου και της τρομοκρατίας-τρομολαγνείας.
3.ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ,για τον Ερωτα,της Γεωργίας Μαυραγάνη,σε σκηνοθεσία της ίδιας.Τί θα συνέβαινε αν τα τραγούδια που αγαπάμε έπαιρναν το λόγο και μιλούσαν για τη ζωή μας;
Tί θα συνέβαινε ,αλήθεια,αν το πειραματίζεσθαι έλειπε από τη ζωή μας;To πείραμα είναι ωραίο,είναι γοητευτικό,ειδικά όταν επιθυμείς πρόσβαση στη γνώση!
*Ευχαριστώ την Εφη Πανουργιά για τις πολύτιμες πληροφορίες της.
Παρουσίαση Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων
Ιοίλιος 2006.
Αρ.54.
<<ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΚΩΜΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ>>
Αυτό ήταν το θέμα του 1ου Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων που έλαβε χώρα τον Απρίλιο στο Θέατρο <<Τόπος Αλλού>>.Η πρεμιέρα έγινε την Δευτέρα 17 Απριλίου 2006,έχοντας τη φιλοδοξία να αποτελέσει <<ένα καινούριο βήμα έκφρασης μέσα στο θεατρικό τοπίο.>>
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του <<Τόπος Αλλού>> Νίκος Καμτσής και η ομάδα του σχεδίαζαν εδώ και αρκετά χρόνια το Φεστιβάλ ώσπου φέτος πέτυχαν την υλοποίησή του!Απηύθυναν κάλεσμα σε νέους συγγραφείς,ηθοποιούς,σκηνοθέτες,σκηνογράφους,χορογράφους,μουσικούς που θα επιθυμούσαν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο ευρύ κοινό.Το κάλεσμα αυτό βρήκε θερμή ανταπόκριση ,αφού υπεβλήθησαν 54 ενδιαφέρουσες προτάσεις.Στη συνέχεια,επιλέχθηκαν οι 32,για να παρουσιαστούν σε τελική φάση οι 15.
Επρόκειτο για ετερόκλιτες μεταξύ τους προτάσεις,διαφορετικά στυλ,οπτικές και σκηνοθετικές προσεγγίσεις,κάτι που ήταν μέσα στις βασικές επιδιώξεις των διοργανωτών.Ο Νίκος Καμτσής αναφέρει χαρακτηριστικά στο πράγραμμα:<<...Θέλουμε να είναι ένα σταυροδρόμι.Κι ένα σταυροδρόμι έχει πολλή κυκλοφορία.Είναι σημείο συνάντησης...πολύβουο και πολυσύχναστο.Θέλουμε να είναι μια αρένα όπου θα ριχτούν νέες προτάσεις,απόψεις,αισθητικές,κατευθύνσεις.Και μια αρένα,αν μη τι άλλο,έχει σύγκρουση...>>
Οι ομάδες που συμμετείχαν στο Φεστιβάλ απαρτίζονταν από δύο εως έξι άτομα και ήταν οι εξήs:Oνειροπαγίδα,Οπως μας αρέσει,Αυτόπτες Μάρτυρες,Οι ακροβάτες της Τέχνης,Καραβίδα,Ομάδα εκτάκτου Ανάγκης,Υπόγειες Διαδρομές,Πρόταση,30συν.Φτου και βγαίνω,Αnqelus Novus,Ηλέκτρα;361 μοίρες*,Δίδελφυς.Κάποιες από αυτές είχαν μια διώλου ευκαταφρόνητη εμπειρία στα θεατρικά πράγματα.Τα περισσότερα από τα έργα που παρουσιάστηκαν ,με εξαίρεση τρία,είχαν γραφτεί από τις ίδιες τις ομάδες,ενώ και η σκηνοθεσία ήταν ομαδική στις περισσότερες περιπτώσεις.Οι παραστάσεις φιλοξενήθηκαν και στους τρεις χώρους του Θεάτρου:Kεντρική Σκηνή,Αίθουσα Στάθης Σύρος,Φουαγιέ.Το θέατρο διέθεσε όλο το μηχανισμό και τις υποδομές του-φωτιστικό και ηχητικό εξοπλισμό,βεστιάριο,προσωπικό-συμβάλλοντας έτσι ουσιαστικά και στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Και τις εξι ημέρες υπήρξε μεγάλη προσέλευση κόσμου,φίλων και ομάδων,φοιτητών,δραματικών σχολών,αλλά και σκηνοθετών και άλλων ανθρώπων του χώρου.Εμείς ευχόμαστε να συνεχιστεί η διοργάνωση αυτή ,να γίνει θεσμός από τον οποίο θα προκύπτουν κάθε φορά όμορφα και δημιουργικά πράγματα.
*Συνεργαζόμενη με την Ομάδα 361 μοίρες ...επιμελήθηκα την κίνηση για την παράστασή τους <<Ο Επόμενος>>.
Αρ.54.
