Translate

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2012

notationes/////ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013/////ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΡΚΙΔΗΣ///ΠΟΙΗΜΑΤΑ










  Ο καθένας με την ομπρέλα του.

  Ομως εγώ 
  δεν μπορώ 
  χωρίς
  τη βροχή σου.   




************ 



<<...μετράς μια μέρα το επί του συνόλου
και βλέπεις,τρομάζοντας,
πόση ζωή άφησες απ΄έξω...>>
                                       

Οιονεί ποίημα     
 

Λαθρεμπόριο, γιατρέ μου, ιδεών
λαθρεμπόριο αισθημάτων.
Έκλεισα τα εξήντα κι είμαι παρών:
έτοιμος προς εκποίησιν των τραυμάτων.

Ξόδεψα τη νοσταλγία των ουρανών
βγήκα με ψευδώνυμο στο κυνήγι.
Διαπρεπής στοχαστής, σώφρων,
πλην όμως η πελατεία μου λίγη.





********



ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ


Εμείς πουλάμε στην άλφα τιμή,άλλοι πουλάνε στη βήτα.
Δικαίωμά τους,δικαίωμά μας.
Βαραίνει οπωσδόποτε στην αγορά το όνομά μας
-ζήτημα σχετικό η νίκη και η ήττα.


Η ήττα μάλιστα σήμερα ¨τραβάει¨:
Τί ραγισμένοι δρόμοι,τί ασβεστωμένα συνθήματα,
Τα πιο καλά είναι τα γκρινιάρικα ποιήματα
κι ο Σεφέρης που δεν μου απαντάει.

Το ουσιώδες είναι ότι όλοι μας πουλάμε. 




 **********




NANOYΡΙΣΜΑ

Ἔλα ὕπνε πού παίρνεις τά παιδιά καί πάρε το
ἔλα γριά μέ τά φριχτά δόντια καί πάρε το
ἔλα Τζών Σίλβερ
ἔλα ἄσπλαχνε Ἰαβέρη
ἔλα Φοῦ Μανσοῦ, Ἐμπενέζερ Σκρούτζ, σερίφη τοῦ Νόττιγκχαμ
λυσσασμένοι λύκοι, στρίγκλες, τέρατα
ἐλάτε γαμῶτο καί πάρτε το
καί μήν τό ἀφήσετε μέχρι τό πρωί. 





************** 

 


Ιδιωτικό μνημόσυνο

 Ο καλύτερός μου φίλος έφυγε 

χωρίς προειδοποίηση

 είχα βέβαια κι εγώ τις δουλειές μου, τα συμφέροντά μου να φροντίσω,

εν ενί λόγω τις σκοτούρες μου.
Μάθαινα πως είχε κι αυτός τις δικές του.
Κάνεις έτσι τα δάχτυλά σου
μετράς μια μέρα το επί του συνόλου και βλέπεις τρομάζοντας
πόση ζωή
άφησες απέξω.

Φυσικά, δεν είπε ποτέ (τόσα χρόνια φιλίας!) μια καλή κουβέντα
για τα ποιήματά μου.
Φυσικά, έπαιζε καλύτερη μπάλα.
Τον βλέπω να διαλέγει με αντικειμενικά κριτήρια την ενδεκάδα του
κι εμένα να με βιδώνει στην κερκίδα.

Τέτοιο κωλόπαιδο μού έτυχε να έχω φίλο παιδιόθεν.
Ούτε ένα σήμα, ούτε ένας υπαινιγμός ότι φεύγοντας με σκέφτηκε
ότι του άρεσαν κάποιες ντρίπλες μου
ότι συμβούλευε -έστω κι αργά- να με συμπεριλάβουν στην ομάδα.
Καθ' όσον με αφορά δεν άφησε πίσω του διαθήκη.
Αν όχι για τη θέση τού εξτρέμ, ούτε για τη θέση τού μπακ διατύπωσε γνώμη.
Δεν είχα σταθερότητα, δεν με εμπιστευόταν στο γήπεδο.

Τέτοιο κωλόπαιδο μού έτυχε να έχω φίλο
Άντε να πνιγείς εκεί που πας, όπου κι αν πας, δεν σε χρειάζομαι
δεν έχω κατ' ελάχιστον την ανάγκη σου
μπορώ να τα βγάλω πέρα και μόνος μου με τον διαιτητή
βλέπω ολοκάθαρα το γκολπόστ.

Κι όμως, για κάποια αδιευκρίνιστη στα ποιήματά μου αιτία,
για κάποιο μυστηριώδη λόγο που σε έκανε μέχρι τούδε αειθαλή
παρά την επαίσχυντη αναχώρησή σου
συμβαίνει
να μου λείπεις.



 


********** 










Επίγονοι 

 


Οι ομοιοκαταληξίες δυναστεύουν τα αδύνατα πνεύματα
Ντεκαντάνς, γράφω το όνομά σου ανορθόγραφα.
Τι άτεχνα τα μεταθανάτια σονέτα!....
Ο Μαβίλης θα μας κρεμάσει ανάποδα.
Συνελόντι ειπείν
είμαστε οι βραδυφλεγείς επίγονοι του σπλην.



