ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ: Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σας προσκαλούμε σε μια βραδιά με αναγνώσεις ποιημάτων

                                                         

(Source: http://bit.ly/1HpHzbL.)

Αθήνα, στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118), 17/3/2016, στις 7:30 μ.μ.

ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης
οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ σας προσκαλούν
σε μια βραδιά με αναγνώσεις ποιημάτων.
Ελάτε να ενώσουμε τις φωνές μας
διαβάζοντας τα αγαπημένα μας ποιήματα
και ακούγοντας μελοποιημένη ποίηση
από τις μουσικούς


Ελένη Καραβούζη (κιθάρα, φωνή) και Ιωάννα Κάππου (φωνή).
Τη βραδιά θα συντονίσει ο ποιητής Στάθης Κουτσούνης.
Διαλέξτε το αγαπημένο σας ποίημα
και ελάτε να το διαβάσετε στην παρέα μας
την Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016, στις 7:30 το βράδυ,
στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
(Ιπποκράτους 118, Αθήνα).


Μεταξύ άλλων συμμετέχουν και διαβάζουν οι: 

Δημήτρης Αλεξίου, Μαριγώ Αλεξοπούλου, Βάσω Βασιλού-Παπαγεωργίου, Γιώργος Βέης, Τάσος Γαλάτης, Μιχάλης Γκανάς, Κωστής Γκιμοσούλης, Αντώνης Γκόλτσος, Τάσος Γουδέλης, Αγγελική Δαρλάση, Γεράσιμος Δενδρινός, Αγγελική Δημουλή, Γιάννης Ευσταθιάδης, Αλέξανδρος Ίσαρης, Στέργια Κάββαλου, Τάσος Καπερνάρος, Νίκος Κατσαλίδας, Κώστας Κατσουλάρης, Έφη Κατσουρού, Νίκος Κιαδάρης, Ζέφη Κόλια, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Ευαγγελία Κουλιζάκη, Χρίστος Κυθρεώτης, Ελευθερία Κυρίτση, Κέλλυ Μαλαμάτου, Ειρήνη Μαργαρίτη, Γιώργος Μαρκόπουλος, Έλενα Μαρούτσου, Ανδρέας Μήτσου, Μάριος Μιχαηλίδης, Μιχάλης Μοδινός, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Ιωάννα Μπαμπέτα, Ελένη Μπούρα, Κων/νος Μπούρας, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Αργύρης Παλούκας, Αλέξης Πανσέληνος, Νώντας Παπαγεωργίου, Χρήστος Παπαδημητρίου, Ειρήνη Ρηνιώτη, Ντίνος Σιώτης, Σταυρούλα Σκαλίδη, Γιάννης Στεφανάκις, Αλέξανδρος Στεφανίδης, Γιώργος Συμπάρδης, Κλαίτη Σωτηριάδου, Πασχαλία Τραυλού, Θωμάς Τσαλαπάτης, Τηλέμαχος Χυτήρης

TO VARELAKI ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ ΤΟ (.poema..) : BΙΒΛΙΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΟΘΥΡΙΔΑ

                                                                    

(Source: http://bit.ly/21dKsr4.)

ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:
e-poema

	Βιβλία στη γραμματοθυρίδα (.poema..)
	Το περιοδικό υποδέχεται και παρουσιάζει βιβλία ποίησης που κυκλοφορούν κατά το χρονικό διάστημα της κυκλοφορίας εκάστου τεύχους, προσφέροντας ένα βιβλιοπωλικό βήμα, πρώτο σημείο προβολής σε μια νοερή ηλεκτρονική «προθήκη». Αποστολή αντιτύπων στην ταχυδρομική διεύθυνση: περιοδικό (.poema..) | Τ.Θ. 6068 | 240 04 Κορώνη Μεσσηνίας  ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ  Στάζουν μεσάνυχτα, Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2013 *Σου ζήτησα να μου φυτέψεις λίγα αγκάθια στο στήθος Αρνήθηκες Δε σ' ενοχλεί που θα πονέσω Δε σ' ενοχλεί που πονάω Αλλά που θα τ' αφαιρέσεις από πάνω σου Τα έχεις μετρημένα ΜΕΛΕΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ Θέμα αρτιμέλειας, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013 * Είτε στη δίνη των αναθυμιάσεων - λόγω ελαφρότητας διαφθοράς σήψης: Είτε ναυάγιο στον βυθό - λόγω βάρους αδιαφορίας αταραξίας: Θέμα προτίμησης η γεύση της ασφυξίας. ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΕΡΟΚΩΣΤΑ Χαράζει, Μανδραγόρας, Αθήνα 2013 * Μπορεί από ζωή να μη ξέρω, ξέρω όμως από πόρτες. Από το πώς χτυπάει η πόρτα, ξέρω ποιος δεν θα μπει. Χτυπώ μόνο τις πόρτες που δεν ξέρω ποιος θα μου ανοίξει. Oταν μου κλείνουν μια πόρτα, ξέρω ποιος δεν είμαι. ΘΑΝΟΣ ΓΩΓΟΣ Μεταιχμιακή χαρά, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013 ΧΙ Δύο σχήματα μπλέκονται στο φόντο Ο καμβάς θα χάσει τη ζωγράφο Και εξεγείρονται χιλιάδες μες στο σχήμα Εραστές που ψάχνουν το κλειδί της Για το κλειδί που είχε μες στο σώμα Κατάπιαν όλοι και μια πέτρα Κάποιοι πρέπει να πεθάνουν Να νοσταλγεί για να κοιμάται. ΚΩΣΤΑΣ ΖΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Η επίσκεψη του ποιήματος, Εκδόσεις Τόπος, Αθήνα 2013 Κρόσσια στον άνεμο Μέρα με άνεμο και χαμηλά κυματίζουν στη θάλασσα κοπάδια αλαφιασμένων αμνών. Ο χαρταετός πετά ψηλά και μοιράζει τα κρόσσια της ουράς που τον κρατεί ύστερα κατεβαίνει στο λόφο του κοιμητηρίου στο ανοικτό σκάμμα, εκεί τον βρίσκουν πλαγιασμένο τα παιδιά με τον κομμένο σπάγγο οδηγό. ΕΦΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ Αμμος, Ποιείν, Αθήνα 2013 * Φως, άφθονο, ακίνδυνο έπεφτε κατακόρυφα στις πέτρες τρυφερά τους σμίλευε τα πρόσωπα. Αυτό είναι το πολύ που έχω, έλεγε καθώς ξεδίπλωνε η αγάπη το λευκό της. Και τα  χέρια τους ζεστά πάνω στον ασβέστη Ντρεπόταν τόση σιωπή. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΥΡΙΤΣΗ Χειρόγραφη πόλη, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Λευκό ντιβάνι Η αρχή του περιττού Αντιμιλά στο Απέριττο Αβασάνιστοι γκρεμοί Ομολογήστε τη γνώση σας Πώς σπέρνει ο ήλιος φώς στην πέτρα Ο θάνατος πώς εργάζεται Μικροί είναι οι δρόμοι Μοιάζουν οι μέρες μεγάλες, οι έχθρες Καλοσυνάτες Ανεξερεύνητες Το χιόνι πυκνό κάνει τα δέντρα σπουδαία                                                                        Οπως κάθε τι που πάντα μας διαφεύγει ΕΥΤΕΡΠΗ ΚΩΣΤΑΡΕΛΗ Βερντάντι, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Αλκοολούχα περάσματα                   (Ι) Ο χρονισμός κάθε τοκετού συναισθημάτων δεν αποθηκεύεται στις προβολές της ζωής. Θα αυτοσχεδιάζει πάντα Η κυοφορούσα Για να περισώσει Την επιτιμητική αγάπη. Κι αν ψάχνεις σε θερμοκοιτίδες Θα ανταμώνεις Μονάχα πρόωρες αγάπες. ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΑΛΙΔΑΣ Οφις οικουρός, Εκδόσεις του Φοίνικα, Αθήνα 2013 Η κάθοδος του όρθρου Από τριγμούς τρελών, παρθένων αηδονιών, σπάνε τα πουπουλένια τσόφλια της αυγούλας, σκάνε τα κυκλάμινα, ανατριχιάζει άσπρη μέρα. ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ Η Διαθήκη, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Η άγνωστη Την πρόφτασε ξημέρωμα στη σκάλα. Της λέει: Καμιά γυναίκα. Καμιά γυναίκα δεν μου έδειξε τη θάλασσα. Του σεντονιού της αμμουδιές ακόμα το κορμί του αυλακώνει. Ας ήξερα τουλάχιστον Ποιο είναι τ' όνομα σου. Του λέει: Ονειρο είναι ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ Ποτάμι κόκκινο - χάικου με τίτλο, Μανδραγόρας, Αθήνα 2013 * Σαφάρι Ολη τη νύχτα κυνηγάω τη μέρα μ' ένα μαχαίρι. ΧAΡΑ ΝΑΟΥΜ Αγρυπνες αντιλόπες, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Ες αεί Κι όποτε πότισα εκείνο το τριαντάφυλλο ποτίστηκαν μαζί οι εσταυρωμένοι Κάτω απ' το περβάζι μου Γιατί τι άλλο είναι τα ποιήματα Από χιλιάδες χέρια που τεντώνονται αιμόφυρτα από λουλούδι σε λουλούδι ΝΙΝΑ ΝΑΧΜΙΑ Τώρα που ξέρω, λείπεις, Χαραμάδα, Πάτρα 2013 Ατιτλο Θυμάμαι αυτό το αμιγώς μισοχαμόγελο Μείγμα συγκίνησης και έκπληξης Ενδιαφέροντος και αγωνίας Το μεστό σου χέρι έσφιγγε λίγο την αμφιβολία μου Η απουσία σου ένα εκτόπισμα που μεγαλώνει μέσα μου Σαν μια μπάλα υδρογόνου Και μου μεταδίδει τους κραδασμούς της καρδιάς σου Μ' αυτήν την ουσιαστική συγκίνηση, υπάρχω Στον καταγγελτικό και παράλογο κόσμο μου ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα: 32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη (1966-2013), Μανδραγόρας, Αθήνα 2013 εργατική πρωτομαγιά ωραία που ήταν η συγκέντρωση στην πιο μεγάλη μας πλατεία ωραία τα μάρμαρα ωραία τα μέγαρα ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο οι εργάτες είχαν ήδη φύγει να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές με τις γυναίκες τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια απόμεινες εσύ απόμεινα εγώ να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο και τα στολισμένα μπαλκόνια ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ  Εποχή μου είναι η ποίηση, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013   Στην ποιήτρια που θέλω να γίνω Σου 'ρχεται στο στόμα ο τίτλος. Αυτός θα σε οδηγήσει στο περιεχόμενο (αντίστροφη πορεία τελικά). Το ποίημα δεν λέει να ησυχάσει. Στριφογυρνά μέσα στο σώμα σου παιδεύεται να βγει. Μα είναι δύσκολες οι συνδέσεις. Γιατί ποίημα σημαίνει φως. Και σένα τώρα οι περιστάσεις σε καλούν. Ελα, μέτρησε τις δυνάμεις σου Αν μπορείς να κάνεις φως τα σκοτάδια του σήμερα. ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΤΣΗΣ Νερό στο κύμα, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013 * Η επιμονή του καθρέφτη, o Vermeer Μ’ εμπόδιζε το είδωλό μου να δω (που στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη) κι ευγενικά του ζήτησα να παραμερίσει Τίποτα, να επιμένει ακίνητο εκείνο Όχι δεν άφησα την υπομονή μου να εξαντληθεί πήρα το σφυρί και ήσυχα έσπασα τον καθρέφτη… Εφυγε άπρακτος και απογοητευμένος ο Jan Vermeer που ΄ρθε μετά να φτιάξει κοιτώντας τον καθρέφτη την προσωπογραφία του Κι αυτό που τον είχε πειράξει περισσότερο δεν ήταν τόσο ο σπασμένος καθρέφτης όσο το άδειο δωμάτιο… ΜΑΡΙΑ ΤΡΑΝΟΥ Ο τροπαιούχος Ζογκλέρ, Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013 Στο μέλλον όμως στο μέλλον Συνέχεια πρέπει να είσαι με μια σκούπα στο χέρι Ο ουρανός αδειάζει μαύρες στάχτες μικρές. Πέφτουν αργά, με τις ώρες. Δεν τις κοιτάω άλλο, φτάνει, Ποιος ξέρει από πότε έχει αποθέματα. Θα περιμένω να τελειώσουν να πλύνω. Μυρίζει σαν καμμένο μαλλί, Στις ειδήσεις δεν είπε τίποτα για πυρκαγιά. Η γειτόνισσα λέει πως καίγεται καρδιά φτιαγμένη από νύχια, Γι' αυτό μυρίζει έτσι. Η γειτόνισσα είναι τρελή. Γλιτώνει και δεν τη μαζεύουν στα σφουγγαράδικα Γιατί είναι πιο μπαμπόγρια από μένα. Οσο και να λένε τα κλείσανε δεν κάνει να πιστεύεις κανέναν. ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ Το σώμα του νερού, Κέδρος, Αθήνα 2013 Καραμελένια τρένα Προφέρω το όνομά σου συλλαβή προς συλλαβή καραμελένιο τρένο σε παιδική γιορτή. Τα χιόνια λιώνουν αλλάζουν δρόμο οι ανεμοστρόβιλοι. Το ριγέ τετράδιο που αντιστεκόταν σθεναρά μου άνοιξε επιτέλους τα φύλλα του γιατί θυμήθηκε πως είχα ερωτευθεί τη μητέρα του τη λεύκα με το κόκκινο μαντίλι. KΑTEΡΙΝΑ ΧΑΝΔΡΙΝΟΥ Συμπαθές αγρίμι, Ενδυμίων, Αθήνα 2013 Μεσημεριανό όραμα Καθόσουν στο γραφείο των παιδικών μου χρόνων               -το άσπρο- κι έτσι όπως είχε μπλέξει ο ήλιος ανάμεσα στα μαλλιά σου μοιάσαν προς στιγμή με τα δικά μου. Στα χέρια σου, κρατούσες σελίδες χειρόγραφες, γεμάτες -που αποδείχτηκε πως ήταν τα γραπτά μου- και μου τις επέστρεφες. Είπες. Επειδή τη γραφή σου την ποθώ, απάλλαξέ τη απ' τη μανιέρα. Και τίποτ' άλλο δεν είπες παρά κρατούσες τα γραπτά μου σα να 'ταν πλάκες και σαν εσύ ο Μωυσής.

Φίλιπ Πούλμαν: “Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική όσο χρειάζονται αγάπη και φαγητό και καθαρό αέρα και παιχνίδι”