<<ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΚΩΜΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ>>
Αυτό ήταν το θέμα του 1ου Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων που έλαβε χώρα τον Απρίλιο στο Θέατρο <<Τόπος Αλλού>>.Η πρεμιέρα έγινε την Δευτέρα 17 Απριλίου 2006,έχοντας τη φιλοδοξία να αποτελέσει <<ένα καινούριο βήμα έκφρασης μέσα στο θεατρικό τοπίο.>>
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του <<Τόπος Αλλού>> Νίκος Καμτσής και η ομάδα του σχεδίαζαν εδώ και αρκετά χρόνια το Φεστιβάλ ώσπου φέτος πέτυχαν την υλοποίησή του!Απηύθυναν κάλεσμα σε νέους συγγραφείς,ηθοποιούς,σκηνοθέτες,σκηνογράφους,χορογράφους,μουσικούς που θα επιθυμούσαν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο ευρύ κοινό.Το κάλεσμα αυτό βρήκε θερμή ανταπόκριση ,αφού υπεβλήθησαν 54 ενδιαφέρουσες προτάσεις.Στη συνέχεια,επιλέχθηκαν οι 32,για να παρουσιαστούν σε τελική φάση οι 15.
Επρόκειτο για ετερόκλιτες μεταξύ τους προτάσεις,διαφορετικά στυλ,οπτικές και σκηνοθετικές προσεγγίσεις,κάτι που ήταν μέσα στις βασικές επιδιώξεις των διοργανωτών.Ο Νίκος Καμτσής αναφέρει χαρακτηριστικά στο πράγραμμα:<<...Θέλουμε να είναι ένα σταυροδρόμι.Κι ένα σταυροδρόμι έχει πολλή κυκλοφορία.Είναι σημείο συνάντησης...πολύβουο και πολυσύχναστο.Θέλουμε να είναι μια αρένα όπου θα ριχτούν νέες προτάσεις,απόψεις,αισθητικές,κατευθύνσεις.Και μια αρένα,αν μη τι άλλο,έχει σύγκρουση...>>
Οι ομάδες που συμμετείχαν στο Φεστιβάλ απαρτίζονταν από δύο εως έξι άτομα και ήταν οι εξήs:Oνειροπαγίδα,Οπως μας αρέσει,Αυτόπτες Μάρτυρες,Οι ακροβάτες της Τέχνης,Καραβίδα,Ομάδα εκτάκτου Ανάγκης,Υπόγειες Διαδρομές,Πρόταση,30συν.Φτου και βγαίνω,Αnqelus Novus,Ηλέκτρα;361 μοίρες*,Δίδελφυς.Κάποιες από αυτές είχαν μια διώλου ευκαταφρόνητη εμπειρία στα θεατρικά πράγματα.Τα περισσότερα από τα έργα που παρουσιάστηκαν ,με εξαίρεση τρία,είχαν γραφτεί από τις ίδιες τις ομάδες,ενώ και η σκηνοθεσία ήταν ομαδική στις περισσότερες περιπτώσεις.Οι παραστάσεις φιλοξενήθηκαν και στους τρεις χώρους του Θεάτρου:Kεντρική Σκηνή,Αίθουσα Στάθης Σύρος,Φουαγιέ.Το θέατρο διέθεσε όλο το μηχανισμό και τις υποδομές του-φωτιστικό και ηχητικό εξοπλισμό,βεστιάριο,προσωπικό-συμβάλλοντας έτσι ουσιαστικά και στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Και τις εξι ημέρες υπήρξε μεγάλη προσέλευση κόσμου,φίλων και ομάδων,φοιτητών,δραματικών σχολών,αλλά και σκηνοθετών και άλλων ανθρώπων του χώρου.Εμείς ευχόμαστε να συνεχιστεί η διοργάνωση αυτή ,να γίνει θεσμός από τον οποίο θα προκύπτουν κάθε φορά όμορφα και δημιουργικά πράγματα.
*Συνεργαζόμενη με την Ομάδα 361 μοίρες ...επιμελήθηκα την κίνηση για την παράστασή τους <<Ο Επόμενος>>.
Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010
ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ
Οκτώβριος 2006
αρ.55
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ
Επιτέλους ένα βιβλίο για το θέατρο στο Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο.Ενα βιβλίο που έλειπε,για τις τάξεις Ε' και ΣΤ΄.Στην αρχή του εγχειριδίου υπάρχει εισαγωγή σχετική με την έννοια του παιχνιδιού.Απευθύνεται στα παιδιά με στόχο να τους θέσει τους κανόνες του ομαδικού παιχνιδιού που καλείται <<θέατρο>>.Ως συντονιστής του παιχνιδιού ορίζεται ο δάσκαλος ο οποίος χρίζεται<<Μάγος της Σκηνής>>.
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε 16 <<ζώνες>> στις οποίες υπάρχει μια ενδιαφέρουσα κλιμάκωση δραστηριοτήτων από τη γνωριμία σε κύκλο και τις αναπνοές μέχρι και την παρακολούθηση μιας παράστασης.Στα ενδιάμεσα στάδια προτείνονται ατομικές και ομαδικές ασκήσεις-λεκτικέςκαι σωματικές-ποικίλοι αυτοσχεδιασμοί και δραματοποιήσεις κειμένων.Μάλιστα ,δίδεται ένας ενδεικτικός χρόνος για κάθε άσκηση.Στο τέλος κάθε<< ζώνης >>βρίσκεται μια υποενότητα με τίτλο <<Και τώρα συζητάμε>>,που προτρέπει σε συζήτηση και αξιολόγηση των δραστηριοτήτων που προηγήθηκαν.Εδώ τίθενται ερωτήσεις και παρέχονται πίνακες αυτο-αξιολόγησης.Ενδεικτικά,στην ενότητα για τον αυτοσχεδιασμό:
<<Ποιά ερεθίσματα μας οδήγησαν στον αυτοσχεδιασμό;
Ποιά τα κύρια σημεία αυτού;
Aνταποκρίθηκα στις δραστηριότητες του αυτοσχεδιασμού ΑΡΙΣΤΑ,ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ,ΜΕΤΡΙΑ;>>
Ετσι,δίδεται η ευκαιρία στο παιδί να σκεφτεί πάνω στη δράση του και νά αναπτύξει κριτική σκέψη και αυτογνωσία.
