ΤΙΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ

Aραγε πώς γεννιέται

από ένα τίποτα η επιθυμία;

Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας,
...
ο έρωτας πώς αλλάζει

σε μακρινή ανάμνηση;

Aραγε πώς μπορεί

η ανάμνηση να σβήνει

μες στο τίποτα;

(«Κυκλικό», ΝΧ, 47)

ΝΙΚΟΣ ΑΡΑΠΑΚΗΣ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ

VARELAKI:Σε καλωσορίζω στο varelaki blog και ξεκινώ...Πώς έμπλεξες με την συγγραφή;

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:Να σου πω την αλήθεια, μάλλον τυχαία. Όταν άρχισα να γράφω, πριν πέντε περίπου χρόνια, δεν το είχα σκεφθεί καν ότι μπορεί να γίνω συγγραφέας. Μέχρι τότε η σχέση μου με τη λογοτεχνία ήταν από την πλευρά του αναγνώστη. Απλά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, έτυχε να έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο. Έτσι, ένα πρωί, χωρίς καν να καταλάβω το πως και το γιατί, έκατσα στην καρέκλα και άρχισα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα. Μετά πήραν όλο το δρόμο τους. Πάντως, τώρα που το σκέφτομαι πιο ψύχραιμα, αρχίζω να πιστεύω ότι το γράψιμο ήταν μια εσωτερική ανάγκη η οποία, αργά ή γρήγορα, θα εκδηλωνόταν.

VARELAKI:Οι λογοτεχνικές σου αναφορές...

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:Αγαπάω ιδιαίτερα τους κλασσικούς συγγραφείς: Ντοστογιέφσκι, Χεμινγουέι, Μπαλζάκ, Ζολά, Κάφκα και όλη σχεδόν τη δική μας γενιά του ’30, με προεξάρχοντες τους Σωτήρη Πατατζή και Καραγάτση. Τον τελευταίο, παρότι σήμερα πολλοί τον απαξιώνουν, τον θεωρώ τον πιο ταλαντούχο Έλληνα μυθιστοριογράφο όλων των εποχών. Παρεμπιπτόντως να αναφέρω ότι, τη συγκεκριμένη συγγραφική γενιά, την εκτιμώ όχι μόνο για το ταλέντο της αλλά και για την ευρυμάθειά της. Όλοι σχεδόν όσοι την απάρτιζαν ήταν άνθρωποι με τεράστιο πλούτο γνώσεων.

VARELAKI:<ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ>-νέο βιβλίο.Πού αναφέρεται;Πώς προέκυψε;Λεπτομέριες παρακαλώ!

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:«ΤΟ ΔΙΚΙΟ» είναι ένα μυθιστόρημα που αναφέρεται στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου. Αφορμή για τη συγγραφή του συγκεκριμένου μυθιστορήματος στάθηκε η γενικότερη αγάπη μου για την ιστορία. Ήταν μια καλή ευκαιρία για εμένα να διερευνήσω λεπτομερώς τι ακριβώς συνέβηκε τη συγκεκριμένη περίοδο. Αιτία όμως ήταν η προσωπική ιστορία της οικογένειας του πατέρα μου, η οποία πλήγηκε όσες λίγες από τον πόλεμο και τη Κατοχή. Πιο συγκεκριμένα δυο δίδυμα αδέλφια του πατέρα μου, ο Κοσμάς και ο Δαμιανός, χάθηκαν τότε. Ο πρώτος έπεσε στο Αλβανικό μέτωπο και ο δεύτερος συνελήφθη σε κάποιο μπλόκο στις αρχές του ’44 και εκτελέστηκε. Μετά την εκτέλεση του Δαμιανού ο πατέρας μου αποφάσισε να βγει στο βουνό και να γίνει αντάρτης με τον ΕΛΑΣ. Η απόφασή του αυτή έγινε η αιτία για να συγκρουστεί σκληρά με τον συντηρητικό πολιτικά αλλά και σαν χαρακτήρα πατέρα του. Αυτό, με δυο λόγια, είναι το ξεκίνημα της ιστορίας του βιβλίου.

«ΤΟ ΔΙΚΙΟ» είναι βασισμένο σε πολύ μεγάλο βαθμό στα πραγματικά ιστορικά περιστατικά της εποχής. Δυο περίπου χρόνια, όσο δηλαδή διήρκεσε η συγγραφή, μελέτησα συστηματικά την ιστορία της συγκεκριμένης περιόδου. Εκτός αυτού όμως, για καλή μου τύχη, εκτός από τα βιβλία, είχα την τύχη να με συνδράμουν στην προσπάθειά μου και τρεις φίλοι ιστορικοί, οι οποίοι ειδικεύονται στη συγκεκριμένη περίοδο. Θέλω να πιστεύω πως, όσοι μπουν στον κόπο να διαβάσουν το βιβλίο, ακόμη κι αν δεν έχουν καμία σχέση με τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, θα πάρουν μια εικόνα του τι συνέβη την ταραγμένη εκείνη περίοδο. Μέσα από το μύθο προσπάθησα να ερμηνεύσω και όχι μόνο να καταγράψω γεγονότα και συμπεριφορές και, θέλω να πιστεύω, σύμφωνα και με όσα μου είπαν οι φίλοι ιστορικοί που με βοήθησαν, ότι η προσπάθειά μου είναι επιτυχημένη.

Κλείνοντας την απάντησή μου, ας πω δυο λόγια ακόμη για το μυθιστόρημα. Καταρχήν στο βιβλίο εμπλέκονται η μυθοπλασία με την αλήθεια και το αποτέλεσμα είναι ένα πολυσέλιδο και πολυπρόσωπο μυθιστόρημα. Έρωτες, μάχες, διώξεις, αγωνία, αδιέξοδα, η ζωή και ο θάνατος, η μικροψυχία αλλά και η μεγαλοψυχία των Ελλήνων είναι τα υλικά που χρησιμοποίησα για να φτιάξω ένα μυθιστόρημα που εστιάζει στις δυσκολίες των καθημερινών ανθρώπων της εποχής. Γι’ αυτό, όταν με ρωτούν αν έχω γράψει ένα ιστορικό μυθιστόρημα, απαντώ πως το μυθιστόρημά μου –αν υποθέσουμε πως οι ταμπέλες είναι απαραίτητες– είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα σε συγκεκριμένο ιστορικό φόντο και με αρκετές πολιτικές αναφορές.