********


 


Ο ΣΎΝΤΡΟΦΟΣ Μ.Π .




Από τον ύπνο του έδυσε τ’ αστέρι,
και τ’ όνειρό του έχει αμετάκλητα κριθεί.
Α! Δεν έχει πια τίποτα να φοβηθεί
κανείς σ’ αυτά τα μέρη.
Κατά βάθος ασφαλώς το ξέρει:
Το κόμμα κρέμεται από μια κλωστή.
Η ψήφος του όμως έμεινε πιστή
κι αυτή η ψήφος θα το φέρει
αύριο και πάλι τιμημένο στη Βουλή.
Η πάλη για το μέλλον, φίλε, είναι επιστήμη
κι αν είναι εμπόδιο η μνήμη, κάνουμε και δίχως μνήμη.
Βάλε το λοιπόν μακρύ μανίκι, κρύψε την ουλή
και πάψε το τροπάρι με την εξορία.
Απόψε πρόταση μομφής: Προβλέπεται ολονυχτία. . .



********


   Aγανάκτησις Καίσαρος Εμμανουήλ





Κυρία τηλεόρασις θα σταματήσεις 
να μας κόβεις τη χολή με τας ειδήσεις;



********





Μου φαίνεται πως δεν με χωνεύω-



 


******** 


 
Εποχή των βροχών

σεβάσου  μωρή αν έχεις τσίπα
την μετεωρολογική εκδοχή περί των εποχών.



*********



 


ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ



 


Το γεγονός ότι το Πάσχα 

με κάνει
να αισθάνομαι  καλύτερος
δεν αποδεικνύει 
την ύπαρξη 
του Θεού.




********



                              

Πες  μου τώρα κάτι,ρε γαμώτο
άνοιξε το στόμα σου
μίλησε,μίλα μου:
Πες ό,τι θέλεις τώρα.
Ό,τι και να μου πεις
εγώ θα το πιστέψω.











********


 


Λυπάμαι που δεν έγραψα ποτέ

τα ωραία ποιήματα
που είμαι βέβαιος
ότι θα μπορούσα να γράψω.




*******



                               Πώς να τολμήσω λοιπόν να σου υπενθυμήσω

                               τις Κυριακές που περάσαμε μαζί
                               εφόσον επακολούθησαν Δευτέρες;













 

 




 

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ/// ΠΟΙΗΜΑΤΑ




                                                  








 "... μέσα στη νύχτα για να μην τελείως χαθώ
κρατάω στα χέρια μου ένα μικρό βιβλίο με ποιήματα
ένα βρεγμένο κουτάκι με σπίρτα
σ’ όσους ακόμα αχνοφέγγουνε
πετάω με όση δύναμη μου απόμεινε
μια χάρτινη σαΐτα σ’ άναστρο ουρανό"


 
****************

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας,
αποφάσεις συνεδρίων,
δανεικά κοστούμια,
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες,
απειλητικές σιωπές
κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες
καθυστέρηση
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο
Κανείς...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας, στα χέρια σας
Οι φίλοι μου...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα



 ***************




Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σου ‘χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
κι ούτε που θα σε ξαναδώ.



************

 Κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι
μες τους ανθρώπους...
τα περίπτερα πως κρυώνουνε
απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες
ο ουρανός
πως τρυπιέται στα καλώδια
και το τέλος της θάλασσας
από το βάρος των πλοίων
πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες
στο τελευταίο δρομολόγιο
και το λάθος εκείνου που κατέβηκε
στην πιό πρίν στάση
τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο
και τη ντροπή σου
ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά
πως να τα ζητήσεις
πως τσούκου τσούκου
αργά μεθοδικά
μας αλλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στύλ της καρέκλας...

 *****************

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστό στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...



 **************


Καλημέρα γιατρέ μου.
                Μή.
                Μή σηκώνεστε.   άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.
Τα γνωστά.
Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ - ξέρετε τώρα
εσείς -
Κάντε με κοινωνικό πρόσωπο
βολέψτε με τέλος πάντων με τούς ομοίους σας
περάστε με στους χαφιέδες σας
πηδήξτε με άν θέτε
ωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.
Τσάκα τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικο
και φερ' τη συνταγή
γιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστε
κι όπου να 'ναι θα εκραγεί.
Μή. Μή σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό.
                Ευχαριστώ.
Καλημέρα σας.

 


*******************


Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σίγα σιγά και μπαίνεις.
Φοράς άσπρο κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου
72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που μ’ άφησες
για να με ξαναβρεις.
Όμως πρέπει νά ‘χει περάσει πολύς καιρός
γιατί τα νύχια μου μακρύνανε
κι οι φίλοι (μου) με φοβούνται.
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου
κι όταν ακούω «Κατερίνα» τρομάζω.
Νομίζω πως πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον
που λέγανε πως είσαι συ.
Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος,
το νου σου ε;








ΓΙΩΡΓΟΣ Χ.ΘΕΟΧΑΡΗΣ///ΠΟΙΗΜΑΤΑ

μνημόσυνα

      Γράφουμε ποιήματα,
 βότσαλα μνήμης ρίχνουμε
      στο σιωπηλό βυθό
           του χρόνου


*****

ΜΗ ΠΡΟΣΥΝΕΝΟΗΜΕΝΗ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ

Κάθεται στην άκρη του κάβου.
Ρίχνει ,κατά διαστήματα,στη θάλασσα
συλλαβές σιωπής.

