ΟΥΙΛΙΑΜ ΜΠ.ΓΕΙΤΣ / ΤΡΕΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

...από το βιβλίο Μυθολογίες και οράματα,μτφ.Σπ.Ηλιόπουλος,εκδ.Γαβριηλίδη


 Εκείνο το τρελό κορίτσι που αυτοσχεδιάζει τη μουσική του,
 Την ποίησή του,χορεύοντας στην ακροθαλασσιά
 Με την ψυχή του τώρα διχασμένη
 Και σκαρφαλώνει,πέφτει,δίχως να ξέρει πού
 Και κρύβεται σ΄ενός ατμόπλοιου τ΄αμπάρι
 Με γόνατο σπασμένο,η κόρη αυτή,δηλώνω εγώ,
 Είναι κάτι ωραίο και υψηλό,κάτι
 Ηρωικά χαμένο που ηρωικά έχει βρεθεί.



  Δεν έχει σημασία ποιά συμφορά τη βρήκε
 Την τύλιξε μια μουσική απελπισμένη
 Και τυλιγμένη,τυλιγμένη μες στο θρίαμβό της
 Εκεί που στοίβαζαν δεμάτια και καλάθια
 Έβγαλε μια φωνή παράξενη,τραγουδιστή:
 <Ω θάλασσα που θάλασσα ποθείς,θάλασσα πεινασμένη>.

O 3ος ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ «ΛόγωΤέχνης 2012»

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία προώθησης πολιτισμού ARTSPOT προκηρύσσει τον 3ο Ηλεκτρονικό Διαγωνισμό Διηγήματος «ΛογωΤέχνης 2012», με την υποστήριξη των Εκδόσεων ΚΑΛΕΝΤΗ.
Διάρκεια διαγωνισμού
Ως ημερομηνία έναρξης του Διαγωνισμού ορίζεται η 15η Ιουλίου 2012 και ως ημερομηνία λήξης η 15η Σεπτεμβρίου 2012. Κάθε συμμετοχή, που θα σταλεί εκτός των χρονικών πλαισίων θα θεωρείται εκπρόθεσμη και δεν θα γίνεται δεκτή.
Το θέμα του διαγωνισμού
Το θέμα του διαγωνισμού είναι ελεύθερο, όμως οι συμμετέχοντες θα πρέπει να συμπεριλάβουν στην πλοκή του διηγήματός τους τις ακόλουθες έντεκα συγκεκριμένες λέξεις (σε οποιαδήποτε πτώση ή αριθμό):
Θάλασσα, χελιδόνι, άμμος, κουτί, τριαντάφυλλο, χώμα, ρoλόι, ησυχία, σελίδα, αέρας, γάλα.
Πρόκειται για έντεκα λέξεις που επιθυμούν να γίνουν ένα διήγημα, ενώ είναι πολλά. Κλειδάκια μαγικά για τον εαυτό μας τον άγνωστο, ένα αίνιγμα που θα μας το λύσει το ίδιο μας το κείμενο στο τέλος.
Η Κριτική Επιτροπή θα αξιολογήσει την πρωτοτυπία, το λογοτεχνικό ύφος, την πλοκή, την δομή, τη σκιαγράφηση των ηρώων και την δημιουργική σύνθεση ιστοριών που συμπεριλαμβάνουν τις έντεκα παραπάνω λέξεις.
Έκταση κειμένων
Τα διηγήματα δεν θα πρέπει να ξεπερνούν σε έκταση τις 1.000 λέξεις.
Η Κριτική Επιτροπή
Η Κριτική Επιτροπή είναι πενταμελής και αποτελείται από καταξιωμένους συγγραφείς και έναν εκπρόσωπο του φορέα διοργάνωσης Artspot.
Ελένη Γκίκα
Συγγραφέας - Κριτικός Βιβλίου
Κώστας Μουρσελάς
Συγγραφέας
Γιάννης Ξανθούλης
Συγγραφέας
Χρήστος Οικονόμου
Συγγραφέας
Γιάννης Φαρσάρης
Υπεύθυνος διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους του φορέα ArtSpot.