VARELAKI:Μια κλασσική ερώτηση...απλά ο καθένας μας που γράφει την απαντά διαφορετικά.Εσύ λοιπόν...γιατί γράφεις;

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:Ίσως η απάντησή μου να φανεί λίγο μελό ή κλισέ, αλλά νομίζω ότι ισχύει για την πλειονότητα όσων γράφουν. «Το γράψιμο είναι ανάγκη». Στους περισσότερους προκύπτει ξαφνικά και απρόβλεπτα. Τουλάχιστον σε εμένα έτσι συνέβηκε. Απ’ όταν παράτησα τη δημοσιογραφία, οφείλω να ομολογήσω ότι είχα γράψει –για δέκα περίπου χρόνια– από ελάχιστα έως καθόλου. Όμως, κάποια στιγμή, άρχισα να γράφω άσχετα πράγματα σε ένα τετράδιο. Σιγά σιγά αυτό έγινε καθημερινή συνήθεια. Μέχρι που η συνήθεια έγινε έξη και με οδήγησε στη συγγραφή του πρώτου μου μυθιστορήματος.

VARELAKI:Φαίνεται πως διανύουμε με αντι-λογοτεχνική εποχή,αν μπορώ να το πω έτσι...Παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν στη λογοτεχνία...Αλλοι νοσταλγούν τους κλασικούς μας λογοτέχνες...

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:Είναι γεγονός ότι η εποχή μας είναι γενικώς «αντί». Όμως η λογοτεχνία αφορά στη φαντασία και στο συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων. Καλή, κακή ή μέτρια, δεν έχει τόση σημασία, όσο οι άνθρωποι φαντάζονται και αισθάνονται, θα συνεχίσουν να γράφουν λογοτεχνία. Η λογοτεχνία είναι συνυφασμένη με την ύπαρξή μας ως είδος. Σχεδόν από την πρώτη στιγμή που ξεχωρίσαμε από τα υπόλοιπα ζώα και γίναμε έλλογα όντα, αρχίσαμε να διηγούμαστε ιστορίες. Τις πρώτες εκείνες εποχές οι πρόγονοί μας τις σκαλίζανε στους τοίχους, αργότερα τις έγραψαν στους πάπυρους, σήμερα τις τυπώνουμε στο χαρτί, αλλά τις βλέπουμε και στην οθόνη του υπολογιστή. Ο τρόπος μπορεί να άλλαξε, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Όπως είπα και πρωτύτερα, στους κλασσικούς συγγραφείς έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία. Όμως, νομίζω, ότι και σήμερα γράφονται αξιόλογα πράγματα. Απλώς δεν προβάλλονται τόσο πολύ. Σήμερα, που όλα έχουν σχέση με το χρήμα, προωθούνται πράγματα «εύπεπτα» με στόχο να πιάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους πελάτες.

VARELAKI:Λογοτεχνία και Πολιτική...

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:Σχέση αίματος, θα έλεγα. Η λογοτεχνία και η πολιτική έχουν στενότατη συγγένεια. Ένας μεγάλος αριθμός της λογοτεχνικής παραγωγής, διαχρονικά, αφορά στην κριτική και καταγραφή της πολιτικής και των αποτελεσμάτων της. Όπερ σημαίνει ότι, αν αφαιρέσουμε την πολιτική από τη ζωή μας, στερούμε από τη λογοτεχνία την κινητήριο δύναμή της. Άλλωστε και εγώ ανήκω στην κατηγορία των συγγραφέων που ασχολούνται με τις παρενέργειες της πολιτικής. Το πρώτο μου μυθιστόρημα, το «ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ Η ΘΑΛΑΣΣΑ», ήταν μια αλληγορία για τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις και διαφορές. Αλλά και το καινούργιο, «ΤΟ ΔΙΚΙΟ», διερευνά τις ευθύνες της πολιτικής και των πολιτικών στην περίοδο της Κατοχής και του εμφυλίου.

VARELAKI:Λογοτεχνία και Διαδύκτιο...

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:Εγώ είμαι κλασσικός αναγνώστης. Δεν θα μπορούσα ποτέ να διαβάσω ένα ολόκληρο βιβλίο στην οθόνη του υπολογιστή μου. Όμως, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι η ζωή προχωράει και, στο μέλλον, υπάρχει η πιθανότητα όλοι να διαβάζουμε από τις οθόνες. Το διαδίκτυο όμως νομίζω ότι μόνο καλά μπορεί να προσφέρει στη λογοτεχνία. Καταρχήν, δεν έχει σημασία από πού θα διαβάζει κάποιος, αλλά να διαβάζει. Και σε αυτή την κατεύθυνση το διαδίκτυο βοηθάει σίγουρα. Κατά δεύτερον, το διαδίκτυο, σε πολλούς ανθρώπους που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να εκδώσουν τη δουλειά τους σε βιβλία, δίνει την ευκαιρία να την κοινοποιήσουν στο κοινό. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να καταγραφεί στα θετικά του.

VARELAKI:Τί ονειρεύεσαι; Γράφεις κάτι καινούργιο;

N.ΑΡΑΠΑΚΗΣ:Γράφω ήδη, εδώ και λίγους μήνες, το τρίτο μου βιβλίο. Ένα μυθιστόρημα, θέλω να πιστεύω, διαφορετικό απ’ ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα. Χρησιμοποιώ για πρώτη φορά πρωτοπρόσωπη αφήγηση, και είναι ένα μυθιστόρημα που κινείται μεταξύ του μαγικού ρεαλισμού και της λογοτεχνίας του φανταστικού. Με δυο λόγια: Ένα φάντασμα διηγείται την ιστορία των κατοίκων ενός απομονωμένου χωριού –μια μικρογραφία της κοινωνίας μας– όπου συμβαίνουν διάφορα παράξενα. Περισσότερα θα μπορώ να πω σε κανένα χρόνο από τώρα...

