XAΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ/ ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Πώς καταλαβαίνουμε ότι έφτασε το καλοκαίρι

Άλλοι από τη μυρωδιά του πρώτου γιασεμιού
που σκαρφαλώνει
τα σκουριασμένα κάγκελα μιας μονοκατοικίας,

άλλοι από ένα ιδρωμένο μπράτσο ή έναν ώμο
που μες στο λεωφορείο άγγιξε το δικό τους,
άλλοι απ' τ' αθέριστα στάχια
που γέρνουν κίτρινα στον κάμπο
με το γλυκό αεράκι του μεσημεριού

κι άλλοι απ' τα βαμμένα νύχια στα πόδια
των γυναικών που βιάστηκαν να βάλουν πέδιλα

ή απ' τα φανελάκια και τα χαμηλά τους παντελόνια
που αφήνουν κάτω απ' τη μέση
να διακρίνεται πώς χωρίζουν οι γλουτοί

και πώς ιδρώνει εκεί ανάμεσα το δέρμα τους
που θες να το αγγίξεις με το χέρι σου
και να τ' αφήσεις να γλιστρήσει προς τα κάτω.

Εγώ το καταλαβαίνω απ' τους φίλους μου
που κάθε χρόνο αυτή την εποχή, στα τέλη του Μαΐου,
μου ζητάνε να γράφω για τέτοια πράγματα

κι εγώ τα γράφω.

**************************

Αλλιώς πια συνηθίζουν οι γυναίκες, όπως μαθαίνω,

μα εγώ πώς να ξεχάσω τότε που ξαπλωμένος
με το μάγουλο επάνω στην κοιλιά της
τής χτένιζα μ' ένα χτενάκι πράσινο
το απαλό της ήβης τρίχωμα
κι ανάδινε ως τα ρουθούνια μου
νεράντζι και αλμύρα της θαλάσσης;

****************************

Ένας στίχος του Εύμηλου

Από τα άσπρα πέδιλά της που φορεί
βλέπω τα νύχια της βαμμένα άσπρα και αυτά
κι ένα λεπτό ασημένιο δαχτυλίδι
σ' ένα απ' τα δάχτυλα του αριστερού ποδιού.

Είναι ένα κορίτσι που κάθεται στο τρένο απέναντί μου
κι ακούει από τ' ακουστικά της μουσική
κοιτώντας έξω απ' το παράθυρο
κι ένα χαμόγελο παίζει πάνω στα χείλη της

(τα δάχτυλά της παίζουν με την άκρη των μαλλιών της).

Μου φέρνει στο μυαλό τους στίχους
εκείνου του Εύμηλου για τη Μούσα
που φοράει, λέει, σανδάλια ελεύθερα και καθαρά
και ευνοεί τους ποιητές

και γίνεται έτσι το κορίτσι απέναντί μου
με το χαμόγελο, τα άσπρα βαμμένα νύχια της
και τα λευκά σανδάλια, για λίγη ώρα,
όσο κρατάει τούτη η διαδρομή, η Μούσα μου
για να γράψω τούτους εδώ τους αδέξιους στίχους.

Work in progress ΘΕΑΤΡΟ και ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

 Επιμέλεια :Aσημίνα Ξηρογιάννη,Θεατρολόγος


Κείμενα και Ποιήματα που έγραψαν  μαθητές  του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λυκόβρυσης στα πλαίσια του μαθήματος της θεατρικής αγωγής με αφορμή το work in progress ΘΕΑΤΡΟ και ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ πάνω στο οποίο δούλεψαν με την καθοδήγηση της  θεατρολόγου  Ασημίνας  Ξηρογιάννη.Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν με χαρά στο project κάνοντας τις μικρές ή μεγάλες προσπάθειές τους.Παρακάτω έχει συγκεντρωθεί προς δημοσίευση  μονάχα ένα μικρό δείγμα...!



Α.Ζητήθηκε από τα παιδιά να συνθέσουν ποίηματα με θέμα το θέατρο και ο,τι σχετίζεται με αυτό:

Εύη ,Δ Δημοτικού

Την Κυριακή το πρωί
πήγα στο θέατρο<<Αυλή>>
κι είδα κάτι ξεχωριστό
ένα έργο μοναδικό.

Οι ηθοποιοί δεν μιλούσαν
μόνο το σώμα τους κουνούσαν
η παντομίμα στους θεατές
χάριζε μαγικές στιγμές.

Πλημμύρισε το θέατρο φωνές
χειροκροτήματα και ζητοκραυγές

****

Γιώργος Λ.,Δ Δημοτικού

Είμαι το θέατρο
το μεγάλο θέατρο
και παίζω παραστάσεις
από μικρό παιδί

Είμαι ο ηθοποιός
ο ηθοποιός που παίζει παραστάσεις
ο ηθοποιός που κάνει τα παιδάκια
να χτυπάνε παλαμάκια

Ονομάζομαι παντομίμα
και παίζομαι παντού
σε θέατρα και σε σχολεία
και κάποτε και στο taboo.

Eίμαι το Θέατρο
Είμαι ο Ηθοποιός
Είμαστε οι Θεατές
και κάνε ό,τι θες.

****

B.Ζητήθηκε  από τα παιδιά  να γράψουν ποιήματα που να περιέχουν μέσα τις λέξεις :αγόρι ,φεγγάρι,γλάρος,θάλασσα


Ασημένια Π.,Δ Δημοτικού

Ένα αγόρι
κοιτά το φεγγάρι ψηλά
και βλέπει έναν γλάρο με φτερά
στη θάλασσα να περπατά
και του χαμογελά γλυκά.

****

Βασίλης Ξ.,Δ Δημοτικού
17/5/2012

Ένα αγόρι κοιτούσε το φεγγάρι
στεκότανε να πάρει ένα φυλακτό.
Μακρύ ταξίδι στη θάλασσα θα πάει,
αλλά θα επιστρέψει,σαν γλάρος,στο λεπτό.

****


Αριστέα Φ.Δ Δημοτικού
15/5/2012

α.Ένας γλάρος με φτερά
στο φεγγάρι πετά ξανά.
Βλέπει ένα αγόρι από ψηλά
και του χαμογελά.
Πάει στη θάλασσα γρήγορα
για να παίξει με τα κύματα.

β.Ένας γλάρος από ψηλά
βλέπει ένα αγόρι να κολυμπά
σε θάλασσα πλατιά.
Και το φεγγάρι από ψηλά
κοιτά καμαρωτά.

****

[ποίηματα  από παιδιά της Δ τάξης που μου δόθηκαν ανώνυμα]:

-Γλάρο  βλέπω εκεί ψηλά
με τα κιάλια μακριά
το φεγγάρι λαμπερό
πο,πο,πο,τί φοβερό.
Στη θάλασσα τη λαμπερή,ένα αγόρι στην ακτή.

-Το φεγγάρι εκεί ψηλά
βλέπει το αγόρι να χαμογελά
τη θάλασσα να κυματίζει
κι ένα γλάρο να γελά


******

Γ.Ανεξάρτητα ποιήματα,εμπνευσμένα από τους ομαδικούς αυτοσχεδιασμούς που κάναμε :

Χάρης,Δ   Δημοτικού

Τώρα που τελειώνει το σχολείο
δεν θα ξαναπιάσω το βιβλίο
θα κοιμάμαι ως αργά
και θα βλέπω όνειρα γλυκά.

****

Λουκία Χ.,Δ Δημοτικού

-Καλοκαίρι καλοκαίρι
τί καλά μάς έχεις φέρει;
-Φέρνω όλη τη χαρά
στα μικρά μας τα παιδιά.

****

Δ.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΚΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

1.Οι ιππότες της ανακύκλωσης/Μαριαλένα Β.

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν οι τρεις ιππότες της ανακύκλωσης.Αυτοί ήταν ο Γυαλάκιας,ο Αλουμίνιος και ο Χάρτινος.Ο Γυαλάκιας μάζευε όλα τα γυαλιά από τους κάδους της ανακύκλωσης,ο Αλουμίνιος μάζευε όλα τα αλουμινένια κουτιά από αναψυκτικά και ο Χάρτινος μάζευε όλες τις χάρτινες συσκευασίες.Αν όμως κατά λάθος όλα αυτά ανακατεύονταν,τότε θα υπήρχε μεγάλο πρόβλημα.Μια μέρα αρρώστησαν και δεν πήγαν στη δουλειά.Τότε τα σκουπίδια ανακατεύτηκαν και δεν έφτασαν στο εργοστάσιο της ανακύκλωσης,αλλά στο εργοστάσιο των κανονικών σκουπιδιών.Τότε η Γη άρχισε να αρρωσταίνει κι αυτή και να βήχει και όλα πάνω σε αυτήν άρχισαν να μην λειτουργούν.Όταν όμως τελικά ο Γυαλάκιας,ο Αλουμίνιος και ο Χάρτινος γύρισαν στη δουλειά,έσωσαν τη Γη και ανακηρύχτηκαν ιππότες της ανακύκλωσης

2. [χωρίς τίτλο]/Βασίλης

Ήταν ένας άνθρωπος που ήταν πολύ ακατάστατος.Το σπίτι του ήταν γεμάτο σκουπίδια σα σκουπιδότοπος.Παντού χαρτιά από πίτσες και σουβλάκια και κουτάκια αναψυκτικών.Οι φίλοι του ποτέ δεν πήγαιναν σπίτι του,επειδή φοβόντουσαν μήπως κολλήσουν καμιά αρρώστια από τα πολλά βρωμερά σκουπίδια.Μια μέρα του το είπαν αυτό .Εκείνος το σκέφτηκε καλά  και αποφάσισε να κάνει ανακύκλωση.Μετά από λίγες μέρες το σπίτι του έλαμπε.Και έτσι έγινε πάλι ένας φυσιολογικός άνθρωπος και ξανακέρδισε τους φίλους του.Και πάντα έκανε ανακύκλωση.Όπως πρέπει να κάνουν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο!

3.Μια ιστορία για την ανακύκλωση/Σοφία Κ.

Μια μέρα ,πριν πολύ καιρό,ήμουν στο σπίτι μου και, επειδή δεν είχα να κάνω τίποτα ,κάθησα να διαβάσω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ανακύκλωση.Αφού το διάβασα συζήτησα με τους γονείς μου αυτό το θέμα και τους έδωσα να διαβάσουν και κείνοι αυτό το άρθρο.Μετα όλοι μαζί αποφασίσαμε να κάνουμε καθημερινά ανακύκλωση.Ετσι λοιπόν ξεκινήσαμε να κάνουμε ανακύκλωση και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα.

4.<Οι φίλοι μου οι ανακυκλούληδες>,Εφη Μ.,Στ1.