Ο Φίλιπ Πούλμαν (Philip Pullman) είναι ένας Βρετανός συγγραφέας που έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία. Το παρακάτω κείμενο το έγραψε για τη δέκατη επέτειο του Astrid Lindgren Memorial Award το 2012.
Τα παιδιά χρειάζονται τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική όσο χρειάζονται αγάπη και φαγητό και καθαρό αέρα και παιχνίδι. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τροφή, η ζημιά γίνεται γρήγορα ορατή. Αν δεν αφήσεις ένα παιδί να έχει καθαρό αέρα και παιχνίδι, η ζημιά είναι επίσης ορατή, αλλά όχι τόσο γρήγορα. Αν δεν δώσεις σε ένα παιδί αγάπη, η ζημιά μπορεί να μην είναι φανερή για μερικά χρόνια, αλλά είναι μόνιμη.
Αλλά αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική, η ζημιά δεν είναι τόσο εύκολα ορατή. Είναι εκεί όμως. Τα σώματα τους είναι αρκετά υγιή• μπορούν να τρέξουν και να πηδήξουν και να κολυμπήσουν και να φάνε λαίμαργα και να κάνουν πολύ θόρυβο, όπως έκαναν πάντα τα παιδιά,  αλλά κάτι λείπει.
Είναι αλήθεια ότι μερικοί άνθρωποι μεγαλώνουν χωρίς να συναντήσουν ποτέ κάποιου είδους τέχνη, και είναι απόλυτα ευχαριστημένοι και ζουν καλές και πολύτιμες ζωές, και στων οποίων τα σπίτια δεν υπάρχουν βιβλία, και δεν ενδιαφέρονται πολύ για τις εικόνες, και δεν βρίσκουν κάποιο νόημα στη μουσική. Λοιπόν, αυτό είναι εντάξει. Ξέρω τέτοιους ανθρώπους. Είναι καλοί γείτονες και χρήσιμοι πολίτες. 
Όμως άλλοι άνθρωποι, σε κάποιο στάδιο της παιδικής ή νεανικής τους ηλικίας, ή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι από ένα είδος που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ. Είναι τόσο ξένο σε αυτούς όσο η σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Αλλά μία μέρα ακούν μία φωνή στο ραδιόφωνο να διαβάζει ένα ποίημα, ή περνούν από ένα σπίτι με ένα ανοιχτό παράθυρο όπου κάποιος παίζει πιάνο, ή βλέπουν μία αφίσα από έναν συγκεκριμένο πίνακα σε κάποιου τον τοίχο, και τους αγγίζει τόσο πολύ που αισθάνονται ζαλάδα. Τίποτα δεν τους προετοίμασε γι’αυτό. 
Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι είναι γεμάτοι με μία λαχτάρα, παρόλο που δεν είχαν καμία ιδέα πριν ένα λεπτό• μία λαχτάρα για κάτι τόσο γλυκό και τόσο απολαυστικό που σχεδόν τους πληγώνει. Κλαίνε σχεδόν, αισθάνονται λύπη και χαρά και μόνοι και ευπρόσδεκτοι από αυτήν την εντελώς νέα και παράξενη εμπειρία, και θέλουν απεγνωσμένα να πλησιάσουν το ραδιόφωνο, παραμένουν έξω από το παράθυρο, δεν μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από την αφίσα. Το ήθελαν αυτό, το χρειαζόντουσαν όπως ένας πεινασμένος χρειάζεται τροφή, και δεν το ήξεραν. Δεν είχαν ιδέα.

Έργο του καλλιτέχνη Bob and Roberta Smith (via S Edition)

Έτσι είναι και για ένα παιδί που χρειάζεται μουσική ή εικόνες ή ποίηση και τα συναντάει τυχαία. Αν δεν υπήρχε η εν λόγω ευκαιρία, ίσως να μην το γνώριζε ποτέ, και θα μπορούσε να περάσει όλη του τη ζωή σε μία κατάσταση πολιτιστικής λιμοκτονίας χωρίς να το γνωρίζει. 
Οι συνέπειες της πολιτιστικής λιμοκτονίας δεν είναι δραματικές και γρήγορες. Δεν είναι τόσο εύκολα ορατές. 
Και, όπως λέω, μερικοί άνθρωποι, καλοί άνθρωποι, καλοσυνάτοι φίλοι και χρήσιμοι πολίτες, απλά δε το βιώνουν ποτέ• είναι απολύτως πλήρεις χωρίς αυτό. Αν όλα τα βιβλία και όλη η μουσική και όλοι οι πίνακες του κόσμου ήταν να εξαφανιστούν εν μία νυκτί, δε θα ένιωθαν άσχημα• ούτε καν θα το παρατηρούσαν.
Αλλά αυτή η λαχτάρα υπάρχει σε πολλά παιδιά, και συχνά δεν ικανοποιείται ποτέ, διότι δεν έχει αφυπνισθεί ποτέ. Πολλά παιδιά σε κάθε μέρος του κόσμου πεινάνε για κάτι που τροφοδοτεί και θρέφει την ψυχή τους.
Εμείς λέμε, ορθώς, ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα σε τροφή και στέγη, παιδεία, ιατρική περίθαλψη , και ούτω καθεξής. Πρέπει να καταλάβουμε ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εμπειρία του πολιτισμού. Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι χωρίς ιστορίες και ποιήματα και εικόνες και μουσική, τα παιδιά θα πεινάσουν. 


Πηγή: Astrid Lindgren Memorial Award/Μετάφραση: The Whole Cow http://thewholecow.net/3238-2/

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ /// ΣΠΥΡΟΣ Λ. ΒΡΕΤΤΟΣ //// ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΛΥΣΙΣ /// 3+1 ΔΟΚΙΜΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗ [.poema...2015]

                                      

Μια κάποια λύσις

3+1 δοκίμια για τον Κ.Π. Καβάφη

Σπύρος Λ. Βρεττός

poema, 2015
109 σελ.

Ο Σπύρος Βρεττός συνομιλεί με την Ασημίνα Ξηρογιάννη σχετικά με το βιβλίο.


Δοκίμια για τον Καβάφη, λοιπόν!Δεν είναι γραμμένα όλα την ίδια χρονική περίοδο,αυτό που υπάρχει τελευταίο στο βιβλίο έχει γράφτηκε πρώτο.Ποιές διεργασίες έγιναν μέσα σας για να αποφασίσετε να γράψετε βιβλίο για τον Καβάφη;Aπό ποιά πίστη εκκινείτε;

 Δεν χρειάζονταν πολλές και ιδιαίτερες διεργασίες για τον Καβάφη. Όταν κάτι υπάρχει μέσα σου αυτοδικαίως, κάποια στιγμή αυτοδικαίως θα σε προκαλέσει και για το περισσότερο. Η ποίηση του Καβάφη ερχόταν και ξαναερχόταν μέσα μου. Το καλό είναι ότι έρχονταν μέσα μου ποιήματα που δεν τα είχα πολυσυνηθίσει. «Έφταιγε» σε αυτό και η δική μου, ιστορικού τύπου, ενασχόληση με τα πράγματα και τα γεγονότα του παρόντος. Θέλω να πω ότι η ιδιοσυγκρασία μου έγερνε προς τα εκεί, ώστε τελικά προέκυψαν κατά τρόπο αυτοδίκαιο, όπως είπα, τα δοκίμια για τον ιστορικό, βασικά, Καβάφη. 


 Ο Καβάφης γράφει σε ένα στίχο του αναφερόμενος στο ποίημα:'' Σε δημιούργησα και συ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα''. Ποιά και πόση η δύναμη του Καβαφικού ποιήματος ,ώστε να εκπλήσσει το δημιουργό του; 



Στο ποίημα «Στον ίδιο χώρο», ένα από τα τελευταία του ποιήματα, ο Καβάφης αναφέρεται στο περιβάλλον της οικίας του και γενικότερα στο αστικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο κινείται για πολλά χρόνια. Ένα περιβάλλον που ο ποιητής αισθάνεται πως το δημιούργησε ο ίδιος «μες σε χαρά και μες σε λύπες: με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα». Τι θα περίμενε κανείς από το περιβάλλον που ο ίδιος δημιούργησε; Μια ανταπόδοση. Αυτή την ανταπόδοση φανερώνει ο Καβάφης με τον στίχο: «Κ’ αισθητοποιήθηκες ολόκληρο για μένα». Το περιβάλλον λοιπόν δεν το αισθητοποιεί ο ποιητής, αλλά αυτό είναι που αισθηματοποιείται ολόκληρο για τον ποιητή. Θα μπορούσε να πει: Σε δημιούργησα και σ’ αισθηματοποίησα. Όμως λέει: Σε δημιούργησα κι εσύ αισθηματοποιήθηκες ολόκληρο για μένα. Με όσα περιστατικά και μ’ όσα πράγματα κι αν γεμίσει κανείς το περιβάλλον του, όσες χαρές και όσες λύπες κι αν νιώσει μέσα σε αυτό, η αληθινή, ολοκληρωτική αισθηματοποίηση έρχεται μετά από όλα αυτά και έρχεται σαν ανταπόδοση. Αυτό το ποίημα ταιριάζει απόλυτα και στο πλέον δραστικό ποιητικό περιβάλλον του Καβάφη, που είναι το ιστορικό περιβάλλον. Ο Καβάφης φτιάχνει τα ιστορικά του ποιήματα με τον ίδιο τρόπο που ζει μέσα στο αστικό του περιβάλλον. Βάζει στα ποιήματά του τα αναγκαία ιστορικά «περιστατικά» και όλα τα «πράγματα», δηλαδή τους «φτωχικούς» και «αντιποιητικούς» του τρόπους, και ανακαλύπτει εκ των υστέρων το «αίσθημα» που παράγει το ιστορικό του ποίημα. Η ολοκλήρωση του ποιήματός του γίνεται από το ίδιο το ποίημα, γίνεται με την «αισθηματοποίησή» του. Ακόμα και η ειρωνεία του Καβάφη δεν είναι από τα «πράγματα» εκείνα που θα μπορούσαν να τον κάνουν να αισθανθεί ότι η χρήση της παράγει το «αίσθημα» του ποιήματος. Διότι ο Καβάφης δεν χρησιμοποιεί την ειρωνεία ευκαιριακά και προκειμένου να αποφέρει «αίσθημα». Εμφορείται από αυτήν και την ξεχνάει ως ποιητικό τρόπο, αφού δεν είναι απλώς ένας τρόπος, αλλά ένα παντεποπτικό βλέμμα. Είναι το ένστικό του, η ανάσα του. Ώστε λοιπόν μπορούμε να πούμε πως όντως η ολοκληρωτική αισθηματοποίηση του ιστορικού καβαφικού ποιήματος έρχεται εκ των υστέρων (σε αντίθεση π.χ. με τα ερωτικά του ποιήματα, όπου μετέρχεται ποικίλους ποιητικούς τρόπους
για να δημιουργήσει το «αίσθημα») και μάλλον εκπλήσσει τον «ιστορικό» Καβάφη, με τον τρόπο που εκπλήσσει και τον αναγνώστη της καβαφικής ιστορικής ποίησης. 