Ονειρεύομαι δυο πράγματα: Πρώτον, να πάει καλά το καινούργιο μου βιβλίο και, δεύτερον, να καταφέρω, όπως ένας γνωστός και καταξιωμένος συνάδελφος, να πάρω δική μου εκπομπή στην τηλεόραση!!! Γιατί, ως γνωστόν, «τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς».

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

                                                     

varelaki:Αναστασία,πες μου λίγα για σένα και τη λογοτεχνία.Πώς ξεκίνησες να γράφεις,με τί κίνητρα;

Α.ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ:Δεν είμαι καλή στο να μιλάω για μένα… Λίγα βασικά είναι ότι γεννήθηκα στην Αθήνα στις 3 Γενάρη του 1972, μεγάλωσα στην Αργυρούπολη, μοναχοπαίδι με όσα καλά ή κακά μπορεί τούτο να συνεπάγεται, φοίτησα στα δημόσια σχολεία της γειτονιάς μου, τέλειωσα τη Νομική, που ήταν το μεγάλο μου όνειρο, κι από το 1997 ασκώ τη μαχομένη δικηγορία χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος. Αν βεβαίως ρωτούσε κανείς τον πατέρα μου για μένα, θα σκιαγραφούσε το βιογραφικό μου με τρεις μονάχα λέξεις: βίος και πολιτεία . Η σχέση μου με τη λογοτεχνία, από το μετερίζι του αναγνώστη τουλάχιστον, ξεκίνησε από πολύ νωρίς-συγκεκριμένα από τότε που έμαθα να διαβάζω. Το διάβασμα είναι η πιο αγαπημένη συνήθειά μου, που βάσιμα πιθανολογώ πως θα με ακολουθεί μέχρι τον τάφο . Ξεκίνησα να γράφω… εντελώς απρόσμενα, απροσδόκητα…Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα φανταστεί ότι θα προέκυπτα και συγγραφέας στην πορεία της ζωής μου. Δεν ξέρω πως έγινε, ευθύς εξαρχής. Ήταν σαν…ένα ορμητικό ποτάμι, που φουσκώνει ξαφνικά και δεν ξέρεις πώς να το σταματήσεις, δεν μπορείς να το σταματήσεις και…γιατί όχι, δεν θ έ λ ε ι ς να το σταματήσεις. Το γράψιμο άλλωστε είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο-κι αυτό είναι το δίχως άλλο γοητευτικό. Μίαν ωραία πρωίαν, λοιπόν, εν έτει 1999, καλοκαίρι ήταν, θυμάμαι, άνοιξα τον υπολογιστή και…αντί να δουλέψω μια δικογραφία, όπως είχα κατά νου, τσάκωσα τον εαυτό μου να ανοίγει ένα καινούργιο έγγραφο, άσχετο με τη δικογραφία, και να γράφει μια πρόταση από το πουθενά…κι έπειτα μια άλλη, και μια άλλη…ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που μου συνέβαινε αυτό που ακούμε να περιγράφεται ως «αυτόματη γραφή» και δεν μπορούσα να το σταματήσω με τίποτα. Δεν υπήρχε κίνητρο, δεν υπήρχε τίποτα. Ήταν μια σχεδόν ζωώδης α ν ά γ κ η.


varelaki:Το πρώτο βιβλίο σου...!Αναφορές και σχόλια..

Α.ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ:Το πρώτο μου βιβλίο γεννήθηκε κάπως έτσι. Απρόσμενα αλλά και αβίαστα. Όλα εκείνα που είχα φέρει μαζί μου πίσω από την Κομοτηνή, την έσχατη και πανέμορφη αυτή ελληνική γη όπου πέρασα τέσσερα χρόνια απ’ η ζωή μου, όλα εκείνα τα χρώματα, τα αρώματα, το καλειδοσκόπιο ψυχών κι ανθρώπων, οι εμπειρίες, οι αναμνήσεις…όλα αυτά, τα πάντα, βγήκαν στο χαρτί, μέσα από τα μάτια δυο ανθρώπων, ενός Μουσουλμάνου και μιας Χριστιανής, που μοιράστηκαν έναν μεγάλο έρωτα. Όταν οι προτάσεις, η μία μετά την άλλη, τέλειωσαν κι έφτασα στο λυτρωτικό τέλος, ονόμασα το βιβλίο «ΚΟΜΟΤΗΝΗ». Το πήγα στις Εκδόσεις Λιβάνη, γιατί ήταν το μόνο σπίτι που θα ήθελα να φιλοξενήσει την «τρέλα» μου. Δεν περίμενα σπουδαία πράγματα, όχι γιατί δεν πίστευα στη δουλειά μου, αλλά γιατί δεν ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι στα εκδοτικά δρώμενα βασιλεύει η αξιοκρατία. Όμως διαψεύστηκα: σε λιγότερο από έναν μήνα είχαμε υπογράψει συμβόλαιο! Η εκδότριά μου, η Γιώτα Λιβάνη, άλλαξε τον τίτλο «ΚΟΜΟΤΗΝΗ», γιατί όπως μου εξήγησε, χαριτολογώντας, της θύμιζε «θανατική καταδίκη». Βάφτισε το βιβλίο «ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΑΝΤΙΟ», το έβγαλε στην αγορά και…έγινε χαμός. Γύρω από το βιβλίο αυτό πλέχτηκε ένας μύθος, ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία και δη προσωπική μου ιστορία. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει. Ωστόσο χαίρομαι, γιατί από την τόση ενασχόληση του κόσμου φάνηκε ότι το βιβλίο αυτό είχε μέσα του μια αλήθεια, μια δύναμη…Εν πάση περιπτώσει επετεύχθη ο σκοπός μου, που δεν ήταν άλλος από το να κάνω τη μαγική Κομοτηνή γνωστή ως τα πέρατα της Οικουμένης…

varelaki:Πότε κυκλοφόρησε η ''Αγαστή Συνεργασία'' ;Tί πραγματεύεται;