Ακόμα, στο τέλος κάθε ενότητας υπάρχουν οι <<θεατρικές έννοιες>>,λέξεις κλειδιά από το θεατρικό γίγνεσθαι με τους ορισμούς τους,π.χ <<Σκηνικός Χώρος είναι ο διαμορφωμένος για την παράσταση χώρος που παίζουν οι ηθοποιοί.>>Επίσης, το βιβλίο διαθέτει πλούσια εικονογράφηση.Περιέχει φωτογραφίες από δραστηριότητες,και σκιτσάκια που επεξηγούν τις ασκήσεις που προτείνονται.Στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν δύο χρήσιμα παραρτήματα,ένα με τη γλώσσα και ένα με τα πρόσωπα του Θεάτρου.Αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ,σε όποιο βαθμό,με την καθοδήγηση του δασκάλου.Ολόκληρο το βιβλίο άλλωστε συνδιάζει τη θεωρία με την πράξη,δίνοντας στα παιδιά μια πιο απτή εικόνα του μαθήματος της θεατρικής αγωγής!
Είναι ευχάριστο,ενδιαφέρον και καλογραμμένο.Αλλά,αλίμονο αν κολλήσει κανείς στις θεωρίες και τις αράδες.Πρέπει το βιβλίο αυτό να αποτελέσει το μέσο για ένα σκοπό και όχι να γίνει το ίδιο αυτοσκοπός.Σαφέστερα,να αποτελέσει το ερέθισμα,την αφορμή για την απελευθέρωση του σώματος και της φαντασίας των παιδιών.Εδώ τον κύριο ρόλο παίζει ο διδάσκων,ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο παιδί και το βιβλίο.Γι΄αυτό απαιτείται ένας εμψυχωτής με ειδικές γνώσεις και ικανότητες που θα ενθαρρύνει την μεταξύ των μαθητών συνεργασία και επικοινωνία,περνώντας τους το μήνυμα πως το θέατρο είναι πάνω από όλα πράξη.
αρ.55
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ
Επιτέλους ένα βιβλίο για το θέατρο στο Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο.Ενα βιβλίο που έλειπε,για τις τάξεις Ε' και ΣΤ΄.Στην αρχή του εγχειριδίου υπάρχει εισαγωγή σχετική με την έννοια του παιχνιδιού.Απευθύνεται στα παιδιά με στόχο να τους θέσει τους κανόνες του ομαδικού παιχνιδιού που καλείται <<θέατρο>>.Ως συντονιστής του παιχνιδιού ορίζεται ο δάσκαλος ο οποίος χρίζεται<<Μάγος της Σκηνής>>.
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε 16 <<ζώνες>> στις οποίες υπάρχει μια ενδιαφέρουσα κλιμάκωση δραστηριοτήτων από τη γνωριμία σε κύκλο και τις αναπνοές μέχρι και την παρακολούθηση μιας παράστασης.Στα ενδιάμεσα στάδια προτείνονται ατομικές και ομαδικές ασκήσεις-λεκτικέςκαι σωματικές-ποικίλοι αυτοσχεδιασμοί και δραματοποιήσεις κειμένων.Μάλιστα ,δίδεται ένας ενδεικτικός χρόνος για κάθε άσκηση.Στο τέλος κάθε<< ζώνης >>βρίσκεται μια υποενότητα με τίτλο <<Και τώρα συζητάμε>>,που προτρέπει σε συζήτηση και αξιολόγηση των δραστηριοτήτων που προηγήθηκαν.Εδώ τίθενται ερωτήσεις και παρέχονται πίνακες αυτο-αξιολόγησης.Ενδεικτικά,στην ενότητα για τον αυτοσχεδιασμό:
<<Ποιά ερεθίσματα μας οδήγησαν στον αυτοσχεδιασμό;
Ποιά τα κύρια σημεία αυτού;
Aνταποκρίθηκα στις δραστηριότητες του αυτοσχεδιασμού ΑΡΙΣΤΑ,ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ,ΜΕΤΡΙΑ;>>
Ετσι,δίδεται η ευκαιρία στο παιδί να σκεφτεί πάνω στη δράση του και νά αναπτύξει κριτική σκέψη και αυτογνωσία.
Ακόμα, στο τέλος κάθε ενότητας υπάρχουν οι <<θεατρικές έννοιες>>,λέξεις κλειδιά από το θεατρικό γίγνεσθαι με τους ορισμούς τους,π.χ <<Σκηνικός Χώρος είναι ο διαμορφωμένος για την παράσταση χώρος που παίζουν οι ηθοποιοί.>>Επίσης, το βιβλίο διαθέτει πλούσια εικονογράφηση.Περιέχει φωτογραφίες από δραστηριότητες,και σκιτσάκια που επεξηγούν τις ασκήσεις που προτείνονται.Στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν δύο χρήσιμα παραρτήματα,ένα με τη γλώσσα και ένα με τα πρόσωπα του Θεάτρου.Αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ,σε όποιο βαθμό,με την καθοδήγηση του δασκάλου.Ολόκληρο το βιβλίο άλλωστε συνδιάζει τη θεωρία με την πράξη,δίνοντας στα παιδιά μια πιο απτή εικόνα του μαθήματος της θεατρικής αγωγής!
