MIA ANAMNHΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΜΟΡΕ-ΔΟΚΙΜΕΣ

Μάιος 2005
Αρ.48.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ...Η ΔΟΚΙΜΗ!*

Ο Καβάφης στο ποίημα <<Το πρώτο σκαλί>> αναφέρει:<>.Είναι τα λόγια ενός φτασμένου ποιητή σε έναν νεαρό που φιλοδοξεί να γίνει ποιητής.Αυτοί οι στίχοι μου έφεραν στο νου τις ΔΟΚΙΜΕΣ του <<Αμόρε>>.
Πρόκειται για ένα φεστιβάλ πειραματικών παραστάσεων που καθιερώθηκε πριν από τέσσερα χρόνια περίπου.Μερικές από αυτές τις παραστάσεις είχα την τύχη να δω.Και λέω τύχη,γιατί είδα όμορφα πράγματα.Σ΄αυτή τη θεατρική γιορτή συναντά κανείς <<νέο αίμα>>,νέους δημιουργούς,νέα κείμενα,νέους σκηνοθέτες και ηθοποιούς,νέους συγγραφείς,νέες εμπνεύσεις.Καλλιτέχνες στο πρώτο σκαλί ,με όνειρα και φιλοδοξίες!
Μας ενδιαφέρει το σκεπτικό και τα κίνητρα που οδήγησαν στις Δοκιμές.Το Θέατρο του Νότου,σε δύσκολους καιρούς,απορίας και αμηχανίας,στηρίζει την Τέχνη και τα Νιάτα.Δίνει την ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες να πορευτούν με τέχνη και ομορφιά,να εκφραστούν και να πειραματιστούν αξιοποιώντας τις γνώσεις και το ταλέντο τους.
Αξιοσημείωτη ως τώρα η ανταπόκριση του κοινού,οι θετικές κριτικές,οι αναφορές σε εφημερίδες και περιοδικά.Ολα δείχνουν ότι ο κόσμος επιδοκιμάζει την πορεία καινοτομίας που χάραξε το ΑΜΟΡΕ.Ας αναφέρουμε επιγραμματικά και άλλες ,ανάλογες κινήσεις ,όπως στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού,στο Φεστιβάλ του Θεάτρου <<Φούρνος>>,στους διαγωνισμούς του Θεάτρου<<Ιλίσια>> και στο Φεστιβάλ Εναλλακτικής Σκηνής στο Θέατρο <<Εντροπία>>.
Τον Μάιο αναμένουμε στο ΑΜΟΡΕ τις εξής παραστάσεις:
1.O KOΣΜΟΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ,του Γκάρυ ΄Οουεν,σε σκηνοθεσία Εκτορα ΛυγίζουΜια ιστορία που μιλάει για το φόβο του <<Αλλου>> και για την έλξη που ασκεί το Απαγορευμένο ,για τη Βία και την Αγάπη,για τον 'Ερωτα και τον Θάνατο.Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
2.ΠΟΛΗ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ,αλληγορικό έργο της Αγγελικής Δαρλάση,σε σκηνοθεσία Μελίνας Μάσχα,με αφορμή έναν μύθο της λαικής- θρησκευτικής παράδοσης.Αναφέρεται στην ξενοφοβία και στον παραλογισμό του πολέμου και της τρομοκρατίας-τρομολαγνείας.
3.ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ,για τον Ερωτα,της Γεωργίας Μαυραγάνη,σε σκηνοθεσία της ίδιας.Τί θα συνέβαινε αν τα τραγούδια που αγαπάμε έπαιρναν το λόγο και μιλούσαν για τη ζωή μας;
Tί θα συνέβαινε ,αλήθεια,αν το πειραματίζεσθαι έλειπε από τη ζωή μας;To πείραμα είναι ωραίο,είναι γοητευτικό,ειδικά όταν επιθυμείς πρόσβαση στη γνώση!



*Ευχαριστώ την Εφη Πανουργιά για τις πολύτιμες πληροφορίες της.

Παρουσίαση Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων

Ιοίλιος 2006.
Αρ.54.
<<ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΚΩΜΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ>>

