Κάτια Γέρου – Αλλάζοντας τους ρυθμούς της καρδιάς. Συζητήσεις για το θέατρο με την Ιόλη Ανδρεάδη

..το βιβλίο της Κάτιας Γέρου Αλλάζοντας τους παλμούς της καρδιάς,εκδόσεις Καλειδοσκόπιο πηγή:ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ  http://pandoxeio.com/2013/03/30/gerou/         Θέατρο, το απόλυτο αίτημα ελευθερίας Αν, ως ηθοποιός, αρχίσω να σκέφτομαι ότι έχω στα χέρια μου ένα κείμενο πανάρχαιο, παγκόσμιο, υψηλή ποίηση που ζητάει από μένα ένα μέγεθος όλων των ειδών – σωματικό, φωνητικό, εύρος σκέψης και πνευματικότητα –, αν το σκεφτώ από την αρχή, θα μου κοπούν τα γόνατα και δεν θα μπορέσω να κάνω τίποτα. Θα ψάχνω από την αρχή να βρω το μέγεθος. Ξεκινάω λοιπόν αργά και ταπεινά, προσπαθώντας να κάνω συνειρμούς σύγχρονους. Για παράδειγμα, στην Ιφιγένεια έχω να παίξω ένα παιδί που βρίσκει τον θάνατο επειδή ζει σε μια πολεμοχαρή και πολεμοκάπηλη κοινωνία. [σ. 214] Η επί τριακονταετία υποκρίτρια του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, αλλοτινή μαθήτρια της πολύτιμης Θεατρικής του Σχολής και νυν δασκάλα, με τη σειρά της, των νέων ηθοποιών, αποκαλύπτει κάθε σκέψη, προβληματισμό, μνήμη και απόσταγμα πείρας από την συναρπαστική της δοκιμασία ενώπιον κοινού και εαυτού, από την σκληρή, ψυχοφθόρα μα και ψυχωφελή αναμέτρηση με τα κείμενα και τoν θεατρικό τους λόγο. Πρόκειται για σπάνια περίπτωση βιβλίου στην ούτως ή άλλως περιορισμένη βιβλιογραφία, καθώς ανοίγει αλλεπάλληλες κόγχες τόσο πίσω από τις κουίντες όσο και μέσα από το διάφανο πέπλο των σκηνικών φώτων, σε υποκριτές και θεατές. Η μορφή του δικού της κειμένου είναι εξίσου ενδιαφέρουσα: τα λόγια της ρέουν μέσα από το διάλογο με την μαθήτριά της σκηνοθέτη και θεατρολόγο Ιόλη Ανδρεάδη. Η Γέρου προβληματίζεται πριν από οτιδήποτε άλλο πάνω στη φύση της υποκριτικής. Διαπιστώνει εδώ κι εκεί κοινά σημεία με τον αθλητισμό (το άλμα από την κουίντα στη σκηνή), την μαγειρική (η επιλογή και η προετοιμασία των υλικών), την γλυπτική (το μάρμαρο που αντιστέκεται, την σμίλευση από τον ηθοποιό άλλων ανθρώπων πάνω στο σώμα του), την χειρουργική (ως προς τους εξαιρετικά λεπτούς και αστραπιαίους χειρισμούς). Θυμάται πως «ρίχτηκε» στην σκηνή ως Κασσάνδρα αμέσως μετά την αποφοίτηση από τη σχολή του Κουν και ανατρέχει στα «χαώδη» ημερολόγια και σημειωματάρια της εποχής –καθ’ όλη την έκταση του βιβλίου συμβουλεύεται όλες τις σημειώσεις που κρατά από τις πρόβες και την προετοιμασία των ρόλων μέχρι την ολοκλήρωση του έργου. Τα διδάγματα του Κουν παρέμειναν πολύτιμα: να γεύεται τις λέξεις, να τις απολαμβάνει σαν να είναι φρούτα, να ακούει τον συμπαίκτη της πάνω στη σκηνή, να διώχνει την περιγραφικότητα από τα λόγια της, να διώξει τις καμπύλες τους και να τα κάνει κοφτερά, να τα ζει. Στην πορεία έμαθε να δουλεύει πάνω στις πολλές όψεις των ρόλων, που πάντα ήταν απρόοπτοι και ασυνεπείς. Στην σκηνή, τονίζει, δεν υπάρχει φωτογραφική απεικόνιση της ζωής αλλά μετουσίωση, μετάφραση και απογείωση. Η προτίμησή της για την ουσία της μεταφοράς είναι δεδομένη: και ως ηθοποιός και ως θεατής δεν επιλέγει όχι το ωμό, άψητο υλικό, αλλά το μετουσιωμένο. Αφήνει το κείμενο να την χρωματίσει και το σώμα της να την κινήσει, αλλά και γίνεται ζυμάρι στα χέρια του σκηνοθέτη. Δεν ξεχνάει την φράση του Πατρίς Σερώ: «Οποιοσδήποτε στη γωνιά του δρόμου είναι πιο πραγματικός από έναν ηθοποιό και, επομένως, πιο ενδιαφέρων». Και συγκεντρώνεται στον αγώνα του καλλιτέχνη να φύγει από την εντοπιότητα και την χρονική στιγμή. Πρέπει να φτιάξεις έναν εσωτερικό χώρο άδειο, για να μπορέσεις ν ανοίξεις διάπλατα, ώστε ν’ απευθυνθείς σε πολλές χιλιάδες ανθρώπων. Το άνοιγμα προϋποθέτει ένα άδειασμα από κουβέντες, πήγαιν’ έλα και περιττές ανησυχίες. [σ. 226] Στις έρευνές της για τον κάθε ρόλο η Γέρου χρησιμοποιεί κάθε λογοτεχνικό κείμενο, και κυρίως σημειωμένες φράσεις από βιβλία - Καστανέντα, Ρίλκε, Μπόρχες, Σάμπατο κ.ά. Για τις ερωτικές, μοιραίες ηρωίδες έχει καταφύγει στην Ιουστίνη από το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο του Ντάρελ, στην Αλεξάνδρα από το Περί Ηρώων και Τάφων του Σάμπατο· για τις «χαμένες ψυχές» στη Νάντια του Μπρετόν, στη Μαρντού απ’ τους Υπόγειους του Τζακ Κέρουακ κ.ο.κ.