Είναι ευχάριστο,ενδιαφέρον και καλογραμμένο.Αλλά,αλίμονο αν κολλήσει κανείς στις θεωρίες και τις αράδες.Πρέπει το βιβλίο αυτό να αποτελέσει το μέσο για ένα σκοπό και όχι να γίνει το ίδιο αυτοσκοπός.Σαφέστερα,να αποτελέσει το ερέθισμα,την αφορμή για την απελευθέρωση του σώματος και της φαντασίας των παιδιών.Εδώ τον κύριο ρόλο παίζει ο διδάσκων,ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο παιδί και το βιβλίο.Γι΄αυτό απαιτείται ένας εμψυχωτής με ειδικές γνώσεις και ικανότητες που θα ενθαρρύνει την μεταξύ των μαθητών συνεργασία και επικοινωνία,περνώντας τους το μήνυμα πως το θέατρο είναι πάνω από όλα πράξη.
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2010
LOS TARANTOS-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
ΙΟΥΛΙΟΣ 2005
Αρ.49
LOS TARANTOS ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ
Στα πλαίσια των 50 χρόνων του Φεστιβάλ Αθηνών,όλοι εμείς,οι εραστές της Τέχνης δίνουμε ραντεβού με το άγνωστο.Ανάμεσα στους δικούς μας μουσικούς δημιουργούς,τον Θεοδωράκη,τον Σπανουδάκη,την Αγνή Μπάλτσα,τον Μαρκόπουλο,τον Λεοντή,αλλά και τους θεατρικούς Παπαβασιλείου,Κακογιάννη,Νικολαίδη,Χατζάκη συναντάμε και ξένο αίμα:Ennio Morricone,English National Ballet,την Κρατική Ακαδημία Θεάτρου Μπολσόι της Ρωσίας,το μιούζικαλ <>.
¨¨ Το <> είναι το πρώτο τσιγγάνικο μιούζικαλ που εξαντλεί τις διαφορετικές γεύσεις της μουσικής του flamenco μέχρι το σημείο που πετυχαίνει μια συγχώνευση με τις φωνές και τους αστικούς ρυθμούς της αρχής αυτού του αιώνα.>>Κάπως έτσι ο σκηνοθέτης Εmilio Hernandez περιγράφει την δική του διασκευή της δουλειά του Αlfredo Manas,την τσιγγάνικη έκδοση του <<Ρωμαίου και της Ιουλιέτας>>,την οποία έφερε στις κινηματογραφικές οθόνες ο FRANCISO ROVIRA BELETA,για να κερδίσει μεγάλη αποδοχή από κοινό και κριτικούς,καθώς και μια υποψηφιότητα για ΄Οσκαρ.
Το μιούζικαλ αυτό αναφέρεται στην αντίθεση ανάμεσα σε δυο τσιγγάνικες οικογένειες.Τον ρόλο της Jouana ,της κόρης των Jorongos η οποία αγαπά έναν Taranto υποδύεται η Αna Zalazar,μια από τις νεώτερες και πολλά υποσχόμενες παρουσίες στη σκηνή του flamenco.Τη Sοledad,τη χήρα μάνα από τηνφυλή των Τarantos,παίζει η Carnelilla Montoya.O Juan Carlos Lerida παίζει το ρόλο του Ιsmal,του Ρomeo από την οικογένεια των Rosendo,τον αρχηγό των Zorongos.Oloι αυτοί θα συνοδεύονται από πάνω από 10 καλλιτέχνες που θα τραγουδούν και θα χορεύουν επί σκηνής,καθώς και εννέα μουσικούς και δύο τραγουδιστές φλαμένγκο(cantaores),oi οποίοι επιλέχθηκαν έπειτα από εξάμηνες ακροάσεις στην Ανδαλουσία,στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη.Η μουσική είναι των Juan Gomez Chicuelo kai Τomatito.H χορογραφία τ ου Javier Latorre.
Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου στο Μουσικό Θέατρο της Βαρκελώνης.Αναμένουμε την υποδοχή που θα΄χει από το ελληνικό κοινό και την απήχησή του στην Ελλάδα.
Εγκρίνουμε και επαυξάνουμε τέτοιου είδους πολιτιστικές ανταλλαγές.Ας αναλογιστούμε άλλωστε και μερικούς άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες και καταξιωμένα σχήματα που σχετικά πρόσφατα επισκέφθηκαν τη χώρα μας:Marcel Marceau,Tiger Lillies και Peter Βrook!