Α.ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ:Η «ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ» είναι το έβδομο κατά σειρά από τα «παιδιά» μου. Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2010. Είναι ένα βιβλίο που αγάπησα απερίγραπτα…Πραγματεύεται την ιστορία του Κωνσταντίνου, ενός ανθρώπου που για χάρη μιας γυναίκας απογυμνώθηκε οικεία βουλήσει από όλες τις ευκαιρίες της ζωής του και τελικά απόμεινε μόνος, με μόνη τη δόξα του συγγραφέα να τον συντροφεύει. Ώσπου ανακαλύπτει ότι οι εκδότες του τον εξαπατούν κ α ι αυτοί…και τότε αρχίζει το γλέντι Μέσα από την ιστορία του Κωνσταντίνου πραγματεύομαι όλα τα κακώς κείμενα που βασιλεύουν στην Ελλάδα του σήμερα, τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, τη σαπίλα…Πραγματεύομαι επίσης τα εκδοτικά δρώμενα, διότι κι αυτός είναι ένας χώρος όπου δεν είναι τα πάντα ρόδινα…Εν τέλει, η κατακλείδα του βιβλίου είναι μία: ως που μπορεί να φτάσει ένας αδικημένος άνθρωπος…Ένα βιβλίο πολύ σημερινό, μέσα στο οποίο πολλοί από τους αναγνώστες έχουν βρει κάτι από τον εαυτό τους-όπως μου γράφουν στα μηνύματα που μου στέλνουν και χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό.

varelaki:Ποιά άλλη τέχνη εκτός από αυτή του λόγου σε συγκινεί ή έχεις ασχοληθεί;

Α.ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ:Με συγκινούν όλες οι μορφές τέχνης, γιατί μέσα απ’ αυτές ανακαλύπτω τη δημιουργία και, προχωρώντας έτι περαιτέρω, βλέπω μέσα απ’ αυτές το μεγαλείο του Θεού. Με συγκινεί βαθειά η ζωγραφική, αλλά είμαι εντελώς ανεπίδεκτη μαθήσεως, δεν μπορώ να σύρω γραμμή Ωστόσο έχω ασχοληθεί με τη μουσική πάρα πάρα πολύ. Είμαι διπλωματούχος του πιάνου…ασχέτως αν τώρα πια παίζω κυρίως μπαγλαμά .

varelaki:Διαβάζουν σήμερα οι Ελληνες;

Α.ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ:Φαίνεται πως διαβάζουν περισσότερο απ’ όσο παλιά, κι αυτό είναι παρήγορο. Θα μπορούσα να πω ότι ανησυχώ σχετικά με το τ ι διαβάζουν, αλλά το παίρνω πίσω άμα τη εκφορά του λόγου. Δεν πειράζει, ας διαβάζουν γενικώς. Άλλωστε η κουβέντα περί ποιότητας είναι πολύ μακρά…Ας ξεκινήσουμε από την ποσότητα, κι έτσι ίσως μια μέρα να δοθεί μια ευκαιρία και στην ποιότητα.

Varelaki:Ηλεκρονικά μυθιστορήματα!!!!Ακου να δεις !Κι όμως υπάρχουν και μάλιστα,νομίζω πως ταιριάζουν με την εποχή...

Α.ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ:Για να πω τη μαύρη αλήθεια, χρησιμοποιώ την τεχνολογία τόσο όσο ακριβώς χρειάζεται για να διευκολύνω τη δουλειά μου. Κατά τα λοιπά, ομολογώ με παρρησία ότι βρίσκω την ανάγνωση ενός βιβλίου μέσα από υπολογιστή εξαιρετικά σκυλοβαρετή . Τα ηλεκτρονικά μυθιστορήματα μπορεί να ταιριάζουν με την εποχή, σύμφωνοι, σε μένα προσωπικά δεν ταιριάζουν καθόλου. Αν δεν πιάσω το βιβλίο στα χέρια μου, να το μυρίσω, να ανασάνω το χαρτί και τις κουκιδίτσες που γίνονται μια ολόκληρη ιστορία, δεν ευχαριστιέμαι καθόλου. Να, δες, κάτι σαν την ιστορία με τα cd, που αντικατέστησαν τα βινύλια. Σύμφωνοι, το cd έχει μεγαλύτερη ποιότητα ήχου, όμως μπορεί να συγκριθεί με τίποτα το βινύλιο που κουβαλάει μια ολόκληρη ιστορία, η μαγεία του, τα συναρπαστικά «χρουτς χρουτς» στο πάλαι ποτέ πικάπ…

varelaki:Γράφεις κάτι τώρα;

Α.ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ:Τώρα κάνω αγρανάπαυση, που λένε, και μαζεύω δυνάμεις για να ξαναρχίσω λίαν συντόμως. Έχω μέσα στο κεφάλι μου δυο έτοιμα βιβλία και δεν ξέρω ποιο να πιάσω πρώτο: έναν απαγορευμένο έρωτα ή μια σειρά από στιγμές στο κέντρο της Αθήνας γεμάτες πόνο και καταστροφή; Κοίτα που δεν έχω όρεξη να καταπιαστώ πρώτα με τον έρωτα . Βλέποντας όλ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, νιώθω μια προϊούσα και ακατανίκητη ανάγκη να τα καταγράψω, για να λειτουργήσω τρόπον τινά σαν «ιστορικός της εποχής» μου, όπως έχω ακούσει κάποιους να αποκαλούν το συγγραφέα. Ο έρωτας…μπορεί να περιμένει .

ΜΑΡΚΟΣ ΣΑΡΙΜΑΝΩΛΗΣ

ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΣΥΝΝΕΦΙΑΣ



...να βάψουμε το κόκκινο στους τοίχους με λευκό,
να σβήσουμε κάθε ανάμνηση του πολέμου
απο τα μάτια των παιδιών,
με το σεντόνι που σε φάσκιωνα ειρήνη να τυλίξεις,
και τα μάτια σου στην άκρη τους δεμένη
να μην κρατάνε μια σταγόνα παράπονου

να βλέπουνε τον κόσμο φωτεινό,
να χαίρουνται τα χρώματα απόψε και αύριο και πάντα!
γιατί είναι μάτια μικρού παιδιού
μάτια μικρού παιδιού...

είμαστε όλοι παιδιά του Ήλιου
και μιαν ημέρα οι νεκροί θα μας τιμήσουν,
στην άκρη κάποιου μύθου
ένα στιχάκι θα γράψουν και για εμάς
ο Όμηρος ίσως ή κάποιος μικρός Θεός,

στην προβλήτα της Ιστορίας
θα δέσουμε και εμείς,
ας είναι να γίνει με ειρήνη…

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ-ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΣ

Το varelaki φιλοξενεί τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο!!!