Τα ψάρια τις διεκδικούν,
τις  γεύονται.

Κανένα δεν αγκιστρώνεται.

*****

ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΑΙΤΙΟΝ

Η λευκή σελίδα με περιπαίζει
κάτω από το αμήχανο βλέμμα μου,
έτσι καθώς ακινητώ με το μολύβι στο χέρι,
ως ενεστώς,παρακείμενος μέλλοντος αορίστου.

Πάνω στη φράση που, μόλις,έγραψα
βηματίζει μια μύγα.
Μια μύγα που δεν αναγνωρίζει τη λέξη της,
παρ΄ότι δύο φορές την περπάτησε ήδη.

Η μύγα δεν ξέρει πως συμμετέχει στο ποίημα!

Προς τί,λοιπόν,τούτο το τέχνημα;

Δεν θα με σώσει και πάλι ο Λόγος!

Σε λίγο θα μείνουμε δίχως αίτιον.

Κι ετούτος ο Αύγουστος που φεύγει καυτός
κι εκείνος ο Σεπτέμβρης που φτάνει δροσάτος,
με των ημερών μας το αίμα εκτρέφονται
άλλωστε...

*****

ΤΩΝ ΠΑΡΟΝΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΙΙΙ

Αλλάζουνε δραματικά οι καιροί.
Εκείνο που ήταν φλόγα πριν
έμεινε τώρα ένα ξερό φυτίλι.
Κείνοι που βγήκαν στο προσκήνιο
με την ορμή της Αντιγόνης,
έγιναν απολογητές του Κρέοντα.

*****

ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Από τη στιγμή
που τον κυρίευσε η απογοήτευση
πέρασε την υπόλοιπη ζωή του
σε χρόνο υπερσυντέλικο.

*****


Η ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΗ ΚΑΙ Η ΚΟΥΝΙΑ ΤΗΣ


Άπ ΄το καδρόνι που΄δενε την κούνια ο πατέρας της
έδεσε  την τριχιά  η κοπέλα  και κρεμάστηκε.


*****


ΜΙΚΡΗ ΔΙΑΤΡΙΒΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ 



Όποιος δε γδάρθηκε στο λάρυγγα
από το ρέκασμα του χωρισμού
δεν ξέρει τ΄είν αγάπη.


*****

SOFTWARE

 Στη μαυροκόκκινη ,περιστρεφόμενη,καρέκλα
 αγκυρωμένος,τέσσερις ώρες και συνομιλώ
 με μία έγχρωμη οθόνη,VGA.


Όταν ,με το καλό,τελειώνω
με το spreadsheet μου,
πληκτρολογώ στον επεξεργαστή κειμένου:

... η κοπελιά είναι μικρή 
    και δεν της παν΄τα μαύρα,
    θαλασσάκι μου
    και,φέρε το πουλάκι μου...

Δίνοντας enter ξεχύνεται,
μέσα από τ΄ανοιχτά Windows,
ένα ποτάμι θάλασσα που θέλει να με πνίξει.


..........................................................

Αχ,το PC μου ,το PC μου!
Έχει το δίσκο του πολύ σκληρό.
Ποτέ δεν θ΄αποκτήσει συναισθήματα.












  



HΛΙΑΣ ΣΕΦΕΡΛΗΣ//ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 Από τη συλλογή  ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ

1.

Τοποθέτησα τα βότσαλά  μου
Να κοιτούν ανατολικά
όντας πεθαμένα
Εκ γενετής

2.

Θέλω να ασελγήσω σε κάθε κορώνα
Πλασμένη - επί ταύτα - ερημικής τέρψης
Πολυ-αμήχανος Οδυσσέας σε κενό
Εκτρέφομαι με τα σωματικά υγρά σας

Παρασιτώ στα άκρα σας
Ενταφιάζω τη βουλιμία μου
Σε στίχους ανορθόγραφους
-με εικονικό μελάνι-

Κολλάω τη γλώσσα μου στον ουρανίσκο
Οι φθόγγοι μου - ανώνυμοι ήχοι
Κροτάλισμα κερμάτων

Σας συλλέγω στο αριστερό μου μάτι
   - Ένας μονήρης Κύκλωπας -
Και μυρικάζω με τη τέφρα
Που έπλασε τη λέξη       

3.

Ταυτίζω τις φορές
-μάτια γάτας πίσω από μεταλλική πόρτα-
Της απουσίας σου
Με φλέβες θάλασσας
Διάσπαρτες στην πυκνότητα

Εκείνες τις νύχτες
Με το άσπρο σκοτάδι
Που γνωρίζω
Τη χημική διεργασία του σώματος
Κατευνάζω και θάβω το πρόσωπο σου

Είσαι το -απόλυτα - ανατομικό παιχνίδι μου  

4.