· τις οριακές σκηνές, όπως της Κλυταιμνήστρας πριν το φόνο ή της Μήδειας μετά το φόνο, τις «περικυκλώνει» με βιβλία μαύρης λογοτεχνίας (Σαντ, Μπατάιγ), αρχαϊκών κοινωνιών, τελετουργικών θυσιών κλπ. και ξανά πίσω στις ημιτελείς φράσεις, σαν διακεκομμένες γραμμές και κυκλάκια πάνω σ’ ένα χαρτί. «Με το φακό στο χέρι» ψάχνει το θεατρικό κείμενο για να αποκαλύψει τα κρυμμένα νοήματα και τις αιτίες των πραγμάτων ή ακόμα και να βρεθεί στη δίνη ερωτήσεων και απαντήσεων μέχρι να συναντηθεί με μια κρίσιμη φράση· πάντα κάπου βρίσκεται αυτή η φράση. Στην Κασσάνδρα βοηθήθηκε από εκείνη του Πλούταρχου: έδοξεν αναπνείν όλος και περιοράν πανταχόθεν, ώσπερ ενός όμματος ανοιχθείσης της ψυχής  – φάνηκε σαν να ανέπνεε ολόκληρος και να έβλεπε γύρω του, σαν να είχε ανοίξει η ψυχή του σαν μάτι· και τότε έγινε μια αντένα που πιάνει κάθε σήμα, βλέπει κάθε εικόνα και ακούει όλες τις φωνές. Ακόμα και μια καρτποστάλ από το σπίτι της Ιφιγένειας στις Μυκήνες μπορεί να δώσει ιδέες για τον σχετικό ρόλο. Οι ρόλοι μας κάνουν διορατικούς. Παύουμε να σκεφτόμαστε με όρους άσπρου μαύρου. […] Καταλαβαίνουμε καλύτερα τους άλλους, διαβάζουμε τα μυστικά τους κίνητρα, βλέπουμε τις κρυμμένες πληγές τους ή την κρυμμένη τους ευτέλεια. Μπαίνουμε στη θέση τους. Αυτή δεν είναι η δουλειά μας; [σ. 126] Η Γέρου μιλάει για την «θερμή σκέψη» κατά το παίξιμο, για την κατάσταση του daydreaming όπως εύστοχα ονόμασε το παίξιμο ο Λη Στράσμπεργκ – το να ονειρεύεσαι στον ξύπνο σου –, για την «μνήμη των συγκινήσεων»: όλα είναι εκεί, όλα τα «κουτάκια» που τα θεωρούμε κλειστά και ξεχασμένα. Μια ιδανική κορύφωση επί σκηνής θα αποτελέσει το περίφημο «ξέχασμα του εαυτού»: είναι η στιγμή που ο ηθοποιός ξεχνάει τον εαυτό του και ενώνεται με το σύμπαν. Στην Κασσάνδρα είχε την οδηγία να «χαθεί» στον ρόλο και στα οράματά του. Από την άλλη, υπάρχει πάντα ο φόβος να χαθεί ακόμα κι ένας σπουδαίος ηθοποιός σε σκοτεινά μονοπάτια. Η ηθοποιία δεν είναι απαλλαγμένη από «εργατικά ατυχήματα»· δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η έκσταση σε όλους τους πολιτισμούς είναι ελεγχόμενη, διαφορετικά ο καθένας μπορεί να «φύγει» χωρίς επιστροφή. Είναι γνωστή η περίπτωση του Ντάνιελ Ντέι Λιούις που εγκατέλειψε οριστικά και αμετάκλητα το θέατρο στη μέση μιας παράστασης του Άμλετ, βιώνοντας από πολύ «μέσα» τη συζήτηση με το θάνατο του πατέρα του… Κάποια φορά, την ώρα που έπαιζα, ευχήθηκα μέσα μου: «Ας μπορούσα να είμαι έτσι στη ζωή». Δεν έκανα κάτι συνταρακτικό. Ήμουν διαθέσιμη, επικοινωνούσα, αυτό ήταν όλο. Κι όταν το συνειδητοποίησα, με ζήλεψα, ξέροντας πως στη ζωή μου δεν μπορώ να είμαι έτσι. [σ. 236] Σε κάθε περίπτωση ο ηθοποιός πάνω στη σκηνή μοιάζει σαν το νεογέννητο, διάφανο βατραχάκι: φαίνονται οι φλέβες, η καρδιά, τα εσωτερικά όργανα. Κι εδώ είναι που η υποκρίτρια είναι ειλικρινής και αποκαλυπτική. Υμνεί το στοιχείο της αμηχανίας στη σκηνή ως μεγάλο κεφάλαιο της υποκριτικής, το ψάξιμο των ρόλων ακόμα και μπροστά στους θεατές, με τα ερωτήματα να μένουν ως το τέλος, την παραδοχή του ευάλωτου της ανθρώπινης υπόστασης, που είναι διαρκώς περιτριγυρισμένη από κινδύνους, ακόμα και πάνω στα σανίδια, εκεί όμως όπου όλα όμως βοηθούν τον ηθοποιό: τα κόμπλεξ του, τις αμαρτίες του, τα λάθη του. Περιγράφει την τεχνική της κινητοποίησης σκέψεων και αισθημάτων, την προσπάθεια κατά τις συγκεκριμένες βραδινές ώρες να μην την απασχολεί τίποτα δικό της, παρά τα προβλήματα της γυναίκας που υποδύεται, την αίσθηση της συμμετοχής σε μια κοινή μοίρα, την αίσθηση κάποτε πως είχε την Ιφιγένεια μαζί της αλλά και ότι εκείνη είχε την ίδια για να την υπερασπιστεί. Και πώς ξεπερνιέται το τρακ; Με αντιπερισπασμό, με το ίδιο κόλπο που χρησιμοποιούμε για να ξεχνάμε το φόβο του θανάτου: συγκεντρωνόμαστε στη ζωή. Όσο φυσικό είναι το τρακ, άλλο τόσο φυσικό είναι να του κηρύσσουμε πόλεμο και να πούμε μέσα μας: «Εδώ ο κόσμος καίγεται, έχω στη διάθεσή μου μια μικρή ζωή να πω πέντε κουβέντες για τα επείγοντα ζητήματα – και για μας και για τους θεατές – και θα επιτρέψω στον εαυτό μου  να ντρέπεται και θα φοβάται πάνω στη σκηνή; Ε, όχι». Κι ακόμα, αυτή είναι η ύστατη ευκαιρία του ηθοποιού να δει τη ζωή αλλιώς και ν’ αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται γι’ αυτήν. Αλλά εκτός από τον φόβο της σκηνής υπάρχει και ο άλλος φόβος: όταν δοκιμάζουμε κάτι που δεν έχουμε ξανακάνει, όταν παίρνουμε έναν δρόμο που δεν έχουμε ξαναπερπατήσει, όταν απομακρυνόμαστε από φίλους και συντρόφους. Αυτός ο φόβος/δέος πάντα μας συνοδεύει στα καινούργια βήματα, αλλά είναι φίλος, δεν μας παγώνει ούτε μας εμποδίζει, απλώς μας συνοδεύει και συχνά αποτελεί καλό προμήν υμα, λέει η ηθοποιός κι εγώ ξαναθυμάμαι τον John Cale – Fear is