Αυτό ήταν το θέμα του 1ου Φεστιβάλ Νέων Θεατρίνων που έλαβε χώρα τον Απρίλιο στο Θέατρο <<Τόπος Αλλού>>.Η πρεμιέρα έγινε την Δευτέρα 17 Απριλίου 2006,έχοντας τη φιλοδοξία να αποτελέσει <<ένα καινούριο βήμα έκφρασης μέσα στο θεατρικό τοπίο.>>
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του <<Τόπος Αλλού>> Νίκος Καμτσής και η ομάδα του σχεδίαζαν εδώ και αρκετά χρόνια το Φεστιβάλ ώσπου φέτος πέτυχαν την υλοποίησή του!Απηύθυναν κάλεσμα σε νέους συγγραφείς,ηθοποιούς,σκηνοθέτες,σκηνογράφους,χορογράφους,μουσικούς που θα επιθυμούσαν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο ευρύ κοινό.Το κάλεσμα αυτό βρήκε θερμή ανταπόκριση ,αφού υπεβλήθησαν 54 ενδιαφέρουσες προτάσεις.Στη συνέχεια,επιλέχθηκαν οι 32,για να παρουσιαστούν σε τελική φάση οι 15.
Επρόκειτο για ετερόκλιτες μεταξύ τους προτάσεις,διαφορετικά στυλ,οπτικές και σκηνοθετικές προσεγγίσεις,κάτι που ήταν μέσα στις βασικές επιδιώξεις των διοργανωτών.Ο Νίκος Καμτσής αναφέρει χαρακτηριστικά στο πράγραμμα:<<...Θέλουμε να είναι ένα σταυροδρόμι.Κι ένα σταυροδρόμι έχει πολλή κυκλοφορία.Είναι σημείο συνάντησης...πολύβουο και πολυσύχναστο.Θέλουμε να είναι μια αρένα όπου θα ριχτούν νέες προτάσεις,απόψεις,αισθητικές,κατευθύνσεις.Και μια αρένα,αν μη τι άλλο,έχει σύγκρουση...>>
Οι ομάδες που συμμετείχαν στο Φεστιβάλ απαρτίζονταν από δύο εως έξι άτομα και ήταν οι εξήs:Oνειροπαγίδα,Οπως μας αρέσει,Αυτόπτες Μάρτυρες,Οι ακροβάτες της Τέχνης,Καραβίδα,Ομάδα εκτάκτου Ανάγκης,Υπόγειες Διαδρομές,Πρόταση,30συν.Φτου και βγαίνω,Αnqelus Novus,Ηλέκτρα;361 μοίρες*,Δίδελφυς.Κάποιες από αυτές είχαν μια διώλου ευκαταφρόνητη εμπειρία στα θεατρικά πράγματα.Τα περισσότερα από τα έργα που παρουσιάστηκαν ,με εξαίρεση τρία,είχαν γραφτεί από τις ίδιες τις ομάδες,ενώ και η σκηνοθεσία ήταν ομαδική στις περισσότερες περιπτώσεις.Οι παραστάσεις φιλοξενήθηκαν και στους τρεις χώρους του Θεάτρου:Kεντρική Σκηνή,Αίθουσα Στάθης Σύρος,Φουαγιέ.Το θέατρο διέθεσε όλο το μηχανισμό και τις υποδομές του-φωτιστικό και ηχητικό εξοπλισμό,βεστιάριο,προσωπικό-συμβάλλοντας έτσι ουσιαστικά και στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Και τις εξι ημέρες υπήρξε μεγάλη προσέλευση κόσμου,φίλων και ομάδων,φοιτητών,δραματικών σχολών,αλλά και σκηνοθετών και άλλων ανθρώπων του χώρου.Εμείς ευχόμαστε να συνεχιστεί η διοργάνωση αυτή ,να γίνει θεσμός από τον οποίο θα προκύπτουν κάθε φορά όμορφα και δημιουργικά πράγματα.

*Συνεργαζόμενη με την Ομάδα 361 μοίρες ...επιμελήθηκα την κίνηση για την παράστασή τους <<Ο Επόμενος>>.

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ

Οκτώβριος 2006
αρ.55
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΕΙ ΣΧΟΛΕΙΟ