Οι Νικητές
Τα μέλη της Κριτική Επιτροπής, κατόπιν αξιολόγησης όλων των συμμετοχών, θα επιλέξουν τα 20 καλύτερα διηγήματα του διαγωνισμού που θα εκδοθούν σε βιβλίο από τις Εκδόσεις Καλέντη (www.kalendis.gr).

Στους 6 πρώτους νικητές του διαγωνισμού θα απονεμηθεί τιμητικό δίπλωμα.
Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού θα γίνει σε ειδική τιμητική εκδήλωση βράβευσης.
Όροι Συμμετοχής
Διαβάστε αναλυτικά τους Όρους Συμμετοχής του Διαγωνισμού πριν αποστείλετε το διήγημά σας.
Συμμετοχή στον διαγωνισμό:
Η υποβολή των διηγημάτων γίνεται αποκλειστικά μέσω της φόρμας συμμετοχής, με συμπλήρωση των απαραίτητων στοιχείων.
Επικοινωνία
Για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνηση σχετικά με τον διαγωνισμό "ΛόγωΤέχνης" μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο email contest@artspot.gr ή μέσω της φόρμας επικοινωνίας

 

H ΛΟΝΔΡΕΖΙΚΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΩΡΑΣ ΤΖΑΚΣΟΝ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χρήστου Χρυσόπουλου <Η Λονδρέζικη Μέρα της Λώρας Τζάκσον>
εκδ.Καστανιώτης/σελ:175-180/από το ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ,Σε  Πρώτο Πρόσωπο.


   O πολύσημος και συχνά στριφνός λόγος της Τζάκσον εκφέρεται από την υπαρξιακή θέση μιας ποιητριας που απαρνήθηκε το εκφραστικό της εργαλείο και φανερώνει την περιπλοκότητα ενός μυαλού που <πάλευε> να διαχωρίσει την επώδυνη ενότητα της τέχνης με τη ζωή.Ο στοχασμός της δεν είναι αυστηρά παραγωγικός,αλλά επανέρχεται  σε κύματα,κάθε σκέψη σπρώχνει την επόμενη λίγο παραπέρα.Συντελείται με τον ίδιο τρόπο που όρισε τη ζωή της: με μια διαρκή διαπάλη (αλλά και αγώνα για δημιουργικό συγκερασμό)ανάμεσα στο συναίσθημα και στη νόηση,στην αγάπη και στην ειλικρίνεια,στην ποίηση και στην αλήθεια.
    Το συναρπαστικότερο στοιχείο στην προσωπικότητα της Λώρας Τζάκσον ,αυτό που την καθιστά μια παραδειγματική προσωπίκότητα για όποιον στοχάζεται τη φύση του δημιουργικού ανθρώπου,είναι ότι πάλεψε με πείσμα μέσα σε αντιφάσεις,αποτυχίες και υστερικές παρορμήσεις,για να υλοποιήσει τη ρήση του Ενρίκε Βίλα Μάτας:< Eγώ  νόμιζα πως ήθελα να γίνω ποιητής ,αλλά  κατά βάθος ήθελα να γίνω ποίημα*.

   
   Η Λώρα (Ράιντινγκ )Τζάκσον  βρήκε τη δική της απάντηση σε αυτήν την πρόκληση,παραδεχόμενη ότι το τελειότερο ποίημα είναι εκείνο  που σιωπά.


*Ενρίκε Βίλα-Μάτας,Μπάρτλεμπυ κ Σία,μετ.Αγγελική Αλεξοπούλου κ.α..Εκδόσεις Καστανιώτη,2002.


                5.1.



       Ομιλητής,ακροατής,ιστορία[   story ],όλα στην ποίηση γίνονται ένα συνοθύλευμα
       στο οποίο συγχέεται το παρόν και το μέλλον[...]Οι μετρημένες[numbered]λέξεις
       της ποίησης συντέμνουν την αλήθεια στα μέτρα ενός θνητού προαισθήματος που
       δεν φτάνει πολύ μακριά.Η ποίηση δεν είναι παρά μια καθύπνωση αυτού που αγρυπνά
       μέσα μας περιμένοντας να ακούσει τα βήματα του μέλλοντος στο κατώφλι του τώρα.*


*Laura(Riding )Jackson,The Telling,pos.6,Cacanet Press.2005.