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Μη μου αγχώνεσαι
Δεν το κουνάω απ’ τη θέση μου
Αλλάζω απλά ταυτότητα
Μπορώ και προσαρμόζομαι
Κι από άνθρωπος σου σταθερός
Όσο περνάει ο καιρός
Θα γίνομαι εκκρεμότητα

Μη μου αγχώνεσαι
Απλά επιβιβάζομαι
Κι εγώ στη μονιμότητα
Μπορώ και συμβιβάζομαι
Και βλέπω τώρα την ουσία
Στις σχέσεις μόνο η απουσία
κρατά μια σταθερότητα

Ο άνθρωπος σου ο σταθερός
Όσο περνάει ο καιρός
θα γίνεται εκκρεμότητα.

ΑΕΡΑΚΙ

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα
θα ταξιδέψουμε ξανά σ' εκείνα
με μια ανάγκη σα μεγάλη πείνα
για τη χαμένη μας ισχύ

Ένα αεράκι θα μας φέρει κάτι
που 'χουμε κρύψει κάτω απ' το κρεβάτι
αφού μοιράσαμε με το κομμάτι
ό,τι μπορεί κι ανησυχεί

Ένα αεράκι
σε σκόρπια φύλλα και ζωές
θα δώσει λύση...
από ένα τόσο δα μικρό παραθυράκι
που κάποιος ξέχασε να κλείσει

Ένα αεράκι ξαφνική ανάσα θα 'ρθει
και θα αλλάξει τις γραμμές του χάρτη
ένας Γενάρης αγκαλιά στο Μάρτη
κι εμείς θα ψάχνουμε παλτό

Ένα αεράκι θα μας πει την ιστορία
σα μια μεγάλη και τυχαία συγκυρία
κι εμείς θα μπούμε τη μεγάλη τιμωρία
γιατί δεν έχουμε εαυτό...

ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Να μπορούσα ν' αλλάξω του κόσμου
τις καινούριες μεγάλες αγάπες που περνάνε
Να μπορούσα με μια και καλή
να τις κάνω πολύ πιο πολύ να κρατάνε
Να μπορούσα ν' αλλάξω κι εκείνο
που με πιάνει μια λύσσα να δίνω σ' όποιον τύχει
Να μπορούσα να μη μετανιώνω
στην καρδιά όταν πρέπει να υψώνω νέα τείχη

Κι αν αγαπώ, θέλω ν' ακούω πως μ' αγαπάνε
κι αν αφεθώ, να 'χουνε κάπου να με πάνε
Και θ' αφεθώ, αρκεί να δω πως κάπου πάω
αρκεί αυτό - αυτό σημαίνει

Να μπορούσα ν' αλλάξω του κόσμου
τα που ξεχνιούνται
Να μπορούσανε μια και καλή
όσοι φεύγουν αυτά που έχουν πει να θυμούνται

Κι αν αγαπώ, θέλω ν' ακούω πως μ' αγαπάνε
κι αν αφεθώ, να 'χουνε κάπου να με πάνε
Και θ' αφεθώ, αρκεί να δω πως κάπου πάω
αρκεί αυτό - αυτό σημαίνει

αυτό σημαίνει

ΚΑΖΑΜΠΛΑΝΚΑ

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Κώστας Τσίρκας
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Φόντο στη μισή ζωή μου
Η Καζαμπλάνκα
Κι η σκιά μου στον τοίχο προφίλ
Δώρο στην κρυφή φωνή μου η κάθε ατάκα
Ίδιο το σενάριο χρόνε σινεφίλ

Η Ίνγκριντ φεύγει
Πόσο το μισώ το αεροπλάνο
Πάντα κάτι έβρισκα να κάνω
Μην τους δω να ζούνε χωριστά
Ο Μπόγκι μένει
Πόσο τ' αγαπώ αυτό το πλάνο
Κάτι του ψιθύρισε το πιάνο
Κι έπεσαν οι τίτλοι βιαστικά

Κρύφτηκα παιδί κι απόψε
Στην Καζαμπλάνκα
Σαν ταινία ο χρόνος περνά
Μια ζωή στη γαλαρία, τσιγάρο τράκα
Ίδιο το σενάριο κόσμε σινεμά

Η Ίνγκριντ φεύγει
Πόσο το μισώ το αεροπλάνο
Πάντα κάτι έβρισκα να κάνω
Μην τους δω να ζούνε χωριστά
Ο Μπόγκι μένει
Πόσο τ' αγαπώ αυτό το πλάνο
Κάτι του ψιθύρισε το πιάνο
Κι έπεσαν οι τίτλοι βιαστικά...

Κάτι μου ψιθύρισε το πιάνο
Κι έπεσαν οι τίτλοι βιαστικά..

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Φτάσαμε στην Αλεξάνδρας ξημερώματα
να γλιτώσεις τους αποχαιρετισμούς
γύρω βρώμικα καφέ με ξένα ονόματα
προσκαλούνε μέσα τους περαστικούς
μήπως θες κάτι να φας να σε κρατήσει
μουσική στ' ακουστικά σου σιγανή
αποφεύγεις έτσι όποιον σου μιλήσει
σε ρωτάω κι ανεβάζεις τη φωνή

Και να κάνεις τη στιγμή συνηθισμένη
το αντίο, πάντα αντίο θα σημαίνει

Σ' ένα χάρτη με στυλό τραβάς το δρόμο σου
και τσιγάρα στρίβεις για τη διαδρομή
ένας τρόπος να σκοτώσεις, λες, το χρόνο σου
ένας τρόπος να σκοτώσεις τη στιγμή

Και να γύριζες να δεις, τι θα 'χε γίνει
αφού τίποτα δε διαρκεί στη μνήμη

Ένα τζιν μπουφάν φθαρμένο για το κρύο
κι ένας σάκος που σε λίγο θα εκραγεί
μ' ένα σάλτο μπαίνεις μες στο λεωφορείο
δε μ' αφήνεις τελευταία επιλογή...
Έφευγες από Αλεξάνδρας τα χαράματα
μ' ένα αρχαίο πούλμαν μπλε-πορτοκαλί
να μη δω το πρόσωπό σου μες στα κλάματα
με το χνώτο είχες θαμπώσει το γυαλί.