man’s best friend. Σε κάθε περίπτωση, ένα την ενδιαφέρει όσο περνούν τα χρόνια: να μην αφήνεται να την φάει ο φόβος ότι αυτό που έχει βρει πριν από την πρεμιέρα να είναι λιγότερο, περισσότερο ή λάθος σε σχέση με αυτό που χρειάζεται ο ρόλος, αλλά να παίζει με εσωτερική αγαλλίαση. Με αφορμή την παράσταση του έργου Κάθε γύμνια θα τιμωρείται (Νέλσον Ροντρίγκεζ) και σε σχέση με το γυμνό σώμα η ηθοποιός λέει: όταν υπάρχει γυμνό επί σκηνής, αυτό που κάνει ο ηθοποιός είναι να εξοπλίζει το σώμα του με κίνητρα, προϊστορία, αισθήσεις. Η σεξουαλικότητα για τις γυναίκες είναι το καμάρι τους, πηγή χαράς και δύναμης, όχι τροπής και ενοχής. Η θηλυκότητα των βραζιλιάνων γυναικών προβάλλεται χωρίς επίδειξη, ακριβώς επειδή βιώνεται ελεύθερα και χαρούμενα. Δεν είναι κοκεταρία αλλά φυσική δύναμη, μέσα από μια εντελώς διαφορετική κουλτούρα. Το απενοχοποιημένο σώμα το δούλεψε και σε άλλους ρόλους, όπως στη Μαρία από τον Βόυτσεκ του Μπύχνερ και στην Τιτάνια από το Πάρκο του Στράους. Ιδιαίτερο κεφάλαιο αφιερών εται στην κοινές δουλειές με τον σύντροφό της Κυριάκο Κατζουράκη που αναμειγνύουν την υποκριτική (θέατρο, κινηματογράφο) με την  ζωγραφική αλλά και άλλες δημιουργίες. Το Τέμπλο στις αρχές της δεκαετίας του ’90 (με την εξαιρετική μουσική, να προσθέσω, του Γιώργου Χριστιανάκη) υπήρξε ενδεικτικό: το προσωπικό του δημιουργού είχε ζωγραφισμένους τους Παζολίνι, Μαγιακόφσκι, Άγγελο Ελεφάντη, την σύντροφό του, σκηνές πολέμου κ.ά. και εκκινούσε από την απορία «αν οι ζωγραφισμένες φιγούρες ζωντάνευαν τι θα έλεγαν;»· στο δε άβατο ιερό εισχωρούσαν δυο γυναίκες που ζητούν καταφύγιο, ως πρόσφυγες. Ακολούθησαν η Προσωπογραφία, Ο δρόμος προς τη Δύση, το καμπαρέ Του δρόμου, αλλά και άλλα projects στο δρόμο, με ανθρώπους που ζουν σε οριακές συνθήκες, βιώνουν την πορνεία, το trafficking, την ανεστιότητα. Πόσο εύκολο είναι να εμπλέκεσαι με όλα αυτά, να προσπαθείς να μπαίνεις στη θέση τους αλλά και να διατηρείς την ψύχραιμη, δημιουργική ματιά, και, ύστερα απ’ όλα, να επιστρέφεις σπίτι σου να συνεχίσεις τη ζωή σου; Συχνά αφήνουμε ρόλους να καταλήγουν λάθος, επειδή τρομάξαμε με μια δυσκολία κάποιων στιγμών τους και επιτρέψαμε στις στιγμές αυτές να μολύνουν και όλα τα υπόλοιπα. Αναρωτιόμαστε τι θα κάνουμε με τον ρόλο, αντί να αναρωτηθούμε τι θα κάνουμε μ’ αυτό το σημείο, και μετά με το επόμενο κ.ο.κ.. Μας κυριεύει ένας υστερικός, μαζοχιστικός σχεδόν φόβος. Εννοείται πως για τους κακούς μας ρόλους δεν φταίει μόνον ο φόβος, όμως τουλάχιστον για τον φόβο σου μπορείς κάτι να κάνεις. Σαν σκουλήκι μας τρώνε σκέψεις, όπως «αχ, δεν είμαι ικανός…αχ, δεν τα καταφέρνω». Μ’ ένα άχ! περνάμε τη ζωή μας και με μια διόρθωση απ’ έξω περνάει η ζωή μας: «Όχι, αυτό δεν είναι καλό», «Όχι, αυτό άλλαξέ το», «Όχι, δεν είσαι σωστός, κάν’  το αλλιώς». Μέσα σ’ αυτές τις συμπληγάδες της εσωτερικής αμφισβήτησης και της εξωτερικής διόρθωσης και αυστηρότητας – δεν φτιάχνονται ρόλοι με ένα «μπράβο, παιδάκι μου» –, αυτό που θέλω και πού εύχομαι είναι, πάνω στη σκηνή, να είμαστε χειραφετημένα, ανθρώπινα πλάσματα, να συμπεριλαμβάνουμε και τα λάθη μας και τα φυσικά μειονεκτήματα που έχουμε και να αναπνέουμε. […] Ένα αίτημα ελευθερίας είναι το θέατρο.[σ. 106] Εκδ. Καλειδοσκόπιο, 2013, σελ. 284. Περιλαμβάνονται βιβλιογραφία, συντελεστές και διανομές παραστάσεων. Προλεγόμενα από την Ιόλη Ανδρεάδη, τον Μάνο Στεφανίδη και την ίδια την ηθοποιό. Το βιβλίο συνοδεύεται από δυο DVD δίωρης διάρκειας έκαστο με αποσπάσματα από τις εξής θεατρικές παραστάσεις: Ευριπίδ η, Τρωαδίτισσες (1979, 1993), Ιφιγένεια εν Αυλίδι (1990) και Άλκηστις (1996), Αισχύλου, Ορέστεια / Αγαμέμνων (1978), Μάσσιμο Μποντεμπέλλι, Μίννη η Αθώα (1991), Στρίντμπεργκ, Δεσποινίς Τζούλια και Σουάνεβιτ (1992), Σαίξπηρ, Όπως σας αρέσει (1993) και Βασιλιάς Λιρ (2000), Νέλσον Ροντρίγκεζ, Κάθε γύμνια θα τιμωρείται (1994), Βιλιέ Ντε λ’ ιλ Αντάμ, Η εξέγερση (1995), Μπότο Στράους, Μεγάλο και μικρό (2002), Νικολάι Κολιάντα, Η Πολωνέζα του Ογκίνσκι (2006), Willy Russell, Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα (2010). Επίσης από τις παραστάσεις της Ομάδας Τέχνης: Τέμπλο – Οίκος ενοχής (1993), Προσωπογραφία (1997), Σας αρέσει ο Μπράμς; (2000), Του Δρόμου (2006), από τις συλλογικές δουλειές Transit (2003) και Από της ζωής τα μέρη χάθηκαν οι ποιητές (2008 και 2009) και από τις ταινίες του Κυριάκου Κατζουράκη Ο δρόμος προς τη Δύση (2003), Γλυκιά μνήμη (2005), και Μικρές εξεγέρσεις (2009).