Αρ.49
LOS TARANTOS ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ
Στα πλαίσια των 50 χρόνων του Φεστιβάλ Αθηνών,όλοι εμείς,οι εραστές της Τέχνης δίνουμε ραντεβού με το άγνωστο.Ανάμεσα στους δικούς μας μουσικούς δημιουργούς,τον Θεοδωράκη,τον Σπανουδάκη,την Αγνή Μπάλτσα,τον Μαρκόπουλο,τον Λεοντή,αλλά και τους θεατρικούς Παπαβασιλείου,Κακογιάννη,Νικολαίδη,Χατζάκη συναντάμε και ξένο αίμα:Ennio Morricone,English National Ballet,την Κρατική Ακαδημία Θεάτρου Μπολσόι της Ρωσίας,το μιούζικαλ <
¨¨ Το <
Το μιούζικαλ αυτό αναφέρεται στην αντίθεση ανάμεσα σε δυο τσιγγάνικες οικογένειες.Τον ρόλο της Jouana ,της κόρης των Jorongos η οποία αγαπά έναν Taranto υποδύεται η Αna Zalazar,μια από τις νεώτερες και πολλά υποσχόμενες παρουσίες στη σκηνή του flamenco.Τη Sοledad,τη χήρα μάνα από τηνφυλή των Τarantos,παίζει η Carnelilla Montoya.O Juan Carlos Lerida παίζει το ρόλο του Ιsmal,του Ρomeo από την οικογένεια των Rosendo,τον αρχηγό των Zorongos.Oloι αυτοί θα συνοδεύονται από πάνω από 10 καλλιτέχνες που θα τραγουδούν και θα χορεύουν επί σκηνής,καθώς και εννέα μουσικούς και δύο τραγουδιστές φλαμένγκο(cantaores),oi οποίοι επιλέχθηκαν έπειτα από εξάμηνες ακροάσεις στην Ανδαλουσία,στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη.Η μουσική είναι των Juan Gomez Chicuelo kai Τomatito.H χορογραφία τ ου Javier Latorre.
Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου στο Μουσικό Θέατρο της Βαρκελώνης.Αναμένουμε την υποδοχή που θα΄χει από το ελληνικό κοινό και την απήχησή του στην Ελλάδα.
Εγκρίνουμε και επαυξάνουμε τέτοιου είδους πολιτιστικές ανταλλαγές.Ας αναλογιστούμε άλλωστε και μερικούς άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες και καταξιωμένα σχήματα που σχετικά πρόσφατα επισκέφθηκαν τη χώρα μας:Marcel Marceau,Tiger Lillies και Peter Βrook!
Θεατρική Κριτική-Nτιμπούκ
Απρίλιος 2006
Αρ.53
ΝΤΙΜΠΟΥΚ
Μια γοητευτική ιστορία για τον έρωτα και το θάνατο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού!Μια ιστορία που έχει να κάνει με την ανθρώπινη ύπαρξη και τα όριά της!Ενας άνδρας.Μια γυναίκα.Δυο καταπληκτικές ερμηνείες.Η Δέσποινα Κούρτη και ο Δημήτρης Παπανικολάου παίζουν μόνοι τους όλους τους ρόλους όπως απαιτεί το κείμενο του Μπρους Μάγερς,ξεδιπλώνοντας στο έπακρο τα εκφραστικά τους μέσα και πετυχαίνοντας εν τέλει να καθηλώσουν τον θεατή.Αφηγούνται,ουρλιάζουν,ερωτεύονται,πεθαίνουν,ξαναγεννιούνται,κατέχονται από πνεύματα,υφίστανται εξορκισμούς.Ολα αυτά αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον,αν αναλογιστεί κανείς ότι το έργο,όπως γράφτηκε αρχικά από τον ΄Ανσκι, έχει περίπου είκοσι τέσσερις ρόλους και αρκετές σκηνές πλήθους.Οι ηθοποιοί αφηγούνται την<<εβραική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας όπως τη γέννησε ο Ιουδαικός μυστικισμός και η Καμπάλα>>,γράφει ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης.
Όσο για τη λέξη...<<ντιμπούκ>>;Αυτή,όπως διαβάζουμε στο πρόγραμμα ,προέρχεται απο την εβραική λέξη ledavek που σημαίνει <<γαντζώνομαι>> .Αναφέρεται σε μια ψυχή που δεν έχει ησυχάσει ή ένα πονηρό πνεύμα που κυριεύει έναν ζωντανο άνθρωπο και προκαλεί ψυχικές διαταραχές,δημιουργώντας μια νέα προσωπικότητα και μιλώντας μέσα από τον άνθρωπο που΄χει κυριεύσει.Αυτή η συνήθεια του εξορκισμού των ντιμπούκ ενέπνευσε τον μποέμ Ρωσοπολωνό εθνογράφο Σαλόμ Ανσκι να γράψει το διάσημο έργο του,το οποίο διακρίνεται για το καθαρά μυστικιστικό του υπόβαθρο!
Ο θεματικός πυρήνας λέει η Νίνα Γκουρφίνγκελ είναι:<>Πέρα από την έξοχη σκηνοθεσία και τις καταπληκτικές ερμηνείες,αξίζει να σταθούμε στο ιδιαίτερα προσεγμένο πρόγραμμα.Τα κείμενά του αφενός φωτίζουν πολύπλευρα και ουσιαστικά το πρωτότυπο ως προς το θέμα του έργο,αφετέρου παρουσιάζουν πολύ μεγάλο θεατρολογικό ενδιαφέρον λόγω του εύρους και της ποιότητας των πληροφοριών που περιέχουν.Είναι ευχής έργον να γίνονται ανάλογες προσπάθειες και προς αυτήν την κατεύθυνση!!!
Αρ.53
ΝΤΙΜΠΟΥΚ
Μια γοητευτική ιστορία για τον έρωτα και το θάνατο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού!Μια ιστορία που έχει να κάνει με την ανθρώπινη ύπαρξη και τα όριά της!Ενας άνδρας.Μια γυναίκα.Δυο καταπληκτικές ερμηνείες.Η Δέσποινα Κούρτη και ο Δημήτρης Παπανικολάου παίζουν μόνοι τους όλους τους ρόλους όπως απαιτεί το κείμενο του Μπρους Μάγερς,ξεδιπλώνοντας στο έπακρο τα εκφραστικά τους μέσα και πετυχαίνοντας εν τέλει να καθηλώσουν τον θεατή.Αφηγούνται,ουρλιάζουν,ερωτεύονται,πεθαίνουν,ξαναγεννιούνται,κατέχονται από πνεύματα,υφίστανται εξορκισμούς.Ολα αυτά αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον,αν αναλογιστεί κανείς ότι το έργο,όπως γράφτηκε αρχικά από τον ΄Ανσκι, έχει περίπου είκοσι τέσσερις ρόλους και αρκετές σκηνές πλήθους.Οι ηθοποιοί αφηγούνται την<<εβραική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας όπως τη γέννησε ο Ιουδαικός μυστικισμός και η Καμπάλα>>,γράφει ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης.