Έγδαρα περιμετρικά τη μνήμη
Και τύλιξα τα οστά μου

      -κατάσταση απάνθρωπη-

Οι βάλτοι από τότε σου χρησίμευαν
σε εποχή λειψυδρίας
Άγγιζες με τις φτέρνες σου το νερό
Σμίλευες τα άκρα σου

Ονόμασα τα δάχτυλα μου
Κάθε μέρα ξεριζώνω από ένα
Τα έκρυψα.
Έμαθα πως είσαι σαρκοφάγο

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

ΣΤΗΛΗ:ΤΗΕ ΑRTMANIACS//ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ








ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Σοφία,καλώς ήρθες στο varelaki...!Θα ήθελα μια συντομη αναφορα στα βιβλια/γραφές σου...

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ:Eυχαριστώ Μίνα για τη φιλοξενία σε αυτή την όμορφη σελίδα!


Εγώ ξεκίνησα με ένα βιβλίο ποίησης το 2007 από τις εκδόσεις Δαρδανός-Τυπωθήτω, σειρά Λάλον Υδωρ που είχε τίτλο «Αν-επίκαιρα ποιήματα».
Mετά, το 2010, έβγαλα από τις εκδόσεις ΚΨΜ ένα πεζό βιβλίο με μικρά κείμενα σε στυλ χρονογραφήματος που αφορούσε τη μεταγλωσσική κώφωση από την οποία πάσχω και είχε τον τίτλο «Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς; ». Σε αυτό το βιβλίο υπάρχει ένθετο 16σέλιδο κόμικ από τον Σπύρο Δερβενιώτη, το οποίο βοηθάει στην ανάγνωσή του από παιδιά και εφήβους. Πρόκειται για μια χιουμοριστική προσέγγιση στην καθημερινότητα και στη ζωή μου, με τα προβλήματα και τα μπερδέματα που προκύπτουν λόγω της κώφωσης.

Το 2012, πριν από λίγους μήνες δηλαδή, προχώρησα σε μια μικρή συμβολική έκδοση ενός βιβλίου ποίησης με άλλους 2 ποιητές από τη Θεσσαλονίκη, τον Θάνο Γιαννούδη και τον Ααρών Μνησιβιάδη. Το βιβλίο έχει τον τίτλο Τρίλιζα και περιέχει 3 ποιήματα από τον καθένα μας (σονέτο, μπαλάντα και απλές στροφές). Εχει τυπωθεί στις εκδόσεις Βακχικόν και πρόκειται να παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 12/12/2012. Το βιβλίο αυτό αποτελεί φόρο τιμής στο βιβλιαράκι Τριώδιο που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Αγρα το 1991 και στο οποίο συμμετείχαν με μια μπαλάντα ο καθένας ο Διονύσης Καψάλης, ο Γιώργος Κοροπούλης και ο εκλιπών φίλος μας Ηλίας Λάγιος.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Πές μου σχετικά με την Διαδικτυακή Ανθολογία που επιμελείσαι...Πότε ξεκινησαν οι εργασιες...με ποιό στόχο...πώς εξελίσσεται το εγχείρημα,με ποιά κριτηρια γίνεται η επιλογη των ποιητων ,αν υπαρχουν εμπόδια και εν τέλει...ποιά είναι η φιλοδοξία...



ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ:Το 2009 μαζί με τον Κώστα Κουτσουρέλη αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια διαδικτυακή ανθολογία σύγχρονης ποίησης σε παραδοσιακές μορφές. Προσδιορίσαμε το χρονικό όριο από δεκαετία του 1980 και μέχρι σήμερα. Ο στόχος μας ήταν να δείξουμε ότι η έμμετρη ποίηση συνεχίζει να γράφεται μέχρι και τις ημέρες μας. Αυτό το κάναμε επειδή μερικοί διαφωνούσαν, θεωρώντας πως η σύγχρονη ποίηση περιλαμβάνει αποκλειστικά ελεύθερο στίχο. Όμως εμείς καθημερινά επί δυο χρόνια ανεβάζαμε από ένα σύγχρονο έμμετρο ποίημα, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι πάρα πολλοί συνεχίζουν να γράφουν έμμετρα και σήμερα.

Από τους πρώτους που επέμειναν στην σύγχρονη ποίηση σε παραδοσιακές μορφές ήταν οι 3 ποιητές που ανέφερα παραπάνω (Καψάλης, Κοροπούλης και Λάγιος). Σήμερα όμως η ανθολογία μας περιλαμβάνει περισσότερα από 150 ονόματα ποιητών που συνεχίζουν να γράφουν σε παραδοσιακό στίχο.

Φέτος περάσαμε στη δεύτερη φάση της ανθολογίας μας, επεκτείνοντας χρονικά το όριο προς τα πίσω, μέχρι και τη δεκαετία του 1930, η οποία παραδοσιακά σηματοδότησε στη χώρα μας τη στροφή προς τον ελεύθερο στίχο (με την επίδραση της «γενιάς του 30» ). Ωστόσο εμείς δείχνουμε πως και εκείνες τις δεκαετίες (1930-1980) ποτέ δεν σταμάτησε να γράφεται η ποίηση και σε παραδοσιακές μορφές, παρά την κυριαρχία του ελεύθερου στίχου.
Πολύ κατατοπιστικά πάνω σε όλα αυτά είναι οι εισαγωγές, τα δοκίμια και τα άρθρα του Κώστα Κουτσουρέλη που αξίζει να τα διαβάσει κανείς, τόσο στην ανθολογία μας όσο και στον προσωπικό του ιστότοπο http://www.koutsourelis.gr/.