ΤΟ VARELAKI ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ///ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Τα Public Συντάγματος και οι εκδόσεις 

 

Διάπλαση 

παρουσιάζουν το παραμύθι της Μαρίας 

 

Σούμπερτ

'Του φεγγαριού η κόρη' και σας καλούν να 

 

γνωρίσετε από κοντά 

τους ήρωες του παραμυθιού, να πλέξετε τη 

 

μακριά σκάλα που ανεβάζει στο φεγγάρι

 

και να βοηθήσετε το νεαρό αγρότη να βρει 

 

την αγαπημένη του!

Σάββατο 6 Απριλίου στις 12:00 το πρωί

Public, Πλατεία Συντάγματος

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ///ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

Γεωμετρικά σχήματα
εφαπτόμενες επιστροφές
νόστιμον ήμαρ
στα αφυδατωμένα κορμιά μας
έρωτες αλήστου μνήμης

εκεί και η ανησυχία
για τον καταποντισμό μας
λέξεις ίδιες
διαφορετικές έννοιες
υποδύονται τα νάματα
μιας πρότερης ζωής 

σεργιανάμε
σε κατακερματισμένες ώρες
νυν υπέρ πάντων ο αγών
οι πληγές ακόμα ανοιχτές
απόπειρα ταξιδιού
σε τόπους υπό αίρεση 

απόπειρα περιπλάνησης
σε νεκροπόλεις
που σφύζουν από ζωή 

κατάδυση σε τάφους
με αρκετή φασαρία
ύπνος ίδιος με λιτανεία
μύχιων σκέψεων
εξορισμένων ονείρων
στιλέτα στην καρδιά μας
ανάπλαση
αναβάθμιση
ερήμωση
εξορία εσωτερική
ίδια με τη μετανάστευση του '50 

έτσι οι γραμματικοί κανόνες
μας συνοδεύουν παντού
αμπαρωμένοι στα αιμοσφαίριά μας
εμπόδια ανυπέρβλητα
όταν βάζουμε καθήκον
να διαβούμε πεζή
τα ρευστά σύνορα
της εσωτερικής προσφυγιάς μας 

http://tokoskino.wordpress.com/2013/03/28/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%81%CF%89%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%85/

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΤΟΝ ΑΔΗ Μια performance στο ΛΟΥΤΡΟ ΤΩΝ ΑΕΡΗΔΩΝ

Κυρρήστου 8, Πλάκα

30 Μαρτίου 2013, Ώρα 18:30

Ο έρωτας είναι η Αφροδίτη 

με κομμένα χέρια.

Οι γυναίκες στον Τενεσί Ουίλιαμς.

Ιδέα / Σύλληψη / Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη

performers: Σπύρος Βαρέλης, Μαρία Φρουδαράκη, Μαρία Ριζιώτη, Έλενα Κανίδου 

Τραγούδι: Χριστίνα Ασημακοπούλου

Χορός: Δημητρα Χαραλαμπους 

Φιλική Συμμετοχή:Michele Valley

Τσέλο: Αλέξανδρος Γκόνης

Μουσική Επιμέλεια: Τσιμάρας Τζανάτος

Θεατρολόγος / Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Μαντά

Επικοινωνία: Μαρία Σούμπερτ/ Cloud 7

Παραγωγή: www.dameblanche.gr

Φωτογραφίες: Ζωή Μαντά 

http://aphrodite-project.eu/gr/theatre/57

Το ART / EUROPEAN ANIMATION CENTER και το ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, συνδιοργανώνουν το project «ΑΦΡΟΔΙΤΗ 2012: Ιεροί και Βέβηλοι Καθαρμοί» στο Λουτρό των Αέρηδων, παράρτημα του Μ.Ε.Λ.Τ., στην Πλάκα, Αθήνα, από 12 Δεκεμβρίου 2012 έως 30 Απριλίου 2013, με αφορμή την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία, για το Β' Εξάμηνο του 2012.

KATAKTΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ της Ασημίνας Ξηρογιάννη

Γράμματα σ' έναν πολύ νέο ποιητή

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Πόλις, 2012
106 σελ.


Πόσοι ορισμοί  για την ποίηση υπάρχουν ;Δεκάδες σίγουρα.Ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος  προσπαθεί  τουλάχιστον πέντε  φορές να ορίσει την ποίηση μέσα στην συλλογή του <Γράμματα σ΄έναν πολύ νέο ποιητή>.Και είναι γοητευτικές όλες οι εκδοχές που μας δίνει :

Συμπέρασμα

Ό,τι γράφει ο ποιητής
είναι ποίηση.

********


Ποίηση

Η κίνηση που κάνει ένας άντρας
μες στο αυτοκίνητο
να βάλει το αναμμένο τσιγάρο
στα χείλη του φίλου του που οδηγεί

είναι ποίηση

********

Άλλη μια προσπάθεια

Η ποίηση είναι αναμνήσεις μιας ζωής
που δεν την έχουμε ζήσει ποτέ.

********

Όσα ποτέ δεν έκανα

Ποίηση είναι τα κορίτσια που αγάπησα
και δεν τα φίλησα στα δεκαεπτά μου χρόνια,
τα ποιήματα που δεν έγραψα
τότε που έπρεπε να γράψω,
οι πόλεις που ποτέ δεν επισκέφθηκα μαζι σου.

Ποίηση είναι όσα ποτέ δεν έγινα.


Η ποίηση συμβαίνει καθημερινά

Η ποίηση είναι κάτι απλό,
ένα από τα πράγματα
που συμβαίνουν καθημερινά:

μια νοικοκυρά που ακουμπάει το χέρι της
στο στο καυτό μάτι,ένα μικρό παιδί
που βάζει το δάχτυλό του στην πρίζα,
ένας έφηβος που είναι έφηβος.

Με τη διαφορά ότι ο ποιητής
τα κάνει όλα αυτά επίτηδες.


********

Αυτός ο ποιητής...! τολμάει αθανασία!


ΑΘΑΝΑΣΙΑ


           ''Δεν γράφω για να περνάει η ώρα,
                   αλλά η αιωνιότητα''.
             ΜΙΓΕΛ ΝΤΕ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ


Έτσι κι αλλιώς χωμάτινος
έτσι κι αλλιώς
χαμένος για χαμένος
μες στα δευτερόλεπτα,

τολμάω αθανασία
(που ξέρεις καμιά φορά).



Εγώ τολμάω να τον σκιαγραφήσω!
Σε αυτό το βιβλίο  λοιπόν...έχοντας  στραμμένο το βλέμμα σε υπαρξιακά ζητήματα,είναι απόλυτα πεζογραφικός,άμεσος,ειρωνικός στα σημεία,βαθυστόχαστος,αφηγηματικός,αλλά καθόλου φλύαροςή μελοδραματικός ,ατμοσφαιρικός,καθαρός ,διαυγής,βαθιά ανθρώπινος!Οι στίχοι του φανερώνουν πως ξέρει να γεύεται τη ζωή ,να απολαμβάνει και να εκτιμά τα απλά πράγματα.Εκτιμά  όμως και τη σιωπή:''Πρέπει να διασχίσουμε ξανά τη σιωπή..."