Όσο για τη λέξη...<<ντιμπούκ>>;Αυτή,όπως διαβάζουμε στο πρόγραμμα ,προέρχεται απο την εβραική λέξη ledavek που σημαίνει <<γαντζώνομαι>> .Αναφέρεται σε μια ψυχή που δεν έχει ησυχάσει ή ένα πονηρό πνεύμα που κυριεύει έναν ζωντανο άνθρωπο και προκαλεί ψυχικές διαταραχές,δημιουργώντας μια νέα προσωπικότητα και μιλώντας μέσα από τον άνθρωπο που΄χει κυριεύσει.Αυτή η συνήθεια του εξορκισμού των ντιμπούκ ενέπνευσε τον μποέμ Ρωσοπολωνό εθνογράφο Σαλόμ Ανσκι να γράψει το διάσημο έργο του,το οποίο διακρίνεται για το καθαρά μυστικιστικό του υπόβαθρο!
Ο θεματικός πυρήνας λέει η Νίνα Γκουρφίνγκελ είναι:<
Θεατρική Κριτική -ΒΑΚΧΕΣ 2005
Οκτώβριος 2005
Αρ.50
ΠΕΡΙ ΒΑΚΧΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ
Φέτος οι<<Βάκχες>> ήταν το έργο που με πήγε στην Επίδαυρο.Αφενός μεν,επειδή συγκαταλέγεται ανάμεσα στ΄αγαπημένα μου αρχαία δράματα,αφετέρου,γιατί αδημονούσα να παρακολουθήσω ακόμα μια σκηνοθετική δουλειά του Σωτήρη Χατζάκη.Μετά την έξοχη<<Φόνισσά>> του πριν κάποια χρόνια και τα πιο πρόσφατα <<Νύχτα του Τράγου>> στο Θέατρο Πολιτεία ,καθώς και τον<<Τελευταίο Πειρασμό>> στο Εθνικό,μας ξάφνιασε πάλι ευχάριστα τούτο το καλοκαίρι με τις <<Βάκχες>>.
Σε ένα εργο που ο χορός διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο,χρησιμοποιεί την χορευτικό ομάδα SINE QUA NON(με την οποία έχει ξανασυνεργαστεί) και την Σαββίνα Γιαννάτου που στιγματίζει ηχητικά την παράσταση.Ο χορός είναι πραγματικά καλοστημένος,καλοδουλεμένος,και συμβαδίζει με το κλίμα του έργου,υπηρετώντας στο έπακρο τις δραματουργικές ανάγκες αυτού.
Στους βασικούς ρόλους...Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος-Διόνυσος φέρει την αλήθεια του ρόλου.Η Λυδία Φωτοπούλου-Αγαύη δίνει μια ιδιαίτερη ερμηνεία γεμάτη λυρισμό.Ο Ιερώνυμος Καλετσάνος όμως,στο ρόλο του μεγαλοαστού Πενθέα που τελικά παραδίνεται στον πειρασμό της Βακχείας,στάθηκε,νομίζω,κατώτερος των προσδοκιών μας και συχνά έμοιαζε υποκριτικά παράταιρος.
Ευχάριστη έκπληξη και με μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό,ήταν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος που έχει καθιερωθεί στον κόσμο μέσα από τους τηλεοπτικούς του ρόλους.Εδώ,στο ρόλο του τραγικού αγγελιαφόρου,εξιστόρησε γλαφυρά την κατακρεούργηση του Πενθέα,με αμεσότητα και ανθρωπιά.Ακόμα,ο Μανώλης Μαυρομματάκης δημιούργησε έναν κωμικό Τειρεσία-μαριονέττα,που περιφέρεται ελαφρύς,διαποτισμένος από την γλυκιά βακχική μέθη.
Γενικά,αν και υπήρχε εμφανής σκηνοθετικός οίστρος,δεν υποστήριξαν τους ρόλους τους στον ίδιο βαθμό όλοι οι ηθοποιοί,οπότε αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν ερμηνευτικές ανισότητες και παραφωνίες.Συνολικά,η σκηνογραφική προσέγγιση ήταν ενδιαφέρουσα και λειτουργική.Κάτι ανάλογο θα λέγαμε και για την ενδυματολογική πρόταση.