Ήταν κάποτε  ένα παιδί που δεν αγαπούσε το περιβάλλον.Ολο σκουπίδια πέταγε.Μια μέρα πέρναγε με το σκέιτμπορντ μπροστά από δύο κάδους ανακύκλωσης κρατώντας ένα περιτύλιγμα από κρουασάν.Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε  μια λεπτή και μια χοντρή φωνή να λένε:E,ψιτ!Πού πάς;Δεν θα πετάξεις το σκουπίδι;.To αγόρι απάντησε:Όχι καλέ,γιατί να το πετάξω;Oι κάδοι:Hello,είμαστε κάδοι ανακύκλωσης!!!Το αγόρι είπε πάλι:E,και τί έγινε;Mήπως πετάμε σκουπίδια ;.Και έφυγε.Πέρασαν πέντε έξι μέρες και το αγόρι ξαναπέρασε από τους κάδους αλλά αυτήν  τη φορά η  συμπεριφορά του ήταν διαφορετική.Πέταξε μέσα σε αυτούς ντενεκεδάκι αναψυκτικού.Οι κάδοι χάρηκαν πολύ και έτσι έγιναν στενοί φίλοι και το αγοράκι έγινε φιλικό προς το περιβάλλον.

5.[άτιτλο]/Γιώργος Β.

Ήταν κάποτε ένα παιδάκι το οποίο πάντοτε πέταγε τα σκουπίδια του στον δρόμο.Ποτέ δεν τα πέταγε στους κάδους απορριμάτων.Και ποτέ δεν έκανε ανακύκλωση.Όλοι του έλεγαν να μην μολύνει το περιβάλλον με αυτόν τον τρόπο,όμως εκείνος τους κορόιδευε και δεν ενδιαφερόταν .Μια μέρα έτρωγε μια μπανάνα και όταν τελείωσε την πέταξε κάτω.Ύστερα πήγε να φύγει,όμως ξαφνικά πάτησε την ίδια την μπανάνα που αυτός είχε ρίξει και έπεσε κάτω.Το επόμενο πράγμα που θυμάται είναι εκείνος στο νοσοκομείο με σπασμένο χέρι..Από τότε πήρε το μάθημά του και πέταγε τα σκουπίδια του στην ανακύκλωση και στον κάδο των σκουπιδιών.

6.Η Α-νακύκλωση και η α-νακύκλωση/ //Πέγκυ Χ. και Πελαγία Ε.

Μια φορά ήταν η Ανακύκλωση με  άλφα κεφαλαίο.Μα ποιά ήταν η ανακύκλωση;ρωτούσαν όλοι.Η Ανακύκλωση ήταν μια νέα κοπέλα που ήθελε το περιβάλλον καθαρό.Ετσι προσπάθησε να  κατασκευάσει διάφορες συσκευές ,αλλά καμία δεν πέτυχε.Όμως μετά από πολλές προσπάθειες και πολύ καιρό η Ανακύκλωση βρήκε την τέλεια λύση.Εφτιαξε ειδικούς κάδους μέσα στους οποίους οι άνθρωποι θα πετούσαν μόνο χαρτί,πλαστικό,γυαλί και αλουμίνιο.Κάθε υλικό θα πήγαινε σε ειδικό εργοστάσιο και το χαρτί θα ξαναγινόταν χαρτί...το ίδιο και τα υπόλοιπα υλικά.Και όντως...το έξυπνο σχέδιό της μέσα σε ένα μήνα είχε δουλέψει.Πέτυχε!και έτσι  το περιβάλλον προστατεύθηκε.Δεν χρειαζόταν πια να κόβουνε τόσα δέντρα για χαρτί,ούτε και τόσα ξύλα.Στο τέλος το σχέδιό της πήρε και το όνομά της.Κι όλοι έμαθαν ποιά ήταν η ανακύκλωση με μικρό άλφα ,αλλά και ποιά ήταν η Ανακύκλωση με μεγάλο άλφα.

*********

Ε.ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΙΣΩΣ  ΚΡΥΒΟΥΝ  ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΔΙΔΑΓΜΑ


Πελαγία,ΣΤ΄

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας πλούσιος κακομαθημένος βασιλιάς.Αυτός ο βασιλιάς φέρονταν με ασέβεια στους υπηρέτες του.Τους έλεγε για παράδειγμα:<Παραδουλέφτρα έλα εδώ,κάνε κείνο,κάνε το άλλο.Ζητιάνε,πήγαινε εκεί.Βρωμιάρη ,πήγαινε αλλού.>.Μερικές φορές μάλιστα τους χτυπούσε.Οι υπηρέτες ένιωθαν πολύ άσχημα,ήταν γεμάτοι πόνο και θλίψη.Μια μέρα όσοι δούλευαν στο βασίλειο του πήραν την απόφαση να φύγουν ομαδικά και να ψάξουν να βρουν αλλού την τύχη τους.'Ετσι κι έγινε.'Οταν ο βασιλιάς σηκώθηκε το πρωί,άρχισε να διατάζει φωνάζοντας:To φαγητό μου και γρήγορα!'Αντε βρε ανάξιοι,Βρε άσχετοι,πού είστε;΄Οταν συνειδητοποίησε ότι ήταν μόνος ,η φωνή του έγινε ουρλιαχτό:Πού πήγατε όλοι ,επιτέλους;Kαι έπειτα επαναλάμβανε διαρκώς μία και μοναδική λέξη:Συγγνώμη.Αλλά κανείς δεν υπήρχε για να τον ακούσει.Φώναζε τρεις ολόκληρες μέρες.Μετά κλείστηκε μόνος μέσα στο μπουντρούμι που είχε χτίσει για τους άλλους .Και έζησε στη σιωπή.

*******


Σαμπρίνα,ΣΤ΄


Ο ΜΑΓΕΙΡΑΣ

Μια φορά ήταν ένας μάγειρας.Ο μάγειρας αυτός ζούσε μόνος.Δεν είχε οικογένεια ,ουτε γυναίκα,ούτε παιδιά.Μια μέρα πήγε στην αγορά για να αγοράσει υλικά για την περίφημη σούπα του.Εκεί συνάντησε μια όμορφη κοπέλα.Αμέσως της ζήτησε να ερθει στο μαγειρείο του για να δοκιμάσει τη σούπα του.Εκείνη του υποσχέθηκε να πάει.Οπότε εκείνος ,πολύ χαρούμενος,'ετρεξε και μαγείρεψε τη σούπα.Όμως η σούπα τού βγήκε λίγο ξινή.Την ξαναέφτιαξε και του βγήκε πικρή.Την έφτιαξε πάλι για πολλοστή φορά ...και τού βγήκε γλυκιά.Ο μάγειρας τότε κατάλαβε πως σκεφτόταν την κοπέλα πιο πολύ από τη σούπα που  όλοι οι κάτοικοι της πόλης λάτρευαν.Μα όταν η κοπέλα ήρθε στο μαγειρείο του τελικά,ο μάγειρας δεν είχε φτιάξει απολύτως τίποτα.Η κοπέλα νόμιζε πως ο μάγειρας ήταν πολύ απασχολημένος για να μαγειρέψει για εκείνη ,πώς την ξέχασε.Η κοπέλα έφυγε κλαίγοντας και ο μάγειρας έμεινε για πάντα μόνος.Η ιστορία μάς δείχνει πως όταν δίνουμε μια υπόσχεση πρέπει να την κρατάμε.

*****************

ΣΤ΄ ΜΙΚΡΟΙ  ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ/ΑΤΑΚΕΣ

Η άσκηση ήταν η εξής:Υποδυθείτε ένα πρόσωπο ,ζώο ή πράγμα και φτιάξτε μια ατάκα ή έναν μικρό ή μεγάλο μονόλογο που θα μπορούσε να λέει αυτό .Η άσκηση έγινε με τα τμήματα  Δ1 και Δ2:

*

 Eιμαι ένα ΛΑΣΤΙΧΟ  .Οι άνθρωποι κατα τη διάρκεια του ποτίσματος όλο με τραβάνε και με πονάνε.Γενικώς  δε με προσέχουν καθόλου,όμως για παρέα μου έχω τα δέντρα,τα μπαλκόνια και τον καθαρό αέρα...

*

Είμαι μια παλιά ΜΠΑΛΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ.
Να με βλέπατε!!
Σίγουρα θα λέγατε πως είμαι σαράβαλο!
Σίγουρα σας λέω,σίγουρα!
Βέβαια αυτό το κάνετε όποτε θέλετε!
Όταν δεν βρίσκετε μπάλα να παίξετε,
παίρνετε εμένα την παλιά,
με πιάνετε όλοι μαζί και ξεκινάτε το παιχνίδι....

*
Γεια σας είμαι η πουέντ του μπαλέτου και με χορεύουν οι μπαλαρίνες όλη την ώρα.Μερικές φορές λιώνω και με πετάνε στα σκουπίδια.Μα δεν μου αρέσει να λιώνω και προσπαθώ να είμαι πιο σκληρή!

*

Γεια σας ,είμαι ένα μαύρο μολύβι που με ξύνουν νύχτα μέρα .Πονάω  πάρα πολύ,γιατί είναι σαν να μου κάνουν εμβόλιο!

*

Γεια σας είμαι ένα δέντρο.Η μόνη μου παρέα είναι τα φύλλα που έχω στα χέρια μου.Όταν όμως έρχεται το φθινόπωρο,οι φίλοι μου φεύγουν.Το χειμώνα πεθαίνω από το κρύο!Το καλοκαίρι ζεσταίνομαι πολύ-ειδικά το μεσημέρι!Και την άνοιξη που φυτρώνουν τα λουλούδια,έχω περισσότερους φίλους....!

*
Είμαι η κρεμάστρα,όλους σας χαιρετώ!
Με χτυπάνε,με χτυπάνε! και στη συνέχεια με σπάνε!
Άμα με αντικαταστήσουν,θα με ξύσουν,θα με ξύσουν!
και μες στις φλόγες θα με ρίξουν!

*

Γεια!είμαι  μια από τις πόρτες του σχολείου !Συνέχεια με χτυπούν τα παιδιά!Έχω πολλά παράπονα.Είναι πολύ κουραστικό,ξέρετε!Ο διευθυντής πάντως όλο με αλλάζει και με φτιαχνει γενικώς!Είναι ο μόνος που με προσέχει!Ελπίζω κάποια στιγμή  να αλλάξουν τα πράγματα!!


********

Z .ΜΙΚΡΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ 8-10 ΕΤΏΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗ ΜΟΥ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ Γιάννη Κ.,ο οποίος μου αποκάλυψε την αγάπη του για την συν-γραφή και μου έφερε να διαβάσω το εφηβικό του μυθιστόρημα ,χωρισμένο σε τόμους.Δεν το είχε ολοκληρώσει,αλλά το δούλευε ώστε να το ολοκληρώσει άμεσα,μου είπε.Το έργο του με τίτλο<Οι πειρατές σε άγνωστα νερά> μιλάει για νεαρούς ήρωες σε αλλόκοτες περιπέτειες.Οι ήρωες δεν είναι τυχαία πρόσωπα,αλλά οι συμμαθητές του Γιάννη,ο οποίος με ξεχωριστή ευρηματικότητα και φαντασία ,τους εμπλέκει όλους στην πλοκή.Εικονογράφος του βιβλιου δηλώνει ο Θοδωρής Οικ.,συμμαθητής και φίλος του Γιάννη.

ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΜΙΚΡΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ /ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΌ ΤΟ ΠΟΝΗΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Κ.:

H ΓΝΩΡΙΜΙΑ

Ο Γιάννης και ο Θοδωρής ,δύο καλόκαρδοι ναύτες,ζητούσαν πλήρωμα για ένα απίστευτο ταξίδι,μια φανταστική περιπέτεια.Διάλεξαν ένα δυνατό και ξύπνιο παλικάρι,τον Μάριο Μ..Επίσης,διάλεξαν δύο όμορφες και σκληρές γυναίκες,τη Μαρία Σ. και την Φωτεινή Τ..Επιβιβάστηκαν στο πλοίο και σάλπαραν προς τον Άδη.Όπου εκεί βρισκόταν <τα αμύθητα πλούτη του Ζαγγράζ>.Ο Ζαγγράζ ήταν ένας κουρέας που έκρυψε το θησαυρό του καθώς πέθαινε για να γλυτώσει τους φόρους.Όμως έβαλε παγίδες,γνωστές ως οι δέκα παγίδες του Ζαγγράζ.Επίσης,έβαλε ένα ζόμπι να γυρνά στον ΄Αδη και να βυθίζει όποιο πλοίο περνά τα σύνορα.

[...]

Ο Μαυρογένης ήταν ένας παλιός εχθρός του Θοδωρή που ήθελε κι αυτός τον θησαυρό του Ζαγγράζ.Ήταν φοβερός πειρατής που έσπερνε τον φόβο και τον τρόμο γενικώς.Η μοίρα τούς έφερε αντιμέτωπους στον Ελλήσποντο.Ο Γιάννης με την Μαρία ήταν στα κανόνια.Ο Μάριος με την Φωτεινή πήδησαν στο απέναντι πλοίο,ενώ ο Θοδωρής πάνω σε μια βάρκα ανοίγει τρύπες στο πλοίο του Μαυρογένη,ώστε να μπάζει  νερά .Ο Μαυρογένης όμως δεν πήγαινε πίσω.Ο ίδιος μάλιστα έριξε μια κανονιά όπου χτύπησε βράχια έτοιμα να πλακώσουν το πλοίο του Θοδωρή.Ίσα που πρόλαβε ο Γιάννης να στρίψει το πλοίο!

[...]

Kαθώς είχαμε πει,οι πέντε φίλοι μας νίκησαν τον Μαυρογένη,αλλά με αρκετές απώλειες.Ο Θοδωρής ήταν ετοιμοθάνατος.Ευτυχώς  ο Μάριος είχε μια ξαδέρφη νοσοκόμα ονόματι Ασημένια Πιτσινή.Εκείνη περιποιήθηκε αποτελεσματικά τα τραύματά του και αυτός έγινε καλά.Ταξιδεύοντας άραξαν σε ένα νησί.Εκεί γνώρισαν δύο αδέρφια ερημίτες,τον Πορφύρη  Ν. και την Κωνσταντίνα Ζ..Ο Θοδωρής ήθελε να εξερευνήσουν,αλλά ο Γιάννης δεν το κουνούσε ρούπι.Φοβόταν τα σκοτεινά δάση.Ο Πορφύρης και ο Γιάννης έμειναν στο πλοίο,ενώ οι άλλοι μπήκαν στο δάσος.Ξαφνικά ο Γιάννης έγινε κάτασπρος απ΄το φόβο του βλέποντας το πλοίο του Μαυρογένη αραγμένο στις ακτές κι ένα μαγικό καπέλο από μια μάγισσα.Ο Γιάννης αναγνώρισε τη πιο κακιά μάγισσα του κόσμου.Την Ευαγγελία Β..Ήταν μια κακάσχημη μάγισσα με μεγάλα αυτιά σαν του καλικάντζαρου και  μια μύτη σαν αγγούρι.Το αληθινό όνομα του Μαυρογένη ήταν Αντώνης Σ. και τo πλήρωμά του ήταν:o Bασίλης Ξ.,μια μεγάλη ιδιοφυία,η Αγγελική Κ.,η Εμμανουέλα Ρ.,η Ελένη Δ.,η Αριστέα Φ. και η Τάνια Ουζ.Έτρεξαν μέσα στο δάσος και τί να δουν;Όλο το πλήρωμα είχε φυλακιστεί..Η Ευαγγελία έκανε ένα ξόρκι,αλλά ο Γιάννης το απέκρουσε με την ασπίδα.Εκείνο γύρισε πίσω και πέτυχε κατάμουτρα την Ευαγγελία,η οποία έπεσε αναίσθητη.Και μεμιάς λύθηκαν τα μάγια.

[...]

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ ///// ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ

 [apologia pro vita at arte mea]



    εκδ.Πατάκης/Μάρτιος 2011

 37

Τϊ  ζητούσε ο αδιάκριτος Πολώνιος πίσω απ΄τις κουρτίνες;
O Έντγκαρ  νόμιζε ότι θα την εβγαζε καθαρή παριστάνοντας τον τρελό ζητιάνο;
΄Οταν ο Ιάγος είπε:<Δεν είμαι αυτός που είμαι> εννοούσε ότι ήταν fucked up;
Ο Φάλσταφ τί περίμενε,να πέσει στα γόνατα ο Χαλ να τον ευχαριστήσει;
O Nτανκαν πήγε στο κάστρο του Μακμπέθ να δει πώς μαγειρεύει η κυρία του;
O Σάυλοκ έφταιγε που  ήταν τοκογλύφος ή ο Αντώνιος που ήταν καθολικός;
(Ποιός λέρωσε τα χέρια των Εβραίων με χρήμα;To ερπετό ο Κλήμης μήπως;)
Δεν ήξερε ο Ερρίκος τί κουμάσι ήταν ο Γουόλσυ;To έμαθε μετά την Γ΄Πράξη;
Aφού η Ταμόρα γούσταρε τον Μαυριτανό,τί έμπλεξε με τον bloody Aνδρόνικο;
Kι ο μορφονιός ο Δούκας που τόσο αγαπούσε την ωραία Ολίβια
γιατί παντρεύτηκε τη Βιόλα;(Και γιατί όχι τον Σεμπάστιαν;)
Kαι ο βασιλιάς Χάρρυ έπρεπε να ποτίσει όλο το λιβάδι του Αζινκούρ
με φρέσκο γαλλικό αίμα για να πει στην Κατερίνα ;

Tελικά ο Βάρδος έχει γούστο.Δεν μας τα είπε καλά ο Μπεν(Τζόνσον).



******

20

Σου λείπει η κόρη σου.Τη σκέφτεσαι διαρκώς.
Θέλεις να της μιλήσεις.Ν ΄ακούσεις τη φωνή της.
Την καλείς στο κινητό της.Καμία απόκριση.Επιμένεις.
Δεύτερη ,τρίτη,τέταρτη φορά.Αφήνεις να περάσουν δέκα λεπτά.
Δοκιμάζεις πάλι.Ίσως κάνει μπάνιο και το έχει αφήσει στο δωμάτιό της.
Ίσως είναι στο μετρό και δεν πιάνει.΄Ισως ακούει μουσική στη διαπασών.
Κοιτάς τη φωτογραφία της στο ράφι της βιβλιοθήκης.Είναι μόλις έξι χρονών.
Κάθεται στα γονατά σου με τον Μόγλη στα χέρια.Τότε υπήρχες στη ζωή της.
Επιτέλους απαντάει:<΄Ελα μπαμπά,τί θέλεις;Eίμαι στα Εξάρχεια>.
Πας να πεις κάτι΄σε κόβει:<Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή.Τα λέμε αργότερα>
και χωρίς να περιμένει την επόμενη φράση,μ΄ένα ξερό <γεια> σού το κλείνει.
Θα΄θελες να ήσουν εκεί τώρα ,να δεις το αγόρι που της κρατάει το χέρι,
να του πεις:<Πρόσεχε καλά!Όταν η κόρη μου δείχνει το φεγγάρι,
εσύ θα κοιτάς το δάχτυλο,όχι αυτό το κοινότοπο τίποτε.Ακούς τί σου λέω;>

******

 67

Πλήττεις. Όλο και πιο πολύ . Ολο και συχνότερα.
Διαβάζεις ό,τι τύχει και πέσει στα χέρια σου μήπως και ξεχαστείς λιγάκι:
πιάνεις το De pictura sacra. Ούτε την εισαγωγή δεν μπορείς να ολοκληρώσεις.
Στα είκοσι μπορεί ο φανατισμός του Μπορρομέο να σε διασκέδαζε΄
τώρα όμως τον βρίσκεις αποκρουστικό.
Στην κατασταση που βρίσκεσαι,οι κανονες της ορθής αγιογραφίας σε μάραναν.
Ο <Ερμαφρόδιτος> του Μπεκαντέλλι έχει όντως κάποιο ενδιαφέρον,
αλλά ο Μαρτιάλης ειναι πιο ευφάνταστος απ΄αυτό το <διαμάντι του βούρκου>.
Αρχίζεις να ξεφυλλίζεις το βιβλίο του Florentius Musicus.
Eξυπνα τα σχόλια, ωραίες οι εικονογραφήσεις,άξιος ο καρδινάλιος Σφόρτσα
αλλά σήμερα είναι Τρίτη,10 Αυγούστου του 2010,κι εσύ βρίσκεσαι στην Τήνο,
όχι στο Μιλάνο του Quattrocento,κι η καρδιά σου είναι βαριά σαν πέτρα
και θα΄θελες κάποιος να την πιάσει στα χέρια του και να την πετάξει
στην θάλασσα ,να πάει κατευθείαν στον πάτο.Τώρα.


******


 9



Αυτό περίμεναν. Να γλιστρήσεις.
Κι εσύ γλιστρησες με τον πιο παιδαριώδη τρόπο.
Τώρα φτύνουν στο πηγάδι σου
που είκοσι χρόνια το έσκαβες για να βγάλεις λίγο καθαρό νερό.
Οικειοποιήθηκες; Διασκεύασες ;Δεν ανέφερες την πηγή
(από βαθιά περιφρόνηση για άξεστους ΄΄συνοδοιπόρους΄΄);Eχει σημασία;
<Θα είσαι σημαδεμένος για πάντα>,όπως έγραψε ο Χάρντυ στο <Τζούντ>.
Είχες κλάψει τότε,στην τελευταία σκηνή του αποχωρισμού.
Κλάψε πάλι,γιατί άφεση δεν πρόκειται να βρεις.
Σαίξπηρ,Τσέλαν,Μπρέχτ,τόσοι και τόσοι θα πεις΄
όμως αυτά είναι προφάσεις.Το είπαμε:<σημαδεμένος για πάντα>.

Με την άκρη του ματιού σου βλέπεις το σπουργίτι
να ισορροπεί σ΄ένα ετοιμόρροπο κλαδί.
Ο,τι ζει,ζει εν τέλει μόνο του.Δέξου το.