''Ανάμεσα στο πείσμα και τον έρωτα μοιράζεται η ζωή του'',αλλά πάντα γυρνά  και στα πολύτιμα αναγνώσματα ,όπως τα ομηρικά έπη, με τα οποία συνδιαλέγεται ποιητικώ τω τρόπω.Έτσι συναντάμε ποιήματα όπως''Στην καλύβα του Εύμαιου'' ,''Στις πηγές του Σκάμανδρου'',''Οδυσσέως και  Ναυσικάς  ομιλία''και ο ''Ο Οδυσσέας στην Ωγυγία''


Ο Οδυσσέας στην Ωγυγία

Πάει καιρός που τις νύχτες
δεν κοιμάμαι επειδή νυστάζω ,
μα για να σ΄ονειρευτώ

και τις μέρες μου πάει καιρός
που τις ξοδεύω κοιτάζοντας
το πέλαγος με μάτια που δεν βλέπουν

Όντας δεόντως διακειμενικός...(μεταξύ άλλων δημιουργών)συνδιαλέγεται   με τον  Ρεμπώ,τον Ουίτμαν,τον Coleridge,τον Σαραντάρη,τον Παλαμά,τον Μπουκόφσκι,τον Ελύτη,τον Εμπειρίκο,τον F.S.FitzeraId:

Γράφει κάπου  ο F.S.Fitzerald

Σ΄ένα δωμάτιο φθηνού ξενοδοχείου  στη Ριβιέρα,
μια νεαρή γυναίκα σηκώνει το φουστάνι της
και βγάζει το βρακάκι που φοράει από μέσα,

βγαίνει στο μπαλκόνι
και ανεμίζει προς τη θάλασσα
τη ροζ σημαία της του αποχαιρετισμού,
στον φίλο της που φεύγει με το πλοίο
και δεν θα γυρίσει πια.


...H  αυτοαναφορικότητα και η στοχαστικότητα  δεν λείπουν από τούτη την ποιητική συλλογή.Ο κάθε ποιητής που σέβεται τον εαυτό του και τους αναγνώστες του αναρωτιέται σχετικά με την τέχνη της
ποιήσεως....Γιατί γράφουμε ποίηση;
Γιατί επιμένουμε;Aφού είναι γνωστό
κι όλος ο κόσμος το γνωρίζει πια
ότι η τέχνη και η ποίηση δεν μας βοηθάνε να ζήσουμε,
γιατί λοιπόν επιμένουμε να γράφουμε,αφού
η τέχνη και η ποίηση δεν μας βοηθάνε να ζήσουμε
η τέχνη και η ποίηση δεν μας βοηθάνε
να πεθάνουμε,η τέχνη  και η ποίηση
δεν μας βοηθάνε σε τίποτα.
 

  Κι όσο για τον έρωτα...Αυτός ειναι πάντα παρόν και ωραία δοσμένος...

Δεν καταλαβαίνω

Σκέφτομαι οτι υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι
που σε κοιτάζουν και δεν τους κόβεται η ανάσα

και  δεν καταλαβαίνω

Εrgo sum

Υπάρχει το στήθος σου
άρα
υπάρχει ο κόσμος

Αλκυονίδες  μέρες

Τί ωραίο ήλιο που έχει έξω,αγάπη μου!
Ελα ν απλώσουμε μαζί τα ρούχα στα σχοινιά
και να καπνίσουμε ύστερα στο μπαλκόνι
φορώντας ένα μόνο φανελάκι,

μαύρο ή λευκό.


Πόσο θα θε΄λα να μπορούσα να διαβάσω τα ''Γράμματα σε έναν πολύ νεό ποιητή΄΄,στις πολύ νέες ποιήτριες που έχω μέσα στο σπίτι μου...Μα ακόμα δεν γίνεται.Είναι πολύ νωρίς.Η μία μόλις έχει μάθει να ρωτάει μετά από κάθε παραμύθι που διαβάζουμε:''Tι εκδόσεις είναι αυτό ,μαμά;".Kαι γω χαμογελώ..Σε λιγα χρόνια θα μπορώ να τους διαβάζω τα γράμματα του Χαράλαμπου και να νιώθω κάθε λέξη σα να τα χω γραψει εγώ.Τόσο οικεία είναι η αίσθηση!!Τόσο βαθιά η ευγνωμοσύνη σε αυτούς τους στίχους!!!Ο Χαράλαμπος  με  ήρεμη δύναμη με  κάνει να αναστοχαστώ πάνω σε έναν από τους βασικούς ρόλους της ζωής μου ,πηγαίνοντάς  με τρυφερά   προς την ομορφιά.Ο ποιητής δεν φλερτάρει απλά και μονο με την ομορφιά,καταφέρνει ,πιστεύω, πολλά περισσότερα...την παγιδεύει...την κατακτά...

[...]

Θα΄θελα,σκέφτομαι, να είμαι εγώ που κάποια
πρώτη του Μαρτίου θα πλέξω τις τρεις κλωστές
που θα σε φυλάξουνε από τον τρόμο και τη ακινησία,
από την πλήξη  και την απελπισία
(τη γαλάζια,τη κόκκινη  και τη λευκή κλωστή),
για να σου  τις φορέσω  στον αριστερό καρπό:
Ποίηση Έρωτας Ελευθερία Ποίηση Έρωτας
Ελευθερία,Ποίηση Έρωτας Ελευθερία.

[...]

Το αγαπημένο μου ποίημα είναι τώρα
η απροβλεπτη κίνηση του χεριού σου,
με το μολύβι ή τον μαρκαδόρο στα δάχτυλα,
που γεμίζει  το δωμάτιο  και τον νου  μου με σπίτια
και με φεγγάρια ,με βάρκες  και με φάλαινες,
με ανθρώπους και ιπτάμενα αυτοκίνητα,
με το κόκκινο της αστραπής και  με το θαλασσί του ήλιου.

[...]

Για να σου ψιθυρίσω άλλη μια φορά :Eίσαι νέος,
προσπάθησε ν΄αγαπήσεις τα ίδια σου τα ερωτήματα,
σαν να΄τανε κλειστά δωμάτια ή βιβλία
γραμμένα σε άγνωστη γλώσσα.Μην γυρεύεις να πάρεις
 απαντήσεις,
να ζεις.Για την ώρα,να ζεις τα ερωτήματά σου.

[...]

Ποιά συμβουλή δεν θ΄ακουστεί κούφια
στην ακοή σου;

[...]

Ακούμπα το κορμί σου
πάνω στα βάλσαμα της ηδονής
και πέταξε από  πάνω σου
κάθε ρανίδα ησυχίας.
Τόλμα εικόνες,σχίσε συνταγές,
ξενύχτα περιμένοντας.
Ξαπλώσου κάτω από τις λεμονιές
και δες τες που ανθίζουν.

[...]