Επιτέλους ένα βιβλίο για το θέατρο στο Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο.Ενα βιβλίο που έλειπε,για τις τάξεις Ε' και ΣΤ΄.Στην αρχή του εγχειριδίου υπάρχει εισαγωγή σχετική με την έννοια του παιχνιδιού.Απευθύνεται στα παιδιά με στόχο να τους θέσει τους κανόνες του ομαδικού παιχνιδιού που καλείται <<θέατρο>>.Ως συντονιστής του παιχνιδιού ορίζεται ο δάσκαλος ο οποίος χρίζεται<<Μάγος της Σκηνής>>.
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε 16 <<ζώνες>> στις οποίες υπάρχει μια ενδιαφέρουσα κλιμάκωση δραστηριοτήτων από τη γνωριμία σε κύκλο και τις αναπνοές μέχρι και την παρακολούθηση μιας παράστασης.Στα ενδιάμεσα στάδια προτείνονται ατομικές και ομαδικές ασκήσεις-λεκτικέςκαι σωματικές-ποικίλοι αυτοσχεδιασμοί και δραματοποιήσεις κειμένων.Μάλιστα ,δίδεται ένας ενδεικτικός χρόνος για κάθε άσκηση.Στο τέλος κάθε<< ζώνης >>βρίσκεται μια υποενότητα με τίτλο <<Και τώρα συζητάμε>>,που προτρέπει σε συζήτηση και αξιολόγηση των δραστηριοτήτων που προηγήθηκαν.Εδώ τίθενται ερωτήσεις και παρέχονται πίνακες αυτο-αξιολόγησης.Ενδεικτικά,στην ενότητα για τον αυτοσχεδιασμό:
<<Ποιά ερεθίσματα μας οδήγησαν στον αυτοσχεδιασμό;
Ποιά τα κύρια σημεία αυτού;
Aνταποκρίθηκα στις δραστηριότητες του αυτοσχεδιασμού ΑΡΙΣΤΑ,ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ,ΜΕΤΡΙΑ;>>
Ετσι,δίδεται η ευκαιρία στο παιδί να σκεφτεί πάνω στη δράση του και νά αναπτύξει κριτική σκέψη και αυτογνωσία.
Ακόμα, στο τέλος κάθε ενότητας υπάρχουν οι <<θεατρικές έννοιες>>,λέξεις κλειδιά από το θεατρικό γίγνεσθαι με τους ορισμούς τους,π.χ <<Σκηνικός Χώρος είναι ο διαμορφωμένος για την παράσταση χώρος που παίζουν οι ηθοποιοί.>>Επίσης, το βιβλίο διαθέτει πλούσια εικονογράφηση.Περιέχει φωτογραφίες από δραστηριότητες,και σκιτσάκια που επεξηγούν τις ασκήσεις που προτείνονται.Στις τελευταίες σελίδες υπάρχουν δύο χρήσιμα παραρτήματα,ένα με τη γλώσσα και ένα με τα πρόσωπα του Θεάτρου.Αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ,σε όποιο βαθμό,με την καθοδήγηση του δασκάλου.Ολόκληρο το βιβλίο άλλωστε συνδιάζει τη θεωρία με την πράξη,δίνοντας στα παιδιά μια πιο απτή εικόνα του μαθήματος της θεατρικής αγωγής!
Είναι ευχάριστο,ενδιαφέρον και καλογραμμένο.Αλλά,αλίμονο αν κολλήσει κανείς στις θεωρίες και τις αράδες.Πρέπει το βιβλίο αυτό να αποτελέσει το μέσο για ένα σκοπό και όχι να γίνει το ίδιο αυτοσκοπός.Σαφέστερα,να αποτελέσει το ερέθισμα,την αφορμή για την απελευθέρωση του σώματος και της φαντασίας των παιδιών.Εδώ τον κύριο ρόλο παίζει ο διδάσκων,ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο παιδί και το βιβλίο.Γι΄αυτό απαιτείται ένας εμψυχωτής με ειδικές γνώσεις και ικανότητες που θα ενθαρρύνει την μεταξύ των μαθητών συνεργασία και επικοινωνία,περνώντας τους το μήνυμα πως το θέατρο είναι πάνω από όλα πράξη.

LOS TARANTOS-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΙΟΥΛΙΟΣ 2005
Αρ.49
LOS TARANTOS ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ

Στα πλαίσια των 50 χρόνων του Φεστιβάλ Αθηνών,όλοι εμείς,οι εραστές της Τέχνης δίνουμε ραντεβού με το άγνωστο.Ανάμεσα στους δικούς μας μουσικούς δημιουργούς,τον Θεοδωράκη,τον Σπανουδάκη,την Αγνή Μπάλτσα,τον Μαρκόπουλο,τον Λεοντή,αλλά και τους θεατρικούς Παπαβασιλείου,Κακογιάννη,Νικολαίδη,Χατζάκη συναντάμε και ξένο αίμα:Ennio Morricone,English National Ballet,την Κρατική Ακαδημία Θεάτρου Μπολσόι της Ρωσίας,το μιούζικαλ <>.
¨¨ Το <> είναι το πρώτο τσιγγάνικο μιούζικαλ που εξαντλεί τις διαφορετικές γεύσεις της μουσικής του flamenco μέχρι το σημείο που πετυχαίνει μια συγχώνευση με τις φωνές και τους αστικούς ρυθμούς της αρχής αυτού του αιώνα.>>Κάπως έτσι ο σκηνοθέτης Εmilio Hernandez περιγράφει την δική του διασκευή της δουλειά του Αlfredo Manas,την τσιγγάνικη έκδοση του <<Ρωμαίου και της Ιουλιέτας>>,την οποία έφερε στις κινηματογραφικές οθόνες ο FRANCISO ROVIRA BELETA,για να κερδίσει μεγάλη αποδοχή από κοινό και κριτικούς,καθώς και μια υποψηφιότητα για ΄Οσκαρ.
Το μιούζικαλ αυτό αναφέρεται στην αντίθεση ανάμεσα σε δυο τσιγγάνικες οικογένειες.Τον ρόλο της Jouana ,της κόρης των Jorongos η οποία αγαπά έναν Taranto υποδύεται η Αna Zalazar,μια από τις νεώτερες και πολλά υποσχόμενες παρουσίες στη σκηνή του flamenco.Τη Sοledad,τη χήρα μάνα από τηνφυλή των Τarantos,παίζει η Carnelilla Montoya.O Juan Carlos Lerida παίζει το ρόλο του Ιsmal,του Ρomeo από την οικογένεια των Rosendo,τον αρχηγό των Zorongos.Oloι αυτοί θα συνοδεύονται από πάνω από 10 καλλιτέχνες που θα τραγουδούν και θα χορεύουν επί σκηνής,καθώς και εννέα μουσικούς και δύο τραγουδιστές φλαμένγκο(cantaores),oi οποίοι επιλέχθηκαν έπειτα από εξάμηνες ακροάσεις στην Ανδαλουσία,στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη.Η μουσική είναι των Juan Gomez Chicuelo kai Τomatito.H χορογραφία τ ου Javier Latorre.
Η παγκόσμια πρεμιέρα του έργου έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου στο Μουσικό Θέατρο της Βαρκελώνης.Αναμένουμε την υποδοχή που θα΄χει από το ελληνικό κοινό και την απήχησή του στην Ελλάδα.
Εγκρίνουμε και επαυξάνουμε τέτοιου είδους πολιτιστικές ανταλλαγές.Ας αναλογιστούμε άλλωστε και μερικούς άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες και καταξιωμένα σχήματα που σχετικά πρόσφατα επισκέφθηκαν τη χώρα μας:Marcel Marceau,Tiger Lillies και Peter Βrook!