******


75

<΄Ολες οι προτάσεις στο βιβλίο της ζωής,
αν διαβαστούν μέχρι το τέλος,
καταλήγουν σ ένα ερωτηματικό>.
Σωστά.Κι εσύ τώρα έχεις μείνει με εβδομήντα τόσα σονέτα,
δηλαδή εβδομήντα τόσα ερωτηματικά,
να σε κοιτούν στα μάτια και ν΄αναρωτιούνται
ως πότε θα αντέξεις να ζεις μέσα σ΄αυτήν τη συνθήκη.
Απομένουν άλλοι έξι στίχοι για να κλείσει κι αυτό το ποίημα.
Δεν είναι λίγοι αν το σκεφτείς.
Δυο ολόκληρα χαικού.
Ή μάλλον ένα πλέον:
Πέντε συλλαβές για αρχή
που να συμπυκνώνουν το φλέγον θέμα:
Ο Βλαβιανός.Ποιός;

******

58

Ολες οι λέξεις που ισχυρίζονται
 ότι εξημερώνουν τον θάνατο λένε ψέμματα.
 Τα χέρια σου όμως που τώρα κρατάνε
 την τεφροδόχο με τις στάχτες της είναι αληθινά.
 Όλες οι λέξεις που ισχυρίζονται
 ότι παγιδεύουν τηv ομορφιά λένε ψέματα.
 Τα χείλη σου όμως που τώρα γεύονται
 μές  στο σκοτάδι τα δικά της είναι αληθινά.
 Ολες  οι λέξεις που ισχυρίζονται
 ότι αλώνουν τη σιωπή λένε ψέματα.
 Το ποίημα όμως που τώρα έρχεται στο φως
 καταλύοντας τη λευκότητα  είναι αληθινό.
 
Κρατιέσαι από τις λέξεις,λες και η θάλασσα έχει κλαδιά.
 Όμως βουλιάζεις διαρκώς.Το στόμα σου είναι ήδη κάτω από το νερό.

AΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ Ν.ΒΡΕΤΤΑΚΟ/ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ



    Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε στη Θεσσαλονίκη μια Ανθολογία ποίησης και πεζού λόγου ,που αποτελεί αφιέρωμα στον ποιητή και ακαδημαικό Νικηφόρο Βρεττάκο.Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα,αν συνυπολογίσει κανείς το ότι το έτος 2012 έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως έτος Νικηφόρου Βρεττάκου.Την  όλη ιδέα για αυτό το πόνημα,αλλά και την  επιμέλεια του βιβλίου έχουν η δημοσιογράφος-ποιήτρια Βασιλική Β.Παππά και η συγγραφέας Εύα Πετροπούλου Λιανού.Πρόκειται για μια ιδιαίτερα πλούσια ανθολογία  που χαρακτηρίζεται από πληθωρικότητα,ουσία,γλαφυρότητα,φαντασία,ομορφιά,μια λαμπερή και ελπιδοφόρα προσπάθεια σε δύσκολους και  αντιφατικούς καιρούς.Ο θεωρητικός και ιστορικός τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς σημειώνει χαρακτηριστικά στον δικό του πρόλογο στην αρχή του βιβλίου:O ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος υπήρξε ένας μειλίχιος άνθρωπος,ένας ευρηματικός ρήτορας,ένας Νέστορας που η παρουσία του στα Ελληνικά Γράμματα σημάδεψε την νεώτερη και σύγχρονη ποίηση.Ο καθάριος λόγος του συχνά έφτανε το μαχαίρι στο κόκκαλο.Τον πρότασε ενεργά  και αγωνιστικά.Ήταν συνοδοιπόρος σε ό,τι απασχολούσε τον Ελληνικό λαό.Αυτό το μεγαλείο της ψυχής του με τρυφερότητα κατάφεραν να αναπαράγουν οι συμμετέχοντες σε αυτήν την έκδοση.Με κείμενα πεζά ή ποιητικά,με μια ποίηση άλλοτε ελεύθερη και άλλοτε ομοιοκατάληκτη ακολούθησαν το πνεύμα του.[...]Στην εκλεπτυσμένη γραφή τους συνυπάρχουν στοιχεία που τον χαρακτήριζαν,όπως η αξιοπρέπεια,η έμφυτη σεμνότητα,η ανωτερότητα,η ακεραιότητα,η διάκριση και  η υπαρξιακή αγωνία.<Όλοι οι συμμετέχοντες είναι ποιητές λόγιοι με πολλαπλές ενασχολήσεις και πολλά ενδιαφέροντα>,σημειώνει η Βασιλική Παππά.Αναφέρω εδώ τα ονόματα όλων των συμμετεχόντων:
Aγαθοκλέους Μάριος ,Αρκέτος Γιάννης,Αστερόσκονη-Βασιλείου Ελένη,Δέρβου Αρχοντία,Ελέαν
Κακούρη Γλυκερία,Κανελλοπούλου Μαριλένα,Ντόβας Μιλτιάδης,Ξηρογιάννη Ασημίνα,Παμπουκτσή Γιώτα,Παππά Κατερίνα,Παππά Βασιλική,Πετροπούλου Λιανού Εύα,Πάνος Φώτιος,Πουλημενάκου Τζούλια,Σκαβάντζος Κοσμάς,Σκαβάντζου-Κτενιουδάκη ΄Αννα -Μαρία.
Πριν από τα κείμενα  υπάρχει ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα για τον κάθε συγγραφέα/ποιητή.Aν έβλεπε αυτήν την ανθολογία ο ποιητής θα χαμογελούσε.Ο ποιητής  που αναζητούσε πάντα τον άνθρωπο ,στον οποίο πίστευε βαθιά!<Διχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες του ηλίου  το φως>,γράφει κάπου.Ο ποιητής που αγωνίζεται για την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα!  Ο ποιητής που με την ποίησή του <βάζει σε ευθείες το φως>!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ / ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 [Από την <Μοναξιά του Χρόνου>]


Oι λυγμοί είναι αρχέγονοι
   το ίδιο και οι απελπισίες

 όλα είναι αρχέγονα

    οι αρρώστιες
      τα χρέη
    και τα δανεικά
 ο εαυτός μου ίσως...

κι έτσι δεν μπορεί να βουβαθεί
   με σκόρπιες λέξεις

********

Οι πόλεμοι δεν κηρύσσονται
   σιγοβράζουν μέσα μας

οι ήρωες δεν εμφανίζονται
 υπάρχουν ως αναμνήσεις

  τα γεγονότα ρέουν
   αλλά είναι τα ίδια
με άλλους πρωταγωνιστές

  κι οι ελπίδες είναι ίδιες
 κι η κατάδοση μυστικών
κι η λιποταξία από τ΄όποιο χρέος

όταν ανασαίνουμε στον ύπνο
     όταν φεύγουμε
αφήνοντας σκόνη

**************

    Το κόκκινο δεν πληγώνει
συνταιριάζει με τόσα πράγματα

  τη φύση και την ανατολή
     τη δύση και τον αγώνα
την αναθρωπότητα που αντιστέκεται

   κάνει παρέα με το μαύρο
   της θλίψης και της οργής
κάνοντας τα σκοτάδια να λάμπουν

ευνοεί ακατανόμαστες πράξεις
  εξεγέρσεις στα σάπια βάθρα
    και γκρεμίσματα θρόνων.

*****************

Τ΄αγκαλιασμα όαση των χεριών
 οι κόκκινες λέξεις την αυγή
   ψίχουλα ευημερίας
αλλά ποτέ ολόκληρο καρβέλι

  το τραγούδι θα ηχεί
ανοίγοντας ρωγμές στον ήλιο

η σκιά του φθινοπώρου θα χάνεται
 στην ακυμάτιστη θάλασσα
  σπάζοντας τα στεγανά
της χάρτινης αντανάκλασης
    της ελευθερίας

   η ανυποψίαστη πόλη
θα έχει ένα φως λιγοστό
  ασάλευτες κραυγές
     ν΄ανατριχιάζουν
στο τριζοβόλημα της φωτιάς.

ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ / ΠΟΙΗΜΑΤΑ

....[Από το βιβλίο ΈΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ;
                              ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΠΟΝΗΜΑΤΑ
                                1977-2009
                              Τυπωθήτω-Λάλον  Ύδωρ,Νοεμβριος  2009]


ZΩΗ ΚΙ ΑΥΤΗ

Ό,τι χώρεσε από ζωή,
        χώρεσε.
Τώρα στριφώνω τα ξεφτίδια
     για να μην ξηλωθεί
και το λίγο που απομένει.

           Οκτ. 2008


******

<ΕΡΩΤΑΣ ΝΑ΄ΝΑΙ ΤΑΧΑ ΑΥΤΟ
Ή ΚΑΤΙ ΆΛΛΟ>;

      <Σε σωστή ώρα νυχτώνει>
             Κική Δημουλά


Έρχεσαι  νυχοπατητά
    στα όνειρά μου.
Σαν ξωτικό διαβαίνεις πόρτες
     και με  φτάνεις.
Γιατί ξυπνάω με τα χείλη σου
     μες στα δικά μου;
      αφού το ξέρω:
      όνειρο ήσουν,
       δεν εφάνης.


**********

ΧΩΡΙΣ ΚΑΝ....

Μπορεί χωρίς καν να το ξέρεις....
     Διέπραξες έγκλημα:
Aντιποίηση συναισθημάτων.

                                        2000

***************

ΚΥΛΑΣ

Κυλάς μέσα σ΄όλες μου τις φλέβες.
       Δεν έχουν αίμα
        εσέναν  έχουν
στους τόνους του χρυσού και του καφέ.
  Αν κάποτε χάσεις τον εαυτό σου
       έλα κι άνοιξέ με.
       Σε φυλάω εδώ.


*****************

ΑΤΤΙΚΟΣ ΙΚΑΡΟΣ

Μια θλίψη υπερίπταται εκατέρωθεν
         Αττικός Ίκαρος
               εγώ.

                              1994


********************

ΦΛΥΑΡΙΕΣ,ΑΜΑΡΤΙΕΣ

Απ΄τις χιλιάδες καρφωμένες ώρες
            σου μιλάω.
            Μ΄ακούς;
    Φύτρωσα να κάθομαι
         και να σου γράφω.
Σε φτάνει το τρίξιμο της πένας μου στο χαρτί;
                     

                               1994

********************

EΡΜΗΣ

  Εσένα
Ποιές  μοίρες σε μοιράνανε
   κι είσαι έτσι
 δυνατός Ερμής;
H ορμητική κινητικότητα
   του μυαλού σου
      Με τρομάζει.

**********************

ΕΦΥΓΕΣ


  Έφυγες πριν να έρθει το πρωί
Και δεν είπες ν αφήσεις πίσω σου
   ούτε μια ρανίδα από σένα .
Έτσι, για να σε θυμάται ο χώρος.


                    Ανάπλι,2000

*****************************

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
(για τον πατέρα μου)

21 χρόνια.
Όσα να γίνει ένας σπόρος ενήλικας.

ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΚΟΥΛΗΚΙΩΝ

Ζω για να πεθάνω.
Πέθανα για να ζήσω.

                                             2005

*****************************

ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

'Οταν χτύπησες το χέρι στο τραπέζι
    δεν πίστευα στα μάτια μου
Όταν φώναξες:Θα σε νικήσω ρε κερατά,
     δεν πίστευα στ΄αυτιά μου.
Όταν σε είδα κουβαράκι σε κρεβάτι αψηλό
     δεν πίστευα πια σε τίποτα.

                                                    1984-2007

Ποίηση στους Φιλίππους

  ΠΗΓΗ:To spirto.net

http://tospirto.net/theater/news/8301#.T9j6kOXEwag.email

THΣ ΕΛΕΝΑΣ  ΓΑΛΑΝΟΠΟΎΛΟΥ

Άνθρωποι του θεάτρου δημιουργούν παραστάσεις βασισμένες στο έργο μεγάλων ελλήνων ποιητών.

Ένα φεστιβάλ που έχει καταφέρει να ξεχωρίσει από το πλήθος άλλων της ελληνικής περιφέρειας είναι το Φιλίππων- Θάσου που φέτος επανέρχεται από τις 7 Ιουλίου έως τις 25 Αυγούστου. Είναι κοινή παραδοχή πως την ιδιαίτερη ταυτότητά του την οφείλει στον εδώ και τέσσερα χρόνια καλλιτεχνικό του διευθυντή Θοδωρή Γκόνη, ο οποίος παρά τις – δεδομένες πια – οικονομικές δυσκολίες καταφέρνει στον προγραμματισμό του να εντάσσει πρωτογενείς, φρέσκιες παραγωγές οι οποίες χωρίς να κοστίζουν πολλά, δεν είναι φτηνές και οι οποίες καταφέρνουν να εντάσσουν στοιχεία του τόπου, χωρίς να …«τοπικίζουν». Για το φετινό δύσκολο καλοκαίρι, επιστρατεύει «7+2 ποιητές». «Εφτά γιατί η Ποίηση είναι ένα από τα θαύματα του κόσμου και +δύο γιατί είναι η παντοτινή μας συντροφιά- παρηγοριά» όπως μας εξηγεί «Τα ονόματά τους θέλουμε να ακουστούν σαν πυροβολισμός. Σαν ξόρκι» λέει χαρακτηριστικά. Στις 30 και 31 Ιουλίου, στο Κάστρο της Καβάλας έχουν προγραμματιστεί δύο ολονυκτίες «έως όρθρου βαθέος» που μας κάνουν να θέλουμε να βρεθούμε εκεί. Ο Βασίλης Παπαβασιλείου ανέλαβε να σκηνοθετήσει και να ερμηνεύσει ο ίδιος Νίκο Καρούζο. Ο Μισέλ Φάις και η Αλεξία Καλτσίκη έχουν ετοιμάσει μια παράσταση βασισμένη σε ποιήματα του Μανόλη Αναγνωστάκη. Δέκα σπουδαστές της δραματικής σχολής του ΚΘΒΕ υπό τον συντονισμό του Γιάννη Ρήγα ετοίμασαν παράσταση αφιερωμένη στον Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου. Η Όλια Λαζαρίδου μαζί με τους Θάνο Κόη και Αντώνη Παπασπύρου ετοίμασαν μια περφόρμανς βασισμένη σε ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη. Ενώ, η Δήμητρα Κονδυλάκη ανέλαβε την ποιήτρια Μάτση Χατζηλαζάρου, η Γεωργία Τριανταφυλλίδου την ποίηση του Γιάννη Βαρβέρη και ο Μιχάλης Βιρβιδάκης τα ποιήματα του Αργύρη Χιόνη. Τέλος, η Καβάλα δεν θα μπορούσε να λείπει. Γι αυτό και ο Κοσμάς Χαρπαντίδης ανέλαβε να παρουσιάσει ένα πανόραμα ποιητών της 20ο αιώνα, με αφορμή το έργο δύο (εξ ου και +2) εξ αυτών. Των Ιωάννη Κωνσταντινίδη και Γ. Ξ. Στογιαννίδη. «Δώσαμε το θέμα μας σε συγγραφείς, ποιητές, ηθοποιούς, συνθέτες, σκηνοθέτες, κινηματογραφιστές. Ο καθένας, έχει αναλάβει και μια προσωπογραφία» εξηγεί ο Θοδωρής Γκόνης το σκεπτικό, επισημαίνοντας πως μπορεί «οι παραγωγές μας αυτές είναι πολύ ‘φτωχές’» όμως «δεν έχουν τα μέσα να ψευτίσουν, όχι μόνο λόγω εποχής, αλλά και λόγω του θέματος, της φύσης του, της ‘απαίτησης’ των ιδίων των ποιητών.»

Έλενα Γαλανοπούλου

Η ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΥΒΑΛΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ [Α.Ξηρογιάννη,εκδ.Γαβριηλίδης 2011]

                                      

                                       

ΠΛΗΓΕΣ [Α.Ξηρογιάννη,εκδ.Γαβριηλίδης 2011]

            

ΑΝ ένας ορισμός,  από τους πολλούς  που θα μπορούσαμε να δώσουμε στην ποίηση, είναι : «μετουσίωση αισθήσεων κι εντυπώσεων, συναισθημάτων και συγκινήσεων σ’ ένα δομημένο όλον με όχημα τις λέξεις», τότε στην ποιήτρια Μίνα Ξηρογιάννη συναντάμε την ταυτοποίηση τούτου του, μεταξύ τόσων άλλων, ορισμού της ποιητικής πράξεως.

Η ποίηση της Μίνας Ξηρογιάννη, ήδη από την προηγούμενη συλλογή της «Η προφητεία του ανέμου» δίνει το σαφές στίγμα της δημιουργού:

Ποίηση απλή, όχι απλουστευτική, ολιγόστροφη συνήθως, πυκνή και περιεκτική.

Είναι γνωστή η παθογένεια πολλών νέων στη θητεία της ποίησης: στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τον άθλο που λέγεται ποιητικό γίγνεσθαι, παίρνουν ατραπούς δύσβατες, επιστρατεύουν γλωσσικά εργαλεία δυσνόητων ή σπανίων λέξεων, χρησιμοποιούν πληθώρα καλολογικών στοιχείων, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι στο ποίημα  αρκούν το ουσιαστικό και το ρήμα, τα επίθετα και κατηγορούμενα οφείλουμε να χρησιμοποιούμε με φειδώ.

Υπό αυτή την  έννοια, για όλους εμάς που επιθυμούμε να διακονήσουμε αυτή την μετουσίωση αισθήσεων κι εντυπώσεων σε ποιητικό οικοδόμημα, η εκ των υστέρων χειρωνακτική, εν πολλοίς, δουλειά αποτελεί αναγκαία συνθήκη.

Είναι η περίπτωση της ποιητικής που καταθέτει η Μίνα Ξηρογιάννη στην δεύτερη συλλογή της «Πληγές».

Κοινωνώντας μας στιγμές και συγκινήσεις, εικόνες και αισθήσεις, η ποιήτρια οικονομεί αυστηρά τα μικρά σε μέγεθος οικοδομήματά της, εξαίρετα στο βάθος νοήματά της. Λίγο όπως το σπίτι ως κτίσμα και το περιεχόμενό του.

Σημειώνει, π.χ. στην σελίδα 27: «Μη φοβάσαι τις αρνήσεις. Τελικά μόνο αυτές προάγουν τα ειλικρινή αισθήματα». Πιο αφαιρετικά, στη σελ. 14:  «Αναζητούσα τα κομμάτια μου μα εκείνα ταξίδευαν στο πολύχρωμο του κόσμου».

Η πορεία προς τη σιωπή, το άπιαστο της νύχτας που γεννά απελπισίες, τα πρωινά που ανατέλλουν στον καθαρμό, και, πάλι απ΄ την αρχή. Βαδίζει η ποιήτρια σ’ ένα αέναο που ίσως και η ίδια να μην επιθυμεί την κατάργησή του.

Σ’ αυτή την πορεία, η αναζήτηση της ποιητικής ως πράξεως, που τελεσφορεί σε επιτυχημένο αποτέλεσμα, είναι από τα κύρια μελήματα και τις δημιουργικές αγωνίες της Μ.Ξ.

Αν συνδέσουμε την πρώτη συλλογή «Η προφητεία του ανέμου» με την τωρινή, αποκομίζουμε την εντύπωση ότι οι «Πληγές» εμπεριέχονται παρενθετικά μέσα στην «προφητεία». Επιπλέον, βρίσκουμε πολλά ποιήματα να συνδιαλέγονται ανάμεσα στις δύο συλλογές.  Διαβάζουμε, έτσι: «λέξεις σε λευκή κόλλα… αυτό είμ’  εγώ. Τίποτα και όλα…»

Κι από την άλλη μεριά: «εγώ δεν είμαι εκεί που θέλω. Κι όταν είμαι εκεί που θέλω θα ‘θελα να  ‘μουν αλλού».

Αφ’ ενός: δύο δίστιχα από την πρώτη:  «Την κάθε μέρα την προσέχω σαν κόρη οφθαλμού. Μην μου πέσει κάτω και γίνω κατά τι φτωχότερη» και, «Σπατάλη να σκορπίζεσαι σα φύλλο. Μα ποιος θεωρεί τα φύλλα αμελητέα;»

Αφ’ ετέρου: «Ανύποπτα κινούμαι μες στο χρόνο. Σαν σκιά φύλλου που γλιστράει ανώδυνα στο δρόμο».

Και, μαζί: «Λίγο ακόμα… και οι γραμμούλες μας θα συμπέσουν».

Αν στην πρώτη της συλλογή η Μ.ΞΗ διακατέχεται από την αγωνία του έρωτα, θέμα προσφιλές στην ποίηση, αναζητώντας την ιδανική συν-ύπαρξη, στην ανά χείρας «Πληγές» η ποιήτρια αναστοχάζεται για τις δυνατότητες του εαυτού, του εγώ.

Μετάβαση, άρα, από το εμείς –κατακτημένο ή μη- στο εγώ –προς κατανόησιν και εν δυνάμει κατακτητέο-. Φερ’ ειπείν: ««Θέλω να πάρω ένα δρόμο. Να πω: «Θα πάω από δω» και να πάω.»».

Εν κατακλείδι, παρ’ ότι η Μίνα Ξηρογιάννη είναι νέα ηλικιακά, η ποίησή της έχει κατακτήσει τα αναγκαία εργαλεία για την περαιτέρω πορεία της ποιητικής της παραγωγής στο μέλλον.-

Αμαλία Ρούβαλη

Αθήνα, 8 Ιουνίου 2012.