Σου εύχομαι να αγαπήσεις τρελά







Πώς να μην με αφορά μια ποίηση που  ολόκληρη με διαπερνά;Πώς να μην με αφορά μιο ποίηση που αγγίζει συναισθηματικές και διανοητικές  χορδές μου;

Είναι αυτό που έχω γράψει μέσα σε ένα ποίημα και το εννοώ για ελάχιστους ποιητές:''...τα ποιήματά του με γυρνάνε πίσω στον εαυτό μου".Μου υπενθυμίζουν πάντα τον αγώνα που κάνω ως δημιουργός για καθαρότητα,μια καθαρότητα που θα ρθει να αντισταθμισει την χαοτική μου προσωπικότητα.
Η ποίηση του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου  δείχνει πόσο ό ίδιος λατρεύει τη ζωή .Η ποιητική του φανερώνει πως η ζωή ,ή μέρος της μονάχα,μπορεί να χωρέσει μέσα σε στίχους,όχι για να υπονομευθεί ή να ακυρωθεί αλλά για να υμνηθεί μέσω της τέχνης.Ο ποιητής  παρατηρεί,αφουγγράζεται,καταγράφει,αισθάνεται,στοχάζεται,''δείχνει ''δρόμους,βαδίζει προς το φως.Και όχι  μόνο.ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΦΩΣ!Αυτο δεν είναι η ποίηση άλλωστε;;H δημιουργία φωτός!Τα πλούσια διαβάσματά του αποτελούν συχνά την αφορμή  ή την αιτία γέννησης ενός ποιήματος.Ο Γιαννακοπουλος  με επιτυχία παίζει παιχνιδια διακειμενικότητας  για να μυήσει τους αναγνώστες σε εμπειρίες...,δεν είναι αυτό κάτι εύκολο!Σταματώ εδώ.Τι άλλο να πω για ένα βιβλίο που από τότε που το έπιασα στα χερια μου,το κουβαλώ συνεχώς μεσα στην τσάντα μου ,για να έχω τη δυνατότητα να το ανοίγω οπουδήποτε;Αυτό  δεν είναι κάτι που μου συμβαίνει συχνά.Αλλά και μόνο το ότι συμβαίνει,αυτό το γεγονός από μόνο του τα λέει όλα.

Ο ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

Ο ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

•  
•  

 

 

Μήνυμα Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου

Την Τετάρτη, 27 Μαρτίου εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ.επιλέγει κάθε φορά μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα-μέλος του για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλον τον κόσμο.

Το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει μεταξύ άλλων οι: ΖανΚοκτώ, ΆρθουρΜίλλερ, ΛώρενςΟλίβιε, ΖανΛουίΜπαρώ, ΠήτερΜπρουκ, ΠάμπλοΝερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, ΛουκίνοΒισκόντι, ΜάρτινΈσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, ΑριάνΜνουσκίν, ΡομπέρΛεπάζ, ΑουγκούστοΜποάλ, ΤζούντιΝτεντς, ΤζονΜάλκοβιτς κ.ά.

Φέτος το μήνυμα έγραψε ο Ιταλός κωμικός, συγγραφέας, θεατρικός σκηνοθέτης, συνθέτης και βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας Ντάριο Φο. Από τις συχνότητες του Δεύτερου προγράμματος το μήνυμα του Ντάριο Φο διαβάζουν η Κάτια Γέρου και η Βίκυ Βολιώτη.

Το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου διαβάζεται σε κάθε θέατρο πριν από την παράσταση της 27ης Μαρτίου.

---

ΜΗΝΥΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ
από τον Ντάριο Φο

Πριν πολλά χρόνια, η εξουσία επίλυσε το πρόβλημα της ανοχής της απέναντι στους ηθοποιούς της Commedia dell’ Arte διώχνοντας τους από την χώρα.

Σήμερα, ηθοποιοί και θίασοι έχουν πρόβλημα ανεύρεσης δημόσιων σκηνών, θεάτρων και θεατών, εξαιτίας της κρίσης.

Επομένως, οι κυβερνώντες, δεν έχουν πρόβλημα να ελέγχουν αυτούς που εκφράζονται μέσω της ειρωνείας και του σαρκασμού, μιας και δεν υπάρχει κανένας χώρος για τους ηθοποιούς, αλλά ούτε και κοινό στο οποίο να μπορούν να απευθυνθούν.

Τουναντίον, κατά την διάρκεια της Αναγέννησης, στην Ιταλία, οι κυβερνώντες έπρεπε να προσπαθήσουν αρκετά για να φέρουν τους κωμικούς σε δύσκολή θέση μιας και τους απολάμβανε μεγάλη μερίδα του κοινού.

Είναι γνωστό ότι η μεγάλη έξοδος των ηθοποιών της Commedia dell’ Arte πραγματοποιήθηκε στον αιώνα της Αντιμεταρρύθμισης, με τη θεσμοθέτηση της κατάργησης όλων των θεατρικών χώρων, ιδιαιτέρως στην Ρώμη, όπου κατηγορήθηκαν ότι πρόσβαλλαν την Άγια Πόλη.Το 1967, ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΒ΄, κάτω από την συνεχόμενη πίεση της συντηρητικής πλευράς της αστικής τάξης και του κλήρου, διέταξε την κατεδάφιση του Θεάτρου Tordonina, το οποίο σύμφωνα με τους ηθικολόγους, είχε παρουσιάσει τον μεγαλύτερο αριθμό άσεμνων σκηνών.

Την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης, ο Καρδινάλιος ΚάρλοΜπορομέο, ο οποίος δρούσε στον βορά της Ιταλίας, είχε αφιερώσει τον εαυτό του στην λύτρωση «των παιδιών του Μιλάνου», θέτοντας για την τέχνη έναν σαφή διαχωρισμό, ως την υψηλότερη μορφή πνευματικής εκπαίδευσης, και το θέατρο ως την έκφραση της αισχρολογίας και της ματαιοδοξίας. Σε ένα γράμμα που απεύθυνε στους συνεργάτες του, το οποίο παραθέτω σχεδόν αυτούσιο, εξέφρασε τις πεποιθήσεις του περίπου ως εξής: «ανησυχώ για την εξάλειψη του κακού σπόρου, έχουμε καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να κάψουμε τα κείμενα που περιέχουν μιαρούς λόγους, για να τους εξαλείψουμε από την μνήμη των αντρών, και την ίδια στιγμή να διώξουμε αυτούς που κυκλοφορούν αυτά τα κείμενα σε έντυπη μορφή. Προφανώς όμως ενώ κοιμόμασταν, ο διάβολος δούλευε με ανανεωμένο ζήλο. Αυτό που μπορούν να δουν τα μάτια μπορεί να είναι πιο διεισδυτικό για την ψυχή απ’ αυτό που μπορούν να διαβάσουν σε τέτοια βιβλία! Πόσο καταστροφικός μπορεί να είναι για το μυαλό των νεαρών αντρών και κοριτσιών ο προφορικός λόγος και οι απρεπείς κινήσεις, παρά μία άψυχη λέξη τυπωμένη σε βιβλία.Γι’ αυτό είναι επείγον να απαλλάξουμε τις πόλεις μας από αυτούς που κάνουν θέατρο, όπως κάνουμε και με τις ανεπιθύμητες ψυχές».