Θεατρική Κριτική-Nτιμπούκ

Απρίλιος 2006
Αρ.53

ΝΤΙΜΠΟΥΚ

Μια γοητευτική ιστορία για τον έρωτα και το θάνατο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού!Μια ιστορία που έχει να κάνει με την ανθρώπινη ύπαρξη και τα όριά της!Ενας άνδρας.Μια γυναίκα.Δυο καταπληκτικές ερμηνείες.Η Δέσποινα Κούρτη και ο Δημήτρης Παπανικολάου παίζουν μόνοι τους όλους τους ρόλους όπως απαιτεί το κείμενο του Μπρους Μάγερς,ξεδιπλώνοντας στο έπακρο τα εκφραστικά τους μέσα και πετυχαίνοντας εν τέλει να καθηλώσουν τον θεατή.Αφηγούνται,ουρλιάζουν,ερωτεύονται,πεθαίνουν,ξαναγεννιούνται,κατέχονται από πνεύματα,υφίστανται εξορκισμούς.Ολα αυτά αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον,αν αναλογιστεί κανείς ότι το έργο,όπως γράφτηκε αρχικά από τον ΄Ανσκι, έχει περίπου είκοσι τέσσερις ρόλους και αρκετές σκηνές πλήθους.Οι ηθοποιοί αφηγούνται την<<εβραική εκδοχή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας όπως τη γέννησε ο Ιουδαικός μυστικισμός και η Καμπάλα>>,γράφει ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης.
Όσο για τη λέξη...<<ντιμπούκ>>;Αυτή,όπως διαβάζουμε στο πρόγραμμα ,προέρχεται απο την εβραική λέξη ledavek που σημαίνει <<γαντζώνομαι>> .Αναφέρεται σε μια ψυχή που δεν έχει ησυχάσει ή ένα πονηρό πνεύμα που κυριεύει έναν ζωντανο άνθρωπο και προκαλεί ψυχικές διαταραχές,δημιουργώντας μια νέα προσωπικότητα και μιλώντας μέσα από τον άνθρωπο που΄χει κυριεύσει.Αυτή η συνήθεια του εξορκισμού των ντιμπούκ ενέπνευσε τον μποέμ Ρωσοπολωνό εθνογράφο Σαλόμ Ανσκι να γράψει το διάσημο έργο του,το οποίο διακρίνεται για το καθαρά μυστικιστικό του υπόβαθρο!
Ο θεματικός πυρήνας λέει η Νίνα Γκουρφίνγκελ είναι:<>Πέρα από την έξοχη σκηνοθεσία και τις καταπληκτικές ερμηνείες,αξίζει να σταθούμε στο ιδιαίτερα προσεγμένο πρόγραμμα.Τα κείμενά του αφενός φωτίζουν πολύπλευρα και ουσιαστικά το πρωτότυπο ως προς το θέμα του έργο,αφετέρου παρουσιάζουν πολύ μεγάλο θεατρολογικό ενδιαφέρον λόγω του εύρους και της ποιότητας των πληροφοριών που περιέχουν.Είναι ευχής έργον να γίνονται ανάλογες προσπάθειες και προς αυτήν την κατεύθυνση!!!