Στη δεύτερη φάση της ανθολογίας η ανανέωση γίνεται 3 φορές την εβδομάδα, ενώ επεικτείναμε και τη συντακτική ομάδα με την παρουσία των Μνησιβιάδη και Γιαννούδη που ανέφερα πριν, καθώς και με την πολύτιμη βοήθεια της Ελενας Σταγκουράκη. Και οι 3 νέοι συνεργάτες μας ενδιαφέρονται έντονα για τη σύγχρονη ποίηση σε παραδοσιακές μορφές και έχουμε δέσει σε μια ομάδα των πέντε ατόμων. Ολοι μαζί πλέον κάνουμε την επιλογή των ποιημάτων, παλαιότερων και σύγχρονων, ενώ επίσης η Μαρία Γιαγιάννου με την εικαστική της ματιά μας βοηθάει επιλέγοντας τις εικόνες που συνοδεύουν κάθε ποίημα.
Η ανθολογία μας ονομάζεται «Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό» και θα τη βρείτε στη διεύθυνση: http://pampalaionero.wordpress.com/
ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Λογοτεχία και διαδίκτυο μοιάζουν έννοιες ασύμβατες ,όμως γίνονται όμορφα πράγματα πιστεύω.Η λογοτεχνία ανθιζει στο διαδίκτυο(βλ.και αρθρο μου σχετικά



ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ:Πράγματι πολύ όμορφο το άρθρο σου! Κι εγώ πιστεύω πως το διαδίκτυο βοηθάει πολύ στην εξάπλωση της ποίησης καθώς και στην επικοινωνία με τους ομοτέχνους. Προσωπικά και λόγω των προβλημάτων επικοινωνίας που επιφέρει η κώφωση δεν θα είχα καταφέρει να γνωριστώ με τόσους άλλους ποιητές ούτε να κάνω αυτά που κάνω εάν δεν με βοηθούσε η επικοινωνία μέσω του διαδικτύου. Σκέψου μόνο ότι έχω κάνει συνέκδοση με 2 ποιητές που ζουν στη Θεσσαλονίκη, ενώ εγώ ζω στην Αθήνα!Το μόνο πρόβλημα που βλέπω σε όλα αυτά είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένα κριτικό φίλτρο στο τι θα δημοσιευτεί, γιατί υπάρχει η τάση να δημοσιεύονται ακρίτως τα πάντα! Γι' αυτό τον λόγο εμείς στο Παμπάλαιο Νερό προσπαθούμε πολύ ώστε να κάνουμε αυστηρή επιλογή του υλικού που έχουμε στα χέρια μας (παλαιότερου και σύγχρονου) ώστε να επιλεγούν και δημοσιευτούν τα κατά τη γνώμη μας άρτια ποιήματα.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Ποιά η γνώμη σου για το ψηφιακό βιβλίο και η σχέση σου με αυτό; Kινδυνεύει το έντυπο βιβλίο;

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ:Νομίζω ότι στο άμεσο μέλλον δεν θα εκδίδονται τόσα πολλά έντυπα βιβλία ή θα εκδίδονται σε όλο και πιο περιορισμένο αριθμό αντιτύπων. Προσωπικά δεν φοβάμαι το ψηφιακό βιβλίο, γιατί για μένα το ζητούμενο είναι να επικοινωνήσω τις ιδέες και τη δουλειά μου. Γι' αυτό και στην προσωπική μου σελίδαhttp://www.sofiakolotourou.gr/ έχω ήδη ανεβάσει το σύνολο της δουλειάς μου (και τα κείμενα των βιβλίων).

Επίσης το βιβλίο Τρίλιζα εκδόθηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και υπάρχει και ως ψηφιακό βιβλίο στη διεύθυνση: http://www.vakxikon.gr/content/view/1200/5829/lang,el/

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Γνωρίζεις άλλες διαδικτυακές ανθολογίες ποίησης;

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ:Νομίζω υπάρχουν αρκετές. Προσωπικά αγαπώ πολύ την ανθολογία του Τόλη Νικηφόρου «ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται» http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/  και της Βίκυς Παπαπροδρόμου (και της Ελένης Μπέη) «ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη». http://greek-translation-wings.blogspot.gr/ Τους γνωρίζω και τους δυο και ξέρω πως επιλέγουν ποίηση με βαθιά γνώση, αγάπη και μεράκι. Γι' αυτό και συστήνω τις ανθολογίες τους!


ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ:Eίναι δύσκολοι οι καιροί που διανύουμε. Μήπως μέσα σε αυτούς η ποίηση είναι περιττή;

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ:Εχω ακριβώς την αντίθετη άποψη και την έχω εκφράσει σε διάφορα ποιήματα. Προσωπικά εμπνέομαι πάρα πολύ και από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και γράφω γι αυτά. Θα κλείσω με ένα μικρό ποίημα που έχω αφιερώσει στους φίλους με τους οποίους εκδώσαμε την Τρίλιζα και συντάσσουμε το Παμπάλαιο Νερό και περιγράφει αυτό ακριβώς: ότι η ποίηση είναι μια ακριβή παρηγοριά για έναν «φαρμακωμένο» καιρό. Την ίδια ακριβώς πρόσκληση απευθύνω και στους αναγνώστες που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη: Να γράφετε και να μας στέλνετε ποιήματα για να ελπίζουμε και να κρατηθούμε σε αυτούς τους καιρούς!

Σε ευχαριστώ για τη συνέντευξη!

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΣΑΝΤΑΣ



Στους Ααρών Μνησιβιάδη

και Θάνο Γιαννούδη, συμπαίκτες στην "Τρίλιζα"



Σας ζήτησα "ποιήματα της τσάντας" .

Γνωρίζατε: η απόλαυση ακριβή.

Ω φίλοι, εποχές της μασκαράτας

κι η ποίηση, η μόνη ανταμοιβή.



Με ποιήματα την τσάντα μου γεμίζω,

σας μνημονεύω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ,

με δέκα στίχους σας μονάχα για να ελπίζω

σε τούτο το φαρμακωμένο τον καιρό.



Σε φύλλα Α4 εκτυπώνω

τα άδυτα, τα μύχια καθενός

και μόνη τ' απαγγέλω, εκεί που μόνο

το σύνορό μου είν' ο ουρανός.



Αν θέλετε να ζήσουμε για πάντα

με ποίηση γεμίστε μου την τσάντα.



22/8/2012



Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ poema ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ

.ΠΗΓΗ:...http://www.poema.gr/dokimio.php?id=316&pid=


Σημειώσεις με μολύβι
Ποιητές στη σκιά
(.poema..)





Οι υπογραμμίσεις γίνονται στην έκδοση Ποιητές στη σκιά, την οποία επιμελείται ο ποιητής και μεταφραστής Γιώργος Μπλάνας. Περιλαμβάνει κείμενα τριάντα νεότερων ποιητών οι οποίοι ενέσκηψαν στην ποιητική σημαντικών δημιουργών απ' όλο το φάσμα του ελληνικού εικοστού αιώνα στην ποίηση: Αρης Αλεξάνδρου, Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, Ελένη Βακαλό, Νικόλας Κάλας, Νίκος Καρούζος, Μιχάλης Κατσαρός, Τάσος Λειβαδίτης, Μίλτος Σαχτούρης, Γιάννης Σκαρίμπας, Μάτση Χατζηλαζάρου. Ο επιμελητής έδωσε τον λόγο, κυριολεκτικά, στους ποιητές κατά τη διάρκεια ενός κύκλου εκδηλώσεων -με τον ίδιο τίτλο- στον χώρο των Εκδόσεων Γαβριηλίδης. Το εγχείρημα αποσκοπεί, και στην τυπωμένη εκδοχή του, στο πέρασμα της σκυτάλης με μοναδικό επιχείρημα την αντίληψη της ποιότητας και της συνεκδοχής μεταξύ των ποιητών από διαφορετικές γενιές και εποχές. Ο τόμος κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2012.




Λένα Σαμαρά [Αρης Αλεξάνδρου]

...Ο Αρης Αλεξάνδρου αγωνίζεται να εκφέρει τον λόγο του από τους τόπους της εξορίας και της φυλάκισής του. Προφανώς δεν έχει ανάγκη την καρέκλα του για να γράψει. Ούτε τα συγγράμματά του για να βοηθηθεί, τη μουσική υπόκρουση για να εμπνευστεί. Γράφει γιατί είναι ποιητής. Γράφει γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Με τα νεύρα, τα αγγεία, την ανάσα, τις αισθήσεις σε εγρήγορση, αλλά και την αντίληψη και την κρίση. Είναι για μένα ιδιαίτερα παρήγορο αυτό.

Ελσα Κορνέτη [Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου]

...Αυτός ο ποιητής διακρίνεται από μια σπάνια μορφή καλλιτεχνικής γενναιότητας. Δεν ονειρεύεται το όνειρο, άρα δεν εξαγνίζεται δεν εξαϋλώνεται δεν αθωώνεται. Δεν μετατόπισε το όνειρο στην  πραγματική ζωή σαν άλλο μεταφυσικό επίτευγμα της ποίησης της ζωής. Ετσι, η υπέρβαση και η δικαίωση δεν ήρθαν ποτέ μέσα από το όνειρο. Αλλωστε τα όνειρα, όταν αποτυγχάνουν, γίνονται δαίμονες και σε στοιχειώνουν. Επέλεξε να ζήσει στο περιθώριο των ποιημάτων του σαν ένας φτωχός κι αδέσποτος ταξιδιώτης. Είχε πει: «Οι ποιητές δεν θέλουν χώρο. Οι ποιητές είναι πουλιά που πετούν».