  
    Στο Βιβλίο της  The Telling η Τζάκσον αναπτύσσει (και εξερευνά ) τους λόγους που την οδήγησαν στην αποκήρυξη της ποίησης.Πρόκειται  για την  αποτύπωση μιας εκλογίκευσης που όμως αποκεντρώνεται σε ποικίλα νοήματα.Ήδη από την πρώτη λέξη είναι αδύνατον να συναιρέσουμε σε μια ελληνική αντιστοίχιση όλες τις συνδηλώσεις που επιτυγχάνει η Τζάκσον με τον τίτλο,μια και η λέξη<  telling> έχει παράλληλες σημασίες ως κάτι που λέγεται (1 tell-λέγω),ως κάτι  που αρμόζει(π.χ.a telling punishment-μια αρμόζουσα τιμωρία),ως κάτι που έχει βαρύνουσα/αποφασιστική σημασία(π.χ.a telling blow-ένα καίριο πλήγμα),ως κάτι πειστικό /εντυπωσιακό( π.χ. a telling excuse-μια πειστική δικαιολογία),ως αποκάλυψη /μαρτυρία(π.χ.I will tell your secret-θα μαρτυρήσω το μυστικό σου) και ως απόφανση /εξήγηση (π.χ.Ι cannot tell-δεν μπορώ να ξέρω/εξηγήσω)
     Το ζήτημα της πολυσημίας έχει πρωτεύουσα σημασία για τη σκέψη της Τζάκσον.Αυτή είναι η σημαντικότερη διάκριση:η ποίηση αδυνατεί να διατυπώσει μια μονοσήμαντη αντικειμενικώς συναινετική αλήθεια,επειδή ο λόγος του ποιήματος δεν μπορεί να απεμπλακεί από το υποκειμενικό< εγώ > του ποιητή.Το ποίημα κατορθώνει μεν να υπερβεί το άλογο χάσμα (hiatus irrationalis) που αποτυγχάνει να υπερπηδήσει η λογικοκρατική σκέψη(ιστορία,φιλοσοφία,επιστήμη,πεζογραφία),αλλά-κληρονομώντας  αυτήν την επιτυχία-αδυνατεί να αποστασιοποιηθεί από τον πρωτοπρόσωπο λόγο.Ότι και να συμβεί πίσω από το ποίημα θα διαβάζουμε πάντοτε έναν ποιητή.΄Οπως λέει η ίδια:Oι μετρημένες  [Numbered ]λέξεις της ποίησης συντέμνουν την αλήθεια στα μέτρα ενός θνητού προαισθήματος που δεν φτάνει πολύ μακριά. Εδώ συνυπάρχει η έννοια του μετρημένου/μετρήσιμου ,του περιορισμένου και του οικονομικού(ποιητική οικονομία).
    Με δεδομένη λοιπόν την αποκήρυξη της ποίησης από την Τζάκσον (συνεπώς την παραδοχή  ότι η ποιητική γλωσσική χρήση αποτυγχάνει),έχει μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάσουμε  ετούτες τις παραγράφους <σε συνομιλία> με τη γνωστή ανάγνωση που επιχειρεί ο Χάιντεγκερ στο τελευταίο δίστιχο από το ποίημα του Στέφαν Γκεόργκε < Η λέξη >(1919):Έτσι λοιπόν αποκήρυξα και με λύπη βλέπω:/Eκεί όπου η λέξη αποκόπτεται κανένα πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει>.Ο Χάιντεγκερ στο <Τhe nature of language> ερμηνεύει το δίστιχο αυτό όχι ως περιγραφή ενός συμβάντος.αλλά ως το μανιφέστο μιας αποκήρυξης.Ο ποιητής δεν διαπιστώνει μια γλωσσική αποτυχία,αλλά διακηρύσσει τη υπέρβασή της,δηλαδή την υπέρβαση της ποίησης.
      Υπογραμμίζοντας ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε <να μην περιορίζουμε τη δόνηση της ποιητικής έκφρασης στα στενά όρια μιας απόφανσης >,ο Χάιντεγκερ  ευφυώς επισημαίνει ότι ο Γκεόργκε δεν ονομάζει αυτό που αποκηρύσσει ,αλλά μάλλον υποδεικνύει το πεδίο εντός του οποίου θα <εισέλθει η αποκήρυξη>(sic).Με άλλα λόγια,ο ποιητής  υποδεικνύει το κάλεσμα για την εγκαδίθρυση μιας νέας σχέσης ανάμεσα στον κόσμο και στη λέξη και δεν πενθεί απλώς γι αυτό που έχει χαθεί.Γι αυτόν τον λόγο ο Χάιντεγκερ χρησιμοποιεί το ελληνικό ρήμα <δείκνυμι>(στο πρωτότυπο :deiknumi) για να επισημάνει ότι η αποκήρυξη του Γκεόργκε είναι ήδη μια παραίτησηγ και μια ομολογία*.
Είναι η  ίδια σκέψη που εκφράζεται και από την Τζάκσον:η αποτυχία της ποίησης δεν είναι ααπαραιτήτως μια καθ΄ολοκληρίαν αποτυχία της γλώσσας.Αυτή η διάκριση  που καταγράφηκε στο The telling (και διατυπώθηκε αργότερα με τον εύγλωττο τίτλο ενός άλλου ημιτελούς  έργου της Τζάκσον:The failure of Poetry-The Promise of Language)την έστρεψε προς τον δοκιμιακό λόγο,αποτελώντας το έναυσμα για το Rational Meaning(1993).