Θεατρική Κριτική -ΒΑΚΧΕΣ 2005

Οκτώβριος 2005
Αρ.50
ΠΕΡΙ ΒΑΚΧΩΝ Ο ΛΟΓΟΣ


Φέτος οι<<Βάκχες>> ήταν το έργο που με πήγε στην Επίδαυρο.Αφενός μεν,επειδή συγκαταλέγεται ανάμεσα στ΄αγαπημένα μου αρχαία δράματα,αφετέρου,γιατί αδημονούσα να παρακολουθήσω ακόμα μια σκηνοθετική δουλειά του Σωτήρη Χατζάκη.Μετά την έξοχη<<Φόνισσά>> του πριν κάποια χρόνια και τα πιο πρόσφατα <<Νύχτα του Τράγου>> στο Θέατρο Πολιτεία ,καθώς και τον<<Τελευταίο Πειρασμό>> στο Εθνικό,μας ξάφνιασε πάλι ευχάριστα τούτο το καλοκαίρι με τις <<Βάκχες>>.
Σε ένα εργο που ο χορός διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο,χρησιμοποιεί την χορευτικό ομάδα SINE QUA NON(με την οποία έχει ξανασυνεργαστεί) και την Σαββίνα Γιαννάτου που στιγματίζει ηχητικά την παράσταση.Ο χορός είναι πραγματικά καλοστημένος,καλοδουλεμένος,και συμβαδίζει με το κλίμα του έργου,υπηρετώντας στο έπακρο τις δραματουργικές ανάγκες αυτού.
Στους βασικούς ρόλους...Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος-Διόνυσος φέρει την αλήθεια του ρόλου.Η Λυδία Φωτοπούλου-Αγαύη δίνει μια ιδιαίτερη ερμηνεία γεμάτη λυρισμό.Ο Ιερώνυμος Καλετσάνος όμως,στο ρόλο του μεγαλοαστού Πενθέα που τελικά παραδίνεται στον πειρασμό της Βακχείας,στάθηκε,νομίζω,κατώτερος των προσδοκιών μας και συχνά έμοιαζε υποκριτικά παράταιρος.
Ευχάριστη έκπληξη και με μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό,ήταν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος που έχει καθιερωθεί στον κόσμο μέσα από τους τηλεοπτικούς του ρόλους.Εδώ,στο ρόλο του τραγικού αγγελιαφόρου,εξιστόρησε γλαφυρά την κατακρεούργηση του Πενθέα,με αμεσότητα και ανθρωπιά.Ακόμα,ο Μανώλης Μαυρομματάκης δημιούργησε έναν κωμικό Τειρεσία-μαριονέττα,που περιφέρεται ελαφρύς,διαποτισμένος από την γλυκιά βακχική μέθη.
Γενικά,αν και υπήρχε εμφανής σκηνοθετικός οίστρος,δεν υποστήριξαν τους ρόλους τους στον ίδιο βαθμό όλοι οι ηθοποιοί,οπότε αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν ερμηνευτικές ανισότητες και παραφωνίες.Συνολικά,η σκηνογραφική προσέγγιση ήταν ενδιαφέρουσα και λειτουργική.Κάτι ανάλογο θα λέγαμε και για την ενδυματολογική πρόταση.
Χαρακτηριστικό ήταν το στιγμιότυπο-τελετουργικό της μεταμόρφωσης του λογικού,αυταρχικού και κοινωνικά συμβιβασμένου Πενθέα σε βακχευόμενο οπαδό του Διονύσου.Δυνατό το φινάλε του έργου-η περισυλλογή ερειπίων με το καροτσάκι.Στιγμές πένθους,σιωπής,αλλά και βαθύτατης σκέψης.ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ...ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΤΟ ΦΩΣ;

Θεατρική Κριτική-Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ 2007

Μάρτιος 2007
Αρ.57
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣΚΑ

...τα σκοτάδια που γίνονται φως.