Αγγέλα Γαβρίλη [Ελένη Βακαλό]

...Αυτά που γράφει η Βακαλό τα αντιλαμβάνεσαι κατά κάποιο τρόπο σωματικά: αλλά όχι μόνο με το σώμα το ανθρώπινο. Επίσης με το σώμα του ζώου, του πουλιού, του ψαριού, του δέντρου, με το χωμάτινο σώμα της γης. Με όλα τα σώματα που υπήρξαμε και με όλα όσα θα γίνουμε. Εξ ου και έχουν τα ποιήματά της, εποχές και κύκλους. Μεγαλώνει όπως ένα δέντρο που φυτεύεις και συνεχίζει να υπάρχει και μετά από σένα. Αυτή την αντοχή του λόγου της κρατάω - και η αντοχή είναι η γυναικεία μορφή γενναιότητας.

Ορφέας Απέργης [Νικόλας Κάλας]

...Γι\' αυτό Νικόλαε μείνε στο γραφείο, Νικήτα εν τούτω νίκα. Μην οδύσσασαι πατρίδι, μην αποστρέφεσαι, μόνο επέστρεφε και παίρνε το χάδι το μυρωμένο των ανθρώπων που ποτέ δεν θα γνωρίσεις από κοντά. Η θάλασσα, του λαού η θάλασσα, είναι πάντα έξω από το παράθυρο του γραφείου σου, εσύ που είσαι, θα με καταλάβεις, «the under-study of eternity», όπου κι εσύ το λες «αιωνιότητα-ερωμένη του κόσμου» - αλλά βλέπεις το «μη μου άπτου» του πνεύματος, βλέπεις το Noli mi tangere του Τισιανού, εσύ ένας δυτικός της καθ’ ημάς Δύσεως;

Παναγιώτης Αρβανίτης [Νίκος Καρούζος]

...Ο Καρούζος, όσο πιο κοντά φτάνει στο τέλος, τόσο πιο πολύ γράφει. Είναι ένας ποταμός που όσο πιο κοντά βρίσκεται στις εκβολές του, τόσο πιο ορμητικός γίνεται. Η ποίησή του είναι αιμόπτυση της καθημερινότητας, ή μάλλον αντίστροφα είναι η αιμοκάθαρση της καθημερινότητας. Αρρωστος ακόμα γράφει μες στο νοσοκομείο μια ολόκληρη συλλογή - σπαράγματα ή, όπως ωραία το έχει πει ο ίδιος: ενθύμια φρίκης.

Χρήστος Κούκης [Μιχάλης Κατσαρός]

...Ψηλότερα στην ιεραρχία της σκέψης του ήταν ο Ανθρωπος, ο πολίτης όπου και να ζει, όπου και να αναπνέει, η αίσθηση της ελευθερίας, η ανάγκη της βούλησης, η απαλλαγή των εσωτερικών δεσμών και των εξωτερικών εξουσιών. Προτεραιότητα της ποίησής του υπήρξε η βαθιά ανθρωπιά και το ορθωμένο ανάστημα του πολιτισμού μας.

Ασημίνα Ξηρογιάννη [Τάσος Λειβαδίτης]

Είναι μια ποίηση που νιώθω κάθε φορά ότι με κοιτά βαθιά μέσα στα μάτια. Μια ποίηση που με ξεγυμνώνει και με αναγκάζει να βλέπω μέσα μου. Παλεύοντας και \'γω όλα τα χρόνια με την τέχνη του λόγου, έχοντας την αγωνία της γραφής, προσπαθώντας να βρω τη φωνή μου, και ερχόμενη σε επαφή με διάφορους ποιητές, φτάνω να πω ότι ο Λειβαδίτης μού δίνει μαθήματα ποιητικής τέχνης: απλότητα, διαύγεια, καθαρότητα.

Βασίλης Ζηλάκος [Μίλτος Σαχτούρης]

...παραφράζοντας τον Βαλερύ, σαν ένας σιωπηλός χορευτής αναδύεται στον κόσμο ο Σαχτούρης, που αποποιείται το όραμα και τη ρητορική των στρατευμένων ποιητών και συγχρόνως ολόκληρο το ποιητικό του σώμα ξέρει μόνο να δείχνει, λειτουργώντας εν τέλει στη συνείδησή μας περισσότερο σαν πίνακας ή στίχος του ζεν παρά σαν λεκτικό σχήμα με πρόθεση να επιβληθεί κατισχύοντας τελικά έναντι της ελευθερίας του άλλου. Δεν γνωρίζω αν είναι σωστό να αποδίδουμε την απουσία ρεαλιστικών σχημάτων στην ποίησή του ή/και την παντελή απουσία κλειστών λυρικών και εξομολογητικών στοιχείων στην άρση αυτών των παραγόντων. Αυτό είναι ένα θέμα προς μελέτη και συζήτηση.

Αγγελική Κορρέ [Γιάννης Σκαρίμπας]

...Ο δικός μου Σκαρίμπας είναι η φωνή της αγνότητας. Από τον έρωτα ώς το ποιητικό όραμα, από τη νοσταλγία ώς την κοινωνική απόγνωση κι από τα ερωτήματα της ύπαρξης ώς τα παράπονά της, δε μπορεί να σταθεί ο κυνισμός, η κακία, η αισχρολογία, ο φόβος, η περιφρόνηση κι ο καταναγκασμός. Ο Γιάννης Σκαρίμπας μού δίδαξε πως η ποίηση είναι η απλότητα.