Ο Διονύσης Μαρίνος για τις Πληγές[Α.Ξηρογιάννη,εκδ.Γαβριηλίδης]

Με μια μετατόπιση στο σώμα της άρνησης ξεκινούν οι «Πληγές», με μια άρνηση νοηματοδοτείται, κλείνοντας, η μικροϊστορία του ποιητικού υποκειμένου. Στο ενδιάμεσο πάντα παρούσα, άλλοτε καθημαγμένη, άλλοτε ελπιδοφόρα, ονειρική και συνάμα βαραθρωμένη, η γυναικεία φιγούρα που λες και βήμα – βήμα, ποίημα – ποίημα προσπαθεί να αγγίζει τη θερμότητα των πραγμάτων που την περιβάλλουν.

Οι «Πληγές» της Ασημίνας Ξηρογιάννη δεν είναι μια ποιητική συλλογή, είναι ένας κόσμος γεμάτος βαθουλώματα της μνήμης, και αιχμές ελλείψεων και μωσαϊκό πόνου που σωματοποιείται επώδυνα και εξαγνιστικά.

Οφείλουμε να δούμε όλη αυτή τη διαδρομή από την πρώτη σελίδα έως την τελευταία ως μια διαδρομή εν συνόλω. Μια πορεία της γυναίκειας φιγούρας προς τον μη επαρκή διάλογο, να σκύψουμε πάνω σε αυτή την υπόγεια νύξη προς τον άλλον που λείπει, που ενίοτε εμφανίζεται ως μια δυσώδης σκιά για να εξαφανιστεί εκ νέου.

Η ρίζα των «Πληγών» είναι ένα κέλυφος ματαίωσης, χαμού, σαν ένας μυς που έχει ατροφήσει από την απουσία. Ο μυς της ζωής μιας γυναίκας. Γράφει γυναίκα, αλλά πάνω από όλα ομιλεί μια γυναίκα και η φωνή της είναι ένα συρτό κράμα προσδοκίας και απογοήτευσης. Το φάσμα αυτής της φωνής δεν είναι ευδιάκριτο μέσα στην έντασή του, αλλά στο βάθος του. Την εις βάθος ενατένιση αυτής της αποδοκιμαστικής γεύσης που προσδίδει η ίδια η ζωή.

Με λέξεις που δεν μεταφέρουν βαριές κληρονομιές, με δωρική λάμψη, με έναν ρυθμό που άλλοτε ελευθεριάζει και άλλοτε γυρεύει ένα κυκλικό σχήμα για να ακουμπήσει, η Ασημίνα Ξηρογιάννη, συνθέτει τη νωπογραφία μιας συναισθηματικής καθημερινότητας που σφαδάζει κάτω από το βάρος της έλλειψης. Πάντα αυτή η έλλειψη που υποβόσκει, σαν μια αιθάλη που αποσχηματοποιεί τις άκρες των πραγμάτων και των ανθρώπων.

Και από την άλλη η αμφιθυμία, ακόμη και του ποιητικού υποκειμένου. Θέλει, αλλά μπορεί και να μην θέλει. Επιθυμεί αλλά κάτι αντίρροπο την κρατάει.

«Δεν θέλω να γράφω ερωτικά ποιήματα μόνο» …

αλλά και:

«Ξαναγυρίζω στα παλιά λημέρια μου, στο χώρο της ποίησης».

Και αλλού:

«Δύο διαθέσεις, δύο βάσανα»…

«Εγώ ποτέ δεν είμαι εκεί που θέλω…».

Μονίμως επανέρχεται υπόγεια η αντίφαση, υποσκάπτεται το σώμα από το ίδιο το πνεύμα του. Αυτή που μένει αναλλοίωτη είναι η κηλίδα της πληγής. Των πληγών.

Ο έρωτας που δεν ευοδώθηκε, η συνομιλία που δεν ολοκληρώθηκε, το σώμα που δεν ταυτίστηκε, ο κόσμος που δεν εννόησε, ο χρόνος που άρρυθμος κατέληξε, το τοπίο που κατάπιε τις συντεταγμένες του, το ποίημα που αναδιατυπώνει τα όργανα της συνείδησης. Η ποιήτρια που στέκει σαν καλή φίλη, μητέρα, αιώνιο θήλυ της προστασίας. Μα, και πονεμένο, πάσχον σώμα, μια μετόπη προσδοκίας που δεν ευοδώνεται.

Η οντολογική φλέβα στη ποίηση της Ασημίνας Ξηρογιάννη είναι ευδιάκριτη, σαν σβηστό κρεσέντο σε πράγματα και αισθήματα που είναι καταδικασμένα στον μετεωρισμό τους.

Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, το εν όλω ποίημα όπως ανέφερα και πιο πριν, είναι αυτό που δηλώνει απαρέγκλιτα: Πληγές. Μια τελεσίδικη χαρακιά που ακόμη και αν θεραπευτεί, μένει, μένει στο σώμα ως μια νέα απόληξη. Το σώμα προ των πληγών και μετά τις πληγές. Δεν υπάρχει αψηφισιά σε αυτή την αλλαγή, δεν γίνεται κάτι σε πείσμα, είναι ένας τοκετός εμπειρίας. Εντέλει μια συμβολική πράξη προς κάτι ανθρωπινότερο, πιο αγνό εν τη απουσία της αγνότητας. Θα πείτε, σοφιστείες: Όχι, απλώς πείστηκα από αυτή τη βουβή απελπισία της αμφιθυμίας στην ποίηση της Ασημίνας Ξηρογιάννη και αυτή προσπαθώ να αναπλάσω μέσω αυτού του κειμένου.

Εξηγείται άραγε η αμφιταλάντευση; Αναλύεται η περίτρομη αμφιβολία; Μάλλον διαβάζεται… και σε αυτό η Ασημίνα Ξηρογιάννη μας προσφέρει μια πολύτιμη υπηρεσία. Μας προσφέρει τις πληγές.

Ας τις γευτούμε με αέρα ευφορίας στα σπλάχνα…   

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ/ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ E-CHARITY

Ασημίνα Ξηρογιάννη: χωρίς πόνο δεν γράφεται ποίηση.

Νικόλας Βουκκαλής / Εκδότης του περιοδικού e-charity

 

 ΠΗΓΗ:http://www.e-charity.gr/article.php?cat=Leksi&subcat=Poetree&tef=May&y=2012&num=3

Η  προοπτική στα έργα των καλλιτεχνών, δίνει το στίγμα της ποιότητας των έργων που παράγονται με σχήματα, χρώματα και σχολές που ακολουθεί ο εκάστοτε καλλιτέχνης. Ένα έργο όμως λογοτεχνικό, δεν κατατάσσεται σε κάποια σχολή, όταν μέσα από τις λέξεις, πετάει το μυαλό σε βάθη συλλογισμών και οροσειρές εικόνων που οραματίστηκε ο συγγραφέας. Οι λέξεις, μπορεί να μην έχουν την υφή των χρωμάτων που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος. Εντούτοις όμως, κουβαλούν τη μυρωδιά, τον ήχο και το... κορμί του συγγραφέα, με τέτοια πιστότητα που τρομάζει κι ο φωτογραφικός φακός, όταν απαθανατίζει ένα τοπίο, μια κατάσταση ή μια μορφή. Ανέκαθεν η τέχνη της γραφής και των συλλογισμών της, έκρυβε καλά μέσα της, μυστήριους κόσμους, εσώτερες αποκρίσεις του λογοτέχνη και σκέψεις που αναρριχόνται από το μελάνι μέχρι την αναμέτρηση με το λευκό χαρτί. Σε μια τέτοια αναμέτρηση, επιδίδεται εδώ και χρόνια, η Ασημίνα Ξηρογιάννη, ψάχνοντας να εντοπίσει τα υλικά που θα φωτίσουν την ποιότητα της εξωτερίκευσης των συναισθημάτων της. Με δύο ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό της κι ένα πλούσιο βιογραφικό με διακρίσεις σε ποιητικούς διαγωνισμούς, με το θέατρο να έχει σημαδέψει την ζωή και να ορίζει την καριέρα της, η Ασημίνα μας μίλησε για την τέχνη της γραφής και τα ζητούμενά της. Πρόσφατα, δοκίμασε τις δυνάμεις της και στην διηγηματογραφία, με την κατάθεση μιας νουβέλας που πραγματεύεται τις επιδράσεις του αγώνα για τέχνη στον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Νικόλας Βουκκαλής: Ένας πίνακας για να «χτιστεί» θέλει χρώμα, σχήμα και προοπτική. Ένα ποίημα τι υλικά χρειάζεται για να ταξιδέψει τον αναγνώστη σε μια συνοπτική και λακωνική συναισθηματική φόρτιση;
Ασημίνα Ξηρογιάννη: To ποίημα χρειάζεται λέξεις, αλλά κι αυτές από μόνες τους δεν αρκούν. Είναι ο κατάλληλος συνδυασμός των λέξεων που απαιτείται για να δώσει αισθητικό αποτέλεσμα. Το ποίημα στην ουσία του είναι μια έλλογη κατασκευή. Μπορεί να υπάρχει μια αρχική «έμπνευση», μια αρχική ιδέα που προέκυψε από κάποιο ερέθισμα, αλλά αυτή χρειάζεται περαιτέρω επεξεργασία από τον ποιητή. Και αυτή η επεξεργασία, σε καμία περίπτωση δεν είναι τυχαία. Ο ποιητής φιλτράρει τα γεγονότα με τον δικό του προσωπικό τρόπο και δίνει έτσι το δικό του στίγμα. Μπορεί να μιλήσει για πράγματα κοινά, αλλά με τρόπους ανοίκειους. Το νέο στην ποίηση έχει να κάνει με το «πώς» δηλαδή. Ο έρωτας, ο χρόνος, ο θάνατος, είναι θέματα κοινά, λίγο πολύ όλοι οι ποιητές του κόσμου με αυτά καταπιάνονται. Το ζήτημα είναι η ποιότητα και η οπτική του ποιητικού τους βλέμματος. Γενικά, η ποίηση είναι παίδεμα. Ο ποιητής έχει να παλέψει με πολλά τέρατα. Ο Καβάφης περισσότερο έσβηνε παρά έγραφε. Ο Ελύτης μπορεί να πάλευε μήνες ολόκληρους για τη συνέχεια ενός στίχου του.

Ν.Β.: «Φοβάμαι τις λέξεις που δεν είναι δεμένες με τα βιώματα μου. Έξω από μένα. Σαν όνειρα ακυρωμένα. Σαν απωθημένα.» Ο ποιητής, χαρακτηρίζεται από την γραφή του. Κι η γραφή όμως, χαρακτηρίζει τον ίδιο τον ποιητή. Αυτή η αλληλένδετη σχέση ποιητή - ποιήματος, πως επιδρά στην δική σου ταυτότητα; Επηρέασες εσύ την γραφή σου, με τα βιώματά σου, ή τα βιώματα επηρέασαν εσένα;

Α.Ξ.: Aυτό το ολιγόστιχο ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή μου «Πληγές». Ποιητής, γραφή, βίωμα... όλα αυτά διαπλέκονται μεταξύ τους! Και αλληλοσυσχετίζονται! Ο ποιητής μοιραία επηρεάζεται από τα βιώματά του, αυτά του δίνουν την πρώτη ύλη για να γράψει. Το βίωμα λοιπόν μπορεί να αποτελέσει ερέθισμα για τον ποιητή. Από την άλλη, ο ποιητής μπορεί να γράφει και για πράγματα που δεν έζησε, που θα 'θελε να 'χε ζήσει, αλλά δεν έζησε. Οπότε τα μετατρέπει σε «ποιητική εμπειρία» και προσπαθεί να μυήσει και τους αναγνώστες σε αυτή την εμπειρία. Αναπόφευκτα λοιπόν και μένα, ως δημιουργό, με ορίζουν τα βιώματά μου, αλλά τα ορίζω και γω δια της γραφής μου! Με ορίζουν ομως πάντα και τα ανεκπλήρωτα όνειρα, που κι αυτά μπορούν να αποτελέσουν συστατικά της ποίησής μου.