 O Kαβάφης έγραψε ποιήματα που έχουν χαρακτηριστεί από τους μελετητές ως '' ιστορικά''.'Hξερε '' πολλή '' ιστορία;


3. Όπως γράφω στο βιβλίο μου «Για να συμβεί ένα ιστορικό ποίημα, δεν χρειάζεται ο ποιητής να ξέρει «πολλή» Ιστορία». Διαβάζοντας τον Καβάφη δεν έχω, ευτυχώς, την αίσθηση ότι ο ποιητής «γνώριζε» πολλά και πιστεύω πως ούτε κι ο ίδιος ήθελε να μεταδώσει την αίσθηση αυτή. Άλλωστε, η ανατρεπτική του ειρωνεία, όντας ειλικρινής, στοχεύει στο να τον καταδείξει, κάποιες φορές, παρά τα ιστορικά φαινόμενα, και ως σκοπίμως «ανιστόρητο». Και μόνο έτσι μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ένα ιστορικό ποίημα: μέσα σε ένα «ανιστόρητο» τάχα περιβάλλον. Κάποτε λοιπόν τον ενδιαφέρει να ανατρέψει κατά κάποιο τρόπο την σοβαρότητα της Ιστορίας, ώστε η δική του ποιητική ιστορία και το δικό του ποίημα να φαίνεται πιο ισχυρό μέσα σε ένα ματαιωμένο γενικότερο πλαίσιο. 



 Τί σας έλκει περισσότερο στον Καβαφικό στίχο;


Θα έλεγα ότι στον Καβάφη αυτό που με έλκει δεν είναι τόσο ο στίχος, ο οποίος μπορεί να είναι ακόμα και εντελώς στεγνός, μέχρι και αντιποιητικός, αλλά το συνολικό ποίημα. Ίσως αυτό να σχετίζεται με αυτό που είπα παραπάνω, ότι δηλαδή τόσο για τον ποιητή όσο και για τον αναγνώστη το ποίημα μοιάζει να «αισθηματοποιείται» στο τέλος του ή ίσως και μετά από αυτό. Στο τέλος αναδεικνύεται το άρωμα της ειρωνείας. Στο τέλος συγκολλιέται το ποίημα με όσα συγκολλητικά στοιχεία έχει ήδη μέσα του. Βέβαια δεν μπορεί να παραγνωριστεί η ωραία ευθύτητα του καβαφικού στίχου και η αποφθεγματική της διάσταση. Δεν μένω όμως σε αυτά. Το σύνολο του ποιήματος μού μιλάει περισσότερο. 



Tο έργο του θεωρείται διαχρονικό .Πώς διαβάζεται μέσα στο πλαίσιο της εποχής που διανύουμε;Μέσω ποιάς κίνησης της ιστορίας
φιλοσοφεί  και γίνεται παραινετικός;

 Το έργο του Καβάφη είναι όντως διαχρονικό. Και δεν χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τα ιστορικά από τα ερωτικά ποιήματα ή από τα παραινετικά. Όλα λειτουργούν διαχρονικά. Άλλωστε ο Καβάφης τον προσωπικό ερωτικό του χρόνο τον έχει μετατρέψει στα ποιήματά του σε χρόνο ιστορικό. Από κάποια στιγμή και μετά, τα ερωτικά του ποιήματα αναπτύσσονται με τον τρόπο του ιστορικού ποιήματος. Ο νέος του ποιήματος μοιάζει πλέον να ανήκει στην Ιστορία. Ο έρωτας αποκτάει ιστορική διάσταση. Ο Καβάφης προσχωρεί, είτε προγραμματικά, κατά τα τελευταία του χρόνια, είτε άθελά του, στο ενιαίο του κυκλικό «αφήγημα». Η ενότητα του έργου του αυτό φανερώνει: έναν Καβάφη που αποβλέπει σ’ αυτό το ενιαίο «αφήγημα», στο οποίο μπορεί να χωρέσει μια πλήρης, όσο γίνεται, και συνεκτική εικόνα για την Ιστορία. Μια Ιστορία κυκλικά επανερχόμενη. Ο Καβάφης είναι κοντά στην αέναη κυκλική κίνηση της Ιστορίας και στην κυκλική επαναφορά της. Όσο κι
αν φαίνεται κάποιες φορές να «καθοδηγεί» προς ένα «τέλος» της Ιστορίας (π.χ. σε κάποια του ποιήματα με φιλοσοφικές, παραινετικές προεκτάσεις), εν τούτοις μόνο μέσω μιας κυκλικής κίνησης της Ιστορίας μπορεί ο ίδιος να γνωρίζει, ώστε τελικά να φιλοσοφεί και να γίνεται παραινετικός. Επειδή λοιπόν κανένα τέλος της Ιστορίας δεν είναι προ των πυλών, αλλά αυτή δείχνει να ξαναφέρνει στο προσκήνιο τον παλιό και γνώριμο εαυτό της, η ποίηση του Καβάφη δεν χάνει την διαχρονικότητά της. Ο ιστορικός της χρόνος έρχεται και ξανάρχεται μπροστά μας. Φωτογραφίζει την τρέχουσα πραγματικότητα. Την φανερώνει. Η καβαφική ποίηση διαβάζεται σα να είναι γραμμένη σήμερα.

cantus firmus: ΠΡΟΣΩΠΑ - ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

                                                          





Αναδημοσίευση από:
cantus firmus: ΠΡΟΣΩΠΑ - ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ: Το cantus firmus φιλοξενεί την ποιήτρια-θεατρολόγο Ασημίνα Ξηρογιάννη , η οποία είναι πολυτάλαντη και ακούραστη. Αυτήν την εποχή  εμ...

 Συνέντευξη στην Νότα Χρυσίνα

Mεσα στο 2015 κυκλοφόρησαν 3 βιβλία σας!

Nαι, είναι αλήθεια!Το ένα από αυτά, ωστόσο, δεν το έγραψα μόνη μου,αλλά το εμπνεύστηκα η ίδια. Ξεκίνησε σαν "πρότζεκτ" από το varelaki και τελικά κατέληξε να γίνει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο από τις εκδόσεις vakxikon. Πρόκειται για τους ''ΜΟΝΟΛΟΓΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ''. Ζήτησα από 10 άντρες και 10 γυναίκες συγγραφείς να μου γράψουν ένα κείμενο αναφορικά με την τέχνη τους. Γιατί γράφουν,πώς ξεκίνησαν με τη γραφή, ποιές είναι οι αφετηρίες τους, ποιές οι επιρροές τους. Είκοσι μονόλογοι, άλλοι ρεαλιστικοί, άλλοι σουρεαλιστικοί, πάντως όλοι εξίσου ενδιαφέροντες, που μας βάζουν στο εργαστήρι του συγγραφέα.Αξίζει να διαβάσει κανείς αυτό το βιβλίο, μια και δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στην ελληνική, τουλάχιστον ,βιβλιογραφία. Πιο συγκεκριμένα, ανθολόγησα τους παρακάτω ποιητές και πεζογράφους : κείμενα: :Έρικα Αθανασίου, Τζούλια Γκανάσου, Νατάσα Ζαχαροπούλου,Σοφία Κολοτούρου, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Δανάη Παπουτσή, Έλενα Πολυγένη, Μαρία Σούμπερτ, Ελένη Τζατζιμάκη,Ελένη Φουρνάρου, Γιώργος Γώτης, Γιώργος Δουατζής, Νίκος Ερηνάκης, Γιώργος Κατσέλης, Γιώργος Λίλλης,Διονύσης Μαρίνος, Γιώργος Μπλάνας, Κωνσταντίνος Μπούρας, Τόλης Νικηφόρου, Γιάννης Παπαγιάννης 

- Ναι ,είναι τα παρασκήνια της γραφής! Έχετε γράψει και ένα πολύ κατατοπιστικό εισαγωγικό σημείωμα!