Ταξιδεύοντας στο θέατρο <<Αττίς>>, έχει την ευκαιρία κανείς να βιώσει μια υπέροχη εμπειρία.Ενας σκηνοθέτης που αγγίζει τις μυστικές και ανείπωτες ροές της σκέψης και της ψυχής μας!Ενας συγγραφέας που αγωνιά κάθε στιγμή για τον χρόνο,το ασυνείδητο και τ΄αντίθετά τους!!!Επτά ηθοποιοί-αθλητές κινούμενοι με την απόλυτη αρμονία,συνέπεια και ακρίβεια ξεδιπλώνουν μπροστά μας ευθαρσώς την ύπαρξή τους καθηλώνοντάς μας.Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν επιτυχώς συνυπάρξει σε μια δυνατή και ουσιαστική παράσταση για να μας αποκαλύψουν την Αλήθεια.Και τους ευχαριστούμε γι΄αυτό.
Ο Θόδωρος Τερζόπουλος ορίζει την <<Τελευταία Μάσκα-Fallimento>>,ως <<μια θεατρική ωδή πάνω στην Ιστορία της Πάτρας,με την μορφή ενός πολύπτυχου χορικού,όπου τις φωνές της πόλης τις μοιράζονται οι ηθοποιοί,προσπαθώντας να βρουν την ταυτότητά της,ερμηνεύοντας τις φωτεινές και τις σκοτεινές πλευρές της ιστορικής διαδρομής της και πραγματικές ιστορίες.....>>Το κείμενο του Κώστα Λογαρά εμπεριέχει ως υπόστρωμα άφθονα
μυθολογικά στοιχεία και παραπέμπει στη συγκεκριμένη ατμόσφαιρα του Καρναβαλιού.Σε περίοδο Καρναβαλιού διαδραματίζονται τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μπροστά μας με έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο και αφαιρετικό τρόπο.Ενας χορός ανδρών καλεί το στοιχειό της πόλης,την πόρνη Πατρινέλλα,με την οποία συνδέονται καλές και κακές λαικές δοξασίες.Η Πατρινέλλα εμφανίζεται με διάφορα προσωπεία,με διαχρονική υφή και αφηγείται την προσωπική της ιστορία,που όμως ταυτόχρονα αποτελεί και την ιστορία της πόλης.Μιλά με τρόπο ειρωνικό,σκωπτικό και άλλοτε βαθιά επικριτικό και σαρκαστικό.Μας λέει για τον παράνομο έρωτά της,για τα παράφορα πάθη της,για την ξαφνική της εγκατάλειψη από το αντικείμενο τουπόθου της και την εκδίκησή της,που ήταν η δολοφονία του μικρού παιδιού του εραστή της.Κατόπιν,δραματοποιείται ο άγριος εξευτελισμός της και η διαπόμπευσή της στους δρόμους της πόλης από τους κατοίκους,μέχρι την τελική καταδίκη της σε θάνατο.Την τελευταία νύχτα του Καρναβαλιού την καίνε πάνω στην πυρά,επειδή την θεωρούν μίασμα για την ευυπόληπτη πόλη τους.Η ανθρωποθυσία θα τους φέρει τον εξαγνισμό και την κάθαρση.Προτού κατασπαραχθεί από τις φλόγες,η ηρωίδα,παραληρώντας σχεδόν,απευθύνεται στους επικριτές της και τους<< προφητεύει>> ότι θα τους πλήξουν πολλές συμφορές.
Είναι μια παράσταση που καταδικάζει τη συμβατικότητα και το ψέμμα,φέρνοντας τον άνθρωπο αντιμέτωπο με την ιστορία ,τον μύθο και τον χρόνο!!!

Θεατρική κριτική-Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΧΑΑΡΜΑΝ 2007

Δεκέμβριος 2007
Αρ.60
Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΧΑΑΡΜΑΝ


<<Εμένα μπορείτε να μου κόψετε το κεφάλι,εγώ τους σκότωσα(λυπημένα).Οποτε γινόταν κάτι τέτοιο,μ΄έπαιρνε ο Χανς στην αγκαλιά του,με φίλαγε και μου έλεγε:΄΄Εσύ σαι ο καλός μου¨¨(αναφιλητό).΄΄Εμείς οι δύο πρέπει να μείνουμε πιστοί ο ένας στον άλλ﨨>>.Τα παραπάνω λόγια που συνταιριάζουν τον κυνισμό με την τρυφερότητα συνιστούν ομολογία του κατά συρροήν δολοφόνου του Μεσοπολέμου Φριτζ Χάαρμαν,ενός ανθρώπου που είναι δεδομένο ότι πάσχει από σοβαρή ψυχική διαταραχή.
Το έργο που παρουσιάζεται στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας είναι ένα ψυχολογικό δράμα,μια <<ψυχαναλυτική>> ανάκριση του μικρέμπορου που σκότωσε και κομμάτιασε είκοσι τέσσερις νεαρούς,πετώντας ύστερα τα μέλη τους στον ποταμό της πόλης.Ο Δρ.Ερνστ Σούλτσε είναι ο ψυχίατρος στον οποίο ανατίθεται να αποφανθεί αν ο Χάαρμαν είναι υπεύθυνος για τις αποτρόπαιες πράξεις του ή όχι.Τον Αύγουστο του 1924 ξεκινούν για έξι βδομάδες συνεδρίες στο Επαρχιακό Ψυχιατρικό Ασυλο του Γκαίτινγκεν.Τα πρακτικά αυτών χρησιμοποιούνται σχεδόν αυτούσια μέσα στο έργο του Ρόμουαλντ Κάρμακαρ και αναδεικνύουν την προσωπικότητα του Χάαρμαν.Μέσα από τις αφηγήσεις του ξεπροβάλλει ,παραδόξως,ένα πρόσωπο συμπαθητικό,που συχνά προκαλεί τον οίκτο στο θεατή και που διαθέτει χιούμορ,αφέλεια και αφοπλιστική ειλικρίνεια.Εχοντας ταυτισει ολοκληρωτικά την <<υποκειμενική του γνώμη>> με τ ην πραγματικότητα,έχει έναν προσωπικό τρόπο σκέψης και μια δική του ηθική και αισθητική που σχεδόν σοκάρουν.Για παράδειγμα,ΠΡΕΠΕΙ να διαμελίσει τα πτώματα για να μην μυρίσουν,ΠΡΕΠΕΙ τα θύματά του να είναι όμορφα,με ωραία μάτια!
Ολα τα παραπάνω στοιχεία αποδίδει με καθαρότητα και αλήθεια ο Χρήστος Στέργιογλου που υποδύεται τον Χάαρμαν σε μια παράσταση που καθηλώνει τον θεατή και που σοφά έχει σκηνοθετήσει η Μπέττυ Αρβανίτη.Η δράση του έργου περιορίζεται στον στενό χώρο του γραφείου του ψυχιάτρου,τον οποίο υποδύεται με μέτρο και ουσία ο Γιάννης Ροζάκης.
Δύο πρόσωπα face to face,ένας βουβός στενογράφος-που ,όμως,λέει πολλά μέσα στη σιωπή του-,υποβλητική ατμόσφαιρα,λιτή σκηνογραφία,εξαιρετικές ερμηνείες.Αυτό που κάνει την παράσταση ξεχωριστή είναι η αμεσότητα των ηθοποιών.Είναι ευλογία για το θεατή να αισθάνεται ότι οι ηθοποιοί ακούν ο ένας τον άλλο και επικοινωνούν πάνω στη σκηνή.Και είχα καιρό να νιώσω ...ευλογημένη !

ΤΡΙΠΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

ΜΑΡΤΙΟΣ 2005,Αρ.47



Τις προάλλες κοιτώντας τη συλλογή μου από προγράμματα θεάτρων, πέφτω πάνω στην <<Κυρία Κλάιν>>.Ενα έργο του Νίκολας Ράιτ.Μια παραγωγή του θεάτρου Εξαρχείων για το 2002.Ξεφυλλίζοντας το εν λόγω πρόγραμμα συναντιέμαι με μια νεανική φωτογραφία της Ελένης Χατζηαργύρη και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι εκείνη δεν υπάρχει στη ζωή.Και ότι είχα την τύχη να την δω επί σκηνής στην τελευταία παράσταση της ζωής της.Εφυγε τον Σεπτέμβριο του 2004 σε ηλικία 81 ετώνέχοντας διανύσει μια μακρά πορεία γεμάτη παραστάσεις, διδασκαλίες,ήθος,συνέπεια,ποιότητα.Δάσκαλός της ο Κάρολος Κουν.Η πρώτη της θεατρική εμφάνισητο 1942 στην παράσταση <<Ρόσμερχολμ>> του Ιψεν. Κυρία της σκηνής και της οθόνης,
πρωταγωνίστρια σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου(Μήδεια,Μάκβεθ,Ματωμένος Γάμος,Οι τρεις αδελφές και άλλες).Πρόσφερε ουσιαστικά την προσωπικότητα και την τέχνη της στην Αρχαία Τραγωδία.Μάλιστα,το Πανεπιστήμιο Αθηνών της απένειμε τον υψηλότερο τίτλο τιμής ,εκείνον της επιτίμου διδάκτορά του.
Ενα μήνα πριν το θάνατο της Χατζηαργύρη ,στις 12 Αυγούστου 2004,μια άλλη σπουδαία πρωταγωνίστρια πέθανε σε ηλικία 90 ετών,η κυρία Βάσω Μανωλίδου.Συνεργάστηκε κατ΄εξοχήν με το Εθνικό Θέατρο απ΄όπου και αποφοίτησε-με ανθρώπους όπως ο Κακογιάννης,ο Μουζενίδης,ο Σολομός,ο Μινωτής.Πρώτη εμφάνιση το 1932 στον <<Ιούλιο Καίσαρα>> του Σαίξπηρ.Τελευταία της εμφάνιση το 1980 στις <<Ευτυχισμένες Μέρες>> του Μπέκετ.Για το ρόλο της Ουίνι και για πολλούς άλλους σε έργα κλασσικών και νεώτερων συγγραφέων(Σοφοκλή,Σαίξπηρ,Λόρκα,Χορτάτση,Ιψεν,Καλντερόν,Μολιέρου)απέσπασε σημαντικές κριτικές για την υποκριτική της δεινότητα και τις μοναδικές ερμηνείες.
Πέθανε λίγες μέρες πριν τη Μανωλίδου ,στις 29 Ιουλίου 2004,σε ηλικία 81 ετών .Και επέλεξα να την μνημονεύσω τελευταία.Την Ρένα την Βλαχοπούλου,την δική μας Ρένα,που πολλές γενιές μεγάλωσαν με τις ταινίες της,την υπέροχη και εκφραστική φωνή της,τα γέλια,το ιδιότυπο και αυτοσαρκαστικό πολλές φορές χιούμορ της.Η καταγωγή της απότην Κέρκυρα.Σπούδασε μουσική και φωνητική,αρχικά έκανε καριέρα ως τραγουδίστρια,αργότερα ασχολήθηκε με το θέατρο και πρωτοεμφανίστηκε τον κινηματογράφο το 1956.Η τελευταία της θεατρική εμφάνιση ήταν το 1994,στο έργο η<< Χαρτοπαίχτρα>> του Δημήτρη Ψαθά.Εχει κυκλοφορήσει πολλούς δίσκους που περιέχουν τραγούδια και από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε.Χάρη την πληθωρικότητα,το ταμπεραμέντο και το ταλέντο της κέρδισε εύκολα την αγάπη του κόσμου και των κριτικών
Μπορεί ο θάνατος να τις πήρε από τους ανθρώπους ,μα εκείνες ζουν στις καρδιές μας μέσα από τη συλλογική και την ατομική μνήμη.Γιατί και οι τρεις ήταν υπέροχες!