Χαρακτηριστικό ήταν το στιγμιότυπο-τελετουργικό της μεταμόρφωσης του λογικού,αυταρχικού και κοινωνικά συμβιβασμένου Πενθέα σε βακχευόμενο οπαδό του Διονύσου.Δυνατό το φινάλε του έργου-η περισυλλογή ερειπίων με το καροτσάκι.Στιγμές πένθους,σιωπής,αλλά και βαθύτατης σκέψης.ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ...ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΦΩΣ;
Αρ.50
ΠΕΡΙ ΒΑΚΧΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ
Φέτος οι<<Βάκχες>> ήταν το έργο που με πήγε στην Επίδαυρο.Αφενός μεν,επειδή συγκαταλέγεται ανάμεσα στ΄αγαπημένα μου αρχαία δράματα,αφετέρου,γιατί αδημονούσα να παρακολουθήσω ακόμα μια σκηνοθετική δουλειά του Σωτήρη Χατζάκη.Μετά την έξοχη<<Φόνισσά>> του πριν κάποια χρόνια και τα πιο πρόσφατα <<Νύχτα του Τράγου>> στο Θέατρο Πολιτεία ,καθώς και τον<<Τελευταίο Πειρασμό>> στο Εθνικό,μας ξάφνιασε πάλι ευχάριστα τούτο το καλοκαίρι με τις <<Βάκχες>>.
Σε ένα εργο που ο χορός διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο,χρησιμοποιεί την χορευτικό ομάδα SINE QUA NON(με την οποία έχει ξανασυνεργαστεί) και την Σαββίνα Γιαννάτου που στιγματίζει ηχητικά την παράσταση.Ο χορός είναι πραγματικά καλοστημένος,καλοδουλεμένος,και συμβαδίζει με το κλίμα του έργου,υπηρετώντας στο έπακρο τις δραματουργικές ανάγκες αυτού.
Στους βασικούς ρόλους...Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος-Διόνυσος φέρει την αλήθεια του ρόλου.Η Λυδία Φωτοπούλου-Αγαύη δίνει μια ιδιαίτερη ερμηνεία γεμάτη λυρισμό.Ο Ιερώνυμος Καλετσάνος όμως,στο ρόλο του μεγαλοαστού Πενθέα που τελικά παραδίνεται στον πειρασμό της Βακχείας,στάθηκε,νομίζω,κατώτερος των προσδοκιών μας και συχνά έμοιαζε υποκριτικά παράταιρος.
Ευχάριστη έκπληξη και με μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό,ήταν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος που έχει καθιερωθεί στον κόσμο μέσα από τους τηλεοπτικούς του ρόλους.Εδώ,στο ρόλο του τραγικού αγγελιαφόρου,εξιστόρησε γλαφυρά την κατακρεούργηση του Πενθέα,με αμεσότητα και ανθρωπιά.Ακόμα,ο Μανώλης Μαυρομματάκης δημιούργησε έναν κωμικό Τειρεσία-μαριονέττα,που περιφέρεται ελαφρύς,διαποτισμένος από την γλυκιά βακχική μέθη.
Γενικά,αν και υπήρχε εμφανής σκηνοθετικός οίστρος,δεν υποστήριξαν τους ρόλους τους στον ίδιο βαθμό όλοι οι ηθοποιοί,οπότε αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν ερμηνευτικές ανισότητες και παραφωνίες.Συνολικά,η σκηνογραφική προσέγγιση ήταν ενδιαφέρουσα και λειτουργική.Κάτι ανάλογο θα λέγαμε και για την ενδυματολογική πρόταση.
Χαρακτηριστικό ήταν το στιγμιότυπο-τελετουργικό της μεταμόρφωσης του λογικού,αυταρχικού και κοινωνικά συμβιβασμένου Πενθέα σε βακχευόμενο οπαδό του Διονύσου.Δυνατό το φινάλε του έργου-η περισυλλογή ερειπίων με το καροτσάκι.Στιγμές πένθους,σιωπής,αλλά και βαθύτατης σκέψης.ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ...ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΦΩΣ;
Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010
Θεατρική Κριτική-Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ 2007
Μάρτιος 2007
Αρ.57
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ
...τα σκοτάδια που γίνονται φως.
Ταξιδεύοντας στο θέατρο <<Αττίς>>, έχει την ευκαιρία κανείς να βιώσει μια υπέροχη εμπειρία.Ενας σκηνοθέτης που αγγίζει τις μυστικές και ανείπωτες ροές της σκέψης και της ψυχής μας!Ενας συγγραφέας που αγωνιά κάθε στιγμή για τον χρόνο,το ασυνείδητο και τ΄αντίθετά τους!!!Επτά ηθοποιοί-αθλητές κινούμενοι με την απόλυτη αρμονία,συνέπεια και ακρίβεια ξεδιπλώνουν μπροστά μας ευθαρσώς την ύπαρξή τους καθηλώνοντάς μας.Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν επιτυχώς συνυπάρξει σε μια δυνατή και ουσιαστική παράσταση για να μας αποκαλύψουν την Αλήθεια.Και τους ευχαριστούμε γι΄αυτό.