*Martin Heidegger,(,On the Way to Language,μετ.Peter D. Hertz,Harper CAollins,1982.

  




               

            

            

John Berryman,3 ποιήματα (μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς)

 

από τα «Ποιήματα» (Ηριδανός , Ιανουάριος 2010)

 

ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 14


Η ζωή, φίλοι, είναι βαρετή. Αυτό δεν πρέπει να το λέμε.
στο κάτω κάτω, ο ουρανός λάμπει, η απέραντη θάλασσα επιθυμεί,
εμείς οι ίδιοι λάμπουμε κι επιθυμούμε,
κι επιπλέον η μάνα μου σαν ήμουνα παιδί μου είπε
(επανειλημμένα) «Άμα ομολογείς ότι βαριέσαι
σημαίνει ότι δεν έχεις
Ψυχικά Προσόντα.» Καταλήγω λοιπόν τώρα πως δεν έχω
ψυχικά προσόντα, αφού βαριέμαι του θανατά.
Οι άνθρωποι μου φέρνουν πλήξη,
η λογοτεχνία μου φέρνει πλήξη, κυρίως η υψηλή λογοτεχνία,
ο Χένρυ μου φέρνει πλήξη, με τα χάλια και τον κοιλόπονό του
ίδιος με τον αχιλλέα,
που λατρεύει τους ανθρώπους και την θαρραλέα τέχνη, που με πλήττει.
Και οι γαλήνιοι λόφοι, και το τζιν, σκέτη ανία
και με κάποιον τρόπο ένας σκύλος
που έχει φτάσει μαζί με την ουρά του αξιοσημείωτα μακριά
στα βουνά ή στην θάλασσα ή στον ουρανό, αφήνοντας
πίσω: εμένα, της ουράς κούνημα.


************


ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ 90
Για έκδοση μετά θάνατον αρ. 13