Ν.Β.: «Η ποίηση αρχίζει πάντα, όταν κάποιος που πρόκειται να γίνει ποιητής, διαβάζει ένα ποίημα.» είχε υποστηρίξει κάποτε ο Βρετανός ποιητής Τζον Μίλτον. Αλήθεια, εσύ από ποιους ποιητές επηρεάστηκες;

Α.Ξ.: Ναι, εμπεριέχει αλήθεια αυτή η ρήση του Μίλτον. Όπως ένα βίωμα μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα για ενα ποίημα, έτσι συμβαίνει και με ένα άλλο ποίημα. Άλλωστε, ως γνωστόν, στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση. Οι δημιουργοί επηρεάζονται σαφώς από τα έργα άλλων δημιουργών που μελετούν. Και πολλές φορές, οι ποιητές ξεκινούν να γράψουν εμπνευσμένοι ακριβώς από το βιβλίο που μίλησε μέσα τους. Σε πολλά ποιήματα υπάρχουν – στα πλαίσια της διακειμενικότητας – εμφανείς ή κρυφές αναφορές σε άλλα ποιήματα. Προσωπικά, όταν είμαι στη διαδικασία γραφής, ποτέ δεν σταματώ να διαβάζω. Γράφω, διαβάζω, δύο πράξεις που αλληλοσυμπληρώνονται. Με ρωτάτε για τους ποιητές που με επηρέασαν. Είναι πολλοί, ανακαλύπτω διαρκώς, μέσα από τα διαβάσματά μου. Ας αναφέρω μερικούς.... Επειδή, έχω κάνει και σπουδές φιλολογίας πριν ασχοληθώ με το θέατρο... είχα, με αφορμή αυτές τις σπουδές, τη δυνατότητα να μελετήσω πολλούς Έλληνες ποιητές πρωτίστως. Γοητεύθηκα πολύ από τον Καβάφη, έπειτα τον Ελύτη και τον δωρικό Σεφέρη. Επίσης, πάντα γυρίζω στον Τάσο Λειβαδίτη. Για την «σχέση» μου με τον Λειβαδίτη, μίλησα σε σχετική εκδήλωση που οργάνωσαν οι Εκδόσεις Γαβριηλίδη και η Έρα στα πλαίσια του δέκατου κύκλου «ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ» σε επιμέλεια Γιώργου Μπλάνα. Aπό Ελληνίδες δημιουργούς... πορεύτηκα πολύ με τη Μάτση Χατζηλαζάρου! Από ξένες....την Σύλβια Πλάθ και την Τζόυς Μανσού.

Ν.Β.: Πώς επηρεάζουν την γραφή σου, οι σπουδές σου στο θέατρο και το γεγονός ότι διδάσκεις σε παιδιά και εφήβους;
Α.Ξ.: Το θέατρο ήταν και είναι για μένα μεγάλο σχολείο. Το θέατρο με ανάγκασε να κοιτάξω βαθιά μέσα στον εαυτό μου και να προσπαθήσω να το κάνω αυτό με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Με έκανε να ανακαλύψω αλήθειες για μένα καλά κρυμμένες και να παλέψω να τις διαχειριστώ. Η μελέτη των ρόλων, όταν ήμουν στην δραματική σχολή, οι συμμετοχές σε παραστάσεις, η καταβύθιση σε σπουδαία θεατρικά κείμενα, όλα αυτά συνέβαλαν και στην «συναισθηματική παιδεία» μου, αν μπορώ να το πω έτσι και στην ανάπτυξη της «συναισθηματικής νοημοσύνης» μου. Όλα αυτά καλλιέργησαν την ευαισθησία μου και με οδήγησαν μοιραία πια πιο βαθιά στα μονοπάτια της ποίησης. Δουλεύω με παιδιά συστηματικά εδώ και δέκα χρόνια ως drama teacher και εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού και δεν σταματώ να μαθαίνω από αυτά. Να σημειώσω ότι έχω γράψει και κάποια θεατρικά έργα που ευελπιστώ κάποια στιγμή να τα δω να πραγματώνονται σκηνικά, γιατί αυτός είναι ο προορισμός τους. Επίσης, ο ποιητικός μου μονόλογος «Χωριστά», διακρίθηκε πριν δύο χρόνια περίπου σε λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ιωνικού Συνδέσμου.

Ν.Β.: Η δύναμη τελικά της συγκίνησης ενός αναγνώστη ή η τεχνοκρατική ανάλυση ενός κριτικού, επιδρά πιο αποτελεσματικά στην συνέχιση του έργου σου;
Α.Ξ.: Δύσκολη ερώτηση! Η αλήθεια είναι ότι από τη μια επιθυμείς να ασχοληθούν με το έργο σου οι κριτικοί. Η τυχόν αδιαφορία τους μπορεί να είναι χειρότερη και από μια αρνητική κριτική! Όμως έχεις και σοβαρές ενστάσεις για την κλίκα των κριτικών και τον ρόλο τους. Από τη άλλη, το ένστικτο των αναγνωστών είναι αλάνθαστο, λες! Είναι μαγεία να ακούς τα σχόλια και τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις τους. Παίρνεις κουράγιο και συνεχίζεις το έργο σου. Προσωπικά, συνηθίζω να βάζω πάντα το e-mail μου στα βιβλία, ακριβώς για να δίνω την δυνατότητα στον αναγνώστη να επικοινωνεί μαζί μου και να γίνεται γόνιμος διάλογος. Ο φιλόσοφος Σωκράτης υποστήριζε ότι πρέπει να ακούμε πάντα τη γνώμη των ειδικών, των ανθρώπων που είναι ειδήμονες κι ας είναι οι λιγότεροι. Πάντως υπάρχουν κριτήρια για την «καλή ποίηση». Υπάρχουν «νόμοι» που ορίζουν τί είναι λογοτεχνία και τί δεν είναι, τί είναι ποίημα και τί δεν είναι ποίημα. Ο ποιητής οφείλει να είναι ενήμερος για όλα αυτά. Είναι τεράστια αυτά τα ζητήματα και δεν απαντώνται μέσα σε λίγες αράδες.

Ν.Β.: «Η ποίηση δεν είναι μόνο λέξεις. Είναι εσύ. Είναι εγώ. Είναι εμείς.» γράφεις σε ένα ανέκδοτό σου ποίημα. Τι σημαίνει ποίηση για σένα; Τι σε ώθησε να γράψεις ποίηση σε μια εποχή που κυριαρχεί η παραποίηση, η εκποίηση και η εμπορευματοποίηση συναισθημάτων, αξιών, ιδανικών; Α.Ξ.: Η ποίηση είναι για μένα ένας τρόπος για να υπάρχω. Eίναι το βλέμμα μου για τα πράγματα, ο λόγος μου για τη ζωή. Πάντα πάλευα με την ποίηση. Τώρα ακόμα πιο πολύ. Τώρα που η εποχή μας είναι σε παρακμή, οφείλουμε να αντισταθούμε, ο καθένας με τα μέσα που διαθέτει. Και η ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο αντίστασης. Ο ποιητής οφείλει να μην είναι κλεισμένος μέσα σε γυάλα, αλλά να βγαίνει στους δρόμους, να αρθρώνει λόγο, να βάζει φωτιά με τους στίχους του. Η ποίηση πρέπει να προκαλεί σοκ στον αναγνώστη, να τον αποδομεί, να τον δονεί, να τον διεγείρει συναισθηματικά και διανοητικά. Και για να είναι ζωντανός οργανισμός, χρειάζεται να παίρνει πολλές φορές θέματα, υλικά και ερεθίσματα από την σύγχρονή της πραγματικότητα. Η εποχή και η κοινωνία επηρεάζουν αναπόφευκτα τον ποιητή, αλλά και αυτός με τη σειρά του τις επηρεάζει. Υπάρχει εδώ σχέση αμφίδρομη. Παραθέτω εδώ ένα ανέκδοτο ειρωνικό μου ποίημα που αναρωτιέται αν έχει λόγο ύπαρξης το ίδιο και αν η ποίηση τελικά είναι απαραίτητη στη σκληρή και ισοπεδωτική εποχή μας:

Πες μου,
γιατί να γράφεις ποιήματα
όταν δεν υπάρχουν αναγνώστες;
Oι άνθρωποι απελπίστηκαν
και βγήκαν στους δρόμους.
Κι η ποίηση μοιάζει τώρα μακρινή ανάμνηση,
μια τέχνη γραφική...
Εδώ υπάρχει η ζωή που πρέπει να διασωθεί.
Υπάρχουν τα παιδιά
και τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με λέξεις.
Εδώ χρειάζονται χέρια και σώματα
και περίστροφα
που θα δολοφονούν τους δισταγμούς και τις αναβολές.

Ν.Β.: «Το σώμα του έγινε σκιά». Μια νουβέλα βασισμένη σε αληθινή ιστορία, γραμμένη με ποίηση και στοχασμό. Δύο άνθρωποι. Δύο μονόλογοι, στην ουσία, δύο ημερολόγια! Ο καλλιτέχνης σύζυγος αντιλαμβάνεται με το πέρασμα του χρόνου ότι δεν μπορεί πλέον να χορεύει και ότι κοντεύει η στιγμή να απαρνηθεί χωρίς τη δική του θέληση το μοναδικό πράγμα που φαίνεται ότι τον κρατάει ζωντανό. Τον χορό. Τα γηρατειά είναι η απειλή του. Και ο θάνατος έρχεται ως λύτρωση. Ποιά η σχέση σου με τον χρόνο; Σε φοβίζει ο θάνατος;
Α.Ξ.: Δεν έχω καλές σχέσεις με τον χρόνο! Ποτέ δεν είχα! Δεν με φοβίζει τόσο ο θάνατος... όσο τα γηρατειά, που συνεπάγονται αλλοίωση των μορφών και της ομορφιάς! Δηλαδή, ο ήρωας της νουβέλας μου, ο Άγγελος, μου μοιάζει, έχει πολλά στοιχεία από μένα. Πολλές από τις σκέψεις του Άγγελου υπάρχουν στα ημερολόγιά μου από την εποχή που ασχολιόμουν με το χορό (έχω κάνει κλασικό χορό 17 χρόνια). Ο Άγγελος μοιάζει με τον ήρωα του Καβάφη στη Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου. Όπως και για τον ήρωα του Καβάφη, έτσι και για τον Άγγελο, τα γηρατειά είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι. Και γω, ο δημιουργός, προστρέχω στην Τέχνη του Λόγου, μήπως και με κάνει μαγικά να συμφιλιωθώ με τα γηρατειά. Η νουβέλα πραγματεύεται με άλλα θέματα, όπως τοv έρωτα, τη σχέση του καλλιτέχνη με την καλλιτεχνική δημιουργία, τον ρόλο της Τέχνης και τη σημασία της στη ζωή του ανθρώπου. Είναι μια νουβέλα αυστηρώς κατάλληλη για καλλιτέχνες, θα έλεγε κανείς. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ανατολικός».