Και να σ' έβλεπα να κλαις, τι θα 'χε γίνει
αφού ο χρόνος τελικά όλα τα σβήνει


Σ΄ΕΧΩ ΒΡΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΧΑΝΩ


Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Σ΄έχω βρει και σε χάνω
δανεική παρουσία
έχω τόσα να κάνω
και δεν έχουν ουσία

όπου είσαι πηγαίνω
δίχως λόγο να πάω
με τους φίλους σου βγαίνω
επαφή να κρατάω

Κάποιες μέρες ακούω
στη σιωπή τη φωνή σου
πάνε μέρες που λείπεις
κι είμαι ακόμα μαζί σου

σε ρωτάω τι έχεις
και σου λέω καλημέρα
σ΄αγαπάω μην τρέχεις
είσ΄ακόμα εδώ πέρα

Προσπαθώ να ξεχάσω
όμως κάτι συμβαίνει
ό,τι όμορφο πιάσω
να το δεις περιμένει

Σ΄ έχω βρει και σε χάνω
Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω
σταθερή μου αξία
η ζωή μου σε τάξη
κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια
και το μόνιμο θέμα
σου δανείζω αλήθεια
να πληρώνεις το ψέμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους
σε τρακάρω τυχαία
είν΄αμάξια οι μόνοι
και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια
όπως πάντα συχνάζω
είχα πει πως θ΄αλλάξω
κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω
Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω...
Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Ο ΛΥΚΟΣ



Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Κάθε παιχνίδι έχει μια νίκη και μια ήττα
κι από παιδί το ξέρω, πριν την αλφαβήτα
όμως απόψε ούτε νίκη, ούτε ήττα.

Από μωρό κοιμάμαι με το φως σβησμένο
απ' το σκοτάδι ξέρω τι να περιμένω.
Έχω ένα λύκο στο μυαλό μου αναθρεμμένο.

Κι όσο τη γη αυτή γυρίζει με ένα σώμα
δεν έχει κλείσει τις παρτίδες του ακόμα.
Κι όσο στο στήθος η καρδιά του θα χτυπάει
θα τον κρατάει αυτή η ζωή κι ας μην του πάει.

Περνούν οι άνθρωποι νερό, σιγά το νέο
έχω γνωρίσει ένα ποσοστό γενναίο
μέσα στη θλίψη έχω μάθει να αναπνέω.

Και κάθε τόσο που γεμίζει το φεγγάρι
βγάζω το λύκο πριν τον πάρουνε χαμπάρι
από τη νύχτα τους εκδίκηση να πάρει.

Κι όσο τη γη αυτή γυρίζω με ένα σώμα
δεν έχω κλείσει τις παρτίδες μου ακόμα.
Κι όσο στο στήθος η καρδιά μου θα χτυπάει
θα με κρατάει αυτή η ζωή κι ας μη μου πάει.

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΕ ΤΟΙΧΟΥΣ

...ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ <ΚΡΙΣΗΣ ΜΙΑΣ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ>








"Τα πτυχία copies κτώνται"

(Σε τοίχο στην περιοχή Γκύζη)





"Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου"

(Decadence, Αθήνα)



"Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές,

μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές"

(Τ.Ε.Ι., Αθήνας)



"Το Lifestyle είναι μαγικό,

από μηδενικό σε κάνει νούμερο"

(Γκάζι, Αθήνα)



"Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα"

(Μύλος, Θεσσαλονίκη)



"Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή.

Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά"

(Μεταξουργείο, Αθήνα)



"Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε,

και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία"

(Αν club, Αθήνα)



"Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε,

Αποφασίζουν"

(οδός Σινώπης, Αθήνα)



"Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, !

εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε"

(λεωφόρος Αλεξάνδρας , Αθήνα)



"Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση"

(οδός Μπενάκη, Αθήνα)



"Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία,

αλλά τι με νοιάζει εμένα;"

(λόφος Στρέφη, Αθήνα)



"Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε

που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα"

(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)



"Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους"

(Ψυρρής, Αθήνα)



"Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή"

(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)



"Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία.

Χτυπηθείτε μόνοι σας"

(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ !//// Σεφέρης και Μαρώ. Αλληλογραφία Α' (1936-1940)

                              

O Σεφέρης στη Μαρώ



[Αθήνα] Κυριακή πρωί. [29 Σεπτεμβρίου 1940]

Μόλις τώρα πήρα το πρωινό μου και διάβασα το γράμμα σου. Ανάσανα που ξέρω πως έρχεσαι την Παρασκευή. Δεν ξέρεις πώς σε περιμένω. Γιατί αυτές τις τελευταίες μέρες σ' έχω φριχτά επιθυμήσει. Τί τα θέλεις, σε στερήθηκα όλο το καλοκαίρι και γιατί ήσουν μακριά και γιατί ίσως, μ' όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες, κι όταν ήσουν ακόμα κοντά μου, δεν σε είχα όπως θα το ήθελα. - Όλο μου το σώμα πονεί από επιθυμία. Σκέπτομαι πως μπορεί να σε κρατήσω γυμνή απάνω μου και όλα χάνουνται, όπου και να βρίσκομαι, ό,τι και να κάνω. Είναι αστείο κάποτε να βλέπω τον εαυτό μου σαν έναν υπνοβάτη ή σαν έναν τυφλό που σε ψάχνει με τις παλάμες απλωμένες και με τα μάτια κλειστά. Είμαι ελεεινά καυλωμένος, χρυσό, και δε σκέπτομαι τίποτε άλλο παρά πώς να σε γαμήσω ατέλειωτα μια ολόκληρη νύχτα.

Και δεν μπορώ να σου γράψω αλλιώς.

ΓΙΩΡΓΟΣ

[ΥΓ.] Γράψε μου δυο λόγια μόλις λάβεις το γράμμα. Και μην ξεχνάς να γράφεις σωστά τη διεύθυνσή μου.

Ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ -ΔΡΑΣΕΙΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



Ο Π.Ε.ΣΥ.Θ (Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων) θα παρουσιάσει μια ημερίδα με τίτλο «Ο Κόσμος του Θεάτρου»

και αντικείμενο τα πεδία επαγγελματικής δράσης ενός θεατρολόγου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στα πλαίσια του Athens Fringe Festival 2010 www.fringefestival.gr.





ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ»


Κυριακή 20 Ιουνίου 2010

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»

www.hellenic-cosmos.gr

Κτήριο 56, Είσοδος Γ, Πειραιώς 254, Ταύρος

(δίπλα από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών)





ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

10.30: Προσέλευση

11.00-12.00: Εργαστήριο θεατρικού παιχνιδιού για παιδιά Προσχολικής ηλικίας

«Ας παίξουμε ένα παραμύθι», Θεατρικό παιχνίδι με βάση το ελληνικό παραμύθι

«Η Ανθούσα, η Ξανθούσα, η Μακρομαλλούσα»

12.00-13.00: Εργαστήριο Θεατρικού Παιχνιδιού για παιδιά Δημοτικού

«Ο Κουτσοκόκοτας», ελάτε να ακούσετε και να παίξετε την ιστορία ενός μεγάλου-μικρού ήρωα του Κουτσοκόκοτα…

13.00-14.00: Εργαστήριο Θεατρικού Παιχνιδιού Εφήβων

«Ο ρόλος των αντικειμένων στο θέατρο», με αφορμή ένα απλό καθημερινό αντικείμενο θα χτίσουμε ρόλους και θα δημιουργήσουμε μικρές ιστορίες

14.15-14.45: Συζήτηση-Ενημέρωση για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

14.45-15.00: Προβολή ταινίας «Ο κόσμος του Θεάτρου»





Παράλληλες Δράσεις

α) Εργαστήρι ζωγραφικής: Ο κύριος Πινέλος και η κυρία Πινέλου σας περιμένουν να ζωγραφίσετε με την φαντασία σας

β) Εργαστήρι κατασκευής θεατρικής μάσκας: για όλες τις ηλικίες

γ) Έκθεση Θεατρικής Αφίσας

δ) Info Point – Γραφείο Πληροφόρησης για τις δράσεις του Π.Ε.ΣΥ.Θ





ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ/ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ


16.30-18.30: Ανοικτή Συζήτηση

«Αντικείμενα επαγγελματικής δράσης ενός Θεατρολόγου»

Συντονισμός: Μελίνα Πλαστή



1. Κέλλυ Διαπούλη, θεατρολόγος με ειδίκευση στην πολιτιστική διοίκηση. «Ο ρόλος του θεατρολόγου στην ανάπτυξη των καλλιτεχνικών φεστιβάλ»

Από τη δεκαετία του 1950 αναπτύσσονται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης πολλά θεματικά καλλιτεχνικά φεστιβάλ. Στο πέρασμα των χρόνων, ορισμένα από αυτά καταφέρνουν να γίνουν πόλος έλξης για μεγάλες μερίδες του κοινού και μοχλοί οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής στην οποία διεξάγονται. Στόχος της παρουσίασης είναι να εξηγήσει τις βασικές προϋποθέσεις ανάπτυξης ενός θεματικού φεστιβάλ σε διεθνές καλλιτεχνικό γεγονός, το ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει ο θεατρολόγος στην αναπτυξιακή πορεία ενός φεστιβάλ και τις διαθρωτικές αλλαγές που πρέπει να συντελεστούν σε επίπεδο πολιτιστικής πολιτικής προκειμένου να προωθηθεί η ανάπτυξη των θεματικών καλλιτεχνικών φεστιβάλ στην Ελλάδα.



2. Μυρόεσσα Μεταξά, θεατρολόγος, δημοσιογράφος – κριτικός θεάτρου. «Ο θεατρολόγος ως δημοσιογράφος και κριτικός στα ηλεκτρονικά μέσα»

Η Μυρόεσσα Μεταξά είναι υπεύθυνη του τομέα θεάτρου στο www.mixtape.gr, το οποίο αποτελεί το πρώτο ιδιωτικής πρωτοβουλίας ηλεκτρονικό πολυθεματικό πολιτιστικό περιοδικό στην Ελλάδα. Στην συγκεκριμένη παρουσίαση θα εξηγήσει τον τρόπο λειτουργίας ενός τέτοιου περιοδικού τόσο σε επίπεδο ύλης, όσο και σε επίπεδο διοίκησης.



3. Μαρία Σούμπερτ, θεατρολόγος – συγγραφέας – Γραφείο Τύπου Πολιτιστικών Εκδηλώσεων. «Επικοινωνία - Γραφείου Τύπου μέσω θεατρολογίας»

Το θέατρο είναι ένας κόσμος από μόνο του. Είναι όμως και ένας κόσμος που τέμνεται με άλλους κόσμους. Ξέροντας θέατρο, μπορείς να μάθεις και να καταλάβεις πολλά. Μπορεί να μην ακούγεται αυτονόητο, κρίνοντας όμως από τον αριθμό των συναδέλφων που απασχολούνται στον τομέα αυτό, θα πρέπει κανείς να καταλήξει στο ότι ναι...: το θέατρο είναι ένας κόσμος από μόνο του, αλλά είναι ένας κόσμος που εμπεριέχει και όλους τους υπόλοιπους.



4. Μαρία Χατζηεμμανουήλ, θεατρολόγος – μεταφράστρια. «Ο μεταφραστής ως εισηγητής δραματολογίου».

Λόγω της ενασχόλησής μου αποκλειστικά με τη θεατρική μετάφραση τα τελευταία 5 χρόνια και της συνεργασίας μου με αρκετούς σκηνοθέτες τόσο της παλιότερης όσο και της νεότερης γενιάς, θα μιλήσω για την προσωπική μου αυτή εμπειρία από την πλευρά του θεατρολόγου-μεταφραστή αλλά και εισηγητή δραματολογίου.