Επομένως η μοναδική λύση για την κρίση είναι να ελπίζουμε ότι το μεγάλο κυνήγι μαγισσών οργανώνεται εναντίον μας και ιδιαίτερα ενάντια στους νέους ανθρώπους που επιθυμούν να διδαχθούν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά Κωμικών, δημιουργών του θεάτρου, οι οποίοι μέσα από αυτό τον περιορισμό θα δημιουργήσουν αφάνταστα οφέλη για μια νέα εκπροσώπηση.
Ντάριο Φο

---

Ντάριο Φο

Ιταλός κωμικός, συγγραφέας, θεατρικός σκηνοθέτης, συνθέτης και βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

O Ντάριο Φο, γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου 1926. Είναι Ιταλός κωμικός, συγγραφέας, θεατρικός σκηνοθέτης, συνθέτης και βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1997.Το έργο του περιλαμβάνει κωμικές μεθόδους της παλαιάς Ιταλικής Commedia dell’ Arte, ένα θεατρικό στυλ γνωστό στις εργατικές τάξεις.Χαρακτηρίζεται επίσης από κριτική για το οργανωμένο έγκλημα της πολιτικής διαφθοράς, της πολιτικής δολοφονίας, τον δογματισμό της Καθολικής Εκκλησίας και τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Η πρώτη θεατρική εμπειρία του Φο έγινε μέσω σατυρικών επιθεωρήσεων για μικρά καμπαρέ και θέατρα.Αυτός και η γυναίκα του, η ηθοποιός Franca Rame, ίδρυσαν την Εταιρία Θεάτρου Ντάριο Φο-Franca Rame το 1959, και τα χιουμοριστικά τους σκετς στην τηλεοπτική σειρά Canzonissima τους έκαναν πολύ σύντομα γνωστούς.Σταδιακά ανέπτυξαν ένα «αντιστασιακό» θέατρο, συχνά βλάσφημο και σκωπτικό, αλλά βρίσκει τις ρίζες του στην παράδοση της commedia dell’ arte και αναμείχθηκε με αυτό που ο Φο ονομάζει «ανεπίσημος αριστερισμός». Το 1968 ο Φο και η Rame ίδρυσαν μια σχολή υποκριτικής, την Nuova Scena (Νέα Σκηνή), με δεσμούς με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας, και το 1970 ξεκίνησαν το CollettivoTeatrale La Comune (Συλλογικό Κουμμουνιστικό Θέατρο) και ξεκίνησαν περιοδείες σε εργοστάσια, πάρκα και γυμναστήρια.

Ο Φο έχει γράψει γύρω στα 70 έργα, αρκετά σε συνεργασία με την Rame. Ανάμεσα στα πλέον γνωστά του έργα είναι τα Morteaccidentale di unanarchico (1974, ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού) και Non si paga, non si paga! (1974, Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω).Ως ηθοποιός ο Φο είναι γνωστός για την σόλο περιοδεία του ως Μίστερο Μπούφο (1973, Comic Mystery), βασισμένο σε μεσαιωνικά έργα μυστηρίου.

Τα έργα του, και ιδιαίτερα το Mistero Buffo, έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και έχει παρασταθεί εκτός Ιταλίας, συχνά προσαρμόζονται για να αντικατοπτρίζουν τοπικά πολιτικά και άλλα θέματα. Ο Φο, ενθαρρύνει του σκηνοθέτες και τους μεταφραστές να προσαρμόζουν τα κείμενα του όπως νομίζουν, γιατί πιστεύει ότι αυτό ταιριάζει με την παράδοση του αυτοσχεδιασμού της Commedia dell’ Arte.

Από τότε που απονεμήθηκε στον Φο το Νόμπελ Λογοτεχνίας αναφέρεται ως ο συγγραφέας «ο οποίος μιμείται τους γελωτοποιούς της Μέσης Ανατολής και πληγώνει την εξουσία και προασπίζεται την αξιοπρέπεια των κατατρεγμένων.

---

Site ΕΚΔΙΘ:

www.hellastheatre.gr/en
International Theatre Institute - Unesco
World Theatre Day Message, 27 March 2013
 http://www.world-theatre-day.org/en/index.html

Περφόρμανς με αφορμή τους «Χτίστες» του Χειμωνά

 Ιλειάνα Δημάδη idimadi@athinorama.gr

 πηγή:http://athinorama.gr/theatre/newsroom/?edtid=23938

Ακούω εδώ και χρόνια πολλούς καλλιτέχνες της νεότερης, κυρίως, γενιάς να εκφράζουν την επιθυμία να ανεβάσουν στο θέατρο τα κείμενα του Γιώργου Χειμωνά. Λογικό. Πρόκειται για συνταρακτικά κομμάτια λόγου σε επίπεδο περιεχομένου όσο και μορφής, γεμάτα εικόνες και συμβολισμούς, σαν ανοιχτές αλληγορίες, σαν σκοτεινές προφητείες^ και, βέβαια, για μια μετα-ποιητική, οριακή κι επείγουσα γραφή  που μοιάζει να αποζητά τη σκηνή όσο και οι εμβληματικές μεταφράσεις που μας άφησε παρακαταθήκη ο Χειμωνάς πάνω στις αρχαίες αλλά και τις σαιξπηρικές τραγωδίες. Θα σας θυμίσω, απλώς, πώς ξεκινούν «Οι Χτίστες» του 1979: «Ο κόσμος να γίνει εικόνα. Αυτή θα είναι η τελευταία ζωή των ανθρώπων. Να τους σκεπάσει μια εικόνα». Η ομάδα Mag πήρε φέτος τη γενναία απόφαση να ανεβάσει, για έξι μόνο βραδιές (26-31/3), την περφόρμανς με τον τίτλο «Μουσείο» (φωτό), βάσει του προαναφερθέντος διηγήματος του Χειμωνά και, μάλιστα, σε ένα επί χρόνια ερειπωμένο και προσφάτως ανακαινισθέν κτίριο βιομηχανικής αισθητικής της οδού Αναξαγόρα 3-5.  Όπως μας λένε οι δυο σκηνοθέτες της περφόρμανς, Κώστας Κουτσολέλος και Άννα Τζάκου: «‘Οι Χτίστες’ είναι ένα έργο για την πορεία των ανθρώπων, το τέλος, και την βαθιά τους ανάγκη για ένωση με τον Κόσμο. Χρησιμοποιώντας ως υλικά την ακινησία και την κίνηση, την σιωπή και τον θόρυβο, την επανάληψη, παρουσιάζουμε ένα σκηνικό δρώμενο με κυρίαρχο συστατικό το ανθρώπινο σώμα ως έκθεμα στον χώρο. Έκθετο, ανυπεράσπιστο, μπροστά στον Κόσμο, μπροστά στα μάτια των άλλων». Παίζουν οι ηθοποιοί: Ελένη Βεργέτη, Δημήτρης Κερεστετζής, Μάριος Παναγιώτου, Βιβή Πηνιώτη  Έλενα Πολυγένη. Προγραμματισμένη πρεμιέρα: 26/3. 

Αναξαγόρα 3-5, Κέντρο
Τηλ.: 2103425335

Μουσείο

Παραστάσεις: Βραδ: καθημερινά, 9 μ.μ. Σαβ. 30/3, 8 μ.μ. Μέχρι 31/3
Εισ.: € 10.
Προγραμματισμένη Πρεμιέρα: 26/3.
Διάρκεια: 50'

ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ PROJECT

ΕΙΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΝ
Μοῦσά μοι ἔννεπε ἔργα πολύχρυσου Ἀφροδίτης, Κύπριδος,
ἥτε θεοῖσιν ἐπὶ γλυκὺν ἵμερον ὦρσε καί τ᾿ ἐδαμάσσατο φῦλα
καταθνητῶν ἀνθρώπων, οἰωνούς τε διιπετέας καὶ θηρία πάντα...

ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ (V) [Απόσπασμα]

Το ART / EUROPEAN ANIMATION CENTER και το ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, συνδιοργανώνουν το project «ΑΦΡΟΔΙΤΗ 2012: Ιεροί και Βέβηλοι Καθαρμοί» στο Λουτρό των Αέρηδων, παράρτημα του Μ.Ε.Λ.Τ., στην Πλάκα, Αθήνα, από 12 Δεκεμβρίου 2012 έως 30 Απριλίου 2013, με αφορμή την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ε.Ε. από την Κυπριακή Δημοκρατία, για το Β' Εξάμηνο του 2012.

Η Έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η Έκθεση επιχειρεί έναν αναστοχασμό πάνω στο ανθρώπινο και κοινωνικό σώμα σήμερα.

Περισσότεροι από 50 έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες με αφορμή τον μύθο της θεάς Αφροδίτης, προσεγγίζουν την περιπέτεια του ανθρώπινου σώματος, ως πάσχον ιστορικό υποκείμενο, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα εργαλεία της τέχνης τους: λόγο, χρωστήρα, σμίλη, pixel, νότες.

Συνδιαλεγόμενοι με το αρχέτυπο κάλλος, καταθέτουν τους εικαστικούς στοχασμούς τους και φανερώνουν πώς τα πάθη από τον έρωτα, καθιστούν την περιπέτεια της ζωής -εν πολλοίς- συναρπαστική!

Η Έκθεση εμπλουτίζεται με λογοτεχνία, όπου κείμενα σχετικής θεματολογίας διαβάζονται από τους ίδιους τους συγγραφείς τους, είτε από ηθοποιούς.

Μουσικές εκδηλώσεις, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα επιλογών: από την αρχαιότητα μέχρι το μπαρόκ, το τάνγκο, το έντεχνο και τον λαϊκό λυγμό, συνοδεύουν την Έκθεση.

Επίσης, θα γίνουν προβολές ταινιών όπου πρωταγωνιστεί ο έρωτας σε διάφορους ρόλους.

H Αφροδίτη αποθεούμενη ή πάσχουσα είναι εδώ, ανάμεσά μας.

Συντελεστές

Διοργανωτές

• ART / EUROPEAN ANIMATION CENTER
• ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού

Συμβουλευτική Επιτροπή

• Ανδρέας ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, Λέκτορας Ιονίου Πανεπιστημίου
• Έλενα ΜΕΛΙΔΗ, Διευθύντρια Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης
• Σίσσυ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Ph.D. Θεατρολόγος, Σκηνοθέτις
• Κριστόφ ΣΤΑΝΙΣΛΑΒΣΚΙ, Κριτικός Τέχνης και Κινηματογράφου, Επιμελητής
• Χρυσάνθη ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Επίκουρη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Πατρών

Εκτελεστική Επιτροπή

• Αργυρώ ΔΕΛΗΖΩΝΑ, Βοηθός Διευθυντή Παραγωγής
• Ούρσουλα - Ελένη ΚΑΣΣΑΒΕΤΗ, Communication Manager
• Δημήτρης ΚΑΤΣΕΛΗΣ, Διευθυντής Παραγωγής

Επιμέλεια Προγράμματος

• Βασίλης ΜΠΟΥΤΟΣ, Συγγραφέας, Σεναριογράφος

Σε συνεργασία

• Association Kampania Artystyczna, Poland

Συνεργαζόμενοι Φορείς

• ARTOS Cultural and Research Foundation, Nicosia, Cyprus
• Association Internationale du Film d'Animation, Egypt
• Caldas Superior Arts and Design School - ESAD.CR
• DameBlanche
• Διεθνές Φεστιβάλ Φιλίππων και Θάσου
• Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
• MONSTRA, Animation Festival, Lisbon, Portugal
• Ταινιοθήκης της Ελλάδος
• Vilnius Academy of Fine Arts
• Warsaw Academy of Fine Arts
• Φιλοπρόοδη Ένωση Ξάνθης / Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης

Υποστηρικτές

• Infomail
• New Star
• Fotovision
• diastixo.gr
• Aktis AVTeam
• Κτήμα Σκούρα
• Οινοποιία Παπαντώνη
• Αίθουσα Τέχνης Καλεσάκου
• Βασιλείου Lighting for Effects
• Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
• Αθηναϊκή Επιθεώρηση του Βιβλίου

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ
http://aphrodite-project.eu/gr/artists
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
http://aphrodite-project.eu/gr/events

ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΟΛΙΤΣΗΣ///Il padre è morto και τα κρεβάτια των ετοιμοθάνατων

(Το Τριβείο του χρόνου
υπό έκδοση (εκδ. Μανδραγόρας, Μάρτιος 2013)
 


Γυρίζω απ’ την κηδεία τού πατέρα
έβαλε και μας μοίρασαν
τραγούδια παιδικά
παράξενα αλλοιωμένα
πάνω σε μια κούνια τραγουδά
μικρό παιδί ο ίδιος

η κούνια δεν τρίζει
ο κόσμος γυρίζει
φυτρώνουμε για λίγο

στάχυα −ξερά–
μας κρατούν τα παιδιά
για λίγο στο χέρι

(στο ενδιάμεσο)

περιφέρομαι
σε ετοιμοθάνατων κρεβάτια
τα τελευταία τους λόγια καταγράφω
κουράστηκα, μπερδεύτηκα, άρχισα να φωνάζω:

«Ο επόμενος, ο επόμενος παρακαλώ
να δούμε τι θα μας πει κι αυτός, παρακάτω»

(«Την έγνοια του για τη ζωή που φεύγει, καημένε
κι αν φεύγει ξαφνικά την έγνοιά του για τους δικούς του»)

προετοιμάζομαι, διακριτικά να πεθάνω
σαν άλλος σκύλος του Σελίν
δίχως να παραπονεθώ
και δίχως θέατρο προπάντων, απλά
όπως ο θάνατος συμβαίνει
κι εκεί που το σχεδιάζω
σκοτώνομαι σε ατύχημα
χωρίς ποτέ μου να το μάθω

Παράξενο που σας μιλώ 
Παράξενο

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ///ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩΝΑ ΓΙΝΩ

 Σού  έρχεται στο στόμα ο τίτλος
 Aυτός θα σε οδηγήσει στο περιεχόμενο
 (αντίστροφη πορεία τελικά)    
Το ποίημα δε λέει να ησυχάσει 
Στριφογυρνά μέσα στο σώμα σου 
Παιδεύεται να βγει 
 Mα είναι δύσκολες οι συνδέσεις 
 Γιατί ποίημα σημαίνει φως  
Και σένα τώρα οι περιστάσεις σε καλούν 
Έλα, μέτρησε τις δυνάμεις σου,  
αν μπορείς να κάνεις φως 
τα σκοτάδια του σήμερα.


Από την ποιητική συλλογή “Εποχή μου είναι η ποίηση”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013

πηγή:
http://toparathyro.com/2013/03/20/%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BE%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1/