Ο Θόδωρος Τερζόπουλος ορίζει την <<Τελευταία Μάσκα-Fallimento>>,ως <<μια θεατρική ωδή πάνω στην Ιστορία της Πάτρας,με την μορφή ενός πολύπτυχου χορικού,όπου τις φωνές της πόλης τις μοιράζονται οι ηθοποιοί,προσπαθώντας να βρουν την ταυτότητά της,ερμηνεύοντας τις φωτεινές και τις σκοτεινές πλευρές της ιστορικής διαδρομής της και πραγματικές ιστορίες.....>>Το κείμενο του Κώστα Λογαρά εμπεριέχει ως υπόστρωμα άφθονα
μυθολογικά στοιχεία και παραπέμπει στη συγκεκριμένη ατμόσφαιρα του Καρναβαλιού.Σε περίοδο Καρναβαλιού διαδραματίζονται τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά μας με έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο και αφαιρετικό τρόπο.Ενας χορός ανδρών καλεί το στοιχειό της πόλης,την πόρνη Πατρινέλλα,με την οποία συνδέονται καλές και κακές λαικές δοξασίες.Η Πατρινέλλα εμφανίζεται με διάφορα προσωπεία,με διαχρονική υφή και αφηγείται την προσωπική της ιστορία,που όμως ταυτόχρονα αποτελεί και την ιστορία της πόλης.Μιλά με τρόπο ειρωνικό,σκωπτικό και άλλοτε βαθιά επικριτικό και σαρκαστικό.Μας λέει για τον παράνομο έρωτά της,για τα παράφορα πάθη της,για την ξαφνική της εγκατάλειψη από το αντικείμενο τουπόθου της και την εκδίκησή της,που ήταν η δολοφονία του μικρού παιδιού του εραστή της.Κατόπιν,δραματοποιείται ο άγριος εξευτελισμός της και η διαπόμπευσή της στους δρόμους της πόλης από τους κατοίκους,μέχρι την τελική καταδίκη της σε θάνατο.Την τελευταία νύχτα του Καρναβαλιού την καίνε πάνω στην πυρά,επειδή την θεωρούν μίασμα για την ευυπόληπτη πόλη τους.Η ανθρωποθυσία θα τους φέρει τον εξαγνισμό και την κάθαρση.Προτού κατασπαραχθεί από τις φλόγες,η ηρωίδα,παραληρώντας σχεδόν,απευθύνεται στους επικριτές της και τους<< προφητεύει>> ότι θα τους πλήξουν πολλές συμφορές.
Είναι μια παράσταση που καταδικάζει τη συμβατικότητα και το ψέμμα,φέρνοντας τον άνθρωπο αντιμέτωπο με την ιστορία ,τον μύθο και τον χρόνο!!!
Αρ.57
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ
...τα σκοτάδια που γίνονται φως.
Ταξιδεύοντας στο θέατρο <<Αττίς>>, έχει την ευκαιρία κανείς να βιώσει μια υπέροχη εμπειρία.Ενας σκηνοθέτης που αγγίζει τις μυστικές και ανείπωτες ροές της σκέψης και της ψυχής μας!Ενας συγγραφέας που αγωνιά κάθε στιγμή για τον χρόνο,το ασυνείδητο και τ΄αντίθετά τους!!!Επτά ηθοποιοί-αθλητές κινούμενοι με την απόλυτη αρμονία,συνέπεια και ακρίβεια ξεδιπλώνουν μπροστά μας ευθαρσώς την ύπαρξή τους καθηλώνοντάς μας.Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν επιτυχώς συνυπάρξει σε μια δυνατή και ουσιαστική παράσταση για να μας αποκαλύψουν την Αλήθεια.Και τους ευχαριστούμε γι΄αυτό.
Ο Θόδωρος Τερζόπουλος ορίζει την <<Τελευταία Μάσκα-Fallimento>>,ως <<μια θεατρική ωδή πάνω στην Ιστορία της Πάτρας,με την μορφή ενός πολύπτυχου χορικού,όπου τις φωνές της πόλης τις μοιράζονται οι ηθοποιοί,προσπαθώντας να βρουν την ταυτότητά της,ερμηνεύοντας τις φωτεινές και τις σκοτεινές πλευρές της ιστορικής διαδρομής της και πραγματικές ιστορίες.....>>Το κείμενο του Κώστα Λογαρά εμπεριέχει ως υπόστρωμα άφθονα
μυθολογικά στοιχεία και παραπέμπει στη συγκεκριμένη ατμόσφαιρα του Καρναβαλιού.Σε περίοδο Καρναβαλιού διαδραματίζονται τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά μας με έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο και αφαιρετικό τρόπο.Ενας χορός ανδρών καλεί το στοιχειό της πόλης,την πόρνη Πατρινέλλα,με την οποία συνδέονται καλές και κακές λαικές δοξασίες.Η Πατρινέλλα εμφανίζεται με διάφορα προσωπεία,με διαχρονική υφή και αφηγείται την προσωπική της ιστορία,που όμως ταυτόχρονα αποτελεί και την ιστορία της πόλης.Μιλά με τρόπο ειρωνικό,σκωπτικό και άλλοτε βαθιά επικριτικό και σαρκαστικό.Μας λέει για τον παράνομο έρωτά της,για τα παράφορα πάθη της,για την ξαφνική της εγκατάλειψη από το αντικείμενο τουπόθου της και την εκδίκησή της,που ήταν η δολοφονία του μικρού παιδιού του εραστή της.Κατόπιν,δραματοποιείται ο άγριος εξευτελισμός της και η διαπόμπευσή της στους δρόμους της πόλης από τους κατοίκους,μέχρι την τελική καταδίκη της σε θάνατο.Την τελευταία νύχτα του Καρναβαλιού την καίνε πάνω στην πυρά,επειδή την θεωρούν μίασμα για την ευυπόληπτη πόλη τους.Η ανθρωποθυσία θα τους φέρει τον εξαγνισμό και την κάθαρση.Προτού κατασπαραχθεί από τις φλόγες,η ηρωίδα,παραληρώντας σχεδόν,απευθύνεται στους επικριτές της και τους<< προφητεύει>> ότι θα τους πλήξουν πολλές συμφορές.
Είναι μια παράσταση που καταδικάζει τη συμβατικότητα και το ψέμμα,φέρνοντας τον άνθρωπο αντιμέτωπο με την ιστορία ,τον μύθο και τον χρόνο!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)