Μιλήστε μας και για τα άλλα δύο βιβλία σας.

To ένα φέρει τον τίτλο ''23 μέρες '',από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και το άλλο το θεατρικό σπονδυλωτό μονόπρακτο ''Οντισιόν'' από τις εκδόσεις Vakxikon.

-Τι πραγματεύεται το '' 23 μέρες'';

Να σημειώσουμε ότι είναι ένα βιβλίο πεζό στη βάση του ,αλλά με κάποια ποιητικά μέρη,ένα μεικτό είδος δηλαδή. Πρόκειται στην ουσία για ένα βιβλίο ποιητικής.Με αφορμή την ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου, διερευνώ πώς μπορεί να γραφεί ένα ποίημα. Πώς από τον έρωτα περνάμε στην ποίηση. H ηρωίδα, η Σοφί, βρίσκεται σε μεγάλη αναμονή. Κλεισμένη μέσα σε ένα δωμάτιο για είκοσι τρεις μέρες περιμένει να γυρίσει ο εραστής της. Θα την επιλέξει άραγε; Η αναμονή δεν της γεννά μόνο συναισθήματα,αλλά και λέξεις. Μερικές από αυτές τις λέξεις μπορεί να συνδυαστούν με τέτοιο τρόπο και να γίνουν αντικείμενο επεξεργασίας, ώστε να καταλήξουν να γίνουν ποιήματα.'Αλλες όμως, μπορεί να αποτελέσουν κομμάτια απλών ασκήσεων επί χάρτου, ή ένα γρατζούνισμα και μόνο πάνω στο σημειωματάριο. Mε ενδιαφέρει να δείξω πώς ένα αρχικό ερέθισμα, από ένα πρώτο υλικό ανοίγεται ο δρόμος για την λογοτεχνία.

-Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μικρό απόσπασμα, ό,τι πιο πολύ αγαπάτε: 

Το βιβλίο διαβάζεται ως σύνολο. 23 κομμάτια που συμπληρώνουν ένα παζλ. Είναι πεζό στη βάση του, με κάποια ποιητικά μέρη. Θα παραθέσω ενδεικτικά το ''Ποίημα Κολάζ'',το οποίο όμως χρωματίζεται διαφορετικά μέσα στα συμφραζόμενά του.

  

ΠΟΙΗΜΑ ΚΟΛΑΖ

Aν η Ποίηση είχε χρώμα

Οι φιγούρες του Σαγκάλ(που πετάνε)

''Ο καθρέφτης'' του Φοίβου Δεληβοριά

Βότανο Λουίζα(για το αδυνάτισμα)

23 μέρες μόνο(;)

Iδανικοί Αυτόχειρες

Λευτέρης Βογιατζής:Θέατρο σαν ποίηση

Το κολάζ μου''Η Ιστορία της Γυναίκας μέσα στους αιώνες"

Οι ώρες(κινηματογραφική ταινία)

Σύλβια Πλαθ και Μάτση for ever

Aμοργόςτου Γκάτσου

Διακοπές στην Πραγματικότητα του Χάρη Βλαβιανού

Παραμύθια για παιδιά και μεγάλους

Το ποδήλατό μου

Χοσέ(όνομα που μου αρέσει)

Μέριλυν(η γνωστή)

'Ολα τα "αν" και τα''γιατί"

Τα ηδονικά του Καβάφη

''Περιέχουμε τα πρόσωπα που αγαπήσαμε''

(Μάνος Χατζιδάκις)

Το φιλί του Μουνκ"

- H Σοφί, η ηρωίδα  του "23 ημέρες" είναι ''διακειμενική''...

Ναι,είναι! Γιατί όταν γράφει τα ημερολόγιά της τής έρχονται στο μυαλό συγγραφείς άλλοι που έχει διαβάσει, που είχαν κι αυτοί την εμπειρία ενός ερωτικού τριγώνου,που μπήκαν κι αυτοί σε διλήμματα, που η τέχνη τους εμπνεύστηκε από τους έρωτές τους, που φλέρταραν με την αυτοκτονία ή αυτοκτόνησαν εν τέλει. 'Οταν το υποκείμενο της γραφής βιώνει πράγματα συνειδητά ή ασυνείδητα αυτά θα περάσουν και στην τέχνη του.Το θέμα είναι πώς δημιουργικά φιλτράρεις κάθε φορά τις εμπειρίες σου και μετατρέπεις το ατομικό βίωμα σε καθολικό.

- Kαι μένει η "Οντισιόν"...Ειναι το πρώτο θεατρικό που εκδίδετε ,σωστά; 

Aκριβώς! Ελπίζω όχι και το τελευταίο. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τον Ιούλιο (και σε e-book), όμως ακόμα δεν έχει παρουσιαστεί. Η παρουσίασή του έχει προγραμματιστεί για τις 27 του Νοέμβρη, στο Πόλις Art Cafe, παρέα με εκλεκτούς ομιλητές. Είστε όλοι καλεσμένοι ,επειδή σίγουρα κάποιες φορές στη ζωή σας νιώσατε σαν να περνάτε Οντισιόν.Ελπίζω να ευνοήσουν οι συνθήκες και το έργο να βρει το δρόμο της σκηνής αφού αυτός είναι ο προορισμός των θεατρικών έργων.

- Τί πραγματεύεται η Oντισιόν; 

Είναι ένα έργο που αναφέρεται στο θέατρο. Θίγει τα "κακώς κείμενα" του θεάτρου. Οι ηθοποιοί,η φιλοδοξία, η οντισιόν, τα σεμινάρια, οι σκηνοθέτες, το κοινό, η έλλειψη αυθεντικής κατάθεσης αποτελούν κάποια θεματικά μοτίβα που συναντά κανείς διαβάζοντάς το. Με χιούμορ, παιγνιώδη διάθεση, αλλά και άμεσο λόγο προκαλεί συνειδήσεις.

- Είστε θεατρολόγος και εργάζεστε στην εκπαίδευση... 

Nαι, εδώ και 13 χρόνια...στην Πρωτοβάθμια. Εχω κάνει κανονικά και σπουδές υποκριτικής. Ακόμα έχω εργαστεί ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού, και έχω κάνει διδασκαλίες σε ανεξάρτητες ομάδες παιδιών και εφήβων. Είναι δημιουργικό, ενδιαφέρον, με κρατά ζωντανή, παράλληλα τα παιδιά μού διδάσκουν πολλά πράγματα κάθε φορά. 'Εχουν τον τρόπο τους αυτά. Αυτοσχεδιάζουμε,παίζουμε, ανεβάζουμε παραστάσεις και άλλα τέτοια ωραία και ενδιαφέροντα.

- Κάπου μέσα στην Οντισιόν, ένας ήρωάς σας αναφωνεί αγανακτισμένος:'' Θέατρο τέλος''.

Στ 'αλήθεια, θα σταματούσατε ποτέ να ασχολείστε με το θέατρο; 

Oχι, βέβαια. Το έργο είναι κωμωδία και η υπερβολή χρησιμοποιείται στην κωμωδία ως μέσο εκφοράς του λόγου.Το θέατρο είναι μέσα στη ζωή μου., είναι τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας, είναι αφετηρία έμπνευσης. Και, φυσικά, δεν έχω τίποτα με τους μοντέρνους ή μεταμοντέρνους σκηνοθέτες, τους οποίους τόσο καυτηριάζω. Αντίθετα, εκτιμώ πολλούς από αυτούς. Απλά κάνω λίγο το δικηγόρο του διαβόλου εδώ.