Ν.Β.: «Όταν θα λέω παραμύθια και ιστορίες στα εγγόνια μου, για να τα πάρει ο ύπνος, ένα πράμα θα τους διδάσκω: να σέβονται και να διαφυλάσσουν τη ζωή. Να κοιτάνε μπροστά, τον ήλιο στα μάτια κι ας κινδυνεύουν να καούν.» Γράφει η ηρωίδα σου, στο ημερολόγιό της. Αυτό όμως έρχεται αντιφατικό ως προς τις έντονες εμμονές του πρωταγωνιστή για τον θάνατο. Πόσο αξίζει τελικά να καούμε από την φωτιά;
Α.Ξ.: Τα δύο πρόσωπα της νουβέλας έχουν διαφορετική οπτική θεώρηση των πραγμάτων και του κόσμου. Η Έλσα είναι με το μέρος της ζωής. Ο Άγγελος φλερτάρει διαρκώς με τον θάνατο. Η Έλσα έχει κατακτήσει την καθαρότητα και τη διαύγεια. Ο Άγγελος είναι βυθισμένος στο χάος. Η Έλσα παραδέχεται σκληρές αλήθειες και παλεύει να τις αντέξει. Ο Άγγελος δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη φθορά, με τον χρόνο που είναι ανελέητος, με την απώλεια της ομορφιάς και καταφεύγει στην αυτοκτονία. Ο κάθε ένας ήρωας της νουβέλας, κουβαλά τον δικό του αξιακό κόσμο και αναλόγως πορεύεται. Αξίζει να παλεύουμε τις αδυναμίες μας... Το πάθος για τελειότητα μπορεί να είναι καταστροφικό. Και εν τέλει όλη η γοητεία βρίσκεται στην ατέλειά μας. Οι υπεκφυγές των προβλημάτων και η δειλία απέναντι σε αυτά, μας αποδυναμώνουν στην ουσία. Χρειάζεται να κοιτάμε τις αδυναμίες μας στα μάτια και να πηγαίνουμε μπροστά με θάρρος και εγκαρτέρηση. Και να μάθουμε να αντέχουμε στις κακουχίες. Ότι δεν μας σκοτώνει, άλλωστε, μας κάνει πιο δυνατούς.

Ν.Β.: Στην πρώτη σου συλλογή «Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ» το 2009, πραγματεύεσαι το ανεκπλήρωτο, τον θάνατο, τον έρωτα που δεν επαληθεύτηκε, μέσα από ένα πλέγμα φαντασιακής πραγματικότητας σε μια προσπάθεια να φτάσεις... στην άλλη όχθη. Το 2011 επιστρέφεις με την δεύτερη ποιητική σου συλλογή «Πληγές». Ποιες πληγές προσπαθείς να επουλώσεις στη νέα σου ποιητική απόπειρα;
Α.Ξ.: Η Προφητεία περιλαμβάνει δύο ποιητικές συλλογές που φέρουν τους εξής τίτλους: «H σκέψη μου βυθίστηκε στα χέρια σου» (ποιήματα για τον έρωτα και μόνο) και «Τα ωραιότερα ταξίδια είναι του μυαλού». Στην Προφητεία έχω άλλο βλέμμα! Δεν είμαι τόσο πληγωμένη... Είμαι περισσότερο στοχαστική! Στις «Πληγές» βλέπω κατάματα πια τις πληγές μου και τις φιλτράρω δημιουργικά. Δεν θέλω να τις επουλώσω, θέλω να μάθω να ζω μ' αυτές. Άλλωστε, οι άνθρωποι είμαστε – μεταξύ άλλων πραγμάτων – και οι πληγές μας!

Ν.Β.: Τον πόνο, λέει ένας καλός μου φίλος, ειδικεύεται ο ποιητής να τον στεγνώνει στο χαρτί. Το χαμόγελο, αντιθέτως, το ζεις. Γιατί οι ποιητές γράφουν μόνο σκοτεινά, λυπητερά και άχρωμα πολλές φορές; Υπήρξαν στιγμές που να σκέφτηκες να «χαμογελάσεις» μέσα από ένα ποίημά σου;
Α.Ξ.: Δεν είναι τυχαίο που οι αρχαίοι μας πρόγονοι Αισχύλος, Σοφοκλής και Ευριπίδης στις τραγωδίες τους μιλούσαν για οικογενειακά δράματα και οικεία κακά. Έχω γράψει κάπου ότι χωρίς πόνο δεν γράφεται ποίηση. Μόνο οι άνθρωποι που πόνεσαν βαθιά έχουν κάτι να σου πουν. Ο κάθε ένας από μας κουβαλά μαζί του σαν αποσκευή την μικρή ή μεγάλη πληγή του. Σε ανέκδοτο ποίημά μου γράφω :«Ακόμα κι αν δεν έχεις πληγή, οφείλεις να δημιουργήσεις μια χάριν του ποιήματος». «Μα δες με! Εγώ είμαι τόσο πληγωμένη – δες με – είμαι μια τεράστια πληγή και άρα, απόλυτα έτοιμη για ποίηση».

Ν.Β.: «Ξαναγυρίζω στα παλιά λημέρια μου, στον χώρο της ποίησης. Οικεία και αγαπημένη περιοχή. Εσύ με έφερες χωρίς να ξέρεις. Είπα μήπως και αναπληρώσω γράφοντας το κενό της απουσίας σου.» Το ποίημα ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ από την ίδια ποιητική συλλογή. Ποιες εσωτερικές ανάγκες σε οδηγούν και σε βοηθούν να γράφεις; Τι μάχες δίνεις μπροστά στην λευκή κόλλα μέχρι να τραβήξεις την πρώτη γραμμή;

Α.Ξ.: Γράφω από πολύ μικρή, από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Στο δημοτικό σκάρωνα μικρά ποιήματα και ιστοριούλες, κρατούσα για αρκετά χρόνια ημερολόγιο. Από το Πανεπιστήμιο άρχισα να λαμβάνω δειλά μέρος σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και να παίρνω τις πρώτες διακρίσεις. Δεν ξέρω πώς είναι να μη γράφει κανείς. Πάντα έχω μαζί μου ένα μικρό μπλοκάκι όπου σημειώνω ανά πάσα στιγμή διάφορα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό. Η γραφή λειτουργεί λυτρωτικά καμιά φορά, σε απενοχοποιεί, σε αποφορτίζει. Βασικά γράφω για να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες, να μοιραστώ μαζί τους εμπειρίες. Η γραφή, η ποίησή μου, θέλω να έχει βλέμμα προς τον άνθρωπο, να είναι πάντα «μια πόρτα ανοιχτή» στον κόσμο. Η αγωνία μπροστά στην λευκή κόλλα είναι τεράστια. Από φοιτήτρια αναζητούσα να αρθρώσω τη δική μου ποιητική φωνή, να βρω το ποιητικό «εγώ» μου. Γράφω ποίηση - μεταξύ άλλων - σημαίνει, αναμετριέμαι με τον βαθύτερο εαυτό μου, απογυμνώνομαι, κάνω αληθινή ενδοσκόπηση, κατακτώ εκφραστικά μέσα, παλεύω με λέξεις και σιωπές, για να καταφέρω να γράψω «έναν στίχο αληθινό» που θα 'λεγε και ο Λειβαδίτης. Δεν είναι καθόλου εύκολα αυτά τα πράγματα. Είναι πολύ σκληρά.

Ν.Β.: «Ο πόνος δεν μας ανήκει. Ανήκει στον κόσμο, στους νέους με τα δακρυγονισμένα μάτια, στα παιδιά με τα ληγμένα χαμόγελα», γράφεις σε ένα από τα ποιήματα της συλλογής «ΠΛΗΓΕΣ». Τι συστατικά λείπουν από την σημερινή εποχή και λήγουν τα χαμόγελα;

Α.Ξ.: Λείπει η ευτυχία! Λείπει η αλήθεια, λείπει η γνησιότητα! Ζούμε σε δύσκολους καιρούς, ο κόσμος βουλιάζει στην υποκρισία, βολεύεται με τη μετριότητα. Και είναι δύσκολο μέσα σε τέτοιους καιρούς να βρίσκει κανείς τις ισορροπίες του. Ο πόνος μας συνοδεύει παντού. Υπάρχει μπόλικος τριγύρω. Πας να μιλήσεις σε κάποιον για τον πόνο σου και κείνος έχει μεγαλύτερο πόνο να σου αντιτάξει. Αυτό το ποίημα το έγραψα όταν δολοφονήθηκε ο νεαρός Αλέξης Γρηγορόπουλος. Η ποίηση επηρεάζεται από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Διεφθαρμένοι πολιτικοί ηγέτες, κράτος εχθρικό προς τον πολίτη, οικονομικές και πολιτικές ανισότητες στα άκρα, ξεπούλημα της χώρας δίχως τύψεις, θυσία της ηθικής στο βωμό του κέρδους και των άνομων συμφερόντων, έντονα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας. Αυτά και άλλα δυσάρεστα, συνθέτουν την πραγματικότητά μας σήμερα. Και στους νέους που σε κοιτούν με μάτια γουρλωμένα τί να πεις; Ότι έχουμε πλήρως αποτύχει;

Την Παρασκευή  8 Ιουνίου,  θα παρουσιάσω τις Πληγές μου. Είναι η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου. Το βιβλιο κυκλοφόρησε πέρσι τέτοια εποχή, αλλά ήμουν ακόμη στην προώθηση της νουβέλας μου και δεν προλάβαινα να το παρουσιάσω. Αυτό σε συνδυασμό με διάφορους προσωπικούς λόγους, με οδήγησαν να παρουσιάσω το βιβλίο ένα χρόνο μετά. Ωστόσο, ποιήματα από το βιβλίο έχουν δημοσιευθεί σε αρκετά ιστολόγια και ηλεκτρονικά περιοδικά. Έχω έτοιμες ήδη δύο ποιητικές συλλογές, οι οποίες αναζητούν εκδότη. Υπάρχει ενδιαφέρον από κάποιες πλευρές, αλλά ακόμα δεν έχει κάτι τελειωτικά αποφασιστεί. Και από τις δύο αυτές ανέκδοτες συλλογές έχουν γίνει προδημοσιεύσεις σε  blog και ηλεκτρονικά περιοδικά.