Αννα Γρίβα [Μάτση Χατζηλαζάρου]

...και για να μην μπερδευόμαστε, το πρόσωπο που εκτίθεται χωρίς να φοβάται δε σημαίνει πως παραμένει μονάχα στο να εκφράσει τα προσωπικά βιώματα. Αντιθέτως. Γίνεται καθρέφτης του ολικού. Γιατί μόνο μέσα από το μικρό, το ανθρώπινο, το φευγαλέο μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει (και να αντέξει ίσως) την τραγικότητά του. Το πρόσωπο της Μάτσης λοιπόν το βλέπω παντού, να μιλά για όλα τα ανθρώπινα, χωρίς να κρύβεται και καταργώντας κάθε απόσταση. Μιλά άλλοτε με παράπονο, άλλοτε με παιδικό ενθουσιασμό κι άλλοτε με πόνο, σε κάθε περίπτωση πάντως με αξιοπρέπεια και με στοργή, σαν κάποιος να σου ψιθυρίζει στο αυτί ένα παλιό παραμύθι, τις αλήθειες μιας άλλης ζωής, την κατάβαση στην πιο μύχια επιθυμία της ψυχής.

Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ///ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ





Σημείο  αναφοράς

Δεν στο ζήτησα.
Εισέβαλες στο σύμπαν μου
Άρχισα τους επαναπροσδιορισμούς.
Δεν το ήθελα.
Εγώ είμαι μια φενάκη
Που σέρνεται  επιπόλαια
-Γρυλλίζοντας-
Στο πιο χαμηλό πάτωμα του μυαλού σου.
Δεν είμαι το λουλούδι στο μπαλκόνι
Αλλά το βαθιά σκαμμένο
Χώμα
Δεν είμαι το ποίημα
Αλλά το κενό
Ανάμεσα στις λέξεις
Δεν είμαι η σκέψη.
Είμαι η καταστροφή της
Παρακαλώ
Τη μοναξιά μου
Να γυρίσει τρέχοντας άπ΄το παράθυρο.
Όχι για να γλιτώσω από σένα
Αλλά γιατί είναι ο μόνος τρόπος
Να πλησιάσω τους
Ανθρώπους
Που ζουν
Στην απόγνωση


******



Sing baby ,sing for all of us...

Γιατί είμαι έτσι με ρωτάς,γιατί
Δεν είμαι ευχαριστημένη με τίποτα
Γιατί δε γυρίζω σπίτι
Να διπλώνω χαρούμενα όνειρα
Σε φύλλα περιοδικών
Ελπίζοντας
Την ομορφιά της άλλης μέρας.
Κοίταξε λίγο παραπέρα.
Ο κόσμος είναι ένα θλιβερό τραγούδι.

Γιατί φοβάσαι να το τραγουδήσεις;


******


H θλίψη μου είναι μια γυναίκα


Η θλίψη μου είναι μια όμορφη γυναίκα.
Φοράει ψηλά τακούνια  και άρωμα DKNY.

Επίσης θεωρώ ότι είναι αφάνταστα έξυπνη.

Το μόνο ελάττωμά της:στεναχωριέται πολύ εύκολα.



*******



Θα έπρεπε

Θα έπρεπε να σε πονέσω αλλά όχι
Μ΄αυτόν τον τρόπο ,όχι έτσι
απλά,με μια πανηγυρική ήττα.

Γυρνώ πίσω και σε συναντώ σιωπηλό
Σαν αίνιγμα που στέκεται
Ατάραχο περιμένοντας να βρω
Τη λύση για να το ξεκλειδώσω

Ναι αν έβαφα τα μάτια μου με αίμα
Θα με πρόσεχες
Αν ξύριζα τα μαλλιά μου
Αν έβγαζα τα ρούχα μου
Αν έβριζα τους αγαπημένους σου
Αν είχα γίνει δολοφόνος
Αν έσκιζα τις φωτογραφίες σου
Αν κλεινόμουν σε ψυχιατρείο
Αν μ΄έπιαναν με ναρκωτικά
Αν πέθαινα  με ένα γράμμα.

Θα έπρεπε να σε πονέσω
Πολύ βαθιά και μεθοδικά
Οχι  άτσαλα και ανοργάνωτα
Και ίσως τότε υπήρχε ελπίδα
Να σου ακουμπήσω κάποιο νεύρο.



*******



Η γυναίκα γυαλί 



Μπαμπά, μαμά, με φτιάξατε
Από γυαλί.
Δε μεριμνήσατε για ένα
Πιο ανθεκτικό υλικό. Μ΄αφήσατε
Στην τύχη μου
Κι όλο τρέμετε για μένα
Μήπως σπάσω.

Και πιο πολύ, γιατί στο βάθος
Ξέρετε
Πως τα κομμάτια μου θα κόψουν
Το λαιμό σας.


Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα΄΄, εκδ.(.poema..) 2012

*Η φωτογραφία είναι παρμένη από το Pixabay

***