-Γράφετε κάτι τώρα;

Συλλέγω πάντα ερεθίσματα. Ωστόσο, παλεύω ακόμα ένα έργο...τη Μυστική Ζωή της Μάγιας Μ. Το είχα ολοκληρώσει σχεδόν...όμως το άλλαξα, και πάλι μετά.. και γενικά έχει αποτελέσει πεδίο πειραματισμού για μένα. Ισως είναι η μοίρα του να μείνει ανολοκλήρωτο. 'Ισως αυτή να είναι η ομορφιά του...

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αγαπημένος τόπος της η Αίγινα όπου και έγραψε τα πρώτα της ποιήματα. Σπούδασε κλασσική φιλολογία και θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υποκριτική στο "Θέατρο - Εργαστήριο". Εδώ και αρκετά χρόνια διδάσκει το μάθημα της θεατρικής αγωγής και εργάζεται ως εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Παράλληλα παραδίδει μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας καθώς και θεωρίας και ιστορίας του θεάτρου. Είναι ενεργό μέλος του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συλλόγου Θεατρολόγων. Έχει παρακολουθήσει διάφορα θεατρικά σεμινάρια, όπως με τον Δ. Καταλειφό και την Α. Μακράκη (υποκριτική), τον D. Glass και τη Lilo Baouer (θεατρικό παιχνίδι), τον Θωμά Μοσχόπουλο (σκηνοθεσία). Έχει σκηνοθετήσει και "ανεβάσει" με τους μαθητές της αρκετά έργα, κάποια από τα οποία έχει διασκευάσει (π.χ., ("Ειρήνη" και "Πλούτο" του Αριστοφάνη) και κάποια άλλα τα οποία έχει γράψει η ίδια (π.χ. "Η εξαφάνιση του Αϊ-Βασίλη" και "Ο χιονάνθρωπος που έγινε βοηθός Αϊ-Βασίλη". Έχει διακριθεί σε δύο ποιητικούς διαγωνισμούς. Η νουβέλα της "Το σώμα του έγινε σκιά" (Ανατολικός, 2010) έχει λάβει έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το 2009 δημιούργησε το ιστολόγιο varelaki σελίδες Τέχνης και Πολιτισμού

(http://varelaki.blogspot.com).

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

(2015) 23 μέρες, Γαβριηλίδης

(2015) Οντισιόν, Vakxikon.gr

(2013) Εποχή μου είναι η ποίηση, Γαβριηλίδης

(2011) Πληγές, Γαβριηλίδης

(2010) Το σώμα του έγινε σκιά, Ανατολικός

(2009) Η προφητεία του ανέμου, Δωδώνη

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα

(2015) Μονόλογοι συγγραφέων, Vakxikon.gr [ανθολόγηση, κείμενα]

(2012) Ανθολογία ποίησης και γραπτού λόγου, Παππά, Βασιλική Β.

(2012) Ποιητές στη σκιά, Γαβριηλίδης

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ /// της ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

Aναδημοσίευση από http://grammophono.tumblr.com/post/139653261227/bang-bang-%CE%B1%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BE%CE%B7%CF%81%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7


Το τραγούδι σου μέσα στο γκρίζο .Κοίταζα τον ποταμό που καθρέφτιζε την νύχτα και απορροφούσε όλους τους κραδασμούς της.

Μου έλεγαν ότι έμεινα μόνη,μου έλεγαν διάφορα.Αλλά εγώ δεν τους πίστευα.Ούτε και τώρα δηλαδή.Υπάρχουν τόσες φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι ζήσαμε μαζί,υπάρχει το ημερολόγιο που είναι γεμάτο καταγραφές.Ωρες ,μέρες στιγμές ολάκερες γεμάτες από σένα.
“Θύμάσαι τότε που συνηθίζαμε να παίζουμε;” Όχι,δεν ήμασταν πολύ μικροί!Παίζαμε κι όταν μεγαλώσαμε ,πάντα παίζαμε.Γιατί την θεωρούσαμε παιχνίδι τη ζωή.
Το τραγούδι σου μέσα στο γκρίζο.Όταν δεν μπορώ τους τέσσερις τοίχους πάω στο ποτάμι.Ξέρεις,το ποτάμι μας.‘Ελα .'Ελα κι εσύ.
Σε καλεί αυτή που αναπάντεχα σε έχασε.'Ετσι λένε τουλάχιστον.Λένε ότι σε έχασα,ότι έμεινα χηρ….'Ακου να δεις.Κι όμως ,μπορεί να είναι αλήθεια γιατί μερικές φορές κλαίω.’Ανεξήγητα.Ασυναίσθητα γίνομαι εγώ το ποτάμι.'Εγώ είμαι το ποτάμι που καθρεφτίζω έναν έναν τους κραδασμούς της απώλειας.Και μου ταιριάζει η νύχτα περισσότερο άπ’ τη μέρα απ’ τότε που …. Και αν θέλεις να ξέρεις το σπίτι μας έχει ακόμα τη μυρωδιά σου.Και γι αυτό δεν αντέχω.Είναι αφόρητη αυτή η μυρωδιά της απουσίας,γλυκέ μου άντρα.Τον έκανες τον φόνο.Τώρα ταξίδεψε ήσυχος και μή σε νοιάζει.Τα κατάφερες μια χαρά.Πυροβόλησες την καρδιά μου.Πυροβόλησες τη ζωή μου.Με τόση ευκολία.Σίγουρα δεν θα το ήθελες.'Ηταν η κακιά στιγμή,ή το κακό το πεπρωμένο.Αλλά εγώ γιατί έχω τόσο θυμό,γιατί θέλω να μιλάω πάντα σε ενεστώτα και να λέω “ σ’ αγαπώ”,αντί “ σ’ αγάπησα”.
 Το τραγούδι σου μέσα στο γκρίζο.Γιατί δεν υπάρχει παραμύθι που να απαλύνει τέτοια θλίψη.Ούτε και τραγούδι ασυνήθιστα παρηγορητικό που να αποδομεί την απώλεια και να την μετατρέπει σε χαρά.Το πένθος του θανάτου ή το πένθος του έρωτα  είναι πιο μεγάλο;Mε συμφέρει να λέω του έρωτα ,γιατί αν πω του θανάτου ποτέ δεν θα σε ξεπεράσω.Ποτέ.Θα θάψω τη ζωή μου κάτω από τις αναμνήσεις ενός Μαζί.
  Εν τη απουσία σου θα γυρίζω νοερά πάντα σε σένα.Αν πω την “ απώλεια” λέξη μου,θα ναι σαν να καταριέμαι την ζωή μου.
Δεν υπάρχει απώλεια.Καμία απώλεια.Κατεβαίνω εκεί στον ποταμό για να σε συναντήσω.Τον βλέπω σαν μικρό θεό,παντογνώστη και παντοδύναμο που μέσω μιας φυσικής ενόρασης έχει την ικανότητα να διαβάζει τις επιθυμίες της ψυχής μου.Τον βλέπω σαν ευεργέτη που πάντα τα νερά του θα σε επιστρέφουν σε μένα.Γιατί μου λείπεις,γαμώ τη μίζερή μου θλίψη και σε αφουγκράζομαι μια χαρά εκεί κάτω στην ποταμίσια σιωπή μου.(Και είμαι θυμωμένη,οργισμένη είμαι ,που δεν είπες ούτε “αντίο” ).Κι είναι τέτοιο το νυχτερινό  τοπίο που με ευνοεί να σε κάνω ποίημα.'Ανετα.Ακούς;'Aνετα  σε κάνω ποίημα.Και σε φυλακίζω,σε εγκλωβίζω για πάντα ,ώστε να μην μπορείς να φύγεις από κοντά μου,να το σκάσεις.Σε κάνω λέξεις,σε χύνω στο χαρτί,σε σημειώνω στο μπλοκάκι μου ,σε τυλίγω με στοργή .Ακόμα και στην τσέπη μου σε βάζω.Έτσι να μάθεις να μην παίζεις παιχνίδια ,μωρό μου.’
Εγώ να σε φυλάω ,εσύ να με πυροβολάς
.Εγώ να θέλω έρωτα και συ…Δεν είμαι τρελή.Δεν είμαι τρελή.Εσυ έχεις ξεφύγει τελείως.Συμμαζέψου.Ακούς εκεί!Να με πυροβολάς και να πετυχαίνεις το στόχο με ευκολία.Η ακόμα.χειρότερα…να με κάνεις εμένα στόχο.Ναι,είμαι στο στόχαστρο.'Ελα!Σε παρακαλώ,γιατί έτσι νιώθω.Είμαι στο στόχαστρο μιας μακράς , βασανιστικής -και ενδεχομένως θανατηφόρας-νοσταλγίας.

