Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015


Κολάζ :Ασημίνα Ξηρογιάννη


Set to harvest worlds, moisture and the sun 

kiss a wind’s reluctant barricades: 

the hardest bit of dirt and soil, 

                    dreams of the free element’s love 

( dares not fathom a sunless merging, 

one solely of nightly fans and coolest dew ) 

η αποσυναρμολογημένη ποιήτρια 

μάζεψε τα διαμάντια του δειλινού, 

το χλωρό βυθό στην αστρέρημο του έρωτα 

\ γλυκιά 

[αφαλός φιλιά στιγμών \πέφτει στην κορφή του κόσμου: 

που με χαρά πονάνε] \ ως τύραννος της ένωσης 

στο χορό του σκοταδιού 

στο μέταλλο της ποίησης 

στην πείνα των λέξεων 

η ποιήτρια αναποιείται 

and, behold! the liquid trench finally knows 

            this fusion of world-bodies in the dark, 

                              those starry legs’ spent silence! 

το ελεύθερο στοιχείο του έρωτα

και το σκληρότερο [αδαμάντινο] κομμάτι Γης

                               που υπήρξε Ποτέ,

δροσοσταλίδα και ήλιος και το δρεπάνι των λέξεων

και το όνειρο πια

το; ) Ποίημα (της). 


Surrounded by my own pale whiteness 

(no, transparent) this breath listens 

(no, tries to listen) the Earth under floorboards

                    air between clouds of cigarette smoke 

                   the fiery star on the other side (and) 

                   water orgasming across sigh pauses of moments 

The Verdict? mostly blind 

clamors and avalanches of bridled voices and passions 

paint this hubbub’s horizon 

on a broken, empty, canvas? 

No, neither empty, nor broken 

sin-gu-lar-i-ty = this prism of all loving shadows 

       as perceived by a 

Man’s Mists. hallow, hollow, capitalization

                  bending the fire 

            her shrieks 

      moist grass      she is the wind blessing this table 

he is the blackboard under the moments’ glass 

they are the willing servants of conflicted entropy 

blowing their sail, to pierce clouds with their 

Gazes’ Mast      gazes’ mast, gazes, mast, gazes, mast…

June 13, 2015