5. Κατερίνα Κωνσταντινάκου, θεατρολόγος – δραματολόγος. «Ο θεατρολόγος ως δραματολόγος παράστασης»

Ποιο το πεδίο του δραματολόγου κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας μιας παράστασης. Η συνεργασία του (και οι επικαλυπτόμενες αρμοδιότητες) με το συγγραφέα και το σκηνοθέτη, πριν και κατά τη διάρκεια των προβών. Τα διεθνή δεδομένα και τα ελληνικά παραδείγματα (με βάση την προσωπική μου πείρα)



6. Μαρία Παπαλέξη, θεατρολόγος – βοηθός καλλιτεχνικής Διεύθυνσης στο θέατρο του Νέου Κόσμου. «Συγγραφή πρωτότυπων άρθρων για προγράμματα θεατρικών παραστάσεων».

Πέρα από το σχολιασμό ενός θεατρικού κειμένου, που μπορεί να δημοσιευτεί και αναδημοσιευτεί σε διάφορα προγράμματα παραστάσεων του ίδιου έργου, έχει πάντα ενδιαφέρον να παρουσιάζονται σ' ένα πρόγραμμα κάποιες σκέψεις, απόψεις, ιδέες που διατρέχουν τη συγκεκριμένη παράσταση, του συγκεκριμένου θιάσου. Η σύνταξη τέτοιων άρθρων αποτελεί συνήθως τη συνέχεια της θεωρητικής υποστήριξης της παράστασης από τον θεατρολόγο/δραματολόγο.



7. Βασίλης Μαρτσάκης, θεατρολόγος. «Θεατρολόγος και ερευνητική – συγγραφική ομάδα. Το παράδειγμα της έκδοσης «Μάνος Κατράκης στη ζωή, τη σκηνή και την οθόνη».





18.30-20.00: H Θεατρική Ομάδα του Π.Ε.ΣΥ.Θ παρουσιάζει:

«Ολόκληρο το Fringe σε 90 λεπτά», μια διαφορετική προσέγγιση των θεατρικών συμμετοχών του φετινού Athens Fringe Festival.



Καλούμε: γονείς μαζί με τα παιδιά τους, σχολεία, παιδικούς σταθμούς, πολιτιστικούς συλλόγους να μετέχουν στα πρωινά (με ελεύθερη είσοδο) εργαστήρια θεατρικού παιχνιδιού που διοργανώνει ο Σύλλογος μας.

Καλούμε όλους όσους ασχολούνται με τον Πολιτισμό (ηθοποιούς, σκηνοθέτες, θεατρολόγους, όσους ασχολούνται με την πολιτιστική διοίκηση, δασκάλους, δραματολόγους κλπ) ή απλά όσους αγαπούν την τέχνη του Θεάτρου, να έρθουν να μας γνωρίσουν από κοντά.

Το μεσημέρι θα υπάρξει ένα Κοινωνικό Μουσικό Διάλειμμα από τους Φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών (ώρα:15.00). Μετά ακριβώς τις δικές μας εκδηλώσεις (ώρα: 20.00) στον ίδιο χώρο θα ακολουθήσει συμμετοχή των συντελεστών του 2ου Φεστιβάλ Πανευρωπαϊκού Θεάτρου. Στα πλαίσια αυτής της παρουσίασης θα λάβει χώρα και η χοροθεατρική performance του 1ου Γυμνασίου Ηλιούπολης με τίτλο: «Γιατί άργησα να γυρίσω εκείνο το Σάββατο το βράδυ» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μίχου.

Τέλος η βραδιά θα λήξει με την performance «Μικρές σκηνές Καθημερινής Βίας» (ώρα: 21.30) από τη Διεθνή Αμνηστία.



Η ημερίδα είναι η αφορμή να συναντηθούμε όλοι μαζί και να συμμετέχουμε στο διαδραστικό «Κόσμο του Θεάτρου», ο οποίος θα βρει στέγη την Κυριακή 20 Ιουνίου στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

AΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ-ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ 2-ΔΟΚΙΜΕΣ

Μόνο τις μικρές ώρες τις νύχτας
είμαι ο ποιητής που προσδοκώ.

Πάλι η λέξη δεν καθρέφτισε τη σκέψη

Πάλι η σκέψη πληγώθηκε απ΄τη λέξη

Πάλι η σκέψη παρέμεινε σκέψη

Χωρίς ειρμό
βαδίζω στο χαμό

Με είπες <ποιητή>
και τρόμαξα.

Ποίηση-οργασμός
σχεδόν συνώνυμα.

Το ποίημα που δεν τελειώνει
δεν τελειώνει
τελειώνει

δεν

Αντέχεις τους στίχους μου,
Εμένα όχι.


Οι λέξεις που αγαπώ
με βασανίζουν
Θέλουν οπωσδήποτε να βολευτούν.

Πάλεμα
Ανάσα
Παίγνιο
Περιπλάνηση
Ηθική
Θέατρο
Ζήλια
Δίλλημα
Ερως

Θα σας αντισταθώ.

Ιδανικά
Κατάθλιψη
Ξόρκι
Pοές
Στίγμα
Τύχη
Υφος
Φόβος
Φύγετε μακριά μου.

Ουτοπία
Περίγραμμα
Χάλια
Ψέμμα
Ονειρο
Μακριά μου!

Δεν

Oι λέξεις που μ΄αγαπούν
θέλουν οπωσδήποτε να βολευτούν.

Οχι.

ΑΣΗΜΙΝΑ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ- ΠΟΙΗΣΗ ΤΕΛΟΣ

Οι λέξεις που δεν με ταξίδεψαν
Οι λέξεις που περίσσευαν
Οι ποιητές που τους ταξίδευαν άλλοι -κι ας μην ήταν ποιητές-
Η στείρα επανάληψη εννοιών,τρόπων,συνδυασμών-για την ασφάλεια ρε γαμώτο-
Ποίηση τέλος
Οι μη ποιητές
Που άλλος Καβάφης δεν θα υπάρξει
Οσοι μανιοκαταθλιπτικοί έγραψαν ποιήματα
και οι κριτικοί που τους εξύμνησαν
Γίναμε όλοι ποιητές
Ποίηση τέλος ,λοιπόν
Η ευκολία να γράφουν όλοι <ποιήματα>
Ακρως πληγωτικό
Αναζητώ αυτό που θα ναι Ποίηση
Μια συνάντηση με την Ποίηση
Αναζητώ
Ξανά.

Πρώτη Δημοσίευση