Ο ΣΙΣΥΦΟΣ 10 (ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ)

(Source: http://bit.ly/21jO3DX.)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ


ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ – ΕΚΔΟΤΗ ΒΑΣΙΛΗ Π. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ



Αλέξης Ζήρας, Μακεδονικές και άλλες παραμυθίες Τα ένδον οδοιπορικά του Βασίλη Καραγιάννη
Βασίλης Βασιλικός, Ο Βασίλης Π Καραγιάννης
Μαρία Κουγιουμτζή, Βασίλης Καραγιάννης Ένας εραστής της Τέχνης
Ο Π. Β. Πάσχος διά τον Β. Π. Καραγιάννη
Αντώνης Κάλφας, Ο λογοτέχνης και εκδότης του περιοδικού «Παρέμβαση» Βασίλης Καραγιάννης: Οφειλόμενος φόρος τιμής στις δύο όψεις ενός αμετανόητα βιβλιόφιλου
Άννα Κουστινούδη, Βασίλης Π Καραγιάννης: Επανεγγραφή με όρους δημιουργίας
Πάνος Θεοδωρίδης, Η ζωντανή Βιβλιοθήκη της Κοζάνης
Μάριος Κυπαρίσσης-Μώρος, Από την εσωτερική βραδυπορία στην ποιητική δημοσιογραφία Σημείωμα για την ποίηση του Βασίλη Π Καραγιάννη
Μάκης Καραγιάννης, Η γραμματική της ειρωνίας
Κατερίνα Κούσουλα, Παραλειπόμενα διευθυντικών εμβιώσεων απροσχημάτιστα κατατεθειμένωνΣτους λειμώνες των βιβλίων ΒΠΚ
Ηλίας Κεφάλας, Στη χιονισμένη Κοζάνη
Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Επιλέγοντας τα προλογύδρια
Αντώνης Ν Παπαβασιλείου, «…την παρακείμενη της πόλεως πολίχνη…» Ήτοι, ο ΒΠ Καραγιάννης και η Λευκοπηγή Κοζάνης σε τέσσερα σπυριά σιτάρι
Έλσα Κορνέτη, Η παρατηρημένη πραγματικότητα στη γλώσσα της μνήμης ΒΠ Καραγιάννης: Ταξιδιωτικό στα βιβλία, μαθητεία στο ταξίδι (Παρέμβαση 2010)
Δήμητρα Β Καραγιάννη, Μεγαλώνοντας με την «Παρέμβαση»
Β Π Καραγιάννης, Φύλλα βιογραφικής χλόης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΣΩΤΗΡΗ ΣΑΡΑΚΗ
Βιογραφικό
Θεοδόσης Πυλαρινός, «Η ποίηση του Σωτήρη Σαράκη»
Γιάννης Κουβαράς, Στον αχό του χάους Δοκιμασίες και δοκιμές νοηματοδότησής του Σωτήρης Σαράκης, Στιγμή στο χάος, ποιήματα 1999-2010, εκδ, Κουκκίδα 2014
Χριστίνα Καραντώνη, Των μονολόγων λέξεις δειλές Ένας μονόλογος πάνω στους Μονολόγους του Σωτήρη Σαράκη
Κατερίνα Κούσουλα, Διεκδικώντας ταυτότητα ή Νυχτερινά δρομολόγια ζοφερής πραγματικότητας
Χρυσούλα Σπυρέλη, Το ποίημα του Σωτήρη Σαράκη για τον αρχαίο μάντη Μεγιστίαπρόκληση γιανέα συνομιλία
Γιώργος Χ Στεργιόπουλος, Σωτήρης Σαράκης, «Δάφνες επί ματαίω»
Μαρία Πολίτου, Ο ποιητικός «νεκρόδειπνος» του Σωτήρη Σαράκη «Απ' τα βαθιά της μνήμης ξεκινά η υλακή»
Αδημοσίευτα ποιήματα του Σωτήρη Σαράκη

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Βαλεντίνη Χρ Καμπατζά, «Η ανάγνωση ενός βιβλίου ως μέσον διαφυγής από την οικονομική κρίση στην Ελλάδα· ο ρόλος των δημοσίων – δημοτικών βιβλιοθηκών» (μελέτη)
Λένα Παππά, Μηδέν, Η προσωπίδα (ποίηση)
Έρση Λάγκε, Συσκότιση (πεζό)
Γιάννης Βούρος, «Έγκλημα στον ηλεκτρικό» (πεζό)
Δημήτρης Α Δημητριάδης, Ενίοτε στον ύπνο μου, Σπασμένο κέλυφος ταξιδεύω (ποίηση)
Ασημίνα Ξηρογιάννη, Σκηνή από τη ραψωδία Ζ της Ιλιάδας, Με τον τρόπο του Μπρεχτ (ποίηση)
Κωνσταντίνος Π Προδρόμου, Ο κινηματογράφος (πεζό)
Στέργιος Μεχτίδης, Παραλία, Ενδεχόμενα, Η αλήθεια (ποίηση)
Πόπη Πασχαλίδου, Δάκρυ κεχριμπάρι (πεζό)
Φρειδερίκη Εξάρχου, Μελαγχολία, Γίγαντες, Μεταμόρφωση (ποίηση)
Μιχάλης Πάτσης, Η φωνούλα (ποίημα)
Άγγελος Βασιλείου Γιάνναρος, Ο κήπος μου (ποιήμα)

ΒΙΒΛΙΟ

Περικλής Τσελίκης: Ειρήνη Α. Δεντρινού, Τα Διηγήματα, Φιλολογική Επιμέλεια: Θεοδόσης Πυλαρινός, Εκδόσεις Νεοελληνική Βιβλιοθήκη, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήνα 2014
Ανθούλα Δανιήλ: Χρύσα Βλάχου, Εν ώρα λήθης, Εκδ. Θερμαϊ­κός 2013
Γρηγόρης Τεχλεμετζής: Ο από κάτω δρόμος στο βιβλίο Η ζωή στο δρόμο του Μιχάλη Πάτση/αυτοέκδοση/Αθήνα 2015
Δημήτρης Μπαλτάς: Μιχάλης Πάτσης, Καζαντζάκης και Ρωσία, Αθήνα 2013, σελ. 600
Πέτρος Γκολίτσης: Μια μετα-σαχτουρική ακουστική λάμψη. Η ποιήτρια Χριστίνα Καραντώνη. Χριστίνα Καραντώνη, Πάθη συμφώνων, Οι Εκδόσεις των Φίλων, 2014. Χριστίνα Καραντώνη, Κοινοτυπίες, εκδ. Πλέθρον, 1989
Σοφία Παπαχριστοφίλου: Καλλιόπη Εξάρχου: Μάχιμα χείλη, Εκδόσεις Σοκόλη, 2014