Ενα Ημερολόγιο για την Τέχνη και τον Πολιτισμό

H TEXNH EINAI O ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ



varelaki:Kαλησπέρα...Για όσους αγαπούν το θέατρο....μια σειρά άρθρων ,συνεντεύξεων,σημειώσεων σχετικά με αυτό.Πρώτη δημοσίευση στο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ του ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ.

1.Αρ.51,Δεκέμβριος 2005
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΝΕΥΜΑ
<<Αρχισε η εισβολή.Ολοι μου οι φίλοι με έπαιρναν κάθε μέρα τηλέφωνο.Αλλά υπήρχαν και μερικοί αγενείς δημοσιογράφοι.Χτύπαγαν το κουδούνι και επέμεναν να μπουν στο σπίτι μου.Δεν τους αρέσει αν δεν ανταποκρίνεσαι σαν χιμπατζής.Δεν είμαι χιμπατζής και δεν σκοπεύω να γίνω ένας γαμημένος χιμπατζής...>>

HAROLD PINTER.Πρόσφατα στα εβδομηνταπέντε του χρόνια τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.Και είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο βραβείο απονέμεται σε θεατρικό συγγραφέα.Αποτελεί το αποκορύφωμα των πολλαπλών διακρίσεων που έχει δεκτεί κατά την διάρκεια της πολύχρονης ενασχόλησής του με την Τέχνη.Στους ακαδημαικούς του τίτλους συγκαταλέγεται και η αναγόρευσή του ως επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.Και πραγματικά είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα μας,αφού από τις αρχές της δεκαετίας του 6Ο έχουν μεταφραστεί και παρουσιαστεί πάρα πολλά έργα του.Τα κείμενά του ,με τον πολύ προσωπικό τρόπο γραφής,κυκλοφορούν σε δεκάδες γλώσσες.Με ύφος λιτό και λόγο ελλειπτικό,γεμάτο σιωπές και καίριες παύσεις,αλλά και με χιούμορ και κυνισμό,ρίχνει εύγλωττα τα τείχη της κοινωνικής υποκρισίας και εξερευνά την αποξένωση των ηρώων ως προς τον εαυτό τους και ως προς τους άλλους.Ο Πίντερ ωστόσο, δεν είναι μόνο ο πολυμεταφρασμένος και πολυβραβευμένος συγγραφέας.Είναι και ο αγωνιστής που έχει το όραμα για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο.Οι πολιτικές του ανησυχίες άρχισαν να καλλιεργούνται από την νεαρή του ηλικία,όταν πέρασε από δίκη ως αντιρρησίας συννείδησης.Πριν από είκοσι χρόνια περίπου ταξίδεψε με τον Αρθρουρ Μίλλερ στην Τουρκία,υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων-θυμάτων της δικτατορίας.Αντιτάχθηκε με παρρησία και σθένος στην γενοκτονία των Κούρδων,στη δικτατορία της Χιλής και εξακολουθεί να αντιτάσσεται σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού ή τρομοκρατίας.Το 2003 τύπωσε αντιπολεμικά ποιήματα για τον πόλεμο στο Ιράκ.Στις συνεντεύξεις του αυτοχαρακτηρίζεται ως<< πολιτικός ακτιβιστής >> και <<πολίτης του κόσμου >>.Δεν είναι λοιπόν σε καμία περίπτωση ο διανοούμενος που είναι κλεισμένος στον γυάλινο πύργο του κάνοντας <<τέχνη για την τέχνη>>.Παρά τα χρόνια προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ,δε σιωπά,δεν αποσύρεται,δεν κρύβεται πίσω από την τέχνη του.Είναι ένας μαχόμενος πνευματικός δημιουργός.