Στα βάθη της νύχτας ονειρεύτηκε αρετές υψηλότερες,
αποδεσμεύσεις, και πρόσωπα αγαπημένα,
σαν κι αυτά που τώρα τραγουδά πριν το ξημέρωμα.
Εύκολο δεν ήταν, μαθημένος σ’ αυτά τα πράγματα,
να εγκαταλείψει τον παλαιό κόσμο, αλλά προσπάθησε•
αιωνία η μνήμη, ρίξε ένα καλό κλάμα.
Συχωρεμένος να ‘ναι ο Ράνταλλ, που οι αυτοβασανισμοί σου
ούτε μιας στιγμής τα καλά δεν θα του φέρουν πίσω, συχωρεμένος να ‘ναι:
τώρα πια είναι μακαρίτης.
Ο πανικός έσβησε και καθώς ο πανικός έσβηνε
έσβησε και ο παλιός μου φίλος. Τραβάω για τη δύση
κι εγώ, κι εγώ, με κάποιον τρόπο.
Στις αίθουσες του τέλους θα ανταμώσουμε ξανά
θα του πω Ράνταλλ, θα μου πει Ερωτιάρη
και όλα θα είναι σαν και πρώτα
σαν τότε που αναζητούσαμε, ανάμεσα στα αγαπημένα πρόσωπα,
θέση περίοπτη και δεν μας ήταν αρκετό
θέλαμε κάτι παραπάνω.

EΛΙΖΑΜΠΕΘ ΜΠΙΣΟΠ /ΜΙΑ ΤΕΧΝΗ -ONE ART

 The art of losing isn't hard to master;
 so many things seem filled with the intent
 to be lost that their loss is no disaster.

 Lose something every day.  Accept the fluster
 of lost door keys, the hour badly spent.
 The art of losing isn't hard to master.

 Then practice losing farther, losing faster:
 places, and names, and where it was you meant
 to travel.  None of these will bring disaster.

 I lost my mother's watch.  And look! my last, or
 next-to-last, of three loved houses went.
 The art of losing isn't hard to master.

 I lost two cities, lovely ones.  And, vaster,
 some realms I owned, two rivers, a continent.
 I miss them, but it wasn't a disaster.

 ---Even losing you (the joking voice, a gesture
 I love) I shan't have lied.  It's evident
 the art of losing's not too hard to master
 though it may look like (Write it!) like disaster.

***********************



 Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις.
Τόσα πολλά πράγματα μοιάζουν αποφασισμένα
να χαθούν που η απώλειά τους καταστροφή δεν είναι.

Χάνε κάτι κάθε μέρα. Αποδέξου το νευρίασμα
των χαμένων κλειδιών, της κακοξοδεμένης ώρας.
Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις.

 Ύστερα εξασκήσου να χάνεις περισσότερα, να χάνεις
γρηγορότερα: τόπους κι ονόματα, και το πού σκόπευες
να ταξιδέψεις. Τίποτα απ' αυτά καταστροφή δεν φέρνει.

Έχασα της μητέρας το ρολόι. Και κοίτα! το τελευταίο,
ή το προτελευταίο, από τρία αγαπημένα σπίτια πάει.
Την τέχνη της απώλειας δεν είναι δύσκολο να μάθεις.

Έχασα δυο πόλεις, αξιολάτρευτες. Και, ακόμη πιο τεράστιους,
κάποιους δικούς μου κόσμους, δυο ποταμούς, μιαν ήπειρο.
Μου λείπουν, μα δεν ήταν δα καταστροφή.

Ακόμη και χάνοντας εσένα (την αστειευόμενη φωνή,
μια χειρονομία που αγαπώ) ψέματα δεν θα 'χω πει. Προφανώς
την τέχνη της απώλειας δεν παραείναι δύσκολο να μάθεις
αν και μπορεί να μοιάζει με (Γραφ' το!) με καταστροφή.

[Μετάφραση: Παναγιώτης Αλεξανδρίδης]


Η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ (Elizabeth Bishop, 1911-1979) ήταν μία από τις σημαντικότερες μορφές της αμερικανικής ποίησης του 20ου αιώνα.

FERNANDO PESSOA /ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 [μετάφραση Αθανάσιος Τσακνάκης]



  <Όλα αξίζουν τον κόπο,εάν η ψυχή δεν είναι μικρή>


***


ΧΡΥΣΩΝΕ Ο ΉΛΙΟΣ ΤΗΝ ΞΑΝΘΗ ΣΟΥ ΚΕΦΑΛΗ


Χρύσωνε ο ήλιος την ξανθή σου κεφαλή.
Είσαι νεκρή και είμαι ζωντανός.
Ακόμα,ωστόσο,υπάρχει κόσμος και αυγή.