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΟΥΜΠΕΡΤΟ 'ΕΚΟ

Ο ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας Ουμπέρτο 'Εκο, πέθανε την Παρασκευή στην Ιταλία σε ηλικία 84 ετών.
Τον θάνατό του επιβεβαίωσε ο εκδότης του στο ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA. Ο Εκο πέθανε στο σπίτι του, στο Μιλάνο και η αιτία του θανάτου δεν έγινε επίσημα γνωστή.
Ως σημειωτιστής, ο Εκο προσπαθούσε να ερμηνεύσει τους πολιτισμούς μέσω των συμβόλων -  όπως η γλώσσα, οι θρησκευτικές εικόνες, η μουσική, η κυκλοφοριακή σήμανση κλπ. 'Εγραψε πάνω από 20 βιβλία επί του θέματος και ήταν καθηγητής Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Ευρώπης.
Στο πρώτο μυθιστόρημά του, το "Ονομα του Ρόδου", που ήταν και η μεγαλύτερη εκδοτική επιτυχία του, ο 'Εκο συνδύασε την επιστήμη του με τη μεσαιωνική, αστυνομική πλοκή κι έγινε παγκοσμίως γνωστός. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1980 κι έχει πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα σε περίπου 30 γλώσσες. Το 1986 έγινε ταινία από τον Ζαν Ζακ Αρνό, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι.
Ο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε στις 5 Ιανουαρίου 1932. Από το 1975 έως το 2007 κατείχε την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.
«Θα μας λείψει η ματιά του στον κόσμο»
«Ο Ουμπέρτο Έκο, ένας από τους πιο διασημότερους διανοούμενους της Ιταλίας, είναι νεκρός», ήταν ο τίτλος στον ιστότοπο της εφημερίδας Corriere della Sera.
«Ο Ουμπέρτο Έκο υπήρξε μια σημαντική παρουσία στην ιταλική πολιτιστική ζωή των τελευταίων 50 ετών, αλλά το όνομά του παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο, σε διεθνές επίπεδο, με την τεράστια επιτυχία του μυθιστορήματός του Το όνομα του Ρόδου», συνεχίζει η Κοριέρε ντέλα Σέρα.
«Ο κόσμος έχασε έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους του σύγχρονου πολιτισμού», ανέφερε στον ιστότοπό της η Ρεπούμπλικα. «Θα μας λείψει η ματιά του στον κόσμο», συνέχισε.
Ο Ουμπέρτο Έκο και άλλα μεγάλα ονόματα της ιταλικής λογοτεχνίας είχαν αποφασίσει τον περασμένο Νοέμβριο να αποχωρήσουν από τον ιστορικό εκδοτικό οίκο Bompiani, ο οποίος εξαγοράστηκε πρόσφατα από τον οίκο Mondadori — της οικογένειας Μπερλουσκόνι — και να ενταχθούν σε έναν νέο, ανεξάρτητο οίκο, τον La nave di Teseo («Το πλοίο του Θησέα», αναφορά στον βασιλιά της Αθήνας της ελληνικής μυθολογίας).
Πολύγλωσσος, παντρεμένος με Γερμανίδα, ο Έκο είχε εξηγήσει πως ασχολήθηκε αργά με την λογοτεχνία διότι θεωρούσε τη συγγραφή μυθιστορημάτων ενασχόληση για παιδιά, κάτι «που δεν έπαιρνε στα σοβαρά».
Μετά Το όνομα του Ρόδου, ο Έκο δημοσίευσε μεταξύ άλλων Το εκκρεμές του Φουκώ (1988), Το νησί της προηγούμενης μέρας (1994), και τη Μυστηριώδη φλόγα της βασίλισσας Λοάνα (2004). Στο τελευταίο του μυθιστόρημα, Φύλλο μηδέν (2014), η πλοκή εκτυλίσσεται στον κόσμο του ιταλικού Τύπου τη δεκαετία του 1990.
Έγραψε παράλληλα δεκάδες δοκίμια, επιδεικνύοντας συχνά μια τάση εκλεκτικισμού, για τη μεσαιωνική αισθητική, την ποιητική του Τζέιμς Τζόις, τον Τζέιμς Μποντ, την ιστορία της ομορφιάς αλλά και της ασχήμιας.
Ο Έκο, που δεν έκρυβε ότι ανήκει στην αριστερά, ήταν κάθε άλλο παρά ένας συγγραφέας κλεισμένος σε γυάλινο πύργο. Συνέχιζε να γράφει τακτικά μια στήλη στο εβδομαδιαίο περιοδικό L'Espresso.
Η ευρύτητα του πνεύματός του δεν τον εμπόδιζε να εξετάζει με κριτική ματιά την εξέλιξη της σύγχρονης κοινωνίας. «Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα να μιλάνε σε λεγεώνες ηλιθίων που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα. Τους αναγκάζαμε αμέσως να σωπάσουν, αλλά σήμερα έχουν το ίδιο δικαίωμα λόγου με ένα βραβείο Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων», είχε πει, όπως υπενθύμισε η εφημερίδα Il Messaggero.
Internal Notes

ΠΗΓΗ :H KAΘHMEΡINH

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΡΙΤΣΩΝΗ

          Ποιείν / Poiein.gr                                                            

"Μια βραδιά για τον Κώστα Ριτσώνη".

Polis Art Café, (Αίθριο Αρσακείου, Πεσμαζόγλου, 5),

 Κυριακή 21 Φεβρουαρίου στις 20:30

 Οι φίλοι του ποιητή, μεταφραστή και εκδότη Κώστα Ριτσώνη (1946- 2015) διοργανώνουν μια βραδιά τιμώντας τη μνήμη και το έργο του.

Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά:

Αλτής Γιώργος
Αντωνόπουλος Παναγιώτης
Αραβανής Σπύρος
Βουτυρόπουλος Νίκος
Καλογεροπούλου Έφη
Καρτάκης Γιώργος
Λάζαρης Νίκος
Λαλιώτης Βασίλης
Μητρογιαννόπουλος Νίκος
Μπασκόζος Γιάννης
Ξηρογιάννη Ασημίνα
Πολύμου Ευαγγελία
Σαββόπουλος Πάνος
Ψαρρού Ειρήνη

[ Ο κατάλογος των συμμετεχόντων θα είναι ανοικτός]

Y Φ Ε Γ Ν Η

.  ΥΦΕΓΝΗ: η [ουσ.] > ύφος + γνέθω. Ο τρόπος με τον οποίο ένα κείμενο «γνέθει» / δημιουργεί το λογοτεχνικό ύφος μέσω της πλοκής και των αφηγηματικών μεθόδων. Δηλώνεται και ως ιδιότητα του κειμένου π.χ. «Ο Ροϊδης έδωσε εξαιρετική σημασία στην υφέγνη της Πάπισσας Ιωάννας».   Αγαπητοί φίλοι   Οι συνεργάτες μου κι εγώ σας παρουσιάζουμε την Υφέγνη*  την πρώτη συνολική υπηρεσία επιμέλειας στον ελληνικό εκδοτικό χώρο. Προσφέρουμε εξατομικευμένες υπηρεσίες επιμέλειας σε όλα τα στάδια της λογοτεχνικής διαδικασίας, από τη γραφή στην παραγωγή.    ΥΦΕΓΝΗ* Αναλαμβάνουμε την επιμέλεια από το χειρόγραφο (ολοκληρωμένο ή μη) έως το τελικό τυπογραφικό δοκίμιο και απευθυνόμαστε τόσο σε μεμονωμένους συγγραφείς, όσο και σε εκδότες. Για οποιαδήποτε πληροφορία μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας hyfegni@fairead.com   Παρακαλούμε να κοινοποιήσετε αυτή την ανακοίνωση σε φίλους, συναδέλφους και γνωστούς που πιθανόν ενδιαφέρονται. ΧΡΗΣΤΟΣ  ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ   ==============================   ΥΦΕΓΝΗ*   Η ΥΦΕΓΝΗ* είναι η πρώτη συνολική υπηρεσία επιμέλειας που προσφέρεται στον ελληνικό εκδοτικό χώρο μέσω του FAIREAD και παρέχει εξατομικευμένες υπηρεσίες επιμέλειας σε όλα τα στάδια της λογοτεχνικής διαδικασίας (γραφή > παραγωγή). Αναλαμβάνουμε την επιμέλεια από το χειρόγραφο (ολοκληρωμένο ή μη) έως το τελικό τυπογραφικό δοκίμιο και απευθυνόμαστε τόσο σε μεμονωμένους συγγραφείς, όσο και σε εκδότες. Ο βραβευμένος συγγραφέας Χρήστος Xρυσόπουλος αναλαμβάνει την  επιμέλεια περιεχομένου και τη συμβουλευτική συγγραφέων. Η διορθώτρια Ελένη Ζαφειρούλη τη γλωσσική / τυπογραφική διόρθωση και επιμέλεια.   Η Λεωνή Θανασούλα την αόρατη γραφή (ghostwriting, κειμενογράφος - copywriter). H Λεωνή Θανασούλα είναι η πρώτη επαγγελματίας αόρατη συγγραφέας στην Ελλάδα. Επίσης, αναλαμβάνει τη συγγραφή ποικίλων κειμένων μη λογοτεχνικής φύσης και συγγραφική έρευνα.   Συνεργάτες, σύμμαχοι και συνοδοιπόροι του συγγραφέα