***


ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Το τείχος είναι η άβυσσος για μένα,
το είναι μου δεν έχει μέγεθος κανένα.


*** 




ΛΙΓΟ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ




Λίγο με νοιάζει.
Αλλά τί με νοιάζει λίγο;
Δεν το γνωρίζω:
και με νοιάζει λίγο.




*** 




KOIMAMAI.EΠΙΣΤΡΕΦΩ Η ΠΕΡΙΜΕΝΩ;



Kοιμάμαι.Επιστρέφω ή περιμένω;
Δεν ξέρω.Άλλος έχει διεισδύσει
μεταξύ αυτού που είμαι
και αυτού που επιθυμώ,
μεταξύ αυτού που είμαι
και αυτού που ήμουν εγώ.

***


ΛΕΝΕ;

Λένε;
Ξεχνούν.
Δεν λένε;
Έλεγαν.
Πράττουν;
Mοιραίο.
Δεν πράττουν;
Oμοίως.

Γιατί να ελπίζεις;
Tα πάντα είναι όνειρο.



***


Ο ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ

Ο άνεμος εκεί ψηλά ,στα αιθέρια,
την μοναξιά μου  έρχεται κι αυξάνει,
παράπονα δεν κάνω σε κανέναν,
παράπονα αυτός πρέπει να κάνει.

Ήχος αφηρημένος,απροσμέτρητος,
από του φευγαλέο του κόσμου τέλος,
το νόημά του γίνεταο βαθύ,

κι εντός του μού μιλά όλο το ανύπαρκτο:
πως η αρετή δεν είναι μια ασπίδα
και πως καλύτερη αρετή είναι η σιωπή.


*** 




Ο ΈΡΩΤΑΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ




Ό έρωτας κατέχει την ουσία
κι είναι απλό συμβάν η συνουσία,
παρόμοιο ή με διαφορές.

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα ζώο,
είναι  μια σάρκα που έχει ευφυία,
κι ας ασθενεί και αυτή κάποιες φορές.


***

371 ΜΙΚΡΟΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Αγαπητοί φίλοι

το varelaki έχει προδημοσιεύσει σχετικά με τις tweet stories ,ένα εγχείρημα με εμπνευστή και οργανωτή τον Γιάννη Φαρσάρη....!!!!
Τώρα ήρθε η ώρα....να ολοκληρωθεί το ενδιαφέρον αυτό πόνημα....οπότε δεν εχετε παρά να το απολαύσετε!!!!!


ΣΑΣ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΤΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ:


 _Ιστορίες μιας ανάσας

Ένας κλασικός ορισμός του διηγήματος είναι ότι πρόκειται για ιστορία μερικών
χιλιάδων λέξεων που μπορεί να διαβαστεί σε μία δόση. Περιορίζοντας ακόμα
περισσότερο την έκταση, ας μιλήσουμε για ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν με
μια ανάσα.
Ο μεγάλος Ernest Hemingway, άλλωστε, το έκανε πράξη γράφοντας την πιο μικρή
δραματική ιστορία με τη χρήση έξι μόλις λέξεων: "For sale: baby shoes, never worn". Κι
αυτό δεκαετίες πριν το Facebook και το Twitter καταφέρουν να επηρεάσουν τον
γραπτό τρόπο έκφρασης.
Το ανοικτό ερώτημα που τέθηκε από την ψηφιακή βιβλιοθήκη OPENBOOK ήταν εάν
μπορεί η λογοτεχνία να λειτουργήσει στο ασφυκτικό πλαίσιο της πολύ μικρής φόρμας
των αναρτήσεων στα κοινωνικά δίκτυα. Από τις εκατοντάδες συμμετοχές που
υποβλήθηκαν, επελέγησαν 371 μικροδιηγήματα για να δώσουν την απάντηση.
Καταξιωμένοι συγγραφείς, πολυπράγμονες bloggers, εθισμένοι των status updates &
των tweets, αλλά και πρωτόπειροι γραφείς τόλμησαν να στριμώξουν την έμπνευση,
την πλοκή και τις ιδέες τους σε 140 χαρακτήρες.
Ευχαριστίες θερμές σε όλους τους συμμετέχοντες, με μια παράφραση της ρήσης του
Μπρετόν: Το διαδίκτυο είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση.
Σταυρώνω τα δάχτυλα. Μακάρι η συλλογή να προσφέρει αναγνωστική απόλαυση.
Είναι ένα πείραμα που κρύβει πολύ αγωνία για το αποτέλεσμα.

                                                                                                      γ.φ.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ:


http://www.openbook.gr/2012/03/tweet-stories.html



Όσο για μένα....τιμή και χαρά μου  που συμμετέχω σε τέτοιες προσπάθειες που αφουγγράζονται την
εποχή μας....!

Καλή σας ανάγνωση,λοιπόν!

Ασημίνα Ξηρογιάννη

IOYΛΙΤΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ/// ΠΟΙΗΜΑΤΑ

                                        

                                  

 Δεν  έχει άλλη δεν έχει άλλη εξόν από σένα ομιλία.


********



ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ


Ξυπνούν τα βράχια και με λίγο μάραθο στην κορυφή τους
Νίβουν οι άνεμοι.Πρωί μιας από πριν χλωμής
   χαλκογραφίας
Τα δάπεδα κοιτούν κατάματα μέσ΄από της  θαλάσσης
   τις ψηφίδες
Λείο και στρογγυλό τ΄Αβάθυστο τα βότσαλα του
   Βαγιανού
Και με τη μόνη εκκλησούλα η Σύρνα
Τινάζεται στον ύπνο της η γη κι ανώνυμα σκορπά μικρά
Ζωάκια να βοσκήσουν.Μίλια μετρούνε πλοηγοί κι εσύ
Βουτάς τα πόδια σου στο  αχανές γαλάζιο της ανάσσης
    το χτένι πάρε το
Τρεις όρμους που έσμιξε και τρεις χρησμούς
Τον μαύρο τον τραχύ τον αργοπορεμένο.Που εδώ
    ονομάζουνε Γυαλί
Και κλέινουνε τα βλέφαρα εργάτες νέοι ενώ ακόμη πελεκάνε
Φως σ' ένα λευκό διάτρητο γύρω παντού ορυχείο.Ηχώ
Από τέσσερα κοφτά καράβια που΄τανε νησιά
Και τώρα μες στο μέλλον μεταφέρουν κοβάλτια μπλε
Μπλε των παιδιών βαθύ της νύχτας μπλε
                                                                     μπλε του Οδυσσέα.



********



Ξέρει του  πόντου  ο νους μου λες και γαλουχεί τα πλοία.



********


ΕΡΧΟΥ


Κι ο ύπνος του ύπνου πιο σιωπή
Των ουρανών χωρίζοντας το αίμα
Νερά εδώ παντού  μιας κόκκινης
Βροχής τις παπαρούνες τους
Μασώντας σοφοί και νέοι  με μάτια
Πράσινα
Χτίζουν σιγά σιγά τη νύχτα
Δωμάτιο κλειστό σε διπλωμένο μέσα
Μαντιλάκι τετράγωνο σαν άρτος
Μοιράζεται η ζωή ψυχή ψυχή
Με τα συλλαβογράμματά της
Φωλεά προσηλωμένος έχιδνα να μη σε χάσω
Έρχου.



*******


Βράδυ
Και η ζωή  κρατιέται από τη μνήμη της σαν ψιττακός
                                                                     από μια λέξη.


*******



ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ


Ευθεία
Δεν έχει τέλος το τέλος.Ακατάπαυστα επιστρέφοντας
Η αρχή η πρώτη φορά που σ΄αναγνώρισα μέσα σε ύπνιο
Μεσημέρι.Δύτες ενός κατά φαντασίαν κυανού που αυτό
          μόνον
Υπάρχει κρατούν από τα γένια του Πριάμου τη ζωή
Θρυμματισμένοι που όλο και κάτι πιο πολύ τους λείπει
Απορούν μέσα στις καρποδόχες οι άνθρωποι και
Φωνές των ερειπίων κενές καμάρες συσστέλλοντας
Το εκεί φως
'Ενα βήμα σου σε σταματά η μία και αναπάντεχη πάντοτε
         αλήθεια.
Ευθεία.Δεν έχει τέλος το τέλος.




********


Λευκή
Απέραντη των ονομάτων μοναξιά που δεν αποκρίνονται.


********




ΕΥ-ΑΓΓΕΛΟΣ


Ομως εσύ γεννήθηκες για να με υπάρχεις
Ευανάγνωστα  τα βράχια και τα ονόματα
Υποβάλλοντας όπως άνεμος κυανός την αλήθεια
Με δεμένα τα σύμφωνα τα μαλλιά μου
Σιωπές τα κουκάκια τους σπάζοντας
Φείδες κατεβατές εως τη νύχτα εως το
Που  να μ΄αγκαλιάσεις ανοίγοντας
Μια από την αρχή νοσταλγία για σένα.


Αλλού αλλού να κοιτάζω και κατάματα να σε βρω.



[αποσπάσματα από το βιβλίο ΕΥΧΗΝ ΟΔΥΣΣΕΙ,εκδ.Υψιλον/βιβλία,1997]


      

> Χόρχε Μπουκάι, Γράμμα στην κόρη μου

> >  Χόρχε Μπουκάι, συγγραφέας- ψυχαναλυτής
>
> Χόρχε Μπουκάι, Γράμμα στην κόρη μου
>
>             Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα'θελα να'μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:


> Να χαίρεσαι τον έρωτα
> Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου
> Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου
> Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή
> Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι
> Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς
> Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις
> Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου
> Να είσαι φίλη του εαυτού σου
> Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς
> Να ξέρεις πως αξίζεις να σ' αγαπάνε
> Να μιλάς στους άλλους τρυφερά
> Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό
> Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου
> Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου
> Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων
> Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων
> Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα
> Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός
> Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου
> Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου
> Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό
> Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν
> οι άλλοι τα δικά τους
> Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές
> Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες
> Να ρισκάρεις περισσότερο
> Να δέχεσαι την αλλαγή και ν' αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου
> Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου
> Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό
> Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν
> Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου
> Να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα
> Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο
> Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου
> Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι
> Να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί
> Να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου
> Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς
> ιδιαίτερο λόγο
> Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο εμένα
>
> [Χόρχε Μπουκάι - Μετάφραση: Κ. Επισκοποπούλου]

Είναι η τέχνη διέξοδος;12ο Φεστιβάλ Νάξου

Είναι η τέχνη διέξοδος;

Ελάτε στον Πύργο Μπαζαίου και σε άλλους χώρους της Νάξου να αναζητήσουμε την απάντηση

Εικαστικά: Μίλτος Παντελιάς και Ειρήνη Γκόνου

Συναυλίες: Έλλη Πασπαλά, Νατάσσα Μποφίλιου, Ross Daly, Markus Stockhausen

Κλασσική Μουσική: Harald Ossberger, Χρήστος Μαράντος

Χορός: Sinequanon, Janet Amato

Θέατρο: Cassandra – Κουκλοθέατρο: Μαιρηβή

Σεμινάρια: Intuitive music & more - Commedia Dell’ Arte and the Dramatherapist

Από 28 Ιουλίου έως 2 Σεπτεμβρίου 2012, το Φεστιβάλ Νάξου σας περιμένει…

Διοργάνωση: ΑΙΩΝ Πολιτιστικός Οργανισμός - Πρατίνου 72, 116 34 Αθήνα  - Τ. 210 7258741

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Στέλιος Κρασανάκης - Διεύθυνση Παραγωγής: Μάριος Βαζαίος

Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Μαρία Καραγιώργη Τ.: 6937701641 Ε: aeongr@otenet.gr

www.naxosfestival.gr  www.bazeostower.gr

Με την υποστήριξη:

Με τη συνεργασία:

ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΔΗΜΟΥ ΝΑΞΟΥ & ΜΙΚΡΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ (ΝΟ.Π.Π.Α.Π.